Προχτές η Υπουργός Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου έδωσε στη δημοσιότητα νομοσχέδιο με το οποίο στην ουσία καταργούνται οι μετεγγραφές εσωτερικού στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με ελάχιστες εξαιρέσεις. Το μέτρο αυτό είναι αναμφισβήτητα στη σωστή κατεύθυνση, που είναι η οριστική κατάργηση αυτής της στρεβλής πολιτικής. Ομοίως πρέπει να εφαρμοστεί η ίδια αυστηρότητα και στο θέμα των μετεγγραφών […]

Η καταιγίδα των σκανδάλων που ξέσπασε πρόσφατα δεν είναι φυσικά γεγονός τυχαίο. Η πολιτική ζωή βέβαια έχει γνωρίσει κατά καιρούς δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις αλλά τα συγκεντρωμένα ξεσπάσματα τόσων φαινομένων διαφθοράς και κακοδιοίκησης προδίδουν αναμφίβολα μια βαθύτερη κρίση εξουσίας. Η οικονομική ύφεση δίνοντας υπόγειες ωθήσεις στις κοινωνικές σχέσεις αρχίζει να ξεδιπλώνεται σταδιακά και στο πεδίο της […]

Με αφορμή τις φοιτητικές εκλογές που διεξήχθησαν εχθές θα ήθελα να διατυπώσω έναν προβληματισμό σχετικά με την σωστή παρουσία των φοιτητικών παρατάξεων στον πανεπιστημιακό χώρο. Αποτελεί γεγονός ότι κάθε χρόνο λίγο πριν και κατά τη διάρκεια των εκλογών παρατηρείται μία έντονη ιδεολογική έξαρση η οποία εκδηλώνεται με ποικιλόχρωμες αφίσες και πανό, που «κοσμούν» τα πανεπιστήμιά μας, και από τα περίφημα τραπεζάκια στα οποία συγκεντρώνονται οι φίλοι και τα μέλη των παρατάξεων με σκοπό να προσελκύσουν υποψηφίους. Αποτελεί σίγουρα μεγάλο επίτευγμα στο πανεπιστήμιο σαν μία μικρή κοινωνία η ελευθερία έκφρασης και ο διάλογος ανάμεσα στις διάφορες παρατάξεις, οι οποίες εκπροσωπούν τους φοιτητές διαφορετικών ιδεολογικών αντιλήψεων. Το πρόβλημα ξεκινά σε ακριβώς αυτό το σημείο…

Με μία πρόχειρη ματιά στο πρόσφατο νομοσχέδιο της κυρίας Υπουργού(την οποία εκτιμώ αρκετά και έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα για το μέλλον) θα έγνεφα κατευθείαν ΝΑΙ και πάλι ΝΑΙ. Αλλά μήπως στην προσπάθεια μας να είμαστε αποτελεσματικοί και άμεσοι δεχθήκαμε ένα κάπως βεβιασμένο μέτρο? Και εξηγώ: Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι μετεγγραφές πια έχουν χάσει οποιοδήποτε κοινωνικό χαρακτήρα και έχουν μετατραπεί σε έναν αδυσώπητο αγώνα γνωριμιών. Αυτός με το πραγματικά γερό υπόβαθρο(βύσμα ή conne στην νέα ελληνική) θα πάρει άμεσα την μετεγγραφή. Αυτός που θα έχει γνωριμίες αλλά όχι τόσο ισχυρές, θα κάνει ένσταση και θα πάρει τότε την πολυπόθητη μετεγγραφή. Τέλος αυτός πού πραγματικά θα έχει ανάγκη για την αλλαγή ιδρύματος θα είναι αναγκασμένος να παλέψει μόνος με το πρόβλημα του καθώς οι θέσεις θα έχουν πιθανότατα καλυφθεί από τους «άμοιρους» και «δυστυχείς που έτυχε να κατέχουν την σωστή μεθοδολογία για την μετεγγραφή τους,

Όπως στο παρελθόν η λειτουργία των ιδιωτικών νομισματοκοπείων (1) βασιζόταν για την αποφυγή της απάτης στους μηχανισμούς φήμης», έτσι και σήμερα οι Διαδικτυακές Αγορές, σαν το ebay, στηρίζονται στα «online συστήματα φήμης» (2), όπου εκατομμύρια άτομα συναλλάσσονται καθημερινά δίχως να βασίζονται στην νομική επιβολή, που στον Κυβερνοχώρο είναι ανίσχυρη να τους προστατεύσει.

Ίσως φαίνεται παράδοξο να επιχειρείται ένας απολογισμός ως προς ένα γεγονός το οποίο δεν έχει καν ολοκληρωθεί. Η ανάγκη αυτή απορρέει όμως από τις υπερβολές αρνητικής κριτικής και από τις εξιδανικεύσεις που ακούστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας της διοργάνωσης μέχρι σήμερα. Διευκρινίζω ότι στόχος των γραφομένων δεν είναι να πλεχθεί το εγκώμιο αυτής της προσπάθειας διοργάνωσης Ολυμπιακών Αγώνων αλλά να γίνει μία μετριοπαθής και λογική προσέγγιση. Θα ακολουθήσουμε τη γραμμή επιχειρηματολογίας όσων άσκησαν αρνητική κριτική και παράλληλα θα προσπαθούμε να τοποθετούμε τα πράγματα σε αυτό που θεωρούμε σωστό μέτρο.

(Άρθρο: Ποιον κοροϊδευει ο κ. Πολυζωγοπουλος (προεδρος της ΓΣΕΕ)?)

Ξεκινώντας αυτό το άρθρο να διευκρινίσω ότι στόχος μου δεν είναι να υπερασπιστώ τον κ.Πολυζωγόπουλο με τον οποίο δεν έχω την παραμικρή σχέση. Στόχος μου είναι να καταδειχθεί ότι αυτό που παρουσιάζεται μερικές φορές ως λογικό μπορεί να είναι όλως παράλογο.

Αν κάποτε η ελευθερία του γραπτού τύπου ήταν δείγμα και μέτρο της ελευθερίας έκφρασης σε μια χώρα, τότε στην σημερινή ψηφιακή εποχή μια χώρα θα κρίνεται με βάση τις επιδόσεις της στην ελευθερία πρόσβασης και πλοήγησης στο διαδίκτυο. Πριν μερικούς μήνες είδαμε την προσπάθεια της Κούβας να μην επιτρέψει τη χρήση του ίντερνετ από κανένα οικιακό χρήστη! Μια παρόμοια, αν και πιο ήπια, λογοκρισία έρχεται από την Λαοκρατική (ο θεός να την κάνει) Δημοκρατία της Κίνας.

Οι συζητήσεις που διεξάγονται ακόμα αυτές τις μέρες για την καλλιτεχνική και την αισθητική αξία των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων είναι πραγματικά ατελείωτες και εξαντλητικές. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ούτε καν που προσεγγίζουν τον πυρήνα του ζητήματος. Η κρίσιμη ερώτηση για να κρίνουμε και τις δύο τελετές είναι: τι ακριβώς θέλαμε να πετύχουμε με αυτές; Ποια κέρδη σχεδιάζαμε να αποκομίσουμε από αυτές; Πληρώσαμε τα κέρατά μας ως χώρα, ώστε να αγοράσουμε λίγες ώρες από τον ακριβότερο τηλεοπτικό χρόνο στον πλανήτη για ποιο λόγο; Για να αυτοσαρκαστούμε; Για να σταθούμε γυμνοί μπροστά σε ένα πνευματικό καθρέφτη; Για να διασκεδάσουμε 70.000 θεατές ενός σταδίου; Για να ξεφαντώσουμε; Για να παράγουμε «τέχνη»; Τα λεφτά του ελληνικού λαού δαπανήθηκαν απλά για να κάνουμε ένα ευχάριστο (ή ποιοτικό) show;

Μπροστά στα μάτια μας εκτυλίσσεται άλλη μια πράξη στο 20χρονο και πλέον δράμα του εμφυλίου πολέμου στον Σουδάν. Τους τελευταίους μήνες έγινε στο Σουδάν, και συγκεκριμένα στην δυτική επαρχία Νταρφούρ μια μαζική γενοκτονία των μη Αράβων κατοίκων της από Άραβες μουσουλμάνους πολιτοφύλακες παραστρατιωτικούς του καθεστώτος του Χαρτούμ. Οι φανατικοί Άραβες ισλαμιστές παραστρατιωτικοί επιτίθεται αδιακρίτως εναντίον του αφρικανικού πληθυσμού της επαρχίας (κυρίως χριστιανοί αλλά και μουσουλμάνοι) προκαλώντας μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, που ελάχιστα έχει φτάσει στα αυτιά μας.

Από τα πρακτικά της Βουλής Βύρων Πολύδωρας (ΝΔ) «Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να αφήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα της παιδικής αθωότητας παλαιομαρξιστικού τύπου. Να σας θυμίσω ορισμένα ονόματα: Κασόγκι, Σόρος, Χάλακ και άλλα». Χάρης Καστανίδης (ΠΑΣΟΚ) «Ανάμεσα στην παιδική αθωότητα του μαρξισμού και την ενοχή του νεοφιλελευθερισμού, προτιμούμε την πρώτη» Είναι εντυπωσιακό στην Ελλάδα να βλέπει […]

Καμιά φορά τα απλά ερωτήματα είναι αυτά που μας διαφεύγουν. Γιατί τα δύο ημιμόρια του σώματός μας είναι συμμετρικά; (είναι τελικά; Και η υπερίσχυση δεξιού ή αριστερού χεριού για παράδειγμα;) Και γιατί να υπάρχει αυτή η έστω και ατελής «συμμετρία» εκατέρωθεν του μέσου οβελιαίου επιπέδου στο ανθρώπινο σώμα και όχι και στον προσθιοπίσθιο άξονα κατά […]

Τον Γιάννη Λούλη τον γνώρισα πρωτοετής φοιτητής ως επιστημονικό διευθυντή στο Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επιμόρφωσης. Μόνο ποιήματα για την Θάτσερ δεν έγραφε όπως εξάλλου έκανε ο καθηγητής της Οξφόρδης John Gray. Στον Γιάννη Λούλη ανήκει το απόφθεγμα της δεκαετίας του ’80 ότι είναι νεοσυντηρητισμός στις ΗΠΑ, είναι νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη. Ο Γιάννης Λούλης ξόδεψε […]

Δεν υπάρχει ίσως περισσότερο ταλαιπωρημένη λέξη στο πολιτικό λεξιλόγιο από τον Φιλελευθερισμό. Ακόμα και με τη Δημοκρατία έχουμε καταλήξει αν όχι σε έναν κοινά αποδεκτό ορισμό, τουλάχιστον σε μια κοινή ιδέα για το περιεχόμενο του όρου. Αλλά κι εκεί ο φιλελευθερισμός περιπλέκει τα πράγματα, διότι η συνταγματική δημοκρατία «δυτικού τύπου» ονομάζεται και φιλελεύθερη (constitutional/liberal democracy). Στο σύντομο αυτό κείμενο θα παρουσιάσουμε συνοπτικά την περιπέτεια της λέξης «φιλελευθερισμός» (liberalism) στον αγγλοσαξονικό χώρο και ιδιαίτερα στις Η.Π.Α. του 20ου αιώνα, εφόσον το μεγαλύτερο μέρος της σχετικής συζήτησης διεξήχθη εκεί.

Το διαδίκτυο έχει αλλάξει τη ζωή μας. Λέγεται συχνά τα τελευταία χρόνια, με δέος και θαυμασμό ή άλλοτε με σάστισμα και φόβο. Έδωσε ένα νέο άρωμα στην ανθρώπινη επικοινωνία με τις διαδικτυακές κοινότητες, τα e-mail και τα chats. Επιτάχυνε τις συναλλαγές. Νοηματοδότησε την κοινωνία της πληροφορίας όντας το πολυσυλλεκτικότερο μέσο διακίνησης πληροφοριών και συνεχίζει να […]

Πως και ποτε χρειαζεται κρατικη παρεμβαση στις αγορες: το παραδειγμα των δημοσιων εργων Η υπερβολικη κρατικη παρεμβατικοτητα ειναι ενα γνωστο προβλημα που συναντιεται σε ολα τα κρατη του κοσμου. Καθε κεντρο αποφασεων του δημοσιου τομεα προσπαθει εκ φυσεως να διευρυνει τον χωρο που επηρεαζει. Αυτο βεβαια δε σημαινει οτι καθε κρατικη παρεμβαση ειναι εξορισμου μη […]

Το φετινό βραβείο Milton Friedman για την προώθηση της ελευθερίας φέτος δόθηκε στον Hernando de Soto, διακεκριμένο οικονομολόγο και ιδρυτή του Ινστιτούτου Ελευθερίας και Δημοκρατίας στην Λίμα του Περού. Μια σίγουρα δίκαιη διάκριση, αφού η προσφορά του de Soto και του βιβλίου του Το Μυστήριο του Κεφαλαίου στην κατανόηση των προβλημάτων ανάπτυξης των χωρών του τρίτου κόσμου και του πρώην κομμουνιστικού μπλοκ, αλλά και στη χάραξη στρατηγικών για την αντιμετώπισή τους μέσα σε ένα πλαίσιο ελεύθερης οικονομικής και πολιτικής δραστηριότητας, είναι τρομακτικά σημαντική.

Σε κάθε οργανωμένη κοινωνία ανακύπτει το πρόβλημα των «δωρεάν επιβατών». Σε απλά λόγια πρόκειται για μέλη της κοινωνίας που εκμεταλλεύονται το κοινωνικό σύνολο ώστε να αποσπούν μεγαλύτερα οφέλη, αγαθά και παροχές σε σχέση με την αντίστοιχη προσφορά τους. Μια πρόχειρη ματιά στην ελληνική κοινωνία θα μας πείσει ότι ξεχειλίζει από τέτοιους «δωρεάν επιβάτες» και από πρακτικές που υποσκάπτουν την συλλογική προσπάθεια. Από τους επιδοτούμενους αντιπαραγωγικούς αγρότες που πουλάνε τα προϊόντα τους μέσα σε ένα απαράδεκτο καθεστώς προστατευτισμού ή τους αργόσχολους υπαλλήλους των δημοσίων υπηρεσιών και των επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα μέχρι την πλήρη αδιαφορία για την νομιμότητα (είτε πρόκειται για φοροδιαφυγή, είτε για αυθαίρετα κτίσματα, είτε απλά για διπλοπαρκάρισμα σε κεντρικούς δρόμους) βλέπουμε μια κοινωνία εθισμένη στον παρασιτισμό και στη λογική της παράκαμψης του συστήματος.

Η ελληνική κυβέρνηση εξετάζει για άλλη μια φορά μέτρα για την καταπολέμηση της ανεργίας. Για άλλη μια φορά όμως ο προσανατολισμός των μέτρων είναι σε λογικές επιδοτήσεων. Αν κάτι περισσεύει σ’αυτή τη χώρα είναι η πρόχειρη αντιμετώπιση των προβλημάτων και τα παροδικά ημίμετρα. Κάποτε θα πρέπει να χαραχθεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική ανάπτυξης της οικονομίας.

Μετά τις συνεχείς επιτυχίες της Εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου έχει καταστεί «σουξέ» των τελευταίων εβδομάδων ο Εθνικός μας Ύμνος, για την ακρίβεια ο «Ύμνος εις την Ελευθερία». Άρα, έμμεσα ο περί ελευθερίας λόγος γίνεται χρονικά επίκαιρος, ενώ αν λάβουμε υπόψη ότι χρησιμοποιούμε το φιλόξενο χώρο ενός φιλελεύθερου διαδικτυακού τόπου το θέμα καθίσταται και χωρικά επίκαιρο. […]