Το ζήτημα εμφανίζεται, συνήθως, ως παράπονο. Γιατί τα πανελλήνιας κυκλοφορίας, κατ’ ουσία αθηναϊκά ΜΜΕ, δεν προβάλλουν τον κόσμο των ΜΚΟ; Θα προσπαθήσω να τεκμηριώσω, ότι το ερώτημα είναι λάθος. Και, ότι το κρίσιμο ερώτημα, δεν είναι εάν τα ΜΜΕ «παίζουν» τις ΜΚΟ, αλλά εάν έχουν καν την ικανότητα και την δυνατότητα να παρακολουθήσουν τον τρόπο που κινούνται σήμερα οι ΜΚΟ; Και παραπέρα. Εάν έχουν την ικανότητα να συλλάβουν τον διαφορετικό σύγχρονο κόσμο στον οποίο τα κράτη και τα κόμματα δεν είναι αποκλειστικοί πρωταγωνιστές. Στα ερωτήματα αυτά, η απάντηση είναι όχι!

Επειδη παρατηρησα οτι ο Κεϊνς ακομα φαινεται να χρησιμοποιειται σαν οπλο απο τους σοσιαλιζοντες και ακομα και απο τους αντιπαλους τους στην Ελλαδα, βρισκω χρησιμη μια μικρη αναφορα στο τι ειπε ο ανθρωπος (και τι δεν ειπε) Ο Τζων Μεϋναρντ Κεϊνς ηταν ενας αξιοσημειωτος οικονομολογος απο ολες τις μεριες. Ηταν Αγγλος, θρεμμενος στο βικτωριανο κατεστημενο […]

H ραγδαία ανάπτυξη της Κίνας έχει φέρει τα πάνω-κάτω στο διεθνές οικονομικό σύστημα. Η Κίνα αποτελεί σήμερα τη φθηνότερη βάση μαζικής παραγωγής για μια σειρά από προϊόντα ευρείας κατανάλωσης. Αυτό, σε συνδυασμό με τον έντονο εξαγωγικό προσανατολισμό της κινεζικής οικονομίας, έχει ασκήσει πρωτοφανείς ανταγωνιστικές πιέσεις στην παραγωγική βάση των πιο αναπτυγμένων οικονομιών της Αμερικής και της Ευρώπης.

Πόσο όμως απειλεί η ανατολή της Κίνας, ως η επόμενη οικονομική υπερδύναμη, την ελληνική οικονομία; H πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από αυτήν που παρουσιάζεται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που συχνά επιμένουν σε μία εύκολη «δαιμονοποίηση» της Κίνας, η οποία συνάδει με την προσφιλή μας τακτική να αναζητούμε πάντα «εκτός των τειχών» τις αιτίες των δικών μας προβλημάτων…

Μόλις είχε γυρίσει σπίτι από τα Εξάρχεια, όπου είχε πάει για καφέ – ήταν εξάλλου ένα από τα αγαπημένα του μέρη. Οπουδήποτε αλλού και να πιεις καφέ θεωρείται κωλοβάρεμα, εκεί όμως όχι, εκεί θεωρείται επαναστατική πράξη.

Ήταν όμως αργά και ήθελε να γυρίσει σπίτι για να δει ειδήσεις. Του είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον τα γεγονότα στο Παρίσι. Η Ελευθεροτυπία – αυτή η καλαίσθητη όαση ενημέρωσης στην έρημο των ελληνικών ΜΜΕ- έλεγε ότι η επανάσταση είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσει.
Κάθισε στον δερμάτινο καναπέ του σαλονιού του ακουμπώντας τα πόδια του στο τραπεζάκι. Άνοιξε την τηλεόραση και η εικόνα τον συνεπήρε: νέοι είχαν ξεχυθεί στους δρόμους και έκαιγαν αυτοκίνητα, έβριζαν την αστυνομία και έχτιζαν οδοφράγματα. Καθώς πρέπει αστοί διαμαρτύρονταν με την γνωστή υποκρισία και παρτακισμό τους. Η τηλεόραση έδειχνε μερικούς άραβες να απειλούν τον Σαρκοζί όταν κάτι απίστευτο του τράβηξε την προσοχή του στην σκηνή: στο βάθος της εικόνας έβλεπε την φάτσα του-έτρεχε ανάμεσα σε αυτοκίνητα που είχαν πάρει φωτιά. Κοίταξε καλύτερα: ΝΑΙ! ήταν αυτός!!!!

Πως να δημιουργησετε μια πετυχημενη πολη μετα απο πολλες συζητησεις με φιλους και μη, εχω καταληξει οτι παρουσιαζει εξαιρετικο ενδιαφερον μια συστηματικη παρουσιαση της Βαρκελωνης και μια συγκριση με την Αθηνα, σε μια σειρα αρθρων. Δεν προσπαθω να αποδειξω ποια πολη ειναι ομορφοτερη ή ποιος λαος πιο εξυπνος, ωραιος, δημιουργικος. Αυτο εξαρταται απο πολλους παραγοντες […]

1. «Το μεγαλύτερο δράμα» για κάποιους, παρατηρούσε ο συγγραφέας Gilbert Keith Chesterton «δεν είναι πως δεν βλέπουν τη λύση. Είναι ότι δεν μπορούν καν να δουν το πρόβλημα».
Ένα παιχνίδι φαντασίας, δείχνει πως είχε δίκαιο.
2. Το σενάριο του παιχνιδιού αρχίζει με μια έννοια που έχει εισβάλει στη ζωή μας. Το «κοινωνικό κεφάλαιο» (Κ.Κ.). Με μεγάλη δόση αφαίρεσης, θα προσπαθήσω να την απλοποιήσω…

The British monthly journal Prospect recently presented its readers with a list of well-known intellectuals and asked them to pick Number One.The list included Christopher Hitchens, Niall Ferguson, Daniel Dennet, Umberto Eco, Bernard Lewis and so on. But the voters picked the American linguist and social critic Noam Chomsky.

Little surprise there. In Europe these days, the most politicized part of the public is the “hard” Left. And Mr. Chomsky is its hero. On the other side of the Atlantic and on the other side of the ideological spectrum, his “victory” in the race to be the leading intellectual of our times is certain to be met with howls of derision…

Λοιπον ειναι απλο: Ειναι η εκπαιδευση του οικονομολογου, που του δινει τα εργαλεια να απαντησει πολλες ενδιαφερουσες ερωτησεις. Με το περασμα του χρονου η οικονομικη επιστημη εχει μαζεψει πληθωρα πολυ δυνατων επιστημονικων μεθοδων. Η οικονομετρια και η στατιστικη, μας δινουν την δυναμη να βρισκουμε κανονικοτητες και συσχετισεις σε τεραστιους ογκους δεδομενων. Μετα ερχεται η κοινη λογικη για να μελετησουμε αν η συσχετιση ειναι και αιτιακη σχεση (το οτι ας πουμε ο αριθμος πελαργων στην οροφη ενος σπιτιου στην Ολλανδια σχετιζοταν στατιστικα με την γεννηση παιδιων, σημαινει οτι τα παιδια τα εφερνε ο πελαργος?). Και το ακομα δυνατοτερο εργαλειο της θεωριας των αποφασεων, μελετα τα κινητρα των ανθρωπων, εξηγει δηλαδη τις αιτιακες σχεσεις…

Όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία ηχηρά μηνύματα, έλαβε η παραδοσιακή, μπλε – πράσινη – ροζ και κόκκινη, πολιτική τις προηγούμενες ημέρες!

Α. Το πρώτο από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Στις «12 θέσεις του Συν για την ανασυγκρότηση του ΟΗΕ» που κατέθεσε στον Υπουργό Εξωτερικών, η «αριστερή» -τάχα- αντίληψη που αντιπαρέθετε την αριστερά με τις Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) (ούτε το όνομά τους δεν αναφερόταν σε πολλά κομματικά κείμενα), λύθηκε δίκην Γόρδιου Δεσμού! Το κείμενο περιλαμβάνει την απαίτηση, «της αναβάθμισης του ρόλου των ΜΚΟ στις διαδικασίες λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων του ΟΗΕ σε όλο το φάσμα» του συστήματος του οργανισμού! Επαναλαμβάνω. Ζήτησε αναβάθμιση των ΜΚΟ. Όχι των «κινημάτων» (που πονηρά χρησιμοποιείται ως αντίπαλος και υποκατάστατο των ΜΚΟ από μερίδα της ελληνικής -και μόνο- αριστεράς).

Το τελευταίο χρονικό διάστημα σε συνεντεύξεις τους υψηλά κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δημοσιοποιούν σκέψεις, προθέσεις και προτάσεις εν όψει των δημοτικών εκλογών του Οκτωβρίου του 2006. Σ’ αυτές περιέχονται σχεδιασμοί και στρατηγικές που έχουν ως κύριο στόχο την “εξολόθρευση” του αντιπάλου, μέσω του χρωματισμού των νομών και των πόλεων με μπλε ή πράσινο χρώμα αναλόγως του “νικητή” και τη δημιουργία δομικών εσωτερικών προβλημάτων του, που θα οδηγήσει σε κρίση ηγεσίας, προσανατολισμού και ηγεμονίας στο πολιτικό σκηνικό…

Κάποιος είπε ότι ο ελεύθερος χρόνος είναι ο πατέρας της Φιλοσοφίας. Ωραίο πραγματάκι, να λες κάτι τέτοιο, ιδίως αν σκοπεύεις να περάσεις μέρες κοιτώντας από το μπαλκόνι του σπιτιού σου την απέναντι κουρτίνα και τις σκιές που πηγαινοέρχονται ή τη λάμπα με το φως στο δρόμο, ή απλά το κενό απέναντι.

Συνηθίζει η Ακαδημία Αθηνών να εκπέμπει πρωτοποριακές θεωρητικές αναζητήσεις για να αφουγκράζεται ριζοσπαστικές μεταλλαγές της κοινωνίας; Όχι, θα πουν οι εχέφρονες. Άλλος είναι ο ρόλος της. Και, όμως! Ο Εμμανουήλ Ρούκουνας, πρόεδρος της Ακαδημίας για το 2005, πέτυχε το ακατόρθωτο. Η παρθενική του ομιλία, ως πρόεδρος, να αποτελεί σημείο αναφοράς για τους προβληματισμούς επιστημόνων, αλλά και ακτιβιστών, πανεπιστημιακών αλλά και ριζοσπαστών από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ)! Είναι η πρώτη, ίσως, φορά που οι απόψεις του προέδρου της Ακαδημίας (τον οποίο δεν γνωρίζω), αποτελούν οδηγό σε πρωτοπόρα μυαλά της χώρας!

Καλώς ορίσατε σε μια επική διαμάχη!! Όσον αφορά το νικητή, εξαρτάται από την οπτική γωνία του καθενός. Η συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων δε βάζουν ιδιαίτερη σκέψη στο ζήτημα μιας και για αυτούς ο νικητής είναι αυτονόητος. Ο Δαρβίνος με μια απλούστατη και πανέμορφη θεωρία έχει καταφέρει να εξηγήσει την ποικιλία της ζωής και πολλούς πιθανούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να προέκυψε. Αν ρωτήσετε τους περισσότερους βιολόγους κανένας δεν πρόκειται να αμφισβητήσει την απίστευτη δυνατότητα μιας τόσο απλής θεωρίας να εξηγεί απίστευτα πολύπλοκα φαινόμενα. Παρόλα αυτά η διαμάχη δεν αφορά τους επιστήμονες, αλλά το μη επιστημονικό κοινό. Η διαμάχη αυτή αφορά την καθαρότητα της επιστήμης και την ανεξαρτησία της από δογματισμούς…

Τα McDonald’s είναι φίλος σου.

Σπονσοράρουν τις αθλητικές διοργανώσεις που σου αρέσουν γιατί έχετε τα ίδια γούστα, αφού είστε φίλοι.

Σου χαρίζουν καπελάκι με το σήμα τους έτσι ώστε όταν κοιτάς με την γυναίκα σου τις φωτογραφίες από τα παλιά,θα δεις την γυναίκα σου να χαζογελάει στον φακό κάτω από τον πύργο του Αϊφελ φορώντας το καπελάκι των McDonald’s.

Με τα McDonald’s μεγαλώσατε μαζί.

Όταν μπαίνεις στα McDonald’s βρίσκεσαι σε οικείο περιβάλλον.

Παρ’όλα αυτά φίλοι μου,παρά τα τρις σε διαφημιστικές εκστρατείες,παρά τα ειδικά πολυμελή τμήματα αφιερωμένα στον πελάτη, παρά την δουλεία της αφρόκρεμας των P.R. και της διαφήμισης,παρά το σπόνσοριν σε ολυμπιάδες και μουντιάλ,ποιο είναι το πρώτο πράγμα που καταστρέφει ο κόσμος όταν βγαίνει απελπισμένος στον δρόμο να διαδηλώσει;

Τα McDonald’s !!!!!

καγκελάριος της Γερμανίας κ. Gerhard Schröder διακήρυττε όλη την εβδομάδα που μας πέρασε τηλεοπτικά ή και σε δημόσιες ανοιχτές συγκεντρώσεις του κόμματός του, ότι ήταν αυτός και η κυβέρνησή του που είχαν την τόλμη να προάγουν μια σειρά από αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, όπως στο εργασιακό, το σύστημα υγείας, τη μείωση της φορολογίας, καθώς επίσης ότι μόνο μια κυβέρνηση συνασπισμού σοσιαλδημοκρατών και οικολόγων μπορεί να εγγυηθεί τη μη συμμετοχή γερμανικών εκστρατευτικών σωμάτων σε επίπεδο διεθνών αναταράξεων. Με την ίδια επιχειρηματολογία πολιτεύτηκε ο κ. Joschka Fischer, ο υπουργός Εξωτερικών της παραιτηθήσας κυβέρνησης των κ.κ. G. Schröder και J. Fischer.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” (9-9-2005) Τον Απρίλιο του 2006 θα πραγματοποιηθεί στη χώρα μας ένα μεγάλο ευρωπαϊκό γεγονός. Το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Προσωπικά παρακολουθώ στενά και από την αρχή τα Φόρουμ. Τόσο το ευρωπαϊκό, όσο και το παγκόσμιο. Για το πρώτο ταξίδεψα στην Φλωρεντία, μετά στο Παρίσι, παρακολούθησα από απόσταση το 3ο του Λονδίνου […]

Το τρομοκρατικό χτύπημα βρήκε τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να περιοδεύει στην «αιματοπότιστη γη της Σερβίας». Η πρώτη αντίδρασή του στις 12.9.2001 ενώπιον σερβικού ακροατηρίου (στο Κραγκούγεβατς) ήταν να φροντίσει –συμψηφιστικώς– να επισημάνει ότι «καταδικάζουμε τις πράξεις βίας και τρομοκρατίας [] όπως προ διετίας Έλληνες και Σέρβοι είχαμε καταγγείλει τους βομβαρδισμούς κατά του έθνους σας».

Με αφορμή την τραγωδία του τυφώνα Κατρίνα και την απαράδεκτα κακή αντίδραση του αμερικανικού κρατικού μηχανισμού σε όλα τα επίπεδα, θα ήταν εξίσου εύκολο με τις κραυγές από τα αριστερά (περί ρατσισμού, αυταρχισμού, ιμπεριαλισμού κτλ) ή τις αστειότητες των υπερσυντηρητικών και των θρησκόληπτων να προσθέσουμε κι άλλες κατηγορίες απέναντι στο σύγχρονο αμερικανικό κράτος, που όπως όλα τα κράτη ούτε είναι τέλειο ούτε θα γίνει ποτέ. Οι κατηγορίες όμως αυτή τη στιγμή δεν έχουν κανένα όφελος. Όταν δεν κατευθύνονται από πολιτικές σκοπιμότητες, γίνονται περισσότερο για ιδεολογική αυτοεπιβεβαίωση του κατήγορου και την κολακεία όσων ήδη συμπλέουν μαζί του. Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων αυτών των κατηγοριών. Δεν έχουν τίποτα θετικό να προτείνουν πέρα από γενικόλογα ευχολόγια.

Η απονέκρωση του κρατισμού και η μόνη ιστορική λύση Oι πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο της οικονομίας αντικατοπτρίζονται με τη μορφή διαδοχικών εκρήξεων σε κάθε πτυχή της κοινωνίας. Η κρίση, ώριμη πια, ξεσπά σταδιακά σα δυσαρέσκεια κάποιων κοινωνικών στρωμάτων, σαν οραματισμός κάποιων άλλων και τελικά σα γενική αναταραχή. Οι θεσμοί δε δείχνουν να επαρκούν για να […]

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται αισθητή και απειλητική. Η αύξηση της απήχησης και της πολιτικής δύναμης των μισαλλόδοξων, ξενοφοβικών και αντιδημοκρατικών στοιχείων της είναι άλλη μια σύγχρονη απειλή για την ανεκτικότητα, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δυστυχώς, παρά την μεγάλη και τραγική εμπειρία των ευρωπαϊκών κοινωνιών με τα φασιστικά ολοκληρωτικά πειράματα, η γοητεία της ακροδεξιάς επιβιώνει και σήμερα και με την κατάλληλη ευκαιρία εκδηλώνεται. Ακόμα και αν δεν αποκτά ακόμα παντού συμπαγή ιδεολογική έκφραση, η ακροδεξιά περνάει μηνύματα και διαμορφώνει τάσεις σε πολύ ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού από όσα θα δικαιολογούσε η εκλογική της βάση.