Ενας απο τους πραγματικα πιο διαδεδομενους μυθους που εχει βλαψει και ανεπανορθωτα την Ελλαδα ειναι ο μυθος των “αντιλαϊκων” μετρων. Οι προσφατες κυβερνησεις μας κριτικαρονται συνεχως οτι λαμβανουν αντιλαϊκα μετρα, σε καθε μετρο οικονομικης πολιτικης που λαμβανουν. Οι καταργησεις των σπαταλων επιδοτησεων, η μεταρρυθμιση του ασφαλιστικου, η μειωση του αριθμου των δημοσιων υπαλληλων, οι περιορισμενες […]

Ερμής ο Λόγιος Έχει εύστοχα ειπωθεί ότι, «οι πολιτικοί, τα άσχημα κτίρια και οι πόρνες, αν αντέξουν στον χρόνο, γίνονται αξιοσέβαστα». Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τους ιστορικούς μύθους, που συμβάλουν στη συγκρότηση της εθνικής αφήγησης. Στη χώρα μας στην προβληματική ιδεολογική κατασκευή του ελληνο-χριστιανισμού. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην πραγματικά ατελείωτη σειρά […]

Τις τελευταιες μερες ετυχε παλι να δω στις εφημεριδες αρκετα αρθρα περι της πολυθρυλητης συγκλισης. Η κυβερνηση υποσχεται την συγκλιση του ελληνικου κρατους με την ΕΕ, οι συνδικαλιστες ζητουν επιμονως την συγκλιση μισθων με τον ευρωπαικο μεσο ορο, οι πολιτες αναμενουν την συγκλιση βιοτικου επιπεδου. Τι ακριβως σημαινει η συγκλιση? Οτιδηποτε και αν εχει ο […]

Μεταολυμπιακη Αθηνα και Supply Side Economics Τα οικονομικα της προσφορας (supply side economics) ειναι ενας ορος που περιγραφει την απαντηση μερικων οικονομολογων στην οικονομικη πολιτικη της Δυσης την περιοδο μετα το Κραχ και ως τις δεκαετιες του 60 και 70. Σε αυτα τα χρονια, οι κυβερνησεις ειχαν πεσει σε μια ξεφρενη ανοδο δαπανων και φορολογιας […]

Μια ελεγεια των πολεων Αυτο ειναι το πρωτο απο μια σειρα αρθρων που εχουν σαν στοχο να καταρριψουν μερικους βαθια ριζωμενους νεοελληνικους μυθους. Μια απο τις πιο βαθια ριζωμενες πεποιθησεις στην ελληνικη κοινη γνωμη και αρθρογραφια ειναι οτι η αποκεντρωση κανει παντα καλο. Ειτε μιλαμε για τεχνικες υποδομες, ειτε για πολιτισμο, ειτε για πανεπιστημια, ειτε […]

Τα πρόσφατα αρνητικά δρώμενα στον Έβρο, με πρωταγωνίστριες τρεις επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονται σε κατάσταση κρίσης, έφεραν στην επικαιρότητα με τον πλέον δραματικό τρόπο ένα κρίσιμο θέμα: ποιες είναι οι αιτίες της διαχρονικής στασιμότητας – και σε ορισμένες φάσεις ύφεσης και οπισθοδρόμησης – της περιφερειακής-τοπικής ανάπτυξης; Η περίπτωση του Έβρου εντάσσεται στο γενικότερο πρόβλημα της […]

Γράφει το 1924 ο Πωλ Βαλερύ για τα «χαρακτηριστικά του Ευρωπαϊκού πνεύματος» αναφέροντας τα εξής ενδιαφέροντα, μεταξύ άλλων: «Παντού όπου τα ονόματα του Καίσαρα, του Γάιου, του Τραϊανού και του Βιργίλιου, παντού όπου τα ονόματα του Μωϋσή και του Αποστόλου Παύλου, παντού όπου τα ονόματα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και του Ευκλείδη έχουν ταυτόχρονα και […]

Με μεγάλη θλίψη παρακολουθήσαμε όλοι μας το αποτέλεσμα των εκλογών στη «μοναδική υπερδύναμη» της υφηλίου μας. Και ο προβληματισμός που προκάλεσε αυτή η θλίψη, με παρεκίνησε να αλλάξω λίγο τη σειρά των άρθρων μου. Η περαιτέρω ανάλυσή μου πάνω στον ορθό λόγο, τη σχέση του ορθολογισμού με την ελευθερία και τη δημοκρατία, την αιτιακή σχέση […]

Ειναι μαλλον σαφες οτι η Ελλαδα ειναι η πιο αναρχικη χωρα της Ευρωπης. Ενω στην υπολοιπη Ευρωπη η λεξη αυθαιρετο δεν υπαρχει*, στην Ελλαδα ελαχιστοι πολιτες μπορουν να ισχυριστουν οτι δεν εχουν καμμια σχεση με καποια αυθαιρεσια. Οταν στην υπολοιπη Ευρωπη (εκτος ισως της χωρας με την χειροτερη φημη αναμεσα στις ανεπτυγμενες, της Ιταλιας) η […]

Οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ τελείωσαν μετά από μια μακρά και ιδιαίτερα φορτισμένη προεκλογική περίοδο με τελικό αποτέλεσμα τη σαφή ενίσχυση των συντηρητικών στοιχείων και με πιθανές πολύπλευρες μακροπρόθεσμες συνέπειες. Ανεξαρτήτως των πεποιθήσεων μας οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το αποτέλεσμα των εκλογών είχε ένα ξεκάθαρο ιδεολογικό υπόβαθρο (και για αυτό το λόγο ακριβώς μας ανησυχούν οι μακροπρόθεσμες συνέπειες) και αναδεικνύει ότι η εκλογική διαδικασία στις ΗΠΑ είχε ένα ουσιώδες περιεχόμενο. Αυτό που όμως πραγματικά με εντυπωσίασε χωρίς όμως να με αιφνιδιάσει ήταν ο σχολιασμός των ελληνικών μέσων ενημέρωσης αλλά και του ευρύτερου κοινού επί της επανεκλογής Μπους. Τόσο στα ΜΜΕ όσο και σε απλές συζητήσεις με γνωστούς ή φίλους υπήρχε μια διάχυτη ειρωνεία για τα εκλογικά κριτήρια του μέσου Αμερικανού καθώς επίσης και για τη νοημοσύνη του. Εν παραλλήλω με την ειρωνεία συμπορευόταν και η αλαζονεία ότι το εκλογικό κριτήριο του Έλληνα είναι αψεγάδιαστο ή τουλάχιστο δε θα έπεφτε θύμα σε υποψηφίους της ποιότητας του Μπους. Είναι αληθές ότι ο μέσος Αμερικανός ψηφοφόρος είναι πιο αφελής στην επιλογή του από ότι ο μέσος Έλληνας; Την ώρα της κάλπης είναι πιο συνειδητοποιημένος και επομένως δικαιολογημένα νιώθει πολιτικά ανώτερος; Προσωπικά διαφωνώ και σας παραθέτω τους λόγους μου…

Ειναι ενα γεγονος που παρατηρουν οι Ελληνες επισκεπτες στις υπολοιπες ευρωπαικες χωρες εδω και πολλα χρονια, οτι η χρηση της φετας εχει διαδοθει ευρεως. Ειδικα σε χωρες σαν τη Γερμανια είναι σπανιο σε ενα μπουφε να μην υπαρχει και μια σαλατα τυπου χωριατικης με καποια μορφη φετας μεσα. Τοσο που μια Ισπανιδα επισκεπτης στην Γερμανια […]

Με ζήλο, σαν και αυτόν της Φάρμας των Ζώων, μας δηλώνουν «Κρατικοποίηση Καλό, ιδιωτικοποίηση Κακό».

Προχτές η Υπουργός Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου έδωσε στη δημοσιότητα νομοσχέδιο με το οποίο στην ουσία καταργούνται οι μετεγγραφές εσωτερικού στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με ελάχιστες εξαιρέσεις. Το μέτρο αυτό είναι αναμφισβήτητα στη σωστή κατεύθυνση, που είναι η οριστική κατάργηση αυτής της στρεβλής πολιτικής. Ομοίως πρέπει να εφαρμοστεί η ίδια αυστηρότητα και στο θέμα των μετεγγραφών […]

Η καταιγίδα των σκανδάλων που ξέσπασε πρόσφατα δεν είναι φυσικά γεγονός τυχαίο. Η πολιτική ζωή βέβαια έχει γνωρίσει κατά καιρούς δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις αλλά τα συγκεντρωμένα ξεσπάσματα τόσων φαινομένων διαφθοράς και κακοδιοίκησης προδίδουν αναμφίβολα μια βαθύτερη κρίση εξουσίας. Η οικονομική ύφεση δίνοντας υπόγειες ωθήσεις στις κοινωνικές σχέσεις αρχίζει να ξεδιπλώνεται σταδιακά και στο πεδίο της […]

Με αφορμή τις φοιτητικές εκλογές που διεξήχθησαν εχθές θα ήθελα να διατυπώσω έναν προβληματισμό σχετικά με την σωστή παρουσία των φοιτητικών παρατάξεων στον πανεπιστημιακό χώρο. Αποτελεί γεγονός ότι κάθε χρόνο λίγο πριν και κατά τη διάρκεια των εκλογών παρατηρείται μία έντονη ιδεολογική έξαρση η οποία εκδηλώνεται με ποικιλόχρωμες αφίσες και πανό, που «κοσμούν» τα πανεπιστήμιά μας, και από τα περίφημα τραπεζάκια στα οποία συγκεντρώνονται οι φίλοι και τα μέλη των παρατάξεων με σκοπό να προσελκύσουν υποψηφίους. Αποτελεί σίγουρα μεγάλο επίτευγμα στο πανεπιστήμιο σαν μία μικρή κοινωνία η ελευθερία έκφρασης και ο διάλογος ανάμεσα στις διάφορες παρατάξεις, οι οποίες εκπροσωπούν τους φοιτητές διαφορετικών ιδεολογικών αντιλήψεων. Το πρόβλημα ξεκινά σε ακριβώς αυτό το σημείο…

Με μία πρόχειρη ματιά στο πρόσφατο νομοσχέδιο της κυρίας Υπουργού(την οποία εκτιμώ αρκετά και έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα για το μέλλον) θα έγνεφα κατευθείαν ΝΑΙ και πάλι ΝΑΙ. Αλλά μήπως στην προσπάθεια μας να είμαστε αποτελεσματικοί και άμεσοι δεχθήκαμε ένα κάπως βεβιασμένο μέτρο? Και εξηγώ: Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι μετεγγραφές πια έχουν χάσει οποιοδήποτε κοινωνικό χαρακτήρα και έχουν μετατραπεί σε έναν αδυσώπητο αγώνα γνωριμιών. Αυτός με το πραγματικά γερό υπόβαθρο(βύσμα ή conne στην νέα ελληνική) θα πάρει άμεσα την μετεγγραφή. Αυτός που θα έχει γνωριμίες αλλά όχι τόσο ισχυρές, θα κάνει ένσταση και θα πάρει τότε την πολυπόθητη μετεγγραφή. Τέλος αυτός πού πραγματικά θα έχει ανάγκη για την αλλαγή ιδρύματος θα είναι αναγκασμένος να παλέψει μόνος με το πρόβλημα του καθώς οι θέσεις θα έχουν πιθανότατα καλυφθεί από τους «άμοιρους» και «δυστυχείς που έτυχε να κατέχουν την σωστή μεθοδολογία για την μετεγγραφή τους,

Ίσως φαίνεται παράδοξο να επιχειρείται ένας απολογισμός ως προς ένα γεγονός το οποίο δεν έχει καν ολοκληρωθεί. Η ανάγκη αυτή απορρέει όμως από τις υπερβολές αρνητικής κριτικής και από τις εξιδανικεύσεις που ακούστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας της διοργάνωσης μέχρι σήμερα. Διευκρινίζω ότι στόχος των γραφομένων δεν είναι να πλεχθεί το εγκώμιο αυτής της προσπάθειας διοργάνωσης Ολυμπιακών Αγώνων αλλά να γίνει μία μετριοπαθής και λογική προσέγγιση. Θα ακολουθήσουμε τη γραμμή επιχειρηματολογίας όσων άσκησαν αρνητική κριτική και παράλληλα θα προσπαθούμε να τοποθετούμε τα πράγματα σε αυτό που θεωρούμε σωστό μέτρο.

(Άρθρο: Ποιον κοροϊδευει ο κ. Πολυζωγοπουλος (προεδρος της ΓΣΕΕ)?)

Ξεκινώντας αυτό το άρθρο να διευκρινίσω ότι στόχος μου δεν είναι να υπερασπιστώ τον κ.Πολυζωγόπουλο με τον οποίο δεν έχω την παραμικρή σχέση. Στόχος μου είναι να καταδειχθεί ότι αυτό που παρουσιάζεται μερικές φορές ως λογικό μπορεί να είναι όλως παράλογο.

Οι συζητήσεις που διεξάγονται ακόμα αυτές τις μέρες για την καλλιτεχνική και την αισθητική αξία των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων είναι πραγματικά ατελείωτες και εξαντλητικές. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ούτε καν που προσεγγίζουν τον πυρήνα του ζητήματος. Η κρίσιμη ερώτηση για να κρίνουμε και τις δύο τελετές είναι: τι ακριβώς θέλαμε να πετύχουμε με αυτές; Ποια κέρδη σχεδιάζαμε να αποκομίσουμε από αυτές; Πληρώσαμε τα κέρατά μας ως χώρα, ώστε να αγοράσουμε λίγες ώρες από τον ακριβότερο τηλεοπτικό χρόνο στον πλανήτη για ποιο λόγο; Για να αυτοσαρκαστούμε; Για να σταθούμε γυμνοί μπροστά σε ένα πνευματικό καθρέφτη; Για να διασκεδάσουμε 70.000 θεατές ενός σταδίου; Για να ξεφαντώσουμε; Για να παράγουμε «τέχνη»; Τα λεφτά του ελληνικού λαού δαπανήθηκαν απλά για να κάνουμε ένα ευχάριστο (ή ποιοτικό) show;

Από τα πρακτικά της Βουλής Βύρων Πολύδωρας (ΝΔ) «Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να αφήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα της παιδικής αθωότητας παλαιομαρξιστικού τύπου. Να σας θυμίσω ορισμένα ονόματα: Κασόγκι, Σόρος, Χάλακ και άλλα». Χάρης Καστανίδης (ΠΑΣΟΚ) «Ανάμεσα στην παιδική αθωότητα του μαρξισμού και την ενοχή του νεοφιλελευθερισμού, προτιμούμε την πρώτη» Είναι εντυπωσιακό στην Ελλάδα να βλέπει […]

Τον Γιάννη Λούλη τον γνώρισα πρωτοετής φοιτητής ως επιστημονικό διευθυντή στο Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επιμόρφωσης. Μόνο ποιήματα για την Θάτσερ δεν έγραφε όπως εξάλλου έκανε ο καθηγητής της Οξφόρδης John Gray. Στον Γιάννη Λούλη ανήκει το απόφθεγμα της δεκαετίας του ’80 ότι είναι νεοσυντηρητισμός στις ΗΠΑ, είναι νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη. Ο Γιάννης Λούλης ξόδεψε […]

Πως και ποτε χρειαζεται κρατικη παρεμβαση στις αγορες: το παραδειγμα των δημοσιων εργων Η υπερβολικη κρατικη παρεμβατικοτητα ειναι ενα γνωστο προβλημα που συναντιεται σε ολα τα κρατη του κοσμου. Καθε κεντρο αποφασεων του δημοσιου τομεα προσπαθει εκ φυσεως να διευρυνει τον χωρο που επηρεαζει. Αυτο βεβαια δε σημαινει οτι καθε κρατικη παρεμβαση ειναι εξορισμου μη […]

Σε κάθε οργανωμένη κοινωνία ανακύπτει το πρόβλημα των «δωρεάν επιβατών». Σε απλά λόγια πρόκειται για μέλη της κοινωνίας που εκμεταλλεύονται το κοινωνικό σύνολο ώστε να αποσπούν μεγαλύτερα οφέλη, αγαθά και παροχές σε σχέση με την αντίστοιχη προσφορά τους. Μια πρόχειρη ματιά στην ελληνική κοινωνία θα μας πείσει ότι ξεχειλίζει από τέτοιους «δωρεάν επιβάτες» και από πρακτικές που υποσκάπτουν την συλλογική προσπάθεια. Από τους επιδοτούμενους αντιπαραγωγικούς αγρότες που πουλάνε τα προϊόντα τους μέσα σε ένα απαράδεκτο καθεστώς προστατευτισμού ή τους αργόσχολους υπαλλήλους των δημοσίων υπηρεσιών και των επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα μέχρι την πλήρη αδιαφορία για την νομιμότητα (είτε πρόκειται για φοροδιαφυγή, είτε για αυθαίρετα κτίσματα, είτε απλά για διπλοπαρκάρισμα σε κεντρικούς δρόμους) βλέπουμε μια κοινωνία εθισμένη στον παρασιτισμό και στη λογική της παράκαμψης του συστήματος.

Η ελληνική κυβέρνηση εξετάζει για άλλη μια φορά μέτρα για την καταπολέμηση της ανεργίας. Για άλλη μια φορά όμως ο προσανατολισμός των μέτρων είναι σε λογικές επιδοτήσεων. Αν κάτι περισσεύει σ’αυτή τη χώρα είναι η πρόχειρη αντιμετώπιση των προβλημάτων και τα παροδικά ημίμετρα. Κάποτε θα πρέπει να χαραχθεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική ανάπτυξης της οικονομίας.

Η Ελληνική ακτοπλοΐα έχει υποφέρει τα πάνδεινα από τον κρατικό έλεγχο και την κρατική προστασία. Οι χειρότερες υπηρεσίες που προσέφερε το Ελληνικό κράτος τόσο στους Έλληνες εφοπλιστές της ακτοπλοΐας όσο κυρίως στο ευρύ και μάλιστα του χαμηλού εισοδήματος επιβατικό κοινό ήταν η διατήρηση επί σειράν δεκαετιών του περίφημου καμποτάζ. Δηλαδή η μονοπωλιακή εκμετάλλευση των ακτοπλοϊκών […]

Πληθαίνουν οι φωνές στην Ελλάδα για την επιβολή πλαφόν στην τιμή της βενζίνης. Σχετικά αναφέρω το άρθρο του Γρηγόρη Νικολόπουλου «Πλαφόν στις τιμές της βενζίνης-Η κερδοσκοπία οργιάζει και η κυβέρνηση αδρανεί» στο ΒΗΜΑ 3-6-2004 σελ. Α6. Προεξέχουσα όμως είναι η υποστήριξη που προσέφερε στην επιβολή του πλαφόν στην τιμή της βενζίνης ο αρχηγός της αξιωματικής […]