Το Κράτος-Γκουβερνάντα

Ιούν 28th, 2007 | | Κατηγορία: Μεταφράσεις, Πολιτική, Φιλελευθερισμός | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |


του Radley Balko1

Οι νομοθέτες θα πρέπει

• Να σέβονται την έννοια της ατομική ευθύνης όταν εκφράζουν δημόσια πολιτική.

• Να σέβονται το δικαίωμα των Αμερικανών στο να παίρνουν οι ίδιοι τις αποφάσεις τους σχετικά με το ρίσκο και την ηθική και τις συνέπειες αυτών.

• Να αποφεύγουν τον πειρασμό του να χρησιμοποιούν την κυβέρνηση για «να μας προστατέψει από τον εαυτό μας».

Μία από τις πλέον ενοχλητικές τάσεις στην κυβερνητική επέκταση τα τελευταία 30 χρόνια είναι η συλλογή από νόμους, κανόνες και δεσμευτικές δικαστικές αποφάσεις που καταλήγουν σε ένα «Κράτος-γκουβερνάντα». Αυτοί οι νόμοι και οι κανόνες αντικατοπτρίζουν το πιο υπεροπτικό πρόσωπο της κυβέρνησης. Το μήνυμά τους είναι ξεκάθαρο: οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες γνωρίζουν περισσότερα από σένα σχετικά με το πώς θα ζήσεις τη ζωή σου, πώς θα φροντίσεις για την υγεία σου, πώς θα μεγαλώσεις τα παιδιά σου. Ο τέως πρόεδρος Ronald Reagan είχε πει: «Η κυβέρνηση υπάρχει για να μας προστατεύσει από τον διπλανό μας. Εκεί όπου η κυβέρνηση έχει ξεπεράσει τα όριά της είναι στην απόφασή της να μας προστατεύσει από τον εαυτό μας». Οι σημερινοί πατερναλιστές καλά θα έκαναν να λάμβαναν υπ’ όψιν τα λόγια του Reagan.

Δυστυχώς, όμως, δεν το έχουν κάνει. Οι νομοθέτες σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης έχουν δείξει μια αυξανόμενη περιφρόνηση προς την προσωπική ευθύνη και μία αυξανόμενη τάση χρησιμοποίησης της δύναμης του κράτους για να επηρεάσουν συμπεριφορές. Η κυβέρνηση σήμερα μας πιέζει να αποφεύγουμε τα ρίσκα, ακόμη και ρίσκα που πολλοί από μας συνειδητά και πρόθυμα παίρνουμε. Φαίνεται να υπάρχει μία ομοφωνία ανάμεσα σε πολλούς πατερναλιστές, σύμφωνα με την οποία αν υπάρχουν αρκετές ανακοινώσεις κοινωνικών παροχών, καμπάνιες αφύπνισης κ απόπειρες κοινωνικής μηχανικής, οι Αμερικανοί θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται όπως οι πατερναλιστές επιθυμούν.

Η ίδια φιλοσοφία που εδραίωσε η κυβέρνηση στον πόλεμο των ναρκωτικών έχει επιτρέψει στις επόμενες προσπάθειες του κράτους- γκουβερνάντα να ανθίσουν

Το μεγαλύτερο, περισσότερο δαπανηρό και πιο προφανές παράδειγμα της κυβέρνησης-γκουβερνάντας εντοπίζεται στον αποτυχημένο πόλεμο της Αμερικής κατά των ναρκωτικών. Παρόλο που η χρήση των ναρκωτικών δεν βλάπτει άμεσα κανέναν παρά τους ίδιους τους χρήστες, εξακολουθούμε να απαγορεύουμε ορισμένα ναρκωτικά, είτε επειδή οι νομοθέτες θεωρούν πως η κυβέρνηση θα πρέπει να προστατεύσει τους χρήστες από τον εαυτό τους, είτε επειδή θεωρούν πως η χρήση των ναρκωτικών έχει επιβλαβείς συνέπειες στο σύνολο της κοινωνίας, ή στη «δημόσια υγεία».

Φυσικά οι επιβλαβείς συνέπειες της χρήσης των ναρκωτικών σε μεγάλο βαθμό προκύπτουν ακριβώς εξαιτίας της κυβερνητικής παρέμβασης. Δεν είναι η χρήση των ναρκωτικών καθεαυτή που έχει μετατρέψει το εσωτερικό των πόλεων σε πολεμικές ζώνες. Η απαγόρευση της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών είναι που έχει κάνει την πώληση αυτών τόσο επικερδή και κατά συνέπεια μια ελκυστική επένδυση για το εγκληματικό στοιχείο και έναν ελκυστικό τρόπο ζωής για ανθρώπους με περιορισμένες προοπτικές. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τον αντίκτυπο της κατάχρησης των ναρκωτικών στο σύστημα υγείας. Αν ο καθένας από εμάς ήταν αποκλειστικά υπεύθυνος για την περίθαλψή του, μόνο οι χρήστες των ναρκωτικών θα υπέμεναν τις συνέπειες των συνηθειών τους. Εξαιτίας του οιονεί δημοσίου συστήματος υγείας μας, τα κόστη της κατάχρησης των ναρκωτικών μεταβιβάζονται και στο υπόλοιπο του πληθυσμού.

Η ίδια φιλοσοφία που εδραίωσε η κυβέρνηση στον πόλεμο των ναρκωτικών έχει επιτρέψει στις επόμενες προσπάθειες του κράτους-γκουβερνάντα να ανθίσουν. Από τη στιγμή που είμαστε άνετοι με τον κυβερνητικό έλεγχο που ασκείται πάνω στο τι φαρμακευτικές ουσίες μας επιτρέπεται να βάζουμε μέσα στο σώμα μας, δεν είναι δύσκολο να υπάρξει και επιχειρηματολογία υπέρ περιορισμών, νομοθεσιών και ελέγχων σε καπνό και αλκοόλ. Και από το σημείο εκείνο η κυβέρνηση μπορεί να παραθέσει, όπως και έχει κάνει, τις συνέπειες της παχυσαρκίας στη «δημόσια υγεία» σαν λόγο για να επεκτείνει τα πλοκάμια της μέσα στα ψυγεία και τα πιάτα μας. Μάλιστα, από τη στιγμή που οι νομοθέτες δέχονται την έννοια μιας «δημόσιας υγείας» που βρίσκεται σε ανάγκη για προστασία και περιποίηση από την κυβέρνηση, μπορούν άνετα να δώσουν στο κράτος διεισδυτικό έλεγχο πάνω σε κάθε σχεδόν έκφανση της ζωής μας- από το να μας επιβάλουν να φοράμε ζώνη ασφαλείας, στο να μας λένε ποια ρίσκα θα πρέπει να επιτρέπουμε στα παιδιά μας να παίρνουν, στο να μας λένε ποια φαγητά θα πρέπει να τρώμε και πόσο πολύ και πόσο συχνά θα πρέπει να τα τρώμε.

Μερικά μόνο παραδείγματα από το διογκούμενο Κράτος-Γκουβερνάντα:

• Κάθε Πολιτεία εκτός μίας απαιτεί πλέον από τους αυτοκινητιστές να φοράνε ζώνη ασφαλείας.

• Όλες εκτός από τρεις Πολιτείες απαιτούν πλέον από τους μοτοσικλετιστές να φορούν κράνη.

• Έπειτα από εκατοντάδες χρόνια χρήσης από ανθρώπους, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαγόρευσε τη διεγερτική εφέδρα το 2004. Παρά την ευρέως διαδεδομένη χρήση της, η εφέδρα έχει συνδεθεί αόριστα με μόλις 100 περίπου θανάτους (μια πρόσφατη μελέτη της μη κερδοσκοπικής δεξαμενής σκέψης RAND την έχει εμπλέξει σε μόλις δύο).

• Το Ινστιτούτο Δημόσιας Πολιτικής Reason έχει συντάξει μια λίστα από προϊόντα και δραστηριότητες που έχουν πρόσφατα απαγορευτεί από τοπική, πολιτειακή ή ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Συμπεριλαμβάνονται ερωτικά βοηθήματα, γυμνός χορός, στριπ-κλαμπ, διαφημίσεις μπύρας, snowmobiles, οχήματα παντός εδάφους, «pocket bikes», βεσπάκια, εξωτικά κατοικίδια και το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους.

• Το 2000 η Εθνική Επιτροπή Προστασίας του Καταναλωτή (CPSC) πρότεινε την απαγόρευση ενός τύπου καθίσματος μπάνιου για βρέφη, όχι επειδή το προϊόν δεν ήταν ασφαλές, αλλά επειδή παραήταν ασφαλές, κάτι που η Επιτροπή θεώρησε πως θα παρέσερνε τους γονείς σε μια λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας.

• Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας στις Μεταφορές (NTSB) πρότεινε οι γονείς να πρέπει να αγοράζουν επιπλέον αεροπορικά εισιτήρια για τα βρέφη και αυτά να ασφαλίζονται σε παιδικά καθίσματα ασφαλείας, παρά το γεγονός ότι το NTSB μπορούσε να προσδιορίσει μόλις τρεις υποθέσεις τα τελευταία 20 χρόνια στις οποίες η υπακοή ενός τέτοιου κανόνα θα μπορούσε να έχει σώσει τη ζωή ενός βρέφους. Το κόστος ενός επιπλέον εισιτηρίου ενδέχεται επίσης να πείσει έναν γονιό να οδηγήσει, κάτι που είναι πιο επικίνδυνο από το να πετάξει με το αεροπλάνο.

Η λίστα συνεχίζεται. Φαίνεται να μην υπάρχει κάποια έκφανση της ζωής, πάνω στην οποία η κυβέρνηση δεν έχει μια άποψη σχετικά με το πώς θα πρέπει να ζήσουμε και δεν αισθάνεται την υποχρέωση να μας βοηθήσει να ζήσουμε σωστά- μέσω έμμεσων φόρων, φοροαπαλλαγών, νομοθεσιών, περιορισμών στη διαφήμιση, πολεοδομικών ζωνών, ή σαφών περιορισμών.

Μόνο όποτε η κυβέρνηση εμπλέκεται, τα κόστη των ρίσκων επεκτείνονται και στο υπόλοιπο του πληθυσμού

Σήμερα έχουμε καλά χρηματοδοτούμενες και με επαρκές προσωπικό εταιρίες των οποίων μοναδική αποστολή είναι να αποθαρρύνουν τους Αμερικανούς από τη χρήση αλκοόλ και καπνού. Η θέσπιση ή η αύξηση ήδη υπαρχόντων φόρων τόσο σε αλκοόλ όσο και σε τσιγάρα κερδίζει ξανά έδαφος στις πολιτειακές νομοθεσίες, ιδιαίτερα σε Πολιτείες που αντιμετωπίζουν κρίση στον προϋπολογισμό τους. Το 2004 το Αμερικανικό Τμήμα Δικαιοσύνης (DOJ) άσκησε διώξεις εναντίον δύο καλιφορνέζων παραγωγών πορνό και δήλωσε δημόσια πως σχεδιάζει να ασκήσει διώξεις εναντίον και άλλων. Από το 2000 το DOJ έχει επίσης με επιθετικό τρόπο καταδιώξει εταιρίες διαδικτυακού τζόγου, φτάνοντας στο σημείο να απειλήσει με διώξεις εταιρίες που εκδίδουν πιστωτικές κάρτες, εταιρίες πληρωμής μέσω του Διαδικτύου, όπως είναι η Paypal, και διαφημιστές, σε περίπτωση που συνεργαστούν με ιστοσελίδες τζόγου. Ομοσπονδιακοί εισαγγελείς έχουν τελευταία επιτείνει τις προσπάθειες να επιβάλουν νόμους ενάντια στην πορνεία, την ιατρική χρήση μαριχουάνας, τα συνταγογραφούμενα αναλγητικά, και την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία-όλα τους εγκλήματα δίχως θύματα.

Η τελευταία σταυροφορία του κράτους-γκουβερνάντα φέρνει τους Αμερικανούς ακόμη πιο κοντά στην κυβέρνησή τους, εισάγοντας το κράτος στο στόμα μας, τα τηγάνια μας, την περιφέρεια της μέσης μας. Αποκρινόμενοι σε ένα χείμαρρο αναφορών από τα Μ.Μ.Ε. ότι οι Αμερικανοί και συγκεκριμένα οι ανήλικοι παχαίνουν, οι πατερναλιστές προωθούν την θέσπιση νέων κυβερνητικών προγραμμάτων, νομοθεσιών και μέτρων που σκοπό έχουν να πείσουν, να ενθαρρύνουν, ή κατηγορηματικά να εξαναγκάσουν να τρώμε σωστά και να γυμναζόμαστε τακτικά. Ορισμένα από αυτά τα μέτρα είναι αβλαβή, όπως οι προωθούμενες από την κυβέρνηση καμπάνιες «αφύπνισης του κοινού». Άλλα είναι περισσότερο προβληματικά, συμπεριλαμβανομένων των «φόρων πάχους» σε φαγητά με πολλές θερμίδες, των συλλογικών αγωγών εναντίον παραγωγών τροφίμων και των περιορισμών στο μέγεθος των μερίδων σε εστιατόρια. Και η πλέον δαπανηρή πρόταση σχετικά με την παχυσαρκία δεν ψηφίστηκε καν από νομοθέτες. Η πρόσφατη απόφαση του Μedicare να εξετάσουν την προοπτική να καλύψουν τις θεραπείες για την παχυσαρκία, θα σημαίνει πως θα ζητηθεί από τους Αμερικανούς φορολογούμενους να πληρώσουν τις δίαιτες, τη διατροφική συμβουλευτική, ακόμα και την εγχείρηση «σμίκρυνσης στομάχου» περίπου 20-25 εκατομμυρίων ανθρώπων, αριθμός ο οποίος ενδέχεται να διπλασιαστεί στην περίπτωση που το Medicaid ακολουθήσει το παράδειγμα του Medicare.

Το σκεπτικό του κράτους-γκουβερνάντα επεκτείνεται πέραν των κομματικών γραμμών. Ο Αντιπρόεδρος Al Gore είχε κάποτε πει πως η κυβέρνηση δεν πρέπει να επιβλέπει τη ζωή μας, αλλά «να λειτουργεί περισσότερο σαν παππούς, με την λογική ότι οι παππούδες είναι επιφορτισμένοι με την γαλούχηση». Αν και ο πρόεδρος Bush έχει τουλάχιστον έμμεσα φανερώσει την επιθυμία να δώσει περισσότερο έλεγχο στους Αμερικανούς πάνω στη ζωή τους, λίγα έχει προσφέρει υπό την έννοια της ενεργούς πολιτικής. Ο Andrew Card, ο υπεύθυνος του επιτελείου του, έχει δηλώσει πως ο πρόεδρος Bush «βλέπει την Αμερική, όπως βλέπουμε ένα 10χρονο παιδί». Παρά την υπεράσπιση μιας «κοινωνίας ιδιοκτησίας», ο Πρόεδρος αφιέρωσε περισσότερο χρόνο το 2004 στην ετήσια αναγγελία του για την πορεία της χώρας (State of the Union) στην καταπολέμηση των στεροειδών, απ’ ότι για παράδειγμα στο να δώσει στους Αμερικανούς την ιδιοκτησία των συνεισφορών τους δημόσιας ασφάλισης.

Οι νομοθέτες θα πρέπει να σέβονται τον έλεγχο που έχουν οι Αμερικανοί πολίτες πάνω στη δική τους ζωή. Χρειάζεται να αναθεωρήσουμε την ιδέα της «δημόσιας υγείας», έτσι ώστε να περιλαμβάνει μόνο σοβαρές απειλές στη δημόσια ασφάλεια, απειλές όπως είναι οι θανατηφόρες ασθένειες ή η τρομοκρατία με χημικά ή βιολογικά όπλα-απειλές ενώπιον των οποίων κανείς δεν θα εξέθετε εκούσια τον εαυτό του.

Ατομικά οι Αμερικανοί θα παίρνουν καλύτερες αποφάσεις σχετικά με τα ρίσκα και τον τρόπο ζωής τους όταν οι ίδιοι και μόνον οι ίδιοι θα φέρουν τις συνέπειες αυτών τους των αποφάσεων. Φυσικά το αν μια απόφαση είναι ορθή ή λανθασμένη είναι υποκειμενικό και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο οι προσωπικές μας αποφάσεις θα πρέπει να είναι υπεράνω της κυβερνητικής επίβλεψης. Πιο συγκεκριμένα, το τι τρώμε, τι πίνουμε ή τι με οποιονδήποτε τρόπο βάζουμε μέσα στο σώμα μας, το τι κάνουμε με το σώμα μας, οι άνθρωποι με τους οποίους επιλέγουμε να κοιμηθούμε και ο τρόπος με τον οποίον επιλέγουμε να κοιμηθούμε μαζί τους, και τι ρίσκα με την υγεία μας, την ασφάλειά μας ή τα οικονομικά μας επιλέγουμε να πάρουμε, πολύ απλά δεν αποτελούν εύλογες ανησυχίες του κράτους. Μόλις η κυβέρνηση απλώς αφήσει τα ζητήματα αυτά στην ευχέρεια των ίδιων των Αμερικανών, η ευθύνη των σχετικών με ρίσκα και με ηθική αποφάσεων και οι συνέπειές τους, θα περιοριστεί στα υποκείμενα. Μόνο όποτε η κυβέρνηση εμπλέκεται, τα κόστη των ρίσκων επεκτείνονται και στο υπόλοιπο του πληθυσμού.

Ήρθε η ώρα να απωθήσουμε το κράτος-γκουβερνάντα. Οι νομοθέτες θα πρέπει να αφήσουν τους Αμερικανούς να ζήσουν τη ζωή τους όπως επιθυμούν, από τη στιγμή που δεν βλάπτουν κάποιον άλλο. Θα πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν τα λόγια του τέως Προέδρου Reagan και να αφοσιωθούν στην προστασία των Αμερικανών από τρομοκράτες και εγκληματίες αντί να σπαταλάνε χρόνο, χρήμα και πόρους για να προστατεύσουν τους Αμερικανούς πολίτες από τον εαυτό τους.

——————————————————————-
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:
• Balko, Radley. ‘‘It’s the Parents, Stupid.’’ Tech Central Station, July 13, 2004.
• Balko, Radley. ‘‘Post-Reductio America.’’ Tech Central Station, November 19, 2003.
• Boaz, David. ‘‘Obesity and ‘Public Health?’ ’’ Cato Institute Daily Commentary, July 20, 2004.
• Niskanen, William. ‘‘The Nanny State Strikes Again.’’ FoxNews.com, December 26, 2003.
• Niskanen, William. ‘‘Obesity and Medicare.’’ Cato Institute Daily Commentary, July 17, 2004.
• Sullivan, Andrew. ‘‘The Nanny in Chief.’’ Time, February 2, 2004.
• Volokh, Eugene. ‘‘Obscenity Crackdown: What Will the Next Step Be?’’ Cato Institute TechKnowledge, April 12, 2004.

Υποσημειώσεις:

  1. Το παρών άρθρο αρχικά εμφανίστηκε στην έκτη έκδοση του Cato Handbook on Policy (2005) και αναδημοσιεύεται στα πλαίσια της συνεργασίας του e-Rooster με το Ινστιτούτο Cato. Η μετάφραση του πρωτότυπου, για λογαριασμό του e-Rooster, έγινε από την Κλειώ Νικολοπούλου[πίσω]

5 σχόλια
Leave a comment »

  1. […] Το κράτος – κουβερνάντα Διαβάστε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο «το κράτος – γκουβερνάντα» που δημοσιεύεται στο e-Rooster στα πλαίσια της συνεργασίας του με το Ινστιτούτο Cato […]

  2. Απορω πως ο συντακτης του αρθρου ,
    εφτασε στην απαγορευση των ναρκωτικων ,ξεπερνοντας αυτη του τσιγαρου!!!!!
    Οι ΗΠΑ με τις μεγαλυτερες καπνοβιομηχανιες του πλανητη , εφτασαν σημερα στο σημειο να θεωρειται εγκλημα , το να καπνισης ενα απλο τσιγαρο σε δημοσιους η ιδιωτικους χωρους!!!
    Αν ειναι οντως , τοσο επικινδυνο για την υγιεια μας , τι αποδεικνυει η επι εναν αιωνα, σχεδον καθημερικη διαφημιση του ,απο τα ΜΜΕ?
    Οτι το κρατος -πατερουλης ,ηταν στην ουσια ,απλα μια εντεχνη συγκαλυψη αλλων εξουσιων που χρηματοδοτουσαν και στηριζαν τους λαοφιλεις ηγετες για να μην χασουν την πελατεια τους!!!!!
    Η αγορα παντα ηλεγχε και ελεγχει το κρατος!
    Το ζητημα ειναι με ποιο τροπο θα καταφερει καποτε η δημοκρατια ,να ελεγξει την αγορα……….

  3. Κ. Κανελλόπουλε, στις ΗΠΑ δεν θεωρείται έγκλημα το να καπνίζεις στον ιδιόκτητο χώρο σου (εκτός εάν απασχολείς μη-καπνιστές ως εργαζόμενους σε αυτόν). Στους δημόσιους χώρους απαγορεύεται το κάπνισμα όχι ως «έγκλημα κατά του εαυτού» (ώστε να μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε πατερναλισμό) αλλά επειδή έτσι αποδίδεται δικαιοσύνη στην αναπόφευκτη διένεξη μεταξύ όσων θα επιχειρούσαν να καπνίσουν σε ορισμένους χώρους και όσων δεν επιθυμούν να αναπνέουν καπνό τσιγάρου στους χώρους αυτούς, ενώ έχουν ίσο δικαίωμα με τους επίδοξους καπνιστές να βρίσκονται εκεί.

    Κατά δεύτερον το ότι ένας ιδιώτης μπορεί να έχει στο τσεπάκι του το κράτος δεν ισοδυναμεί με τον ισχυρισμό σας ότι «η αγορά ελέγχει το κράτος». Οι λόγοι είναι δύο: Από την μία μεριά, η διαπλοκή ορισμένων ιδιωτών με το κράτος είναι πολύ πιο πολύπλοκη και αμφίδρομη υπόθεση απ’ότι υποννοείτε λέγοντας ότι «άλλες εξουσίες χρηματοδοτούν και στηρίζουν τους λαοφιλείς ηγέτες» και στην πραγματικότητα η διαπλεκόμενη σχέση πολιτικών και αδίστακτων «δυνατών» ιδιωτών θυμίζει λίγο την κότα και το αυγό. Από την άλλη, και πιο σημαντικά, η αυθαίρετη γενίκευση από τον «διαπλεκόμενο ιδιώτη» στην «αγορά» δεν στέκει και ταυτόχρονα αποκρύβει εντελώς την πραγματική δυναμική: όσο πιο μεγάλο είναι ένα κράτος τόσα περισσότερα μέσα προσφέρει σε αδίστακτους και δημαγωγούς να ελέγξουν την ελεύθερη οικονομία και την δημοκρατία σε σχέση με τα όσα προσφέρει στην μεγάλη μάζα των πολιτών για τους ίδιους σκοπούς. Το κράτος συνεπώς, από θεματοφύλακα των κοινών αγαθών και της δικαιοσύνης μετατρέπεται μέσω της διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων του σε ένα ικανότατο και ουσιαστικά αναγκαίο εργαλείο για όσους εξουσιομανείς είναι προθυμοι και ικανοί να ελέγξουν και την δημοκρατία και την οικονομία.

    Τέλος, δεν έχει νόημα να λέμε ότι η δημοκρατία ελέγχει την ελεύθερη οικονομία γιατί είναι και αυτή έκφανση των αποφάσεων και δράσεων των ίδιων ανθρώπων που απαρτίζουν την ελεύθερη οικονομία, δηλαδή ελεύθερων ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους μέσω της δικαιοσύνης και του μερίσματος τους σε κάποια συλλογικά αγαθά (τύπου συλλογική άμυνα). Η δημοκρατία και η ελεύθερη οικονομία δεν είναι μεταξύ τους «άλλοι» ώστε να ελέγχουν ο ένας τον άλλο. Αντίθετα έχει πολύ νόημα να λέμε ότι το κράτος (ως εκτελεστικό όργανο με καθολική ισχύ) ελέγχει και την δημοκρατία και την αγορά αφού η σύνθεση του είναι ριζικά διαφορετική ώστε να μπορεί να θεωρείται έυλογα ως «άλλος». Τώρα εάν ο «άλλος» που είναι το κράτος κινείται από αδίστακτους επιχειρηματίες ή εξουσιομανείς πολιτικούς λίγο αλλάζει την ουσία του προβλήματος και στην πραγματικότητα συμβαίνουν και τα δύο.

  4. Πολυ σωστες οι παρατηρησεις σας κυριε Κουκοπουλε ,
    αλλα οι εννοιες που χρησιμοποιειτε οπως αλλωστε ειναι φυσικο , ειναι γενικες, αρα υποκεινται σε διαφορετικες ερμηνειες…
    Πχ η εννοια της δημοκρατιας , εξαρταται απο την εννοια «δημος»,
    οπως η εννοια «αγορα» απο την εννοια » εμποριο»…
    Θα σας κανω λοιπον την ακολουθη ερωτηση για να καταλαβετε ποσο σημασια εχει σε μια συζητηση να μιλαμε την ιδια γλωσσα[οσο βεβαια αυτο ειναι δυνατο]…
    Αν ρωτησουμε ενα νεοελληνα σε ποιο επαγγελμα αναφερεται η ρηση..
    «Το αρχαιοτερο επαγγελμα» Θα μας απαντηση η πορνεια!
    Κι ομως η πορνη εμπορευεται η ιδια ,η για λογαριασμο του προαγωγου της ,το σωμα της ,αρα η σωστη απαντηση ειναι το εμποριο!
    Εκτος φυσικα αν θεωρειτε οτι ειναι ηδονικη για την πορνη η σεξουαλικη επαφη με τον πρωτο τυχοντα!
    Ετσι με αναλυτικο πνευμα , θα δουμε οτι ο Δημος της αρχαιας Αθηνας , μοιαζει πολυ με τη σημερινη Βουλη…
    Οπως τοτε ετσι και τωρα , το μονο που αλλαξε ειναι οι τριηρεις που μετατραπηκαν σε πακετο χρηματων για προβολη του υποψηφιου και εξαγορα συνειδησεων!
    Παλεψαν τα αριστερα κοματα να φερουν τη λιστα εκλογης αλλα τελικα ολοι υπεκυψαν στην παλια καλη συσταγη που θελει την εξουσια να συνδεεται με το χρημα δηλαδη το εμποριο…
    Εδω λοιπον εχετε απολυτο δικιο με καθε εννοια …
    Η πολιτικη ηγεσια της εξουσιας , ειναι απλα ενας τομεας δημοσιων σχεσεων της ολιγαρχιας, οπου αντι δογματος , η συνθετικη πρακτικη που εξασφαλιζει την εκλογη ειναι η εξυπηρετηση των συμφεροντων οσων επενδυσαν στην αποκτηση του ελεγχου της!!!!
    Η συντηρητικη αυτη λογικη του αγγλοσαξωνικου μοντελου εξουσιας, ερχεται σε ευθεια αντιθεση με την επαναστατικη λογικη που καθιερωθηκε απο τη γαλλικη επανασταση και οπου ο λαος κατελυσε την εξουσια της ολιγαρχιας, παραμενοντας μεχρι σημερα η κινητηρια δυναμη που καθοριζει την πολιτικη που θα ακολουθησουν οι εκαστοτε κυβερνησεις…Ειναι αυτο που λεμε η λαικη εξουσια…
    Αν λοιπον θελουμε να συγκρινουμε τα 2 μοντελα, μονο στο δευτερο της λαικης εξουσιας ισχυει ο ορος δημοκρατια αφου ο δημος πια στις μερες μας με την Συνταγματικη κατοχυρωση της ισοτητας καταργει καθε δικαιωμα της ολιγαρχιας να ασκει εξουσια, περιοριζοντας την στην διαπλοκη και το παρακρατος , υπο την ανοχη και τα στραβα ματια των εκλεγμενων πολιτικων με ξυλινη γλωσσα που στιγματιζουν το κοινωνικοπολιτικο μας συστημα με διαφθορα και ανικανοτητα στο να ανταποκριθει στις επιταγες του ιδιου του Συνταγματος που οριζει τον πολιτη σαν υπρασπιστη της νομιμοτητας αλλα εντουτοις αδυνατει να συντονισει τη φωνη του και να απαιτησει την χαμενη εξουσια του….

  5. Δυστυχώς σας έχασα με την «σημασιολογική» περιπέτεια από τις λέξεις, στην αρχαία αθήνα μέχρι τους αγγλοσάξωνες και την γαλλική επανάσταση. Το «αγγλοσαξωνικό μοντέλο εξουσίας» βασίζεται κυρίως πάνω στην εφαρμογή του κοινού νόμου και των ατομικών δικαιωμάτων πάνω από τις επιταγές της οποιασδήποτε εξουσίας. Τώρα επειδή αυτό επιτεύχθηκε σταδιακά και όχι μέσω μιας μεγάλης βίαιης επανάστασης δεν είναι λόγος να το αποκαλείται συντηρητικό. Αντίθετα, η βίαιη γαλλική επανάσταση απεδείχθει ότι δεν είχε τίποτα νέο να προσθέσει στον τομέα της διαχείρισης της εξουσίας, αφού αυτή συνέχισε και μετά την επανάσταση να ασκεί ολοκληρωτικό έλεγχο πάνω στα άτομα. Εγώ αυτό το αποκαλώ συντηρητικό. Εάν οι ιδέες της γαλλικής επανάστασης απετέλεσαν θετικό στοιχείο στην παγκόσμια ιστορία αυτό έγινε ακριβώς γιατί συνταιριαστήκαν σε ορισμένα μέρη με την ιδέα των απαράβατων ατομικών δικαιωμάτων. Δεν με αφορά εάν εσείς κρίνεται την ολοκληρωτική λαϊκή εξουσία κάτι καλό ή ουσιωδώς διαφορετικό από την μοναρχία για άλλους λόγους, όμως εγώ σίγουρα κρίνω και τα δύο πολύ χειρότερα από αυτό που επιτεύχθηκε στην Αγγλία στην βάση του σεβασμού του ατόμου.

    Επίσης δεν βλέπω γιατί ο σεβασμός του ατόμου στην περίπτωση της Αγγλίας κάνει το δικό τους πολίτευμα λιγότερο δημοκρατικό. Δημοκρατία σημαίνει εξουσία του δήμου πάνω σε όσα ανήκουν στην σφαίρα του δημόσιου. Απλά στο αγγλοσαξωνικό μοντέλο τα ατομικά δικαιώματα δεν ανήκουν στον δήμο αλλά στο κάθε άτομο ξεχωριστά. Με αυτό τον τρόπο οι ζώντες σε αγγλοσάξωνικό μοντέλο εξουσίας διατηρούν την ανεξαρτησία τους σαν άτομα και είναι σε θέση να συμμετέχουν πραγματικά στην δημοκρατία, σε αντίθεση με τα ισωπεδομένα άτομα μιας ολοκληρωτικής λαϊκής εξουσίας που με πρόσχημα την δημοκρατία και το «γενικό καλό» ουσιαστικά κυριαρχεί με τρόπο δικτατορικό πάνω σε όλους. Έτσι λοιπόν ο όρος δημοκρατία είναι μια χαρά εφαρμόσιμος και στο «αγγλοσαξωνικό μοντέλο» και μάλιστα θα έλεγα καλύτερα.

    Και για να πάω ένα βήμα πιο πέρα, αφού σας αρέσουν οι λέξεις όπως φαίνεται, οι έννοιες «δήμος» και «εμπόριο» δεν είναι σε καμμία περίπτωση θεμελιώδεις. Ανάγονται αυτές οι έννοιες λοιπόν σε πιο θεμελιώδεις έννοιες, την ανθρώπινη πράξη και την ανθρώπινη επικοινωνία. Όμως δεν νοοείται ανθρώπινη πράξη χωρίς σκοπό και σκοπούς μπορούν να έχουν μόνο τα άτομα, και συγκεκριμένα τα ελεύθερα άτομα. Σε ένα σύστημα λαϊκής εξουσίας (όπως έχει ερμηνευτεί ιστορικά) καμμία πράξη ή έκφραση δεν είναι ελεύθερη και αυτόνομη (όλες έχουν σαν σκοπό και περιορίζονται από το «γενικό καλό»). Ως εκ τούτου στο 2 μοντέλο που περιγράφετε ο δήμος και το εμπόριο καταλύονται. Δεν έχουμε πια δημοκρατία ούτε αγορά.

    Κοντά στην αλήθεια είσαστε βέβαια στην τελευταία πρόταση, όπου λέτε ότι το σύνταγμα περιορίζει την ολιγαρχία να ασκεί εξουσία και έτσι μπορούμε να έχουμε ουσιαστική σε κάποιο βαθμό δημοκρατία, όμως κάνετε λάθος στο πως το πετυχαίνει το σύνταγμα αυτό. Κατοχυρώνοντας την ατομική ελευθερία είναι που καταργείται το δικαίωμα της οποιασδήποτε ολιγαρχίας να χρησιμοποιεί προσχήματα κάθε είδους (είτε μιλάμε για το «έθνος» είτε για το «γενικό καλό» το ίδιο κάνει) για να εξουσιάζει τους ανθρώπους. Όμως το σύνταγμα μας είναι εξαιρετικά ατελές και επιτρέπει στην κρατική εξουσία, που πράγματι ανέχεται και συνεπώς περιβάλλει το παρακράτος, να προβαίνει στις ίδιες ακριβώς πρακτικές με το παρακράτος όμως με την σφραγίδα της νομιμότητας. Το κράτος είναι ο μεγαλύτερος ληστής και σφετεριστής, και είναι ιδέες όπως «το γενικό καλό» ή η «λαϊκή εξουσία» που αποδέχεστε εσείς και άλλοι που του το επιτρέπουν.

Σχολιαστε