Αναζητώντας το …χαμένο οικονομικό φιλελευθερισμό των υποψήφιων αρχηγών της ΝΔ

Νοέ 22nd, 2009 | | Κατηγορία: Ελλάδα, Πολιτική, Φιλελευθερισμός | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Όσο παράδοξο και αν ακούγεται, στα τελευταία πεντέμισι χρόνια που η «φιλελεύθερη» «Νέα Δημοκρατία» κυβέρνησε την Ελλάδα, γίναμε μάρτυρες του θριάμβου του μεγάλου και σπάταλου κράτους. Ιδρύθηκαν πάνω από 350 νέοι δημόσιοι οργανισμοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι ξεπέρασαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού έθνους το μισό εκατομμύριο, οι δαπάνες του δημόσιου τομέα αυξήθηκαν από 39% του ΑΕΠ το 2003 σε 42% του ΑΕΠ το 2009 και η συνολική φορολογική και ασφαλιστική επιβάρυνση μιας μέσης Ελληνικής οικογένειας αυξήθηκε από 39,5% το 2004, στο 42,7% το 2008. Σαν αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης. Το δημόσιο χρέος οδεύει προς το ιλιγγιώδες 120%, ενώ το έλλειμμα αγγίζει το ποσοστό ρεκόρ του 12,5%. Στις εκλογές του Οκτωβρίου, η «Νέα Δημοκρατία» τιμωρήθηκε με το χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της.

Ύστερα από αυτά τα …λαμπρά επιτεύγματα , θα περίμενε κανείς πως στην προεκλογική εκστρατεία για την ανάδειξη νέου αρχηγού του κόμματος , θα θίγονταν ζητήματα όπως: Ποιο πρέπει να είναι το ιδεολογικό στίγμα του κόμματος στον κρίσιμο τομέα της οικονομίας; Ποιός πρέπει να είναι ο ρόλος του κράτους; Tί συνέβη και η «Νέα Δημοκρατία» κυβέρνησε σαν μια μεταμοντέρνα εκδοχή του ΠΑΣΟΚ της «ηρωικής» περιόδου 1981-1985.; Μια τέτοια συζήτηση δε φαίνεται να γίνεται. Κάθε φορά που οι υποψήφιοι αρχηγοί αγγίζουν το φλέγον ζήτημα της οικονομίας, ο λόγος τους χαρακτηρίζεται από γενικόλογες αναφορές και επιτηδευμένη ιδεολογική ασάφεια. Η πολύ καλή ιδέα της ΟΝΝΕΔ Παλαιού Φαλήρου να απευθύνει ένα ερωτηματολόγιο με 23 συγκεκριμένα ερωτήματα, στους υποψήφιους αρχηγούς , σε συνδυασμό με παλαιότερες δηλώσεις τους, ίσως μας επιτρέψει να ρίξουμε κάποιο, έστω αχνό, φώς στις απόψεις τους για την οικονομία.

Η «φιλελεύθερη» Ντόρα

Την Ντόρα Μπακογιάννη την ακολουθεί η ρετσινιά της «φιλελεύθερης». Σε μια χώρα, όμως όπου ο κρατισμός κάθε μορφής αποτελεί την κυρίαρχη ιδεολογία, μια τέτοια ρετσινιά δεν φέρνει ψήφους. Οπότε η κυρία Μπακογιάννη κάνει ότι μπορεί για να απαλλαγεί από αυτήν, και όπως θα δούμε από τις απαντήσεις της στο ερωτηματολόγιο, τα καταφέρνει πολύ καλά. Η πρώην Δήμαρχος Αθηναίων είναι λοιπόν υπέρ της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων. Στο ασφαλιστικό, τάσσεται υπέρ ενός μικτού συστήματος όπου οι ασφαλισμένοι θα καταβάλλουν υποχρεωτικά ένα ποσοστό εισφορών για τη διασφάλιση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα και μιας ελάχιστής εγγυημένης σύνταξης , αλλά ως προς το υπόλοιπο θα μπορούν να επιλέξουν μεταξύ ενός δημοσίου ή ιδιωτικού προγράμματος κεφαλοποιητικού χαρακτήρα. Και κάπου εδώ τελειώνουν οι φιλελεύθερες εκλάμψεις της. Η Ντόρα Μπακογιάννη τάσσεται εναντίον της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και αποφεύγει να επιλέξει μεταξύ ενός φορολογικού συστήματος που θα βασίζεται στον ενιαίο φορολογικό συντελεστή (που συνήθως υποστηρίζουν οι φιλελεύθεροι), και ενός συστήματος που θα βασίζεται στον προοδευτικό συντελεστή (που υποστηρίζουν οι σοσιαλδημοκράτες), τονίζοντας πως το μείζον ζήτημα στην Ελλάδα είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής. Στο καίριο ερώτημα αν προτιμάει ένα φιλελεύθερο μοντέλο περιστολής κρατικών δαπανών και τόνωσης ανταγωνιστικότητας ή ένα κεϋνσιανό μοντέλο αύξησης δημοσίων δαπανών, τόνωσης ρευστότητας και δημιουργίας υποδομών, η πρώην Υπουργός Εξωτερικών επιλέγει έναν τρίτο δρόμο, αφού όπως διευκρινίζει «η οικονομική κρίση απέδειξε ότι αυτό που χρειάζεται είναι ευελιξία και δημιουργικότητα, όχι δογματισμοί». Ο «νερωμένος» (στην καλύτερη περίπτωση) φιλελευθερισμός της Ντόρας Μπακογιάννη δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Πέρυσι τέτοια εποχή, η «φιλελεύθερη», κατά τ’ άλλα, πολιτικός ανακάλυπτε την κρυφή γοητεία του κρατισμού και έβρισκε τη λύση για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας στο ακόμη περισσότερο κράτος. Σε ομιλία της στη συνεδρίαση της Νομαρχιακής Συνέλευσης Βόρειας Αττικής της ΝΔ , το Νοέμβριο του 2008, δήλωνε μεταξύ άλλων : « Η παράταξη μας δεν ήταν ποτέ οπαδός της αχαλίνωτης οικονομικής δραστηριότητας…Η ανεξέλεγκτη κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ισχυρή πολιτική και κρατική παρέμβαση…Οι κυβερνήσεις έχουν τον πρώτο λόγο για να αντιμετωπίσουν τις καταστροφικές επιπτώσεις της πλήρους αποτυχίας του μοντέλου αυτού , της ασύδοτης ανάπτυξης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της επακόλουθης κατάρρευσης των χρηματιστηριακών αγορών.» Αναρωτιέται βέβαια κανείς σε τί διαφέρει η παραπάνω «φιλελεύθερη» ανάλυση από τις αριστερίστικες κορώνες του κύριου Αλαβάνου ή τον κεϋνσιανισμό του Γιώργου Παπανδρέου.

Ο…μαθητής του Γκαλμπρεϊθ

Οι απαντήσεις του Αντώνη Σαμαρά κινούνται πάνω κάτω στο ίδιο ιδεολογικό πλαίσιο με τις απαντήσεις της Ντόρας Μπακογιάννη. Είναι μεν υπέρ της εισαγωγής στοιχείων κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα στο ασφαλιστικό σύστημα αλλά πιστεύει πως δεν πρέπει να ανοίξουν όλα τα κλειστά επαγγέλματα. Είναι υπέρ ενός διττού φορολογικού συστήματος (και με ενιαίο και με προοδευτικό συντελεστή) ενώ αποφεύγει να απαντήσει στο θέμα της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων («απαιτεί μελέτη» ). Όταν τον καλούν να επιλέξει μεταξύ κευνσιανού και φιλελεύθερου μοντέλου, απαντάει κι αυτός «άλλο». Προφανώς, μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου που αναζητούσε τον τρίτο δρόμο προς το σοσιαλισμό, εν έτει 2009 οι υποψήφιοι για την αρχηγία της «Νέας Δημοκρατίας» αποφάσισαν να αναζητήσουν το δικό τους τρίτο δρόμο προς το…φιλελευθερισμό. Και οι απαντήσεις του Αντώνη Σαμαρά, γνήσιου τέκνου της παραδοσιακής κρατικίστικης ελληνικής Δεξιάς, είναι αναμενόμενες. Εξάλλου είναι ο πολιτικός που ανέτρεψε μια κυβέρνηση , εξαιτίας της αντίθεσης του στην ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ. Ο Αντώνης Σαμαράς, παρότι δηλώνει υπερήφανος για τις ιδέες της κεντροδεξιάς που θριαμβεύουν παντού , είναι ίσως ο μοναδικός πολιτικός συντηρητικού ή φιλελεύθερου κόμματος παγκοσμίως που θεωρεί σαν ιδεολογικό μέντορα του τον εκλιπόντα οικονομολόγο και γκουρού της αμερικάνικης Αριστεράς Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ. Σε πρόσφατες δηλώσεις του, επίσης , έχει ταχθεί υπέρ ενός κράτους ρυθμιστή σε αντίθεση με το «κράτος-νυχτοφύλακα» των φιλελεύθερων και το «κράτος-επιχειρηματία» των σοσιαλιστών. Μάλιστα σε πρόσφατο άρθρο, του στην «Ημερησία», έδωσε και ένα εθνικιστικό …άρωμα στον οικονομικό παρεμβατισμό του, αφού αναφέρθηκε με επαινετικά λόγια στην κρατική στήριξη για λόγους εθνικού συμφέροντος που παρείχαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί στις εγχώριες επιχειρήσεις κατά την οικονομική κρίση.

Ο μεταρρυθμιστής Παναγιώτης Ψωμιάδης!

Και ποιος θα μου το λέγε πως θα ερχόταν κάποτε η ώρα, να πω καλά λόγια για τον Παναγιώτη Ψωμιάδη! Και όμως, όσο και αν δεν το πιστεύετε, ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης είναι ο πιο φιλελεύθερος από τους τρείς υποψήφιους ! Είναι ο μόνος που πιστεύει σε ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που θα στηρίζεται στην περικοπή δαπανών και ενίσχυση ανταγωνισμού (προσθέτοντας βέβαια πως η δημιουργία υποδομών είναι επίσης απαραίτητη σε πάρα πολλούς τομείς). Επιπλέον, είναι ο μόνος που υποστηρίζει την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων («αλλά από εδώ και πέρα», όπως τονίζει, «ώστε να αποφευχθεί η κοινωνική αναταραχή.») Τέλος, είναι υπέρ της εισαγωγής στοιχείων κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα στο ασφαλιστικό σύστημα. Την γενικά φιλελεύθερη εικόνα του θολώνει η θέση του εναντίον της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων.

Το άλλο πρόσωπο του ελληνικού κρατισμού

Σε μια εποχή όπου χρειάζονται ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, για να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδα που δημιούργησε η λογική του μεγάλου και σπάταλου κράτους, οι δύο κύριοι υποψήφιοι για την αρχηγία της ΝΔ αδυνατούν να πάρουν ξεκάθαρες και τολμηρές θέσεις ακόμη και σε θέματα για τα οποία συμφωνεί μια μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, όπως η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων ή άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Εγκλωβισμένοι σε μισόλογα , γενικότητες και …τρίτους δρόμους, που συνήθως είναι άλλοθι για την απόλυτη απραξία , δε φαίνεται να έχουν διδαχθεί τίποτε από την αποτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή και αδυνατούν να προσφέρουν μια φιλελεύθερη εναλλακτική λύση στον νέο-κεϋνσιανισμό του Γιώργου Παπανδρέου . Είτε με την «φιλελεύθερη» Ντόρα Μπακογιάννη στο τιμόνι της, είτε με τον «πατριώτη» Αντώνη Σαμαρά, η «Νέα Δημοκρατία», φαίνεται πως θα εξακολουθήσει να αποτελεί την άλλη πλευρά στο υποτιμημένο νόμισμα του ελληνικού κρατισμού.

Τηλέμαχος Χορμοβίτης

————————————————————————-

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στη Metropolis Weekend στις 20-22/11/2009

11 σχόλια
Leave a comment »

  1. Σε ότι αφορά την φράση «γενικόλογες αναφορές και επιτηδευμένη ιδεολογική ασάφεια» μου θυμίζει την φράση «θα προχωρήσουμε σε διαρθρωτικές αλλαγες»! Βλέπουμε λοιπόν οτι η γενικολογία καλά κρατεί και είναι πάγια πολιτική ώστε να αποφεύγουν δύσκολες απαντήσεις είτε για να περνάνε από την πίσω πόρτα αυτά που οι ίδιοι θέλουν εντάσσοντας στην ευρύτερη «διαρθρωτική αλλαγή» ότι τους κατέβει στο κέφάλι.

    Τώρα σε ότι αφορά την Κα. Μπακογιάννη και τον Κο. Σαμαρά, δεν μπορώ να καταλάβω πως εν έτη 2009 προσπαθουν να δημιουργήσουν μια βάση πολιτικής διακυβέρνησης με στοιχεια απο παρελθοντικές πολιτικές και μάλιστα με έντονες τάσεις ολοκληρωτισμού! Μήπως το μέλλον δούμε και κυβέρνηση συμμαχίας της «φιλελεύθερης» δεξιάς με το «φιλελεύθερο» Κ.Κ.Ε? Ας αφήσουν κατά μέρους τις μεγαλοπολιτικές φανφάρες και τις περίπλοκες-φανταχτερές εκφράσεις και ας στρωθούνε στη δουλειά γιατι αντιπολίτευση δεν κάνεις απλά και μόνο διαφωνόντας με την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλα προτείνοντας λύσεις και ιδέες για την καλύτερη λειτουργια του κράτους, αλλά αυτό για να γίνει πρεπει κανείς να είναι προοδευτικός και να κοιτάζει μπροστά και όχι σε ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΕΣ πολιτικές του παρελθόντος!

    Όσο για τον Κο. Ψωμιάδη, μπορεί όπως αναφέρεται και παραπάνω να εόναι ο πιο φιλελεύθερος απ’ όλους, αλλά ο λαϊκισμός νομίζω δεν ωφάλησε κανέναν. Η εποχή που ο πολιτικός μάζευε τον κόσμο στην πλατεία του χωριού, ανέβαινε στο καφάσι και ρητόρευε έχει περάσει προ πολλού!

  2. Oi αναλυσεις αυτες καλες και ενδιαφερουσες ειναι ,αλλα ουχι πρωτοτυπες ,εμφανιζονται τα τελευταια 25 χρονια ιδιες και απαραλλακτες,μονο οι πρωταγωνιστες -πολιτικοι αλλαζουν.
    Η αποψη μου εινα οτι την πολιτικη στην Ελλαδα την ασκει το βαθυ κρατος του δημοσιου ως και το βαθυσεβαστον κρατος της εκκλησιας,μαζι με τους βαθυτσεπωτους πολιτικους..Δεν θα αναφερθω σε παραδειγματα ,αλλα ειναι γνωστα τα σκανδαλα πολιτικων ,δημοσιου και εκκλησιας .Το τριγωνο αυτο λοιπον εκεταλλευονται και οι Νταβατζηδες οι οποιοι ελεγχοντας τους πολιτικους ελεγχουν και την ελληνικη οικονομια μη επιτρεποντος στις διαφορες οικονομικες θεωριες, να παιξουν ρολο στην διαμορφωση ιδεολογιας στα κομματα..
    Οι νταβατζηδες, μη ενδιαφερομενοι για ιδεολογιες ,ελεγχουν πολιτικους απο ολα τα κομματα και ενιοτε οταν τα συμφεροντα τους θιγονται τσακωνονται μεταξυ τους ,η επιτιθενται σε πολιτικους που δεν πηραν την δικη τους θεση .
    Το προβλημα λοιπον δεν λυνεται αν δεν διαλυθει η δομη που αναπαραγαγει τις συμπεριφορες αυτες, δηλαδη την αποδυναμωση του δημοσιου με την αρση της μονιμοτητας και της δραστικης μειωσης των δημοσιων υπαλληλων, τον αμεσο διαχωρισμο εκκλησιας – κρατους και η μειωση της δυναμης των πολιτικων με ενα πρωτο μετρο την μειωση των βουλευτων σε 200 με ταυτοχρονη αλλαγη διαφορων νομων που τους προστατευουν να συνεχιζουν να ασχημονουν χωρις να λογοδοτουν.

  3. «Η Ντόρα Μπακογιάννη […] αποφεύγει να επιλέξει μεταξύ ενός φορολογικού συστήματος που θα βασίζεται στον ενιαίο φορολογικό συντελεστή (που συνήθως υποστηρίζουν οι φιλελεύθεροι), και ενός συστήματος που θα βασίζεται στον προοδευτικό συντελεστή (που υποστηρίζουν οι σοσιαλδημοκράτες)[…]».

    «[Ντ. Μπακογιάννη:] «Οι κυβερνήσεις έχουν τον πρώτο λόγο για να αντιμετωπίσουν τις καταστροφικές επιπτώσεις της πλήρους αποτυχίας […] της ασύδοτης ανάπτυξης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της επακόλουθης κατάρρευσης των χρηματιστηριακών αγορών.»
    Αναρωτιέται βέβαια κανείς σε τί διαφέρει η παραπάνω «φιλελεύθερη» ανάλυση από τις αριστερίστικες κορώνες του κύριου Αλαβάνου […]».

    Δε με ενδιαφέρει να υποστηρίξω την κα Μπακογιάννη, απλά θέλω να πω ότι αν πράγματι δε βλέπετε διαφορά μεταξύ των δύο (Μπακογιάννη και Αλαβάνου), τότε έχετε επιλέξει να βλέπετε τα πράγματα από πολύ-πολύ μακριά. Από τόσο μακριά πρέπει να βλέπει και η ΦΣ τις ψήφους να χάνονται.

    Παίρνω την ευκαιρία για να κάνω μια γενικότερη παρατήρηση. Οι «πραγματικοί φιλελεύθεροι» αυτού του portal συνδέετε συχνά-πυκνά το φιλελευθερισμό με αμφίβολης αξίας θεωρητικά κατασκευάσματα (ενιαίος φορολογικός συντελεστής, εν προκειμένω, κουπόνια εκπαίδευσης, αναλογικό εκλογικό σύστημα, κλπ σε άλλες περιπτώσεις), για τα οποία στην καλύτερη περίπτωση κανείς – όχι μόνο εσείς – δεν έχει ιδέα με ποιο τρόπο και με τι συνέπειες θα εφαρμόζονταν στην πράξη. Το αποτέλεσμα: χάνετε το ενδιαφέρον ακόμα και όσων αυτοπροσδιορίζονται ως φιλελεύθεροι.

    Αυτήν την ώρα οι φιλελεύθεροι θα έπρεπε να δίνουν τη μάχη για το κέντρο της πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης. Υπάρχουν κεντρικά και κρίσιμα ζητήματα στα οποία η φιλελεύθερη σκέψη έχει να προσφέρει πολλά και οι πολίτες που είναι έτοιμοι να ακούσουν σοβαρές, εφαρμόσιμες απόψεις είναι περισσότεροι από ποτέ. Εσείς όμως επιλέγετε να αυτοεξορίζεστε στο περιθώριο.

  4. «η οικονομική κρίση απέδειξε ότι αυτό που χρειάζεται είναι ευελιξία και δημιουργικότητα, όχι δογματισμοί».
    Gia logus aisthitikis an thelete.

    LOL

  5. Ο κος Χορμοβίτης, αφού έχαψε τα επικοινωνιακά καραγκιοζιλίκια του Μπερλουσκόνι και τον υπερασπίστηκε έναντι της «αηθούς» επίθεσης που δέχεται από την επάρατη Αριστερά, χάφτει τώρα και τις μπαρούφες του αρχιδημαγωγού Ψωμιάδη. Σειρά νομίζω έχει πια ο Καρατζαφέρης.

  6. Πώς τόλμησε να αντιμιλήσει στην αγία Αριστερά που είναι πάντα ευήθης.
    Κι αφού είπε κάτι σωστό ο Ψωμιάδης, τότε το σωστό είναι …λάθος επειδή το είπε αυτός.

  7. Με τη σύγχυση και την παντελή απουσία σαφούς πολιτικοϊδεολογικού στίγματος που χαρακτηρίζει τους εν Ελλάδι νεο»φιλελεύθερους» (νεοκεντρώους, νεοδεξιούς, νεοκεϋνσιανούς, νεολιμπεραλιστές, νεοεθνιστές και λοιπά ορφανά της αριστεροδεξιάς, εν γένει) δεν εκπλήσσουν αναλύσεις σαν αυτές του κου Χορμοβίτη. Και όπως ο φιλελεύθερος κος Μάνος απαιτούσε επέμβαση του Στρατού πέρυσι το Δεκέμβρη για να διασφαλιστεί η Δημόσια Τάξη, έτσι δεν είναι διόλου παράξενο που κάποιοι στο τέλος θα χτυπήσουν ιδεολογική φλέβα χρυσού στα πρόσωπα των Μπερλουσκόνι, Καραμανλή τζούνιορ, Ντόρας, Ψωμιάδη, Σαρκοζί και αύριο ίσως του Πλεύρη.

    Όσοι σοβαροί και με καλές προθέσεις εκεί πέρα έχετε ξεμείνει, εγκαταλείψτε το ναυάγιο πριν τα ποντίκια.

  8. Πάτε σε σοβαρά κόμματα τύπου Τσίπρα (θαυμαστή Μάο) ή Παπαρήγα (θαυμαστή Στάλιν), κόμματα με σαφείς θέσεις, χωρίς συγχύσεις και ταλαντεύσεις, που οδηγούν κατευθείαν στο γκρεμό.

  9. Ακόμη αυτούς ξεπεράσαν σε γραφικότητα οι «φιλελεύθεροι», φαντάσου. Εκτός του ότι οι δυο τους μαζεύουν και κανά εκατομμύριο ψήφους, ενώ η ΦιΣ και η Δράση…(εδώ γελάμε ή κλαίμε, αναλόγως). Καημένη Ελλάδα.

  10. Πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε να ξεπεράσει σε γραφικότητα το κόμμα που εν έτει 2009 υπερασπίζεται το τείχος του Βερολίνου -κι όμως παίρνει 7,5%. Καημένη Ελλάδα, όντως.

  11. […] σε προηγούμενο άρθρο πως στην οικονομία ο Σαμαράς είναι γνήσιο τέκνο της […]

Σχολιαστε