Ημέρα Περιβάλλοντος η περασμένη Πέμπτη και μέσα στα πολυσέλιδα αφιερώματα των εφημερίδων, των πολιτικών μηνυμάτων και των διαφόρων πρωτοβουλιών μία μόνο αλήθεια βρήκα προσωπικά. Είναι ακόμη μια ημέρα! Όσο για την ημέρα περιβάλλοντος; Δεν το νομίζω. Για να μπούμε κατευθείαν στο θέμα. Πολύ κουβέντα για το τίποτε. Φταίνε οι πολιτικές μας; Κυρίως. Οι πολίτες; Κι αυτοί. Η διεθνής πραγματικότητα; Όχι. Και πιο συγκεκριμένα; Φταίει το γεγονός ότι παρά την δήθεν ευαισθησία μας δεν έχουμε ακόμη υπουργείο περιβάλλοντος και μένουμε ακόμη κολλημένοι στα «δημόσια» έργα; Κυρίως. Φταίνε οι πολίτες που περίμεναν το μέτρο για την υποκατάσταση της πλαστικής σακούλας από την πάνινη οικολογική, λες και δεν μπορούσαν να πράξουν προς αυτήν την κατεύθυνση μόνοι τους; Κι αυτοί. Φταίει η παγκοσμιοποίηση και η ανάπτυξη;

Περιληπτικά θα λέγαμε ότι η πολυπολιτισμικότητα είναι το δόγμα που επαγγέλλεται ότι πολλές διαφορετικές κουλτούρες μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά και ισότιμα μέσα σε μία χώρα. Η πολυπολιτισμικότητα δεν αξιώνει μόνο την αποδοχή διαφορετικών πολιτισμικών διαφορών μέσα στην κοινωνία, αλλά και την σταδιακή υποχώρηση της μέχρι τώρα κυρίαρχης εθνικής κουλτούρας σε ενα επίπεδο ισότητας με όλες τις άλλες που συνυπάρχουν μέσα στην συγκεκριμένη χώρα. Η πολυπολιτισμικότητα έχει εφαρμοστεί σε χώρες όπως ο Καναδάς, μεταξύ της αγγλόφωνης πλειοψηφίας και της γαλλόφωνης μειοψηφίας, αλλά η ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης περίπτωσης και συναφών είναι ότι και οι δυο κουλτούρες είναι παράγωγα του δυτικού πολιτισμού. Μοιράζονται τις ίδιες βασικές πολιτικές και πολιτισμικές αξίες. Τι συμβαίνει όμως όταν κουλτούρες με εντελώς διαφορετικές αξιακές βάσεις καλούνται να συνυπάρξουν;

Οι λέξεις δεν είναι αθώες. Στην κλειστή και φοβική κοινωνία μας με την κλειστή οικονομία της, ορισμένα ολιγοπώλια έχουν βρει ένα κόλπο να παραμένουν στο κοινωνικό απυρόβλητο. Το καρτέλ το βαφτίζουν «συνδικάτο». Συστηματική πρακτική αυτών των συνδικάτων -καρτέλ είναι το εμπάργκο στα αγαθά ή στις υπηρεσίες που προσφέρουν, με συνήθεις στόχους είτε την εξυπηρέτηση κλειστών συμφερόντων του καρτέλ, είτε την προνομιακή παραμονή του καρτέλ στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, πράγμα που του διαιωνίζει την ιδιότητά του ως καρτέλ.

Στο κυριακάτικο ΒΗΜΑ της 27ης Απριλίου 2008 υπάρχει (ανα)δημοσιευμένο από την εφημερίδα Independent ένα αρθράκι για την γνωστή έκκρυθμη κατάσταση στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Στο άρθρο αυτό εξιστορείται η περίπτωση μιας ισραηλινής μη-κυβερνητικής οργάνωσης που ενθαρρύνει τους ισραηλινούς κληρωτούς που υπηρετούν στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη να δημοσιοποιούν τις μαρτυρίες τους για καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον ισραηλινό στρατό (IDF). Αποφάσισα να μπω στην ιστοσελίδα του ΒΗΜΑΤΟΣ για να κατεβάσω το άρθρο, αφού κρατώ ένα αρχείακι με διάφορες ειδήσεις από τον κόσμο. Λόγω του copyright της αναδημοσίευσης από τον Independent το άρθρο αυτό υπάρχει μόνο στην έντυπη έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ και όχι στην ηλεκτρονική. Υπάρχει, όμως, στα αγγλικά, στην ηλεκτρονική έκδοση του Independent. Εκεί όμως με περίμενε μια έκπληξη…

Πυκνώνουν τα σημάδια της διεθνούς απαξίωσης. Οι εταίροι και σύμμαχοι δεσμεύονται βέβαια να είναι εταίροι και σύμμαχοι. Όπου όμως μπορούν, μας αποφεύγουν. Θα αναφερθώ σε τρία πρόσφατα τέτοια χαστούκια στην εθνική μας αξιοπρέπεια. Το πρώτο χαστούκι ήρθε με αφορμή το Αμερικανικό Κέντρο Γούντροου Ουίλσων, που επέλεξε τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο να προεδρεύσει σε εκδήλωσή του. Ο Ολλανδός Μπέρτ Μπάκκερ, τέως βουλευτής και τέως πρόεδρος της Επιτροπής της Βουλής για τη Σρεμπρένιτσα, γράφει στις 11/4 στο Κέντρο: «Είναι πλέον πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η υποστήριξη των …Κάρατζιτς και Μλάντιτς από τους Έλληνες εθνικιστές ήταν εσφαλμένη και αποτρόπαιη. Ο κ. Λυκουρέζος εκφράζει αυτή την ελληνική συμπεριφορά… Σας συνιστώ να επανεξετάσετε επειγόντως τη συμμετοχή του, ώστε να αποτρέψετε την κηλίδα και τη μομφή της ιστορίας στο σεβαστό και σημαντικό Κέντρο σας».

Δεν αποτελεί συκοφαντική δυσφήμιση ο χαρακτηρισμός ‘πορνεία’ από μέρους της ιεραρχίας για τα ζευγάρια των συμπολιτών μας που μοιράζονται τη ζωή τους χωρίς την ‘ευλογία’ της εκκλησίας. Δεν λογοκρίνονται οι κατηγορίες που κατά καιρούς ακούγονται από υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων κλπ. σε βάρος συγκεκριμένων επιχειρηματιών και δημοσιογράφων. Ακόμη και μεταξύ τους, οι πολιτικοί έχουν το δικαίωμα να αλληλοκατηγορούνται, να αλληλοχαρακτηρίζονται και να αλληλοπροσβάλλονται ανεμπόδιστα – ακόμη κι όταν οι εκφράσεις που χρησιμοποιούν είναι τόσο χαμηλού επιπέδου που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να τις χρησιμοποιεί εναντίον κάποιου συμπολίτη μου.
Και δικαίως.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες η σχέση δημόσιου και ιδιωτικού θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από διακριτούς ρόλους και μια ευρεία κατανομή δύναμης. Από τη μια πλευρά οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς είναι απαραίτητες για την παραγωγή του πλούτου και την ανάπτυξη της οικονομίας, από την άλλη η παρουσία του κράτους ως εγγυητή της εφαρμογής των όρων του ελεύθερου ανταγωνισμού αλλά και της ανακατανομής των πόρων όπου απαιτείται, είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και την προστασία των πολιτών από τις κερδοσκοπικές πιέσεις της αγοράς και την ασυδοσία των διαχειριστών του μεγάλου κεφαλαίου, όταν και όπου εμφανίζεται.

Η συζήτηση για το «σχολείο του μέλλοντος» έχει δύο διαφορετικές αφετηρίες. Η πρώτη ανήκει στη μεγαλύτερη γενιά, στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς και στον κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη. Μέσα από αυτή την οπτική, το σχολείο είναι η γνωστή παράμετρος και το «μέλλον» η άγνωστη. Στα ματιά όμως των νέων, τα πράγματα αντιστρέφονται: το μέλλον είναι ήδη εδώ, είναι γνωστό και η νέα γενιά το ζει καθημερινά μέσω των νέων τεχνολογιών και του Internet. Τι σημαίνει άραγε «σχολείο» σε αυτή την εντελώς διαφορετική πραγματικότητα; Η πρώτη οπτική αναζητά γραμμικές λύσεις για να κάνει μερικά βήματα μπροστά. Η δεύτερη αναζητά ριζικές αλλαγές που ανταποκρίνονται στο καινούργιο. Οι δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν και ήδη δημιουργούν ένα αντιφατικό μίγμα…

Όπως συμβαίνει συνήθως τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια οι επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις σκοντάφτουν στις αντιδράσεις των πανίσχυρων συνδικάτων που νοιάζονται να διατηρήσουν τα προνόμια που έχουν εξασφαλίσει από τις αδύναμες πολιτικές ηγεσίες και τις κατά καιρούς διοικήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων. Οι μικρές αυτές συντεχνίες -μειοψηφίες βεβαίως στο σύνολο της κοινωνίας- είναι ωστόσο πολύ καλά οργανωμένες ώστε να προφυλάξουν τα “κάστρα” των εξοργιστικών προνομίων τους από τις επιθέσεις των μεταρρυθμιστών.

Όταν τα πράγματα φθάνουν στο μη περαιτέρω και χρειάζονται κάποια μέτρα κατά των «βολεμένων» για μείωση της σπατάλης, τότε επιστρατεύονται από αυτούς άλλα όπλα. Πρώτο είναι το όπλο της κατάληψης. Οι «εργαζόμενοι» (εργατοπατέρες) καταλαμβάνουν τα γραφεία της δημόσιας εταιρείας και εμποδίζουν τις συνεδριάσεις του Δ.Σ. Βεβαίως, οι εργαζόμενοι εκπροσωπούνται νόμιμα στο Δ.Σ. της εταιρείας. Μπορούν να καταψηφίσουν τις αποφάσεις με τις οποίες δεν συμφωνούν. Αλλά αυτό δεν τους αρκεί. Πρέπει και να επιβάλουν τη γνώμη τους στην πλειοψηφία, με μεθόδους πραξικοπηματικές, δικτατορικές.

A new political party argues in favour of a funded pension system whereby’every Greek citizen will be obliged to deposit in a special type of bankaccount or insurance corporation their contributions towards a pension duringtheir working career. The amounts thus deposited belong to the insured person or their heirs in the case of early death’ […]

Πριν λίγες εβδομάδες ο πρόεδρος της ΕκΤ σχολίασε κάτι που η υπόλοιπη αγορά έχει προσέξει τώρα και αρκετό καιρό. Το ότι η διαφορά αποδόσεων μεταξύ των Γερμανικών ομολόγων και ορισμένων άλλων χωρών έχουν μεγαλώσει σε επικίνδυνο επίπεδο. Τον “κώδωνα του κινδύνου” για την πορεία της αγοράς ομολόγων που αντικατοπτρίζει την πορεία της πραγματικής οικονομίας χτυπούν […]

Μέχρι το 1992 η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση τη Σουηδία μονοπωλείτο σχεδόν εξ ολοκληρου από τον δημόσιο τομέα. Τα ελάχιστα ιδιωτικά – ή «ανεξάρτητα» όπως αποκαλούνται – σχολεία, μόλις το 1% του συνόλου , ήσαν είτε πανάκριβα σχολεία για τα πλουσιόπαιδα είτε θρησκευτικά σχολεία τα οποια χρηματοδοτούντο από διάφορα θρησκευτικά ιδρύματα και εκκλησίες. Αυτό στην […]

Το καλύτερο που μπορεί να πει κάποιος για το νέο νομοσχέδιο περί κοινωνικής ασφάλισης που συζητείται τώρα στη Βουλή είναι ότι θα μας μάθει πολλά νέα αρκτικόλεξα. Έτσι κοντά στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, και ΟΑΕΕ (που παλιότερα ήταν ΤΕΒΕ, ΤΣΑ και Ταμείο Εμπόρων) τώρα θα έχουμε να ασχολούμαστε και με τα ΤΑΥΤΕΚΩ, ΤΑΤΙΤ, ΤΕΑΠΑΣΑ και άλλα νέα […]

Όσο πλησιάζει η ώρα των τελικών αποφάσεων για τα περισσότερα ζητήματα της δημόσιας ζωής της χώρας οι έξαλλες φωνές αντίδρασης και πανικού πληθαίνουν. Και η επίκληση συνδρόμων καταστροφής και μελλοντικών φόβων πολλαπλασιάζονται. Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ ουρλιάζουν για τα δεινά που θα συμβούν στον φτωχό λαό από το ακριβό υποτίθεται ρεύμα που θα προκαλέσουν οι […]

του Αλέξανδρου Δεληγιάννη12 Ο υπότιτλος του παρόντος κειμένου θα μπορούσε να είναι «από τη θεραπεία στην πρόληψη», διότι έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί συνοπτικά η πορεία εξέλιξης της πράσινης επιχειρηματικότητας τις τελευταίες δεκαετίες. Η έννοια της «πράσινης» επιχειρηματικότητας συνάδει με την πράσινη ή οικολογική πολιτική, υπονοεί δηλαδή μια επιχειρηματικότητα που στοχεύει στη βελτίωση της ποιότητας […]

του Γιώργου Παγουλάτου 1 ,2 «Ευτυχώς που η εκπομπή είναι μεταμεσονύκτια κι έτσι μπορούμε να χρησιμοποιούμε κακές λέξεις, όπως φιλελευθερισμός!», αστειεύτηκε ένας προσκεκλημένος σε πρόσφατη συζήτηση για το θέμα αυτό στην ελληνική τηλεόραση. Ο φιλελευθερισμός έχει περίεργη θέση στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Σε αντίθεση με άλλους όρους (δεξιός, κεντροδεξιός, κεντροαριστερός, αριστερός, σοσιαλιστής, κομμουνιστής) ελάχιστοι πολιτικοί […]

του Ευάγγελου Τάρταρη1 Αναμφίβολα, μια από τις σημαντικότερες πολιτικές εξελίξεις την τρέχουσα περίοδο, είναι η ανάδειξη ενός πολύ νέου αρχηγού στην ηγεσία του πολιτικού σχηματισμού «ΣΥΡΙΖΑ». Το γεγονός αυτό από μόνο του εντυπωσίασε, παρ’ ότι δεν είναι καινοφανές ακόμη και για την Ελλάδα. Χωρίς τα δεδομένα να είναι συγκρίσιμα, να υπενθυμίσουμε πως ο νυν πρωθυπουργός […]

της κίνησης “Η Γενιά των 700 ευρώ” (G700)1 Ζούμε για πολλοστή φορά φέτος στον έντονο ρυθμό του Ασφαλιστικού. Το σκηνικό της σύγκρουσης έχει ήδη στηθεί, οι πρωταγωνιστές έχουν λάβει θέσεις μάχης. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Κυβέρνηση, η οποία βάφτισε βαθιά τομή την προσπάθεια της να συμμαζέψει το σύστημα, περικόπτοντας παροχές προνομιούχων, μειώνοντας τις […]

by Napoleon Linardatos1 The Egnatia Motorway across the north of Greece is one of the ‘largest road construction projects in Europe’. Six hundred and eighty kilometers long and 24.5 meters wide, it requires the construction of 1,650 bridges, 74 tunnels, 50 interchanges, 43 river and 11 railway crossings. A modern Greek marvel in the making […]