Μπαινόπουλος (από το ένα αυτί…) – Βγενόπουλος (…από το άλλο!)
Απρ 14th, 2008 | Διονύσης Γιακουμέλος| Κατηγορία: Ελλάδα |
Email This Post
|
Print This Post
|
Στις σύγχρονες δημοκρατίες η σχέση δημόσιου και ιδιωτικού θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από διακριτούς ρόλους και μια ευρεία κατανομή δύναμης. Από τη μια πλευρά οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς είναι απαραίτητες για την παραγωγή του πλούτου και την ανάπτυξη της οικονομίας, από την άλλη η παρουσία του κράτους ως εγγυητή της εφαρμογής των όρων του ελεύθερου ανταγωνισμού αλλά και της ανακατανομής των πόρων όπου απαιτείται, είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και την προστασία των πολιτών από τις κερδοσκοπικές πιέσεις της αγοράς και την ασυδοσία των διαχειριστών του μεγάλου κεφαλαίου, όταν και όπου εμφανίζεται. Όταν το εκκρεμές της πολιτικής και κοινωνικής ζωής τείνει να ξεφύγει υπερβολικά προς την πλευρά του κράτους, το κόστος είναι συνήθως η παραβίαση των ατομικών ελευθεριών, οι ασφυκτικές πιέσεις στην οικονομία και η δημιουργία του μεγάλου γραφειοκρατικού, δυσλειτουργικού και αναποτελεσματικού κρατικού μηχανισμού. Όταν, από την άλλη πλευρά, ο ιδιωτικός τομέας βρίσκει μπροστά του ένα αδύναμο και ευάλωτο δημόσιο, οι κίνδυνοι είναι εξίσου ορατοί: χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής, αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, πελατειακή εξάρτηση του κράτους από το ιδιωτικό κεφάλαιο σε βάρος των συμφερόντων των πολιτών, με λίγα λόγια εμφάνιση φαινομένων αλαζονείας της αγοράς και δεσποτισμού των ισχυρότερων διαχειριστών της. Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε να εντάξει κανείς και την πρόσφατη κίνηση της MARFIN INVESTMENT GROUP να προχωρήσει σε κατάθεση μήνυσης για συκοφαντική δυσφήμιση και αγωγή αποζημιώσεως εναντίον του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα και του τηλεοπτικού σταθμού STAR CHANNEL για την «…αποκατάσταση της τιμής και της αξιοπρέπειας της MIG και των 52.000 εργαζομένων της» όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της Εταιρίας.
Το γιατί η Εταιρία στρέφεται εναντίον του Αλέξη Τσίπρα δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να το καταλάβει ακούγοντας τις δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος δήλωσε ότι η τιμή διάθεσης των μετοχών του ΟΤΕ που κατείχε η Εταιρία στην πλειοδότη εταιρία DEUTCHE TELECOM AG ήταν υψηλότερη από την τιμή της μετοχής στο Χρηματιστήριο, γεγονός άλλωστε που παραδέχεται και η ίδια η Εταιρία στην ανακοίνωσή της. Η ειρωνική διατύπωση της ανακοίνωσης και η δέσμευσή της Εταιρίας ότι θα εισφέρει το ποσό του €1.000.000 που διεκδικεί ως χορηγία στο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε ίσως να κατανοηθεί στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού εντυπώσεων με τα media και της προσπάθειας της Εταιρίας να αποκαταστήσει το πληγωμένο γόητρό της.
Με την ίδια λογική, αυτή της δημιουργίας εντυπώσεων θα μπορούσε να κατανοηθεί και η μήνυση εναντίον του τηλεοπτικού σταθμού STAR και η διεκδίκηση του αστρονομικού ποσού των €150.000.000 για «προφανείς λόγους» (;) όπως γράφει η ανακοίνωση, εννοώντας ίσως ότι για όποιον ασκεί κριτική στην Εταιρία στο πλαίσιο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος η «ταρίφα» είναι διαφορετική αναλόγως του οικονομικού του background.
Εκείνο όμως που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό απ’ όποια πλευρά και να το κοιτάξει κανείς είναι η δήλωση της Εταιρίας ότι ¨(…) Εν όψει αυτών των συνθηκών αποφασίσαμε να μην στραφούμε κατά του Ελληνικού Δημοσίου ζητώντας την ακύρωση της παράνομης τροπολογίας στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια σεβόμενοι, έστω και διαφωνούντες, τις επιλογές της Κυβέρνησης που εκφράζει τη βούληση του Ελληνικού λαού”. Τί λεει δηλαδή ουσιαστικά η Εταιρία; Ότι για το αίτημά της, το οποίο από την πλευρά της έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ορθό και νόμιμο σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, δεν στρέφεται κατά του ελληνικού δημοσίου ως όφειλε σύμφωνα με το νόμο να πράξει σεβόμενη τις επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης! Η Εταιρία δεν στρέφεται κατά της ελληνικής κυβέρνησης που κατά τη γνώμη της παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο αλλά εναντίον δυο φορέων της πολιτικής ζωής που στο κάτω κάτω της γραφής ούτε υπεύθυνοι είναι για την εφαρμογή της συγκεκριμένης νομοθεσίας αλλά και η κριτική που άσκησαν αποτελεί μέρος του θεσμικού τους ρόλου, ως φορέων του κοινοβουλευτικού ελέγχου στη μία περίπτωση και της ενημέρωσης στην άλλη.
Η προκλητική για τα δεδομένα της δημόσιας ζωής παρέμβαση της εταιρίας MIG, αποτελεί προσβολή –σε ένα συμβολικό αλλά και πραγματικό επίπεδο- της δημόσιας σφαίρας και των θεσμών της καθώς στρέφεται εναντίον του δικαιώματος στην άσκηση κριτικής, ενός πολιτικού κόμματος και ενός τηλεοπτικού μέσου, τα οποία από την ίδια τη φύση της λειτουργίας τους έχουν ακριβώς αυτό το θεσμικό ρόλο: να ελέγχουν και να κρίνουν. Η παραδοχή της Εταιρίας ότι δεν στρέφεται εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου για «την ακύρωση της παράνομης τροπολογίας στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια σεβόμενοι, έστω και διαφωνούντες, τις επιλογές της Κυβέρνησης που εκφράζει τη βούληση του Ελληνικού λαού», αποτελεί παραδοχή μιας διαδικασίας πελατειακού εναγκαλισμού των διαχειριστών του ιδιωτικού κεφαλαίου και της κρατικής εξουσίας, καθώς προτιμάται η επιλογή εξωθεσμικών διαδικασιών (μη προσφυγή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, μήνυση κατά θεσμικών παραγόντων της δημόσιας ζωής) στο όνομα της βούλησης του ελληνικού λαού! Κανείς, πλην των εκλεγμένων αντιπροσώπων του, δεν μπορεί να ομιλεί εξ ονόματος του ελληνικού λαού και κανένας παράγοντας της δημόσιας ζωής δεν μπορεί να διεκδικεί το να παραμένει στο απυρόβλητο της κριτικής και του ελέγχου.
Παραφράζοντας την δήλωση της Εταιρίας ότι «(…)η ανάμιξη του ονόματος της MIG σε πολιτικές αντιδικίες στερείται σοβαρότητας, ουσίας και ήθους.» θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή που στερείται σοβαρότητας, ουσίας και ήθους είναι η ανάμιξη της Εταιρίας στην πολιτική ζωή και η επίθεσή της σε εκείνους που νομιμοποιούνται από το ρόλο τους να την εκφράζουν.
————————————————
Δημοσιεύτηκε στο «E-LEFT, Φόρουμ για μια φιλελεύθερη αριστερά«
Άρθρο που προσβάλλει τη νοημοσύνη των πολιτών.
Εδώ κ. Γιακουμέλο δεν έχουμε πολιτικό λόγο εκ μέρους των αρχηγών των κομμάτων αλλά έχουμε μία παρέμβαση στις ιδιωτικές οικονομικές business μιας καθόλα νόμιμης εταιρείας. Η ζημία που προκάλεσαν αυτές οι μη πολιτικές δηλώσεις είναι τεράστιες και δεν είναι δυνατόν ο κάθε πολιτικός να συκοφαντεί μια εταιρεία και να θέλει να μένει στο απυρόβλητο. Τότε δηλαδή διεκδικούν για τον εαυτό τους την ατιμωρησία και την αναβάθμισή τους σε κατηγορία άλλη από αυτήν που είμαστε ο υπόλοιπος λαουτζίκος. Και επαναλαμβάνω : Η δήλωση Τσίπρα και των υπολοίπων λαικιστών ΔΕΝ ήταν δήλωση πολιτική κι αν δεν θυμάστε κατηγόρησαν τη ΜΙΓ για απάτη.
Τί έπρεπε να κάνει δηλαδή η διοίκηση της εταιρείας για να προστατεύσει τα συμφέροντα των χιλιάδων μικρομετόχων και βεβαίως των μεγαλομετόχων της , να μείνει αδρανής μπροστά σε τέτοιου μεγέθους συκοφαντική και βλαπτική επίθεση ; Τότε θάταν υπόλογη απέναντι στους μετόχους της.
Έλεος πια μ’αυτήν την υποτίμηση του κοινού νου.
Έρχεται μπόρα, έρχεται καταιγίδα. Η MIG έχει ρίξει τα τελευταία χρόνια 6,5 δις ευρώ στην ελληνική αγορά και αυτό είναι φυσικό να προκαλεί την δυσαρέσκεια του συνόλου σχεδόν της ελληνικής επιχειρηματικής τάξης, μια επιχειρηματικής τάξης που βασιζόταν μέχρι τώρα στις άδειες-προσόδους και στην ροή χρημάτων από τις υπερπροστατευμένες από το κράτος τράπεζες. Τους χαλάει την σούπα και δεν θέλουν να την αφήσουν να τους κάνει κάτι τέτοιο.
Το διακύβευμα δεν είναι μεταξύ μιας χυδαίας «ελευθερίας του λόγου» και των εχθρών της. Θα μπορούσαμε να συζητάμε αιώνες γι’αυτό. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης λ.χ. είχε ισχυριστεί ότι πραγματική ελευθερία του λόγου υπάρχει μόνο στην Αγορά. Το θέμα μας είναι ότι στον πραγματικό κόσμο σίγουρα πάντως ελευθερία του λόγου δεν είναι λ.χ. το δικαίωμα του Μπερλουσκόνι να σπρώχνει τα επιχειρηματικά συμφέροντά του μέσα από τα κανάλια του πιέζοντας την πολιτική εξουσία! Θα μπορούσε και να είναι και αυτό για κάποιους. Αλλά μιλάμε για τον πραγματικό κόσμο και όχι την αγγελικά πλασμένη κοινωνία ή την ουτοπία του Μόρ. Στο κάτω-κάτω της γραφής ελευθερία είναι και η μη-κυριαρχία, αλλιώς ελεύθερος θεωρείται και ο δουλοπάροικος, με τη λογική ότι δεν ασκείται βία! Για όσους τους θυμίζει κάτι το παράδειγμα με τον Μπερλουσκόνι, ας κοιτάξουν την ελληνική πραγματικότητα: οι περισσότεροι έλληνες καναλάρχες μπαίνουν μέσα οικονομικά, έχουν ταυτόχρονα και άλλα επιχειρηματικά συμφέροντα που εφάπτονται αυτών του κράτους, αλλά κανείς δεν τους θίγει γιατί έχουν τα κανάλια και ταυτόχρονα τα διατηρούν ακριβώς γι’αυτόν τον λόγο, ότι δηλαδή έτσι πιέζουν την εκάστοτε κυβέρνηση! Δεν χρειάζεται, νομίζω, να κατονομάσω ένα ένα τα κανάλια και να δούμε ποια δεν έχουν επιχειρηματία με παράλληλη δραστηριότητα μέτοχο! Αυτό που θα έπρέπε να είναι η εξαίρεση στην Ελλάδα είναι ο κανόνας. Γιατί; Και πώς θα αποκτήσουν αυτά τα μέσα τον θεσμικό ρόλο: να ελέγχουν και να κρίνουν; Δια της επιφοιτήσεως;
Η MIG στην ορμητική της είσοδο στην ελληνική αγορά δεν θα πάρει αιχμαλώτους. Θα σπάσει τον τσαμπουκά του ελληνικού προσοδοθηρικού επιχειρηματικού κατεστημένου ή θα συμβιβαστεί. Έτσι, όπως οι αντίπαλοί της χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα, αλλά νόμιμα καταρχάς, έτσι και η Μαρφίν μπορεί να χρησιμοποιήσει αθέμιτα – σύμφωνα με κάποιους – αλλά νόμιμα καταρχάς, γιατί ο νόμος είναι νόμος για όλους. Μένει να αποδειχθεί δικαστικά αν οι αντίπαλοι της Μαρφίν εκτός από αθέμιτους τρόπους να την ανταγωνιστούν, χρησιμοποιούν και παράνονομους ή η Μαρφίν έχει άδικο.
Ας μην είμαστε αφελείς. Όποιος από εμάς πολεμά την Μαρφίν ένα σκοπό έχει είτε το θέλει, είτε όχι: να την αναγκάσει να συμβιβαστεί με το ελληνικό προσοδοθηρικό επιχειρηματικό κατεστημένο και να γίνει σαν τα μούτρα του. Το γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος που ταΐζει τους έλληνες προσοδοθήρες επιχειρηματίες και το σύνολο σχεδόν των επιχειρηματιών που με την σειρά τους στηρίζουν το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, είναι όλοι ενάντια στην Μαρφίν λέει πολλά. Στους εχθρούς της Μαρφίν ανήκει και η ΝΔ η οποία με παράνομο τρόπο όπως ξεχνούν όλοι εμπόδισε την Μαρφίν να πάρει τον ΟΤΕ, όπως ήθελε εξαρχής… Λογαριάστε: εχθρός η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ που βγάζουν ανακοινώσεις και το ΚΚΕ που στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ. Τι είναι η Μαρφίν; Η διεθνής τους εγκλήματος ή τα SS; Όπως έλεγε και ο W είτε είμαστε υπέρ των ΗΠΑ είτε εναντίον της. Ας διαλέξουμε και εμείς το σωστό στρατόπεδο, αλλιώς ας μείνουμε για πάντα ιδιώτες, κατά την αρχαία ελληνική έννοια. Ας φιλοσοφούμε για την αξία της ελευθερίας του λόγου στην χώρα του Τσίπρα – υπέρμαχού της ελευθερίας του δικού του λόγου, αφού όταν το θέμα είναι λ.χ. η ΔΕΗ επικροτεί τις επανειλημμένες διακοπές του ΔΣ της με την παρουσία του στις συγκεντρώσεις των συνδικαλιστών – εκεί δεν υπάρχει η «σωστή» ελευθερία του λόγου… – και των καναλιών που έχουν «θεσμικό ρόλο» να «ελέγχουν» και να «κρίνουν»…Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Μετά όμως να μην παραπονιούμαστε για το ότι θα έχουμε το πολιτικό σύστημα που μας αξίζει.
Να θυμίσω την μνημειδη φράση των γερμανών εισαγγελέων που εγάστηκαν πάνω στο σκάνδαλο της Siemens:
Ο «στρατηγικός» χαρακτήρας πολλών κρατικών επιχειρήσεων δεν έχει να κάνει με τα συμφέροντα του λαού, αλλά με το γεγονός ότι οι εταιρείες αυτές διαθέτουν τεράστια ποσά για προμήθειες και κατά συνέπεια δίδουν τη δυνατότητα για μεγάλες μίζες στο πολιτικό σύστημα.»
Η κυβέρνηση δεν ήθελε απλή εξαγορά από την MIG βλέπετε, ήθελε «στρατηγικό εταίρο».
Υ.Γ. Δεν χρειάζεται να πω ότι αν ο Βγενόπουλος πάρει τον βάζελο πόσο πιο καλό ποδόσφαιρο θα βλέπουμε, αφού μέχρι τώρα η ομάδα μου ο γαύρος παίζει είτε με μικρομεσαίες ομάδες που παίζουν με πέτσινα λεφτά, οπότε τι σύγκριση να υπάρχει, είτε πιέζουν το κράτος να τους σώσει από τον υποβιβασμό λόγω χρεων – βλ. ΑΕΚ. λ.χ.
Διαφωνώ εντελώς με το πνεύμα του άρθρου. Η MIG είναι μια ιδιωτική εταιρία που πραγματοποιεί τις συναλλαγές της στην (υποτιθέμενη στη χώρα μας) ελεύθερη αγορά. Αγοράζοντας από την αγορά μετοχές έφτασε να έχει έχει τέτοιο ποσοστό του ΟΤΕ που ο πανικός του πολιτικού συστήματος εκφράστηκε με την απαράδεκτη τροπολογία για το 20%. Όταν, ουσιαστικά εκβιαζόμενη νομοθετικά, πούλησε πάλι μέσω της αγοράς, σε μια άλλη εταιρία, βρέθηκε και πάλι μπλεγμένη ερήμην της στους λαικισμούς και τις αντιπαραθέσεις της πολιτικής ζωής και τις αντιπαρατέθεμενες επιχειρηματικές σκοπιμότητες που εξυπηρετούν.
Αυτό που προκαλεί την δημόσια ζωή δεν είναι η προστασία των έννομων συμφερόντων της εταιρίας και των μετόχων της, αλλά το απίστευτα χαμηλό επίπεδο των υποτιθέμενων φορέων και εκφραστών της. Ένα επίπεδο τόσο τραγικά χαμηλό που συμπεριφορές λασπολογίας να θεωρούνται κοινός τόπος και οι όποιες προσπάθειες υπεράσπισης με τα μέσα που επιτρέπει ο νόμος να κατακεραυνώνονται! Ο κ.Βγενόπουλος είναι υπόλογος στους χιλιάδες μετόχους της εταιρίας του να την προστατέψει από την οικονομική ζημιά που προκαλείται, και έπραξε τα αυτονόητα στα όρια του ισχύοντος συστήματος.
Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει προσβολή θεσμών. Αντίθετα προσφέρεται ένας πολύ καλός θεσμικός μηχανισμός να αποδειχθεί το βάσιμο των κατηγοριών και της κριτικής. Ας τεκμηριώσουν τα περί απάτης όσοι με τόση ευκολία την επικαλούνται στο δικαστήριο και ας καταρρίψουν το κατηγορητήριο.
κ.Μανο,
δεν έχω καμιά πρόθεση να προσβάλλω τη νοημοσύνη των πολιτών, γι’ αυτό άλλωστε παραθέτω τις απόψεις μου επώνυμα σε ανοιχτό διάλογο.
Κατά την άποψή μου δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό στο ότι η Εταιρία έβγαλε κέρδος (όπως και είχε κάθε νόμιμο δικαίωμα να κάνει) από τη μεταπώληση των μετοχών, ούτε αμφισβητώ το δικαίωμά της να υποστηρίξει δημόσια τις απόψεις της μέσω ανακοίνωσης όπως και έπραξε.
Από εκεί και πέρα αν σε κάθε περίπτωση αρνητικής αναφοράς πολιτικού προσώπου σε ιδιωτική εταιρία η τελευταία προσφεύγει στην δικαιοσύνη φοβάμαι ότι κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε την πολιτική ζωή σε ένα απέραντο δικαστήριο και να χάσουμε την ουσία του πολιτικού διαλόγου.
Ως προς το τί θα έπρεπε να πράξει η Εταιρία, όπως προκύπτει και από το κείμενό μου, πιστεύω ότι εφόσον η Εταιρία θεωρεί ότι τα συμφέροντά της πλήττονται από την κυβερνητική πολιτική και ότι η πολιτική αυτή είναι αντίθετη με την ευρωπαϊκή νομοθεσία θα έπρεπε να προσφύγει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ώστε με ουσιαστικό -και όχι επικοινωνιακό -τρόπο να προστατεύσει τα συμφέροντα των μετόχων της
Για όσους παίρνουν την κίνηση Βγενόπουλου στην ονομαστική της «αξία» και δεν αντιλαμάνονται τι ακριβώς παίζεται ,σε παραθέτω το ακόλουθο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα.
Σε τρεις ημέρες η Ελληνική Δημοσιότητα μας αποκαλύπτει με τρόπο καταιγιστικό ,τις πλευρές του Μεταμοντέρνου και Μεταδημοκρατικού χαρακτήρα της.
Ας δούμε τα ξερά γεγονότα
-Ο Βγενόπουλος (ο οποίος ως MIG δαπανά εκατοντάδες εκατομμύρια για να οικοδομήσει το πιο σύγχρονο επιχειρηματικό προφίλ) σε μία κίνηση που παραπέμπει σε κοινωνία του Καυκάσου κάνει αγωγή στον Τσίπρα γιατι τον αποκάλεσε απατεώνα!!!!
-Ο Τσίπρας «τσιμπά» ,και ανταπαντά με χαρακτηριστική άνεση και ειρωνεία.
-Την άλλη μέρα ο Βγενόπουλος σε μια ΣΠΑΝΙΩΤΑΤΗ ραδιοφωνική συνέντευξη ,μιλάει στο ραδιοσταθμο του Συριζα με λεξιλόγιο,άνεση μέλους του Ρήγα Φεραίου,αποκαλύπτει όλη την επιχειρηματική του φιλοσοφία με όρους της πιο μοντέρνας σκαδιναβικού εκδοχής της.
Μάλιστα στο τέλος αποστομώνει τον δημοσιογράφο με την ερώτηση:»Και που ξέρετε εσείς τι ψηφίζω»??
-Η Κυριακάτικη Αυγή σε μια υποδειγματική επίδειξη νοημοσύνης υποβαθμίζει το θέμα και το θάβει σε κάποιο μονόστηλο,ενώ ο «σοβαρός τύπος» έχει μείνει άναυδος.Μα καλά γιατί ο Βγενόπουλος «πουσάρει» Τσίπρα??
Στ0 μεταξύ τα αρχαικά ανακλαστικά έχουν ενεργοποιηθεί
-Αφελείς αντικαπιταλιστές αποδεικνύουν την αιχμηρότητα του εγχειρήματος Τσίπρα ,που είναι ο υπ’αριθμον ένα στόχος του μεταπρατικού κεφαλαίου.Ο κερδοσκόπος των δημοσίων υπηρεσιών εναντίον των αυθεντικών υπερασπιστών.
-Αφελέστεροι υπερασπιστές του «επιχειρείν» δικαιολογούν τον καινοτόμο επιχειρηματία,που προσπαθεί στη κρατικιστική Ελλάδα και τον διαβάλουν οι ανεγκέφαλοι αριστεροί.
Μα καλά τι συμβαίνει επιτέλους?
Τίποτα εξωφρενικό απολύτως.
Η Ελλαδίτσα μας ,παρά την θεσμική υπανάπτυξη της,την ρηχή επιχειρηματικότητα,τον απλοικό πολιτικό λόγο,έχει μεταβληθεί μπροστά στα μάτια μας σε υπερώριμη Μεταμοντέρνα Μαζική Δημοκρατία.
Είτε το θέλουμε έιτε όχι,το τεχνολογικό περιβάλλον είναι αυτο που υπερκαθορίζει ,εγκλείει τις κοινωνικές διαδικασίες.
Η επιρροή της εικόνας ,των ρευστών και πολλαπλών μηνυμάτων,των πολυμέσων δεν είναι μια παραδρομή ,μια πολιτική παραβίαση του ορθου πολιτικού παιγνίου ,αλλά είναι το πολιτικό παίγνιο αυτό καθ’εαυτό.(1)
Ο Τσίπρας δε νοείται ως ο νέος συμπαθητικός Πολιτικός που τον ευνοεί η τηλεοπτική εικόνα , αλλα έχει τις γνωστές ημιΚΚΕ απόψεις .Για την είναι για την κοινωνία ακριβώς και τα δύο μαζύ ως μια μιντιακή ενότητα και ως τέτοιος απολαμβάνει την αποδοχή της.
Το Life Style Τσίπρα δεν είναι το όχημα μιας πολιτικής πλατφόρμας του ,αλλά αντιθέτως η πολιτική πλατφόρμα Τσίπρα είναι το Life Style του.
Δεν πρόκειται για μια απάτη ,δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σ’αυτήν την πρόσληψη.Απλούστατα ,όπως εδώ και χρόνια ο Heidegger μας εχει αποδείξει η διάκριση μορφής περιεχομένου είναι μεταφυσική.
Νομίζω ότι ο Βγενόπουλος σε μια μοναδική επίδειξη μιντιακών ικανοτήτων ,επιλέγει τον χώρο της επιχειρηματικής του εικόνας.
Και αυτός δεν είναι ο ορθολογικός τόπος των οικονομικών σελίδων ,ειδήσεων κλπ,αλλά ο ρευστός μιντιακός γενικός τεχνοχώρος .
Παραβιάζει τους πιο απλοικούς κανόνες της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης (σε στύλ Τουρκμένιου πετρελαιά) και εισβάλει βίαια στον μιντιόκοσμο.
Μερικά χιλίαρικα πληρωμένες διαφημίσεις (ιδανικές μόνο για ανάγνωση από συνταξιούχους στην σειρά του ΙΚΑ για Ενδοκρινολόγο) ,μια αλληλοαναιρούμενη αγωγή στο πουλαίν των μίντια,και μετά όλα είναι απλά.
Τσίπρες Βγενόπουλοι ως Simulacra θα μας ορίσουν την πραγματικότητα για μερικές εβδομάδες (Κι’ύστερα υπάρχουν αριστεροί που σνομπάρουν τον Μπωντριγιάρ)
Η μεταμοντέρνα Ελλάδα μας έχει καλοσορίσει στο σαλόνι της,και εμείς νομίζουμε ότι ακόμη κτυπάμε την πόρτα.
(1) Σε ένα καταπληκτικό άρθρο της 13/4/08 στη Εποχή η Λ.Δουκίδου αναπτύσει όλη αυτήν την θεματολογία.Ο σύχρονος μιντιακός τεχνοχώρος νοούμενος ως Ο ΧΩΡΟΣ της σύχρονης πολιτικής.
Κ. Γιακουμέλο λέτε : » Ως προς το τί θα έπρεπε να πράξει η Εταιρία, όπως προκύπτει και από το κείμενό μου, πιστεύω ότι εφόσον η Εταιρία θεωρεί ότι τα συμφέροντά της πλήττονται από την κυβερνητική πολιτική και ότι η πολιτική αυτή είναι αντίθετη με την ευρωπαϊκή νομοθεσία θα έπρεπε να προσφύγει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ώστε με ουσιαστικό -και όχι επικοινωνιακό -τρόπο να προστατεύσει τα συμφέροντα των μετόχων της».
Το τί πράττει μια εταιρεία για να προστατεύσει τα συμφέροντα των μετόχων της είναι δική της υπόθεση και όχι δική μας. Δεν θα της υποδείξουμε εμείς τί θα κάνει. Αρκεί αυτό που κάνει να είναι στο πλαίσιο του νόμου και δεοντολογικό απέναντι στους ανταγωνιστές της. Το ότι η ΜΙΓ δεν έκανε προσφυγή στην ΕΕ δεν είναι προς ψόγο και βεβαίως θα είχε τους επιχειρηματικούς λόγους της. Αυτό όμως δεν μας δίνει το δικαίωμα να αναζητούμε θεωρίες συνομωσίας και κρυφά σενάρια.
Λέτε επίσης : » θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή που στερείται σοβαρότητας, ουσίας και ήθους είναι η ανάμιξη της Εταιρίας στην πολιτική ζωή και η επίθεσή της σε εκείνους που νομιμοποιούνται από το ρόλο τους να την εκφράζουν».
Συγνώμη αλλά πού είδατε εσείς ανάμιξη της εταιρείας στην πολιτική ζωή ; Η αυτονόητη άμυνα απέναντι στον υβριστή και συκοφάντη πολιτικό ( και απορώ πώς εξακολουθείτε να μιλάτε για απλή «αρνητική αναφορά » υποβαθμίζοντας τη σοβαρότητα της καταγγελίας ), με την προσφυγή στον ανώτατο θεσμό, είναι ανάμιξη στην πολιτική ζωή ; Κάτι δεν πάει καλά μ’αυτόν το συλλογισμό.
Και τί είναι αυτό περί δικαιουμένων να εκφράζουν την πολιτική ζωή ; Τί είναι οι πολιτικοί ; Ας μην συνεχίσω τον συλογισμό σας διότι δεν θέλω να διανοηθώ ότι σας εκφράζει η κατάληξή του. Πάντως είναι πολύ σημαντικό το συμπέρασμα ότι αυτοί οι πολιτικοί επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους ένα ρόλο και δικαιώματα επιβήτορα του λαουτζίκου. Να το θυμόμαστε αυτό όταν έρθει η ώρα.
Κυριε Παγιασλη δεν νομιζω οτι οι πολοι μπορουν να σε καταλαβουν και να βγαλουν νοημα με το υφος του κειμενου σου.Ισως καποια πολυ μικρη ομιγυρη να κανει καποιες αναλυσεις του κειμενου σου.Ισως βγαλουν και καποιο νοημα.Αλλα για μεγαλο κοινο νομιζω εισε ακαταλαβηστικως.Μην θημωσεις αλα γηνε ποιο κατανοητος ισως αλη φορα να μπορω να σε παρακολουθησω και να καταλαβω τι θελεις να πεις.
Τσίπρες Βγενόπουλοι ως Simulacra θα μας ορίσουν την πραγματικότητα για μερικές εβδομάδες (Κι’ύστερα υπάρχουν αριστεροί που σνομπάρουν τον Μπωντριγιάρ)
Το ελληνικό διαδίκτυο δεν παύει ποτέ να σε εκπλήσσει θετικά! Ξεκινάμε από τον Τσίπρα και καταλήγουμε στον Μπωντριγιάρ! Να πω ότι «ο Τσίπρας δεν συνέβει ποτέ» για να μιμηθώ τον Μπωντριγιάρ;
Έχεις δίκιο για αυτό με τον Μπωντριγιάρ. Ένας φίλος μου μου έλεγε για μια εργασία κοινωνιολόγου όπου μέτρησε τις αναφορές στο έργο του Μπωντριγιάρ, αλλά και του Ντεμπόρ και του Φουκώ, και στη συνέχεια πήγε στα βιβλιοπωλεία του χώρου. Ο Φουκώ αναφερόταν πολύ σε εργασίες, ο Ντεμπόρ λίγο και ο Μπωντριγιάρ καθόλου. Αλλά η έκπληξη ήταν όταν πήγε στα βιβλιοπωλεία και είδε ότι αυτό που σνόμπαραν οι διανοούμενοι, ο κόσμος το αγόραζε!
Υ.Γ. Νομίζω με την παραπομπή στην εφημερίδα εποχή – εφημερίδα του ΑΚΟΑ κόμμα που κατεβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ – φτάσαμε στην υπερπραγματικότητα! Η ΑΚΟΑ δεν υπάρχει και ο Τσίπρας είναι προϊόν του φαντασιακού της ΑΚΟΑ!
Πάντως το παραπάνω κείμενο θεωρεί ότι ο Τσίπρας έχει αξία στην διαμάχη με τον Βγενόπουλο και έχει αξία για τον Βγενόπουλο μιντιακά. Ο Τσίπρας είναι λίγο-πολύ αδιάφορος στην συγκεκριμένη διαμάχη. Απλά, όταν στο δάσος τσακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια.
@ manos:
1) «Το τί πράττει μια εταιρεία για να προστατεύσει τα συμφέροντα των μετόχων της είναι δική της υπόθεση και όχι δική μας. Δεν θα της υποδείξουμε εμείς τί θα κάνει. Αρκεί αυτό που κάνει να είναι στο πλαίσιο του νόμου και δεοντολογικό απέναντι στους ανταγωνιστές της.»
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Απάντησα στο ερώτημα που εσείς θέσατε στο πρώτο σχόλιό σας -ρητορικά φαντάζομαι (»Τί έπρεπε να κάνει δηλαδή η διοίκηση της εταιρείας για να προστατεύσει τα συμφέροντα των χιλιάδων μικρομετόχων και βεβαίως των μεγαλομετόχων της , να μείνει αδρανής μπροστά σε τέτοιου μεγέθους συκοφαντική και βλαπτική επίθεση ;»).
2) Δεν νομίζω ότι στο κείμενό μου υπαινίσσομαι κάτι για θεωρίες συνομωσίας και κρυφά σενάρια. Μακριά από εμένα τέτοια πράγματα. Και σε ότι αφορά το ερώτημα: «Συγνώμη αλλά πού είδατε εσείς ανάμιξη της εταιρείας στην πολιτική ζωή ; » θα σας εξηγήσω αμέσως για ποιούς λόγους αισθάνομαι ως πολίτης ότι θίγονται τα συμφέροντά μου από την πράξη της Εταιρίας.
Έχουμε μια πολιτική κρατικού παρεμβατισμού στην συγκεκριμένη περίπτωση η οποία από τη σκοπιά της Εταιρίας θεωρείται αντίθετη προς τα συμφέροντά της. Επίσης έχουμε δύο μεγάλους πολιτικούς σχηματισμούς οι οποίοι βρίσκονται στην διαχείριση της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία 34 χρόνια και οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό είχαν την ευθύνη της διαμόρφωσης της συγκεκριμένης πολιτικής. Η Εταιρία αντί να στραφεί εναντίον τους (κι εδώ νομίζω έχω δικαίωμα άσκησης κριτικής εφόσον πιστεύω ότι θίγονται τα συμφέροντά μου) αποφεύγει να πλήξει την κυβέρνηση (δεν προσφεύγει στο ευρωπαικό δικαστήριο) και την αξιωματική αντιπολίτευση (δεν της κάνει μήνυση επικαλούμενη λόγους βουλευτικής ασυλίας) στρέφεται κατά πιο ευάλωτου (από τη στιγμή που δεν ανήκει σε κανένα από τα δυο μεγάλα κόμματα εξουσίας) Α.Τσίπρα ο οποίος μάλιστα δεν διαθέτει και βουλευτική ασυλία. Δεν αντιλέγω ότι η Εταιρία το κάνει για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Πιστεύω όμως ότι το πελατειακό φαινόμενο έχει δύο πρόσωπα. Το ένα είναι το γνωστό πρόσωπο του πολίτη-πελάτη του μεγάλου γραφειοκρατικού κράτους και -ορισμένων-λειτουργών του και το άλλο του κράτους-πελάτη των μεγάλων ιδιωτικών Εταιριών. Η Εταιρία, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πολιτικά ισχυρούς μπορεί να πράττει ενδεχομένως το καλύτερο για τα συμφέροντά της αποβλέποντας στο να εξαργυρώσει τη στάση της στο μέλλον. Εγώ ως πολίτης όμως δεν μπορώ να μην εκφράσω την ανησυχία μου ως προς κάτι που πιστεύω ότι θα πλήξει τα συμφέροντά μου συμβάλλοντας στη διαμόρφωση σχέσεων πελατειακής εξάρτησης κράτους-ιδιωτικού τομέα.
Επίσης πιστεύω ότι και ο λαϊκισμός έχει δύο πρόσωπα. Ο κ.Τσίπρας μπορεί να χρησιμοποιεί τα δικά του «λαϊκιστικά» επιχειρήματα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του κόμματός του και των οπαδών του. Και η ανακοίνωση της MIG όμως δεν νομίζω ότι στερείται «λαϊκισμών». Είναι άλλωστε κατά τη γνώμη μου περισσότερο μια ανακοίνωση εντυπώσεων παρά ουσίας με βάση τα επιχειρήματα που σας ανέπτυξα παραπάνω.
3) Δεν επιθυμώ να υποβαθμίσω ενδεχόμενη υβριστική-συκοφαντική επίθεση εναντίον οποιουδήποτε, να είστε σίγουρος ότι θα αντιδρούσα με παρόμοιο τρόπο εφόσον στρεφόταν κάτι τέτοιο εναντίον μου. Άκουσα όμως τις δηλώσεις Τσίπρα στα Μ.Μ.Ε. (όπου εμφανίστηκε να μιλάει με «ντουντούκα» σε συγκεντρωμένο πλήθος) και δεν άκουσα πουθενά να αναφέρεται η λέξη «απατεώνας». Εάν έχετε κάποια τέτοια δήλωση θα με ενδιέφερε αν εσείς ή κάποιος άλλος αναγνώστης μπορούσε να στείλει το link.
4) «Και τί είναι αυτό περί δικαιουμένων να εκφράζουν την πολιτική ζωή ; Τί είναι οι πολιτικοί ; »
Είναι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού. Και δεν είναι ούτε «επιβήτορες» ούτε άγγελοι της κάθαρσης. Είναι -νομίζω- πολιτικά πρόσωπα με πλεονεκτήματα και αδυναμίες, με μικρές ή μεγαλύτερες δυνατότητες πάντα στο πλαίσιο της δυναμικής και των ισορροπιών που διαμορφώνονται στην κοινωνία κάθε πολιτική περίοδο.
Πιστεύω ότι μια τέτοια συζήτηση θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ. Ευχαριστώ εσάς και τους υπόλοιπους φίλους για τις απόψεις και τα σχόλιά τους.
Δεν περίμενα να βρω τόσο αντιφιλελεύθερο άρθρο στο e-rooster.Tι να πω,ξαφνιάστηκα…
Κε Γιακουμέλο ,
Νομίζω ότι το λάθος που κάνετε οφείλεται στο ότι δεν γνωρίζετε τι ακριβώς είπε και ο Τσίπρας αλλά και οι υπόλοιποι αρχηγοί της αντιπολίτευσης. Λοιπόν η λέξη ήταν ξεκάθαρη και χωρίς περιστροφές : ΑΠΑΤΗ . Ο ένας συναγωνιζόταν τον άλλο για το πόσο πιο εμφατικά θα τόλεγαν και καλούσαν εαυτούς και αλλήλους να αγωνιστούν για την αποκάλυψη της απάτης της ΜΙΓ και του Βγενόπουλου. Ψάξτε εφημερίδες να το βεβαιώσετε.
Το ότι δεν στράφηκε εναντίον της κυβέρνησης νομίζω ότι οφείλεται πρώτον στο ότι δεν τον εξύβρισε και δεύτερον στο ότι η προσφυγή εναντίον του νόμου του 20% είναι περισσότερο πολιτικό θέμα και ανήκει στην σφαίρα ευθύνης των πολιτικών κομμάτων να το διαχειριστούν. Και όπως γνωρίζετε η ΦΣ , με αφορμή αυτό το περιστατικό του ΟΤΕ , έχει προσφύγει στο πολιτικό όργανο της ΕΕ με πολιτικά επιχειρήματα για να υποχρεωθεί η Ελλάδα να σέβεται τους υπερεθνικούς ευρωπαικούς νόμους και να καταπέσει αυτός ο νόμος ,που δεν εμποδίζει βεβαίως μόνο τη ΜΙΓ αλλά κάθε υγιή επιχειρηματία που θέλει και πρέπει να λειτουργεί μέσα σε ένα διαφανές και ευνομούμενο πλαίσιο.
Το ότι δεν στράφηκε ο Βγενόπουλος κατά των υπόλοιπων αρχηγών νομίζω ότι το δικαιολόγησε επαρκώς και είναι αδιανόητο να το βαφτίζετε εμπλοκή του στην πολιτική. Πάντως το να λέτε ότι αυτό είναι μια πράξη ιδιότυπης και ……μέλουσας διαπλοκής , χρειάζεται πολλή μα πάρα πολλή φαντασία και είναι στα όρια της συνομωσιολογίας.
Το μόνο που θα του καταλόγιζα είναι το ότι δήλωσε ότι τα λεφτά από τον Τσίπρα θα τα δώσει στον Σύριζα. Εγώ θα προτιμούσα να τα διαθέσει για κάλυψη εξόδων σε όλους εκείνους τους μικρούς επιχειρηματίες που τρέχουν στα ευρωπαικά δικαστήρια για παράνομες πράξεις του ελληνικού κράτους.
[...] http://e-rooster.gr/04/2008/720 [...]
Όχι μόνο η κίνηση Βγενόπουλου, αλλά όλες οι μηνύσεις που έχουν γίνει ποτέ περί συκοφαντικής δυσφήμισης αποτελούν κινήσεις ή αντικινήσεις δημιουργίας εντυπώσεων. Η διάκριση μεταξύ όσων προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και αυτών που προσπαθούν να αποκαταστήσουν περασμένες εντυπώσεις είναι ανούσια. Η δυσφήμιση είναι η δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων και οι μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση είναι η αντιδημιουργία αρνητικών εντυπώσεων ή η αποκατάσταση θετικών εντυπώσεων. Παιχνίδι εντυπώσεων στο σύνολο του.
Ο κ. Γιακουμέλος λέει στο προηγούμενο σχόλιο του ότι δεν θέλει να υποβαθμίσει ενδεχόμενη υβριστική-συκοφαντική επίθεση εναντίον οποιουδήποτε και ότι ο ίδιος υποθετικά θα αντιδρούσε με παρόμοιο τρόπο εάν είχε λεχθεί κάτι ανάλογο για το πρόσωπο του. Και όμως θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να την υποβαθμίσει, όπως υποβαθμίζει και τα όσα πράττει ή παθαίνει ο Βγενόπουλος. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Ανεξάρτητα με το τι πιστεύει κανείς για το δικαίωμα του να μιλάμε ελεύθερα για τον Βγενόπουλο με όποια μέσα έχουμε στη διάθεση μας, όπως και για το αν έχει δικαίωμα ο Βγενόπουλος να επιτίθεται σε όποιον λέει κάτι που προκαλεί αρνητικές εντυπώσεις, ο κ. Γιακουμέλος δεν με έπεισε για τα περί προκλητικότητας και σοβαρότητας της υπόθεσης αυτής.
Η κίνηση Βγενόπουλου σαφέσετατα πλήττει την ελευθερία του λόγου αυτών τους οποίους μηνύει. Όμως η κίνηση είναι φανερά στο προσωπικό συμφέρον αυτού και της εταιρίας του αφού το να σεβαστεί αυτόκλητα την ελευθερία του λόγου του Α. Τσίπρα θα προκαλούσε έξτρα αρνητικές εντυπώσεις για τον Βγενόπουλο. Θα λέγαμε ότι μάλλον είναι ένοχος των όσων του προσάπτουν γι’αυτό δεν αμύνεται με τα νόμιμα μέσα. Η ελευθερία του λόγου είναι δικαίωμα αλλά δεν υποχρεούται ο Βγενόπουλος ή κανείς άλλος να υποφέρει, εκτός των όσων φυσιολογικών κινδύνων εγκυμονεί, τα επιπλέον βάρη ενός νομοθετικού συστήματος που υποθέτει ότι για να βγείς να μιλάς πρέπει να πληρείς προϋποθέσεις που ορίζει ένα ευνοιοκρατικό κράτος.
Μια «Φιλελεύθερη Λαλία» (που σε άλλες περιπτώσεις μας γεννά ερωτήματα) αποδεικνύει στην προηγούμενη ανάρτηση πως οι
α.-έχοντες διαζύγιο με τη λογική
β.-οι εθελοντές της λοβοτομής
μπορούν να μας διασκεδάσουν όσο θέλουν αλλά όχι και να σκάσουμε για να τους πείσουμε.
Οσο για όσους δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει ο ποιητής ,ή τι στο καλο θέλει ο Μπωντριγιαρ,μα καλέ δε βλέπετε Σταρ??
Ο Βγενόπουλος πληρώνει καταχώρηση για να μας ανακοινώσει ταυτόχρονη αγωγή στο κανάλι που η Βατίδου καταγγέλει τον Κούγια,ταυτόχρονα με τον πρόεδρο κόμματος που μπουκάρει στον Οτε μόνο παρουσία κάμερας.
Και όλα αυτά 2 μέρες πριν οι βάζελοι αποδείξουν ότι οταν το ΚΚΕ ανακοινώνει 500,000 χιλιάδες στο πεδίο του Αρεως αυτοί είναι καμιά 15,000 χιλιάδες, ο δε Βγενόπουλος παριστάνει την Παπαρήγα των Πρασίνων
Για αδιευκρίνιστους λόγους ο Βγενόπουλος εισέρχεται στο club της ελληνικής τσακπινομαγγιάς ,και εμείς θα του κάνουμε τη χάρη να τον καταγγείλουμε ή να τον υποστηρίξουμε.
Αν το πρότυπο μη κρατικιστής επιχειρηματικότητας, κάθεται και βλέπει Σταρ και το τιμά με την αγωγή του,τότε καιρός να ρωτήσω για το Τουρκμενισταν χρειάζεται βίζα για να μετακομήσω??
@pap
Για να είμαι ειλικρινής ξαφνιάστηκα κι εγώ μαζί σας, αφού, παρότι φυσικά δεν θεωρώ το άρθρο αντιφιλελεύθερο, δεν περίμενα ότι το e-rooster θα φιλοξενούσε ένα άρθρο που κινείται σε μια λογική αρκετά διαφορετική από εκείνη των περισσότερων άρθρων του και οφείλω να ευχαριστήσω το site για τη φιλοξενία. Θα σας πώ όμως ότι προτίμησα να στείλω το κείμενο σε ένα site στο οποίο γνώριζα ότι θα έδινε αφορμή για συζήτηση παρά κάπου που θα περίμενα να έχει μόνο θετικές ή «χλιαρές» αντιδράσεις.
@manos
Άκουσα τις εκφράσεις που αναφέρετε και άλλες εξίσου σκληρές από άλλα στελέχη της αντιπολίτευσης, όχι πάντως προσωπικά από τον κ.Τσίπρα τουλάχιστον στα μέσα που παρακολούθησα. Θα κοιτάξω αυτό που λέτε, αν και δεν θα άλλαζε τη βασική εντύπωση που έχω ότι πρόκειται δηλαδή για μια κίνηση εντυπωσιασμού. Για την εμπλοκή στην πολιτική τώρα. Ίσως σας φανεί περίεργο μετά το κείμενό μου και τα σχόλια που ακολούθησαν, αλλά προσωπικά είμαι υπέρ της ελάχιστης δυνατής παρέμβασης του κράτους στις υποθέσεις των πολιτών εφόσον φυσικά πληρούνται κάποιες κοινωνικές προϋποθέσεις και υπάρχει το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που να διασφαλίζει αυτή την ελευθερία στις ζωές και τις συναλλαγές των ατόμων. Κατ’ αναλογία πιστεύω όμως ότι ελάχιστη θα πρέπει να είναι και η παρέμβαση των μεγάλων επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα στα της πολιτείας και των θεσμών της. Όπως πιστεύω ότι η Εκκλησία θα πρέπει να μην εμπλέκεται στις υποθέσεις του κράτους αλλά να ασχολείται με τα του οικου της, το ίδιο πιστεύω και για τις μεγάλες επιχειρήσεις.Ενώ επί δεκαετίες γινόταν (και συνεχίζει ενδεχομένως να γίνεται) προσπάθεια να ξεφύγουμε από το στερεότυπο ότι το «μεγάλο κράτος» και ο «κρατικός παρεμβατισμός» είναι σε κάθε περίπτωση κάτι καλό, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο και να θεωρούμε ότι οτιδήποτε προέρχεται από την «μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση» και τον αντίστοιχο παρεμβατισμό της στις υποθέσεις των πολιτών είναι απαραίτητα κάτι καλό. Εδώ κατά τη γνώμη μου βρίσκεται το «προκλητικό» της προσφυγής της MIG στην οποία αναφέρομαι στο άρθρο: ότι δηλαδή αξιοποιεί μια δυνατότητα την οποία ασφαλώς της παρέχει ο νόμος με τρόπο επιλεκτικό και άρα υποκριτικό (κατά την άποψή μου), εμπλέκοντας -σε μια επίδειξη ισχύος- στο παιχνίδι των εντυπώσεων που θέλει να παίξει πολιτικά κόμματα και μέσα ενημέρωσης. Ας αναρωτηθούμε: «Κινδυνεύει σήμερα περισσότερο ο πολίτης και τα συμφέροντά του από το μεγάλο παρεμβατικό κράτος ή από τη μεγάλη παρεμβατική επιχείρηση;». Εγώ δυσκολεύομαι να δώσω απάντηση σε αυτό το ερώτημα και νομίζω ότι σε αυτό το σημείο θα διαφωνήσω με τους περισσότερους από τους αναγνώστες του e-rooster.
Συμφωνώ πάντως (ας συμφωνήσουμε και σε κάτι:) με το τελευταίο σας σχόλιο περί διάθεσης των χρημάτων (αμφιβάλλω βέβαια αν θα υπάρξουν!) «για κάλυψη εξόδων σε όλους εκείνους τους μικρούς επιχειρηματίες που τρέχουν στα ευρωπαικά δικαστήρια για παράνομες πράξεις του ελληνικού κράτους». Νομίζω ότι θα ήταν πολλοί οι ενδιαφερόμενοι!
@Κωνσταντίνος Κουκόπουλος
«Παιχνίδι εντυπώσεων στο σύνολο του». Θα συμφωνήσω μαζί σας όπως άλλωστε αναφέρω και στο κείμενο. Σε ότι αφορά την σοβαρότητα-προκλητικότητα της υπόθεσης, παρότι δεν σας έπεισα, θεωρώ ότι και μόνο η πραγματοποίηση παιχνιδιών εντυπώσεων στο γήπεδο της πολιτείας και των θεσμών της αποτελεί μια -πολύ- σοβαρή υπόθεση.
Συγγνωμη τι δουλεια εχουν τετοια αρθρα σε φιλελευθερο σαιτ. Προφανως μας χωριζει φιλελευθερους και μη αλλα οπαδους της ελευθερης αγορας αβυσσος με καθε ειδους κρατιστη
οσον αφορα για τον κωνσταντινο κουκοπουλο νομιζω πως επειδη δεν ειναι επιχειρηματιας δεν αντιλαμβανεται την σημαντικη οικονομικη αξια της φημης. απο την αλλη οπως λεει και ο Πολυμεροπουλος επειδη ο Βγενοπουλος δεν ερχεται απο το εσμο των κρατικοδιαιτων νταβατζηδων που αγοραζουν κουπονια μεχρι και απο το ΚΚΕ καποιοι εχουν χαλαστει. Αντε να δουμε και αλλους Βγενοπουλους
προς κωστα κουκοπουλο αποσυρω το σχολιο μου δεν καταλαβα καλα με πρωτη αναγνωση, ημουν τρανσιτ, κατα τα αλλα συμφωνω μαζι σου
«Από τη μια πλευρά οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς είναι απαραίτητες για την παραγωγή του πλούτου και την ανάπτυξη της οικονομίας»,
Σωστό, η ελεύθερη αγορά μπορεί μόνο να παράξει πλούτο και να οδηγήσει σε ανάπτυξη
«από την άλλη η παρουσία του κράτους ως εγγυητή της εφαρμογής των όρων του ελεύθερου ανταγωνισμού»
Πώς «εγγυάται» τον ελεύθερο ανταγωνισμό το κράτος; Μόνο παρέχοντας το νομοθετικό πλαίσιο για τη σύναψη αμοιβαία αποδεκτών οικονομικών σχέσεων ανάμεσα στους πολίτες και στις επιχειρήσεις.
Όταν το κράτος βάζει το χέρι του στον ανταγωνισμό, το μόνο που καταφέρνει είναι να υποστηρίζει τη μία έναντι της άλλης ομάδας, τον έναν έναντι του άλλου επιχειρηματία.
«αλλά και της ανακατανομής των πόρων όπου απαιτείται, είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής»
Η κοινωνική συνοχή δεν επιτυγχάνεται με την «ανακατανομή των πόρων», αφού ανακατανομή σημαίνει «παίρνω από τον Α τον πλούτο του για να τον δώσω στο Β». Το αποτέλεσμα ενός ανακατανεμητικού συστήματος είναι η κοινωνική αποδιοργάνωση, όπου κάθε ομάδα εναντιώνεται προς κάθε άλλη, για να αυξήσει τα δικά της πλεονεκτήματα, όπου το εισόδημα του κάθε ατόμου και της κάθε ομάδας δεν οφείλεται στην παραγωγική δραστηριότητα αλλά στην ικανότητα να κολακεύσει ή να εκβιάσει το κράτος για να ευνοηθεί έναντι άλλων, να χρησιμοποιήσει το κράτος ως το ληστή που θα του δώσει αυτά που δεν κέρδισε.
Δεν περίμενα πραγματικά να δω έναν ύμνο στο σοσιαλισμό στο e-rooster.gr
@Αντικειμενιστής
«Πώς “εγγυάται” τον ελεύθερο ανταγωνισμό το κράτος; Μόνο παρέχοντας το νομοθετικό πλαίσιο για τη σύναψη αμοιβαία αποδεκτών οικονομικών σχέσεων ανάμεσα στους πολίτες και στις επιχειρήσεις»
Συμφωνώ μαζί σας ότι αυτός θα πρέπει να είναι και ο μόνος τρόπος με τον οποίο το κράτος θα εγγυάται τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Δεν μίλησα πουθενά για κράτος που να «βάζει χέρι» στον ανταγωνισμό. Ωστόσο δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε αυτό το ρόλο του κράτους, το να θέτει δηλαδή το νομοθετικό πλαίσιο, αφού δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλο μηχανισμο που θα μπορούσε να το υποκαταστήσει.
«Η κοινωνική συνοχή δεν επιτυγχάνεται με την “ανακατανομή των πόρων”, αφού ανακατανομή σημαίνει “παίρνω από τον Α τον πλούτο του για να τον δώσω στο Β”.
Ανακατανομή δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με ένα μεγάλο γραφειοκρατικό παρεμβατικό κράτος. Να θυμίσω ότι και στο πρόγραμμα της Φιλ.Συμμαχίας γίνεται λόγος π.χ. «…για ένα υποχρεωτικό δημόσιο πρόγραμμα συνταξιοδότησης αναδιανεμητικού χαρακτήρα με στόχο την ανακατανομή του εισοδήματος υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων (…)» [πρώτος πυλώνας προτεινόμενου ασφαλιστικού συστήματος] ή για ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα το οποίο σαφώς περικλείει και αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά. Η θέση μου είναι ότι η ελευθερία της αγοράς είναι συμβατή με κοινωνικούς στόχους και ότι κοινωνική προστασία δεν σημαίνει απαραίτητα περισσότερο κράτος. Η διαφωνία μου με την οικονομική λογική της ΦΣ (σε όλα τα θέματα προστασίας ατομικών δικαιωμάτων, χωρισμού κράτους-εκκλησίας κλπ κλπ βρίσκω το πρόγραμμα της εξαιρετικό και συμφωνώ επί της αρχής) είναι ότι υποβαθμίζει το ρόλο του κράτους (ως νομοθέτη και θεματοφύλακα) δαιμονοποιώντας το για όλα τα δεινά, και υποβαθμίζει τους κινδύνους που προέρχονται από τη μεγάλη -παρεμβατική πολλές φορές- ιδιωτική επιχείρηση. Επίσης βάζοντάς όλους τους άλλους απέναντι σε μια λογική του τύπου «εμείς οι φιλελεύθεροι και όλοι εσείς οι υπόλοιποι είστε κρατιστές» κινδυνεύει κατά την άποψή μου να διολισθήσει στη λογική του Κ.Κ.Ε. και του : «5 κόμματα, δυο πολιτικές».
«Δεν περίμενα πραγματικά να δω έναν ύμνο στο σοσιαλισμό στο e-rooster.gr»
Ούτε κι εγώ!Αλλά καλύτερα έτσι, δεν νομίζω να επιθυμεί κανείς να γίνει το e-rooster ένα κλειστό «κλάμπ» ταυτόσημων στις απόψεις τους αναγνωστών.
«Ανακατανομή δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με ένα μεγάλο γραφειοκρατικό παρεμβατικό κράτος. Να θυμίσω ότι και στο πρόγραμμα της Φιλ.Συμμαχίας γίνεται λόγος π.χ. “…για ένα υποχρεωτικό δημόσιο πρόγραμμα συνταξιοδότησης αναδιανεμητικού χαρακτήρα με στόχο την ανακατανομή του εισοδήματος υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων (…)” [πρώτος πυλώνας προτεινόμενου ασφαλιστικού συστήματος] ή για ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα το οποίο σαφώς περικλείει και αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά.»
Ό,τι και να σημαίνει, στο τέλος σημαίνει πως το κράτος παίρνει τα λεφτά του Α δίχως να τον ρωτήσει για να τα δώσει στο Β. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου συστήματος, όπως προείπα είναι η κοινωνική αναταρραχή και ο πόλεμος ανάμεσα σε ομάδες και άτομα για προνόμια από το κράτος. Το βλέπουμε καθαρά τους τελευταίους μήνες με το ασφαλιστικό τί αποτελέσματα έχει το ανακατανεμητικό σύστημα για την «κοινωνική συνοχή».
Εάν η ανακατανομή του εισοδήματος υπάρχει στο πρόγραμμα της ΦΣ, τότε διαφωνώ με τη ΦΣ. Γνωρίζω πως κάποιοι φιλελεύθεροι έχουν εισηγηθεί την κατάργηση του γραφειοκρατικού κράτους και την αντικατάσταση του από απευθείας πληρωμή στους πολίτες, οι οποίοι διαχειρίζονται μόνοι τους πόρους που σήμερα πηγαίνουν σε ένα σωρό γραφειοκρατούμενα κοινωνικά προγράμματα. Αυτό ίσως είναι κάπως καλύτερο από το ισχύον σύστημα, δεν παύει όμως να στηρίζεται στην ίδια αρχή, πως το κράτος έχει δικαίωμα να παίρνει πλούτο από τον Α για να τον δώσει στο Β.
@αντικειμενιστής
«Ό,τι και να σημαίνει, στο τέλος σημαίνει πως το κράτος παίρνει τα λεφτά του Α δίχως να τον ρωτήσει για να τα δώσει στο Β. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου συστήματος, όπως προείπα είναι η κοινωνική αναταρραχή και ο πόλεμος ανάμεσα σε ομάδες και άτομα για προνόμια από το κράτος».
Ας υποθέσουμε ότι μπορούσε να εφαρμοστεί το μοντέλο που εσείς προτείνετε, δηλαδή εξαφάνιση κάθε αναδιανεμητικού χαρακτήρα πολιτικής. Αυτό που θα συνέβαινε κατά την γνώμη μου είναι ότι σύντομα κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις (για λόγους γνώσης, σωστής στρατηγικής, ικανότητας στελεχών κλπ κλπ) θα αποκτούσαν τέτοια ισχύ που θα μπορούσαν να συν -διαμορφώνουν ή να επιβάλλουν κυβερνητικές πολιτικές προς όφελός τους και εις βάρος των συμφερόντων των πολιτών. Συνέπεια θα ήταν πάλι το κράτος να παίρνει τα λεφτά του Α δίχως να τον ρωτήσει για να δώσει στον Β οδηγώντας σε αντίστοιχες κοινωνικές αναταραχές. Με την μόνη διαφορά ότι σε αυτή την περίπτωση ο Β δεν είναι ο ασθενέστερος οικονομικά (για οποιουσδήποτε λόγους) πολίτης) αλλά η ιδιωτική επιχείρηση.
Άποψή μου είναι ότι κράτος και ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να διέπονται από ένα ξεκάθαρο πλέγμα αμοιβαία αποδεκτών κανόνων, ώστε να μπορούν και οι δυο πλευρές να επιτελούν τους διακριτούς ρόλους τους χωρίς να ανακατεύεται η μια πλευρά στα θέματα της άλλης και χωρίς έτσι να απειλούνται τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των πολιτών. Αυτό θα επιτευχθεί πιστεύω μόνο μέσα από μια κοινωνία ισχυρών πολιτών που θα είναι σε θέση μέσα από θεσμούς και ομάδες να εξισορροπήσουν τη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού σε μια ορθολογική κατανομή ισχύος που θα αποβαίνει προς όφελός τους. Η υπερβολική εξουσία διαφθείρει. Και όπως η υπερβολική ισχύς του κράτους οδηγεί σε απολυταρχία σε βάρος των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, έτσι και η υπερβολική ισχύς του ιδιωτικού τομέα, εάν περάσουμε σε ένα τέτοιο σύστημα, πιστεύω ότι θα οδηγήσει τις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις στο θρόνο του κράτους, σε βάρος και πάλι των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών. Όταν το κράτος είναι ισχυρό και η ο ιδιωτικός τομέας ανίσχυρος, το κράτος γίνεται δεσποτικό-παρεμβατικό διεκδικώντας ρόλους που δεν του ανήκουν στην οικονομία και στην κοινωνία. Όταν ο ιδιωτικός τομέας είναι ισχυρός και το κράτος αδύναμο, ο ιδιωτικός τομέας αποκτά δυσανάλογη με τη λειτουργία του πολιτική επιρροή, διεκδικώντας ρόλους που δεν του ανήκουν στους θεσμούς και την κοινωνία.
κ. Γιακουμέλο, το παιχνίδι εντυπώσεων για το οποίο συζητάμε είναι ήδη θεσμοθετημένο από την πολιτεία στους νόμους της. Αυτό που εγώ δεν καταλαβαίνω είναι πως θεωρείτε ότι αλλάζουν τα δεδομένα με τη συγκεκριμένη περίπτωση, όπου απλά εφαρμόζονται οι κανόνες του παιχνιδιού της δυσφήμισης και της αντιδυσφήμισης. Ο Βγενόπουλος έχει νομικό δικαίωμα (αλλά όχι ηθικό) να ζητάει λύτρα από τον Τσίπρα, ο οποίος μπορεί και μιλάει σε ένα κοινό που έχει μάθει να πιστεύει ότι του λένε επειδή τάχα τον προστατεύει το κράτος από τις «ψευδείς ειδήσεις».
κ.Κουκόπουλε, δυστυχώς δεν είδα εγκαίρως το σχόλιό σας ώστε να απαντήσω συνολικά προηγουμένως. Από το τελευταίο σχόλιό μου νομίζω ότι διαφαίνεται η θέση μου ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση που όπως σωστά αναφέρετε «ο Βγενόπουλος έχει νομικό δικαίωμα (αλλά όχι ηθικό) να ζητάει λύτρα από τον Τσίπρα», έχουμε την περίπτωση μιας προσπάθειας διεκδίκησης ρόλου σε ξένα χωράφια από την άλλη πλευρά: όχι του κράτους αυτή τη φορά, το οποίο έχουμε συνηθίσει να ανακατεύεται στη σφαίρα της οικονομίας, αλλά της μεγάλης ιδιωτικής επιχείρησης η οποία – μέσα σε αυτό το «παιχνίδι δυσφήμισης και αντιδυσφήμισης»- εισέρχεται, προσπαθώντας να προξενήσει θόρυβο, στη σφαίρα της πολιτείας.
«Αυτό που θα συνέβαινε κατά την γνώμη μου είναι ότι σύντομα κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις (για λόγους γνώσης, σωστής στρατηγικής, ικανότητας στελεχών κλπ κλπ) θα αποκτούσαν τέτοια ισχύ που θα μπορούσαν να συν -διαμορφώνουν ή να επιβάλλουν κυβερνητικές πολιτικές προς όφελός τους και εις βάρος των συμφερόντων των πολιτών.»
Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν θα είχαν δυνατότητα να χειραγωγήσουν ένα κράτος το οποίο δεν θα ασχολιόταν με την οικονομία. Το σημερινό κράτος μπορούν να το χειραγωγήσουν τα συνδικάτα για να προασπίσουν τα «κεκτημένα» τους, και οι παρασιτικοί κρατικοδίαιτοι «επιχειρηματίες» για να κάνουν μπίζνες με το δημόσιο. Ένα κράτος που ΔΕΝ αναδιανέμει τον πλούτο είναι κουφό στις επιθυμίες του οποιουδήποτε (φτωχού ή πλούσιου) να χρησιμοποιήσει την κρατική μηχανή προς ίδιον όφελος, γιατί απλά ΔΕΝ έχει τη δυνατότητα να προσφέρει οικονομικά πλεονεκτήματα σε κανένα.
Για να ξεκαθαριστούν μερικά πράγματα επί της διαδικασίας. Το e-rooster είναι φιλελεύθερο ηλεκτρονικό περιοδικό και εδώ χωράνε και συζητιούνται πολλές διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους αλλά παρόλαυτα φιλελεύθερες απόψεις. Στους τακτικούς συγγραφείς υπάρχουν δύο που μεταξύ άλλων έχουν γράψει ένα βιβλιο που λέγεται Φιλελεύθερη Σοσιαλδημοκρατία κι άλλος ένας που σίγουρα προσυπογράφει κι έχει πολλές φορές γράψει ότι η «…ανακατανομή(ς) των πόρων όπου απαιτείται, είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής». Όπως από την άλλη πλευρά παρατίθενται με τον ίδιο σεβασμό απόψεις που θυμίζουν περισσότερο τους Αμερικάνους συντηρητικούς ή οι απόψεις των αντικειμενιστών κτλ.
Στην ιστορία της φιλελεύθερης σκέψης (και όχι μόνο φυσικά) θα βρει κανείς πολλές διασκεδαστικές αλληλοκατηγορίες και χρήσεις φιλελευθερόμετρων. Έτσι λοιπόν είχαμε π.χ. την Ayn Rand να θεωρεί τους Libertarians ως μέγιστους εχθρούς της ελεύθερης αγοράς, τον Murray Rothbard να κατηγορεί τον Milton Friedman για σοσιαλισμό κτλ. Ας σημειωθεί ότι αναφέρω περιπτώσεις όπου αναμφισβήτητα φιλελεύθεροι (τουλάχιστον σύμφωνα με τους πιο λογικούς ή -έστω- κοινά αποδεκτούς ορισμούς) διανοητές κατηγορούν άλλους αναμφισβήτητα φιλελεύθερους διανοητές ως εχθρούς της ελεύθερης αγοράς. Πολλώ δε μάλλον όταν τα πράγματα γίνονται περισσότερο σύνθετα και οι διαχωριστικές γραμμές ακόμη πιο δυσδιάκριτες (σημ. ότι το «ακόμη πιο δυσδιάκριτες» δε σημαίνει ότι είναι και ιδιαίτερα «δυσδιάκριτες«) .
Πιο πρόσφατα έχουμε τους αστείους τσακωμούς, τις αλληλοκατηγορίες και τα κουτσομπολιά μεταξύ των Mises και Cato Institute κτλ. κτλ. Είναι προφανές ότι το e-rooster (και κάθε πολιτική ιστοσελίδα) δε θα μπορούσε να μην περιέχει και τέτοιου τύπου σχόλια ή και συζητήσεις. Και είναι καλοδεχούμενες προς ανάγνωση και συζήτηση. Δυστυχώς λόγω απίστευτης έλλειψης χρόνου δεν μπορώ να συμμετάσχω ή και να αναλύσω ορισμένα πράγματα που θα είχαν (για μένα) ενδιαφέρον.
Προσωπικά πάντως η άποψή μου για το θέμα του παρόντος άρθρου είναι παρόμοια με αυτή που λινκαρίστικε στη Φιλελεύθερη Λαλιά. Από το άρθρο του Διονύση συμφωνώ ιδιαίτερα με τη θέση ότι «[...η MIG] αξιοποιεί μια δυνατότητα την οποία ασφαλώς της παρέχει ο νόμος με τρόπο επιλεκτικό και άρα υποκριτικό (κατά την άποψή μου)».
Θεωρώ ότι το ουσιώδες και σκανδαλώδες ταυτόχρονα δεν είναι η μηνυση Βγενόπουλου έναντι Τσίπρα και Star που σε τελική ανάλυση έχει κάθε δικαίωμα να κάνει ως πολιτης -η υπόθεση θα κριθεί δικαστικά εξάλλου- αλλά το ότι υπήρξε μία διακομματική και ΄΄διακαναλιακή΄΄ καταδίκη της πράξης αυτής. Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να λένε ότι θέλουν ακόμη και να συκοφαντούν χωρίς συνέπειες. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λένε ότι οι πράξεις τους και η κριτική τους κινείται δεδομένα στα πλαίσια διασφάλισης του κοινού συμφέρονος και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να… νιώθουν εμπόδια στο ΄΄ιεραποστολικό΄΄ τους έργο. Μάλλον κάποιος θα πρέπει να τους θυμίσει το άρθρο 4 του συντάγματος που μιλάει για ισότητα έναντι του νόμου…
Ωστόσο ο κ. Βγενόπουλος θα πρέπει να καταλάβει επίσης ότι εκτός από το δικαίωμα για προσφυγή στην δικαιοσύνη υπάρχει και το δικαίωμα κάποιος (πχ Βαρδινογιάννης) να μην θέλει να πουλήσει το περουσιακό του στοιχείο (πχ ΠΑΕ ΠΑΟ) σε κάποιον (πχ Βγενόπουλος) με το ζόρι… μέσα σε ένα κλίμα κατευθυνόμενης ΄΄λαϊκής΄΄ οργής που ορισμένα κατευθυνόμενα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και εγκάθετοι δημιουργούν αποσιωπώντας ή υποτιμώντας σκανδαλώδεις εξωγηπεδικές παρεμβάσεις και στημένες διαιτησίες που είναι η αιτία της αναξιοκρατίας στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτά τα ΜΜΕ που κόπτονται ότι η μήνυση Βγενόπουλου δεν τους επιτρέπει να ασκήσουν τον… ΄΄ελεγκτικό΄΄ τους ρόλο είναι αυτά που έκαναν σχεδόν ΄΄γαργάρα΄΄ την μήνυση έναντι γνωστού κρατικοδίαιτου ιδιοκτήτη ΠΑΕ για κατασκοπία έναντι της χώρας πριν κάποια χρόνια και την σκανδαλώδη απαλλαγή του ανευ δίκης και προσφάτως την καταφανέστατη εμπλοκή της ίδιας ΠΑΕ όπου μέλος του ΔΣ και ηγετικά στελέχη οπαδικών συνδέσμων -που ο ιδιοκτήτης δημιούργησε και χαϊδεψε- είχαν άμμεση ενοχή στην δολοφονία Φιλόπουλου… Αυτά τα ΜΜΕ είναι που πήραν πολύ …χαλαρά το ότι οι δολοφόνοι θα αποφυλακιστούν γιατί λέει καθυστέρησε η αστυνομία να στείλει τα στοιχεία στην δικαιοσύνη… Αυτά τα ΜΜΕ είναι που δεν γνωρίζουν ποιοί είναι οι πολιτικοί προστάτες της μαφίας των Ζωνιανών, αυτό δηλαδή που και ο τελευταίος βοσκός στην Κρήτη γνωρίζει. Είναι λέει ένας αστυνομικός που ήταν πριν 5 χρόνια στα Ζωνιανά… ΤΚ9Μ που λένε και στο χωρίο μου. Αυτά τα ΜΜΕ είναι που ΄΄Διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον΄΄ όχι γιατί δεν αντιλαμβάνονται την διαφορά μεγέθους των δύο αλλά γιατί τα μεγέθη των σκανδάλων ειναι ελαστικά ανάλογα με το εάν ο παραβάτης ενοχλεί ή όχι τα συντεχνιακά ή άλλα συμφέροντα αυτών που εργολαβικά έχουν αναλάβει να υπηρετούν και όχι για το κοινό καλο όπως υποκριτικά διατείνονται… Έτσι μπορεί εκλεκτικά να αναδειχτεί σαν ΜΕΓΑ σκάνδαλο συγκεκριμένη πρόσληψη με σύμβαση ενός έτους εκτός ΑΣΕΠ -κάτι που είναι σχεδόν ο κανόνας- σε οργανισμό ή η πρόσληψη αλλοδαπών για αγροτικές δουλειές χωρίς ΙΚΑ -κάτι που επίσης είναι ο κανόνας-…
Πρέπει εδώ να αναφερθεί ότι η MIG και ο κος Βγενόπουλος είχε γίνει σάκος του μπόξ για τον ΣΥΡΙΖΑ αρκετό καιρό πριν. Διαβάστε ας πούμε τις δηλώσεις του κου Αλαβάνου εναντίον της Μαρφιν στο φόρουμ που έγινε για το Ελληνικό (18-20/2/2008) όπως καταγράφονται στον παρακάτω σύνδεσμο οι οποίες είναι ταυτόσημες σχεδόν με εκείνες του Κου Καρατζαφέρη:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_23/01/2008_256503
Στο θέμα μας, σίγουρα δικαιούται κάποιος να έχει τις απόψεις του. Μάλιστα, αν με ρωτήσετε, εγώ αν ήμουν Βγενόπουλος θα προκαλούσα δημόσια σε μια τηλεοπτική συνάντηση τον λαλίστατο κο Τσίπρα να μου εξηγήσει τι εννοεί με αυτή την περίεργη παλαιοκομματική διάλεκτο της δεκαετίας του 70, αντί να του δώσω την ευκαιρία να το παίξει λαϊκός ήρωας πάνω στις πλάτες χιλιάδων εργαζομένων και πολλών άλλων που κάνoυν κρα για ναπροσληφθούν για πρώτη φορά ή να μετακινηθούν στη MIG και να τη βάλουν έτσι στο βιογραφικό τους.
Από την άλλη όμως ας το αντιληφθούμε και στην Ελλάδα ότι δεν γίνεται να ανοίγουμε οτιδήποτε κάνουμε έτσι απλά το στοματάκι μας και όποιον πάρει ο Χάρος. Διότι τους 50.000 εργαζόμενους της Marfin αν αυτή (λέμε τώρα) κλείσει δεν θα είναι σε θέση να τους προσλάβει ούτε το αμαρτωλό υπερχρεωμένο Ελληνικό κράτος που τόσο λάτρεψε ο κος Τσίπρας και οι ομοϊδεάτες του, ούτε να τους ταΐσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και οι ίδιοι οι (πραγματικά όμως) εργαζόμενοι θα ήθελαν προφανώς παρά τα όσα τραβάνε σε μια τόσο απαιτητική εταιρεία, να μετακινηθούν στον πολλές φορές (και όχι πάντα να εξηγούμαστε) κουτοπόνηρο μικρομεσαίο και να κυνηγάνε τα ένσημα τους με το ντουφέκι.
Καλό είναι ο κος Τσίπρας να αντιληφθεί ότι μαζί με την εξουσία και την (όποια) δόξα του Κομματάρχη έρχεται και η ευθύνη των πράξεων του…
Αν η πράξη Βγενόπουλου φιμώνει τον πολιτικό λόγο,» ….προσβάλλει, της δημόσια σφαίρα των θεσμών καθώς στρέφεται εναντίον του δικαιώματος στην άσκηση κριτικής, ενός πολιτικού κόμματος και ενός τηλεοπτικού μέσου, τα οποία από την ίδια τη φύση της λειτουργίας τους έχουν ακριβώς αυτό το θεσμικό ρόλο: να ελέγχουν και να κρίνουν…..» , αναρωτιέμαι τι πράττει αυτός που δεν αποκαλύπτει ότι η πράξη αυτή έγινε σε άσκηση νομίμου δικαιώματος του. Αποτελεί αυτό «πρόσθετη» δυσφήμηση για την εταιρία; Παρουσιάζεται η ΜΙΓ από όλα τα ΜΜΕ σαν την εταιρία τιμωρό που στέλνει στο σκαμνί αρχηγούς πολιτικών κομμάτων; Είναι όντως ανυπεράσπιστος μπροστά στο δημόσιο κατήγορο ο Αλέξης ; Παραβιάστηκε από τον ελληνικό επιχειρηματικό κολοσσό η ελευθερία του λόγου ; Το άρθρο 386 του Ποινικού μας Κώδικα αφορά την δυσφήμηση της ανώνυμης εταιρίας. Συγκεκριμένα έχει ως εξής: 1. Όποιος ισχυρίζεται με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ή διαδίδει για ανώνυμη εταιρία ορισμένο γεγονός που είναι σχετικό με τις επιχειρήσεις , την οικονομική κατάσταση ή γενικά τις εργασίες ¨………και που μπορεί να βλάψει την εμπιστοσύνη του κοινού στην εταιρία και γενικά τις επιχειρήσεις της τιμωρείται με φυλάκιση ενός έτους ή με χρηματική ποινή.
Η ουσία βρίσκεται στην δεύτερη παράγραφο «2. Δεν τιμωρείται ο κατηγορούμενος αν αποδείξει την αλήθεια του γεγονότος που ισχυρίστηκε»
Δηλαδή ο κ. Τσίπρας έχει την ευκαιρία ενώπιον του Δικαστηρίου να υποστηρίξει και να αποδείξει τις απάτες της ΜΙΓ, αν αυτές υπάρχουν και όχι μόνο να αθωωθεί πανηγυρικά αλλά και να ξεμπροστιάσει την εταιρία και γιατί όχι να ασκηθούν και διώξεις σε βάρος της. Mπορεί ; είναι το πρώτο ερώτημα. Το δεύτερο του οποίου δεν γνωρίζω την απάντηση είναι αν τον ενδιαφέρει η πραγματική αποκάλυψη μιας υποτιθέμενης εμπλοκής της ΜΙΓ σε απάτη που άμεσα θα έθιγε το δημόσιο συμφέρον ή μόνο να είναι συνεπής στον ρόλο του όλοι μας γνωρίζουμε.
Λογικό συμπέρασμα: Aν σκοπός του κ. Βγενόπουλου ήταν να κλείσει το στόμα του κ. Τσίπρα άλλως να φιμώσει τον πολιτικό λόγο θα τον κατηγορούσε για δυσφήμηση, που ο δρόμος της αθώωσης του ανοίγει αποδεικνύοντας την αλήθεια του γεγονότος που διέδωσε; Συνεπώς τον ρωτάει ποια απάτη? και του πετάει το μπαλάκι να απαντήσει όχι όμως από το βήμα που των media τα οποία τελευταία μονοπωλεί ο κ. Τσίπρας αλλά μέσα στο δικαστήριο για να αποδείξει τα αυτονόητα ότι δηλαδή ο πολιτικός λόγος είναι σκέτες αερολογίες με μηδενικό περιεχόμενο αφού μόνο αφελής θα ήταν κάποιος εάν πίστευε ότι ο Πρόεδρος έχει στοιχεία να στηρίξει τις κατηγορίες του.
«Για να ξεκαθαριστούν μερικά πράγματα επί της διαδικασίας. Το e-rooster είναι φιλελεύθερο ηλεκτρονικό περιοδικό και εδώ χωράνε και συζητιούνται πολλές διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους αλλά παρόλαυτα φιλελεύθερες απόψεις.»
Πώς ορίζει το e-rooster.gr τον όρο «φιλελεύθερος»; Ειδικότερα, ποια φιλελεύθερη άποψη εκφράζει το άρθρο; Το περιεχόμενο του είναι: (α) τοποθέτηση υπέρ της μικτής οικονομίας, και (β) απαξίωση της ελεύθερης άσκησης του νόμιμου δικαιώματος ενός ιδιώτη να μηνύσει όποιον θέλει (τον Τσίπρα και το Σταρ και όχι το Δημόσιο) για όσο ποσό θέλει. Ποια είναι η φιλελεύθερη angle περιλαμβάνει το δημοσιευθέν κείμενο;
Νομίζω πως παρά τους όποιους τσακωμούς μεταξύ φιλελευθέρων (=φίλων της ελευθερίας, για οποιοδήποτε λόγο) όλοι όσοι αναφέρονται από τον Παύλος Μσάουελ θα συμφωνούσαν πως ένα άρθρο που θεωρεί πως πρέπει να ισορροπεί ο κρατικός παρεμβατισμός με την ιδιωτική πρωτοβουλία, και ένας ιδιώτης πρέπει να αυτοπεριορίζεται σχετικά με τον ποιον πρέπει να μηνύει και για ποιο ποσό, μάλλον δεν είναι φιλελεύθερο.
@ Αντικειμενιστής
Η λογική που ακολουθεί το σχόλιό σας είναι η ίδια με εκείνη που ακολουθώ κι εγώ στο άρθρο μου. Εσείς υποστηρίζετε (εάν το θέτω σωστά): «Το e-rooster έχει κάθε δικαίωμα να δημοσιεύσει το άρθρο αλλά κακώς κατά τη γνώμη μου το έπραξε (εφόσον δεν περιλαμβάνει κάποια φιλελεύθερη «angle»)». Στο άρθρο μου, εγώ υποστηρίζω: «Ο κ.Βγενόπουλος έχει κάθε δικαίωμα να καταθέσει μήνυση αλλά κακώς κατά τη γνώμη μου το έπραξε». Εγώ βέβαια δεν θα κάνω το λάθος να χαρακτηρίσω το σχόλιό σας μη φιλελεύθερο όπως εσείς το άρθρο μου.
Έχετε δίκιο, οι θέσεις μου για το οικονομικό σύστημα είναι πιο κοντά σε ένα σύστημα μικτής οικονομίας. Από την άλλη πλευρά άλλες θέσεις μου (που δεν ήταν φυσικά αντικείμενο του άρθρου να αναπτύξει) βρίσκονται πιο κοντά στην φιλελεύθερη σκοπιά όπως: ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, μικτό σύστημα ασφάλισης δυο πυλώνων (κεφαλαιοποιητικό-αναδιανεμητικό), χωρισμός κράτους-εκκλησίας, αποποινικοποίηση χρήσης ουσιών, δικαιώματα μειονοτήτων, μικρότερος δημόσιος τομέας, κατάργηση υποχρεωτικής στράτευσης και άλλα πολλά για τα οποία είχα σκοπό στο μέλλον να αποστείλω στο e-rooster κείμενα ή σχόλια. Δεν επιθυμώ όμως να γίνω η αφορμή για έριδες μεταξύ του ηλεκτρονικού περιοδικού και κάποιων εκ των σχολιαστών που ενδεχομένως να είναι και μόνιμοι αρθρογράφοι και αναγνώστες του e-rooster. Δεν επιθυμώ επίσης, ως φιλελεύθερος που θεωρώ για τον εαυτό μου ότι είμαι, να μπω στην διαδικασία να σκέφτομαι κάθε φορά εάν τα γραφόμενά μου θα πληρούν τα κριτήρια φιλελευθερισμού των αναγνωστών. Όπως διαπιστώσατε προσπάθησα, στο μέτρο του δυνατού να απαντήσω σε όσα σχόλια μπορούσα. Δεν επιθυμώ όμως να μπώ στην διαδικασία του να αγωνιώ εάν θα πιάσω τη βάση στη μέτρηση του ¨φιλελευθερόμετρου» κάθε φορά που επιθυμώ να στείλω κάποιο κείμενο κατά τον ίδιο τρόπο που δεν περιμένω να ρωτήσει εμένα ο κ.Βγενόπουλος για το εάν θα καταθέσει τη μήνυση η όχι.
Επιστρέφω όμως στο φυσικό χώρο κάθε blogger, τη φιλελεύθερη blogόσφαιρα όπου δεν υπάρχουν τέτοιες σκοτούρες. Για τους φίλους που επιθυμούν να συνεχίσουν να στέλνουν σχόλια ή παρατηρήσεις θα είμαι στη διάθεσή τους στην διεύθυνση που εμφανίζεται κάτω από το άρθρο.
Υ.Γ. Ευχαριστώ όλους για τις απόψεις.κ.Μσάουελ εκτιμώ ιδιαίτερα το σχόλιό σας.
σορρυ αλλα θα συμφωνησω με τον αντικειμενιστη, υπαρχει ενα στοιχειωδες φιλελευθερομετρο διοτι κοινωνικα φιλελευθερες θεσεις μπορουν να εχουν και οι μπαχαλακηδες των εξαρχειων αλλα δεν ειναι το ρουστερ μερος για να δημοσιευεσουν. οπως πολλα φιλελευθερα εχει πει πανω στο βημα της βουλης και ο Αστεριος Ροντουλης του ΛΑΟΣ αλλα δεν νομιζω να δημοσιευτε ΛΑΟΣιτες. Και πραγματικα απορω πως ενα αρθρο το οποιο δεν αναγνωριζει την ισοτητα απεναντι στο νομο σε εναν πολιτικο και εναν επιχειρηματια μπορει να χαρακτηριστει στοιχειωδως φιλελευθερο
δηλαδη για την πουτανα την αποποινικοποιση της φουντας θα κανουμε εκπτωσεις στην οικονομικη ελευθερια. Ας παει ο κυριος να γραψει στο Συριζα
Σχετικά με το σχόλιο του κ. Ρούσσου:
Εκτός και η NOMOS στην οποία ανέτρεξα κάνει λάθος, το άρθρο 386 του Ποινικού Κώδικα αφορά την απάτη. Τη δυσφήμηση ανώνυμης εταιρείας, στην οποία αναφέρεστε, περιγράφει το άρθρο 364. Ωστόσο, στην παρούσα περίπτωση, σύμφωνα με την ανακοίνωση της MIG, η μήνυση αφορά σε συκοφαντική δυσφήμηση, η οποία περιγράφεται στο άρθρο 363 που έχει ως εξής: » Αν στην περίπτωση του άρθρου 362 το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών (…).» Το δε άρθρο 362, που αφορά την «απλή» δυσφήμηση ορίζει ότι » Οποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών (…)»
Επομένως, για να μην τιμωρηθεί ο κ. Τσίπρας δεν χρειάζεται καθόλου να αποδείξει ο ίδιος την αλήθεια των ισχυρισμών του. Αντιθέτως, για να τιμωρηθεί πρέπει στη δίκη να αποδειχθεί α) ότι οι ισχυρισμοί του ήταν ψευδείς και β) ότι γνώριζε θετικά το ψεύδος – πράγμα όχι και τόσο εύκολο, με δεδομένο το τεκμήριο της αθωότητας!
Μετά από αυτά, μάλλον είναι προφανές ότι η MIG αποσκοπεί απλώς στη δημιουργία εντυπώσεων και όχι στην ουσιαστική δικαστική δικαίωση. Αν επεδίωκε πραγματικά το δεύτερο, είναι άξιο απορίας γιατί δε στράφηκε και κατά άλλων πολιτικών που απολαμβάνουν της βουλευτικής ασυλίας, αφού σύμφωνα με το άρθρο 61 παρ. 2 του Συντάγματος οι βουλευτές διώκονται (μόνο) για συκοφαντική δυσφήμηση…
Τέλος, ένα γενικότερο σχόλιο: από πότε ένα φιλελεύθερο forum δεν ανέχεται την ελευθερία του λόγου και τη διατύπωση διαφορετικών – μη αρεστών σε κάποια μέλη του απόψεων; Σχόλια του τύπου «Ας πάει ο κύριος να γράψει στο Σύριζα» είναι το λιγότερο απογοητευτικά…
Η κριτική που γίνεται στο άρθρο απο τους περισσότερους σχολιαστές, είναι πέρα για πέρα δίκαιη και αναμενόμενη. Για να μην μπλεχτούμε και εμείς στην ατελείωτη μπουρδολογία του Τσίπρα και τον απύθμενο λαϊκισμό του κόμματος του, να επισημάνουμε μερικά πράγματα:
Ο καθένας έχει δικαίωμα στη κριτική αλλά και τη καταγγελία αδικημάτων, ειδικότερα όταν αφορούν δημόσιο συμφέρον. Ο καθένας επίσης έχει δικαίωμα άμυνας έναντι οποιασδήποτε καταγγελίας. Πουθενά δεν διαχωρίζεται στο Σύνταγμα και τους νόμους ότι εξαιρούνται αυτών των δικαιωμάτων πολιτικοί, νέοι ή παλιοί, επιχειρηματίες, σχυροί ή λιγότερο ισχυροί.
Επιπλέον, ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που υποτίθεται αποτελεί έναν απο τους θεματοφύλακες της δημοκρατίας μας υποχρεούται να τηρεί στο ακέραιο τους νόμους και τους κανόνες του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα με ισχυρή φωνή στο κοινοβούλιο και στη κοινωνία, όπως υποστηρίζει. Αν γνωρίζει κάτι περι απάτης ας φέρει τα στοιχεία στη Βουλή, ας κάνει καταχωρήσεις στον τύπο, ας αναφέρει στοιχεία σε ένα απο τα δεκάδες πάνελ όπου εκπρόσωπος του συμμετέχει ανελλειπώς.
Αυτά σ’ ένα τέλειο κόσμο ή τουλάχιστον σε μια σοβαρή χώρα. Στην Ελλάδα όπου ο καθένας δηλώνει ότι θέλει για όποιον θέλει μπερδεύουμε την ελευθερία του λόγου με την απαγγελία τηλεκατηγοριών στις κάμερες και τις κομματικές συγκεντρώσεις. Αφ΄ετέρου ονομάζουμε τις αγωγές λογοκρισία.
Ο νεόκοπος πρόεδρος δεν φιμώθηκε ούτε φαίνεται πως η συγκεκριμένη αγωγή τον φοβίζει. Και ορθώς. Ο επιχειρηματίας δεν έκανε γαργάρα μια ακόμη πολιτική μπαρούφα και αποφάσισε να υπερασπιστεί τον ευατό του όπως αυτός έκρινε, στα πλαίσια της νομιμότητας. Δικαίωμα του. Οι επιπλέον ερμηνείες, προεκτάσεις, καταγγελίες, κοκ μάλλον είναι περιττές.
Πάντως για να φτάσει στο σημείο ως και το ΚΚΕ να υπερασπιστεί (!) τον Τσίπρα, αλλά και να σπεύσουν πολλοί βουλευτές να οχυρωθούν πίσω απο την «ηρωική» φράση «σιγα μη κλάψω σιγά μη φοβηθώ» δείχνει την απειλή έναντι ενός απο τα βασικότερα εργαλεία άσκησης πολιτικής των σημερινών βουλευτών: της ακατάσχετης συνθηματολογίας-καταγγελίας διχως στοιχειώδους τεκμηριωσης, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα ακούραστα αφτιά των κομματικών ακροατηρίων και των χειροκροτητών.
Αν η αγωγή Βγενόπουλου μας απαλλάξει έστω κατ’ ελάχιστο απο αυτη την ενοχλητική, συκοφαντική και αντιδημοκρατική συνήθεια της πολιτικής μας θα είναι μια θετική εξέλιξη, ανεξάρτητα την κατάληξη της υπόθεσης στα διακστήρια.
Στην υπόθεση αυτή συγκρούσθηκαν ο κόσμος της εργασίας με τον κόσμο της αεργίας (όχι ανεργίας)
Τέλος, ένα γενικότερο σχόλιο: από πότε ένα φιλελεύθερο forum δεν ανέχεται την ελευθερία του λόγου και τη διατύπωση διαφορετικών – μη αρεστών σε κάποια μέλη του απόψεων; Σχόλια του τύπου “Ας πάει ο κύριος να γράψει στο Σύριζα” είναι το λιγότερο απογοητευτικά…
Ας αρχισει να δημοσιευει Λιακοπουλο, Πλευρη τοτε
«ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, μικτό σύστημα ασφάλισης δυο πυλώνων (κεφαλαιοποιητικό-αναδιανεμητικό), χωρισμός κράτους-εκκλησίας, αποποινικοποίηση χρήσης ουσιών, δικαιώματα μειονοτήτων, μικρότερος δημόσιος τομέας, κατάργηση υποχρεωτικής στράτευσης και άλλα πολλά για τα οποία είχα σκοπό στο μέλλον να αποστείλω στο e-rooster κείμενα ή σχόλια. »
Μάλλον διαφωνούμε με το τί σημαίνει φιλελεύθερος.
1- ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα: δεν βλέπω γιατί αυτό είναι ιδιαίτερα φιλελεύθερο, αφού βασίζεται στην υποχρέωση των πολιτών που παράγουν να υποστηρίζουν αυτούς που δεν παράγουν είτε το θέλουν είτε όχι
2- μικτό σύστημα ασφάλισης δυο πυλώνων (κεφαλαιοποιητικό-αναδιανεμητικο): ναι στο κεφαλαιοποιητικό, όχι στο αναδιανεμητικό για τους λόγους του (1). Η φιλελεύθερη στάση είναι ο καθένας να είναι ελεύθερος να διαχειρίζεται τα χρήματά του όπως θέλει, να ασφαλίζεται αν το θέλει, να τα επενδύει επιδιώκοντας μεγάλη απόδοση με ανάλογο ρίσκο ή μικρό αλλά σταθερό εισόδημα κ.ο.κ
3- χωρισμός κράτους-εκκλησίας: συμφωνούμε
4 – αποποινικοποίηση χρήσης ουσιών: συμφωνούμε
5 – δικαιώματα μειονοτήτων: συμφωνώ μόνο στο κομάτι της αντιμετώπισης των μειονοτήτων από το κράτος και από το νόμο, εάν υπάρχει θεσμική διάκριση εναντίον τους πρέπει να αρθεί. Ο στόχος είναι όμως είναι να έχουν όλα τα άτομα τα ίδια δικαιώματα, όχι να έχουν διάφορες ομάδες (μειονότητες ή όχι) ειδικά «δικσιώματα μειονοτήτων». Διαφωνώ αν με «δικαιώματα μειονοτήτων» αναφερόμαστε στην αντιμετώπιση των άλλων από ιδιώτες. Οι ιδιώτες πρέπει να έχουν απόλυτη ελευθερία να συνάπτουν σχέσεις με όποιους θέλουν και να μην υποχρεούνται να φέρονται στα άτομα διαφόρων κοινωνικών ομάδων το ίδιο.
6 – μικρότερος δημόσιος τομέας: συμφωνώ, πολύ μικρότερος
7 – κατάργηση υποχρεωτικής στράτευσης: εδώ μάλλον διαφωνώ. Πιστεύω πως η Άμυνα είναι μια από τις λίγες αποστολές του κράτους. Οι ιδιώτες μπορούν να χρηματοδοτήσουν την άμυνα είτε χρηματικά είτε με το χρόνο τους (υπηρετώντας). Ωστόσο χρειάζονται και λεφτά και άνθρωποι για να υπάρξουν Ένοπλες Δυνάμεις.
«Δεν επιθυμώ όμως να γίνω η αφορμή για έριδες μεταξύ του ηλεκτρονικού περιοδικού και κάποιων εκ των σχολιαστών που ενδεχομένως να είναι και μόνιμοι αρθρογράφοι και αναγνώστες του e-rooster.»
Δεν τίθεται τέτοιο θέμα, συζήτηση κάνουμε.
Κι’όμως εδώ προκύπτουν περισσότερες συμφωνίες παρά διαφωνίες
Απλούστατα ο καθένας ιεραρχεί ως κύριο ένα διαφορετικό ερώτημα
Συνοπτικά
1.-Υπάρχει τυπικό δικαίωμα προσφυγής στην δικαιοσύνη?
2.-Τούτου δοθέντος ,η προσφυγή κρίνεται στο στενό νομικό της περιεχόμενο,ή κρίνεται στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο άρρητων κανόνων και πολιτικού φαίρεσθαι?
3.-Ο λαικισμός και βερμπαλισμός όταν προσβάλουν τον οιονδήποτε κρίνονται δικαστικά?
4.-Μια ταυτόχρονη οικονομική,δικαστική,αθλητική,μιντιακή παρέμβαση από τον οιονδήποτε,δεν εγείρει ερωτήματα για το τελικό της κοινωνικό,πολιτικό αλλά και αισθητικό της αποτέλεσμα?
5.-Τι ακριβώς ρόλο έχει το κράτος ,σε μια αυτοπροσδιοριζόμενη φιλελεύθερη πολιτική φιλοσοφία?
6.-Τι ακριβώς είναι ένα φιλελευθερο φόρουμ??
Ισως παραλειπω και άλλα,αλλά νομίζω απαντάμε όλοι από λίγο σε κάποιο από όλα αυτά.
Η αξία του άρθρου του Δ.Γιακουμέλου ,αλλά και η εύστοχη επιλογή του είναι σημαντική ,γιατί ακριβώς οργανώνει μια τέτοια αντιμαχία,αλλά κατά την γνώμη μου είναι ακόμη σπουδιαώτερη καθώς οριοθετεί με ακρίβεια το πλαίσιο ενός αναδυόμενου Αριστερου Φιλελευθερισμού ,σε μια γραμμή παράλληλα από αυτή που μας παρέδωσε ο Σκάλκος στην Φιλελευθερη Σοσιαλδημοκρατία.
Ευχή να συνεχιστεί η αντιμαχία,έστω και με υπερβολές.Είναι προτιμώτερες από τον ιδεολογικό λήθαργο.
«Ας αρχίσει να δημοσιεύει Λιακόπουλο, Πλεύρη τότε»: Γιατί όχι, κ. Σαρδανάπαλε; Δε φαντάζομαι να σας λείπουν τα επιχειρήματα για να αντικρούσετε τις απόψεις τους.
Συμφωνώ απόλυτα με τον κ. Παγιασλή: «Ευχή να συνεχιστεί η αντιμαχία,έστω και με υπερβολές.Είναι προτιμώτερες από τον ιδεολογικό λήθαργο.»
sardanapale,
Όσων αφορά την ισότητα απέναντι στον νόμο που αναφέρεις στο σχόλιο #39 δεν νομίζω ότι προκύπτει από πουθενά ότι ο Γιακουμέλος δεν αναγνωρίζει ισότητα απέναντι στον νόμο για κάποιον, δείχνει όμως ότι οι πράξεις του καθένα μας δεν είναι αναγκαστικά ισότιμες ηθικά.
Επίσης, ως ένας από τους διαχειριστές αυτού του site, με την ίδια λογική που εσύ κρίνεις ακατάλληλα για το rooster τα άρθρα του Γιακουμέλου θα μπορούσα να κρίνω εγώ ακατάλληλο ένα υποθετικό άρθρο του «Αντικειμενιστή» παραπάνω που θα στήριζε τον αναγκαίο χαρακτήρα της κρατικής άμυνας, όπως λέει εξάλλου και στο σχόλιο #40. Τι με εμποδίζει να πω ότι το «βασικό φιλελευθερόμετρο» μου όχι μόνο δεν κατατάσει τέτοιες απόψεις στις φιλελεύθερες αλλά κατατάσει και τον εκφραστή τους φιλελεύθερα «χαμένο από χέρι» και τα άρθρα του ακατάλληλα προς δημοσίευση. Θα το θεωρούσες σωστό εκ μέρους μου να μην επιτρέψω να γίνει διάλογος επί του ζητήματος της κρατικής άμυνας στο rooster για να μη θιχτεί το «αναρχοκαπιταλιστικόμετρο» μου;
Και το παράδειγμα δεν είναι καθόλου υπερβολικό γιατί πράγματι θεωρώ τη κρατική άμυνα αντιελευθεριακή ιδέα σε βαθμό ισότιμα σοβαρό αν όχι περισσότερο σοβαρό απ’ότι θεωρώ αντιελευθεριακή την ιδέα παροχής ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος από τη γενική κρατική φορολογία. Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα είναι μια μορφή άμυνας που χρηματοδοτείται σήμερα από τη κρατική ληστ…, εχμμμ εννοώ φορολογία, ακριβώς όπως και η κρατική στρατιωτική άμυνα.
Όμως η δουλειά αυτού του φόρουμ είναι να καλλιεργεί γόνιμες συζητήσεις γύρω από θέματα που αφορούν τους αναγνώστες της σελίδας και βεβαίως που βελτιώνουν τη κατανόηση και την εκτίμηση των φιλελεύθερων ιδεών. Εγώ πιστεύω ότι η συζήτηση αυτή είναι γόνιμη και ότι επαφίεται σε ζητήματα φιλελευθερισμού. Αν εσύ δεν το πιστεύεις, ας συζητήσουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιωθούμε στο μέλλον.
ΥΓ. Προς τον Αντικειμενιστή: χωρίς παρεξήγηση τα παραπάνω ελπίζω, τυχών άρθρο σου είναι ευσπρόσδεκτο ακόμα και αν είναι για την κρατική άμυνα
Πάντως η κρατική τηλεόραση πλέον πέρασε στο πάνθεον των μεγάλων μάγων των τελευταίων 2 αιώνων, όπως ο Χουντίνι, ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ κ.ο.κ. με την εξαφάνιση 20.000 βάζελων που διαδήλωσαν την Κυριακή. Πάντα τέτοια! Είχε προηγηθεί η εξαφάνιση των πολιτικών που στέκονταν δίπλα στην εθνική ομάδα άρσης βαρών μετά από τις επιτυχίες της. Πιο πριν είχαν εξαφανιστεί οι μίζες της Ζήμενς, το σκάνδαλο των ομολόγων κ.ο.κ. Έπονται και άλλα σπουδαία κόλπα!
@ Μ.Κ.
Έχοντας συνεχώς στο μυαλό μου τις περί απάτης δηλώσεις του Κ. Τσίπρα όντως αντί του σωστού άρθρου που αφορά δυσφήμηση ανώνυμης εταιρίας και είναι το 364 ΠΚ στην πιο πάνω παράθεση έγραψα το 386 ΠΚ που αφορά την απάτη.
Να αντικρουσεις στο επιχειρημα του Λιακοπουλου τι. Το αυτο ειπε ο Γεροντας δυσκολα ακολουθει το Ποπεριανο αξιωμα της διαψευσης.
Οπως το να αντικρουσεις τους οπαδους του Ντεριντα. Ευτυχως για την τιμη της επιστημης μας εσωσε ο Σοκαλ
Το άρθρο του κ. Γιακουμέλου έδωσε αφορμή για πολύ ωραίες συζητήσεις! Φυσικά και διαφωνώ μαζί του, (με κάλυψαν άλλοι προγενέστεροι και κρίμα που είχα καιρό να μπώ στο site γιατί θα έγραφα από την αρχή…) όμως ο κ. Γιακουμέλος υπερασπίστηκε με ωραίο τρόπο τα επιχειρήματά του και βοήθησε στο να γίνει καλή συζήτηση για το θέμα. Το επόμενο βήμα είναι να γράψει κάποιος από εμάς σε αριστερό φόρουμ, να δούμε αν και εκεί μπορούμε να κάνουμε του ίδιου επιπέδου συζητήσεις και ίσως βγάλουμε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Τελικά στο ιντερνετ διεξάγονται 100 φορές πιο σοβαρές συζητήσεις από ότι στα κανάλια…
Αυτό ξαναπές το!!!
Κατ` αρχάς η λέξη που χρησιμοποίησε ο κ. Τσίπρας ήταν η …»Απάτη».
Το βασικό επιχείρημα που αντιπαρέθεσαν οι πολιτικοί μας και ο κ. Γιακουμέλος|, είναι αυτό της ελευθερίας έκφρασης και το δικαίωμα στην κριτική και απορρίπτουν την ποινικοποίηση του πολιτικού λόγου!
Και ποιος άραγε είναι κατά των αρχών αυτών; Κανείς !!!!
Άλλο όμως αυτό και άλλο να θεωρούν αδιανόητο να καταφεύγει στη Δικαιοσύνη όποιος νομίζει ότι θίγεται από πολιτικό εκτός του Κοινοβουλευτικού Σώματος ( που και εκεί θα πρέπει να αποσαφηνισθεί το «άρθρο 61» για το ακαταδίωκτο των βουλευτών)
Απλά πράγματα. Τα δικαιώματα που απορρέουν από το νομικό σύστημα δεν κατανέμονται επιλεκτικά στην κοινωνία, ανάλογα με τις ιδιότητες του καθενός.
Όλοι έναντι του νόμου είμαστε ίσοι, μηδενός εξαιρουμένου.
Οι πολιτικοί φέρουν το βάρος των αποδείξεων των όσων λένε ενάντια προς το πρόσωπο ή την ιδιότητα του οποιουδήποτε πολίτη.
Ο πολιτικός λόγος πρέπει να είναι θεμελιωμένος με συγκεκριμένα στοιχεία και όχι “λαϊκίστικες κορώνες”, όπως αυτές που συνήθως εκστομίζονται από πολιτικά χείλη, κρυμμένα πίσω από την ασπίδα της ασυλίας τους.
Για θέματα που εμπίπτουν στα πλαίσια του νόμου, κύριοι ,οι ΠΑΝΤΕΣ λογοδοτούν στην Δικαιοσύνη ανεξαρτήτως του ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ και ποιο αξίωμα κατέχουν.
«Όλοι και κατά πάντων» έχουν το δικαίωμα της προσφυγής στην Δικαιοσύνη , εφ όσον πιστεύουν ότι καθ` οιονδήποτε τρόπο θίγονται τύποις ή ουσία ,από τον οποιονδήποτε.
Και αυτό δεν συνιστά ουδόλως ποινικοποίηση του πολιτικού λόγου ,αλλά φραγμό στην λεκτική δημαγωγία και ασυδοσία. Φραγμό στον λαϊκισμό!
Nομίζω τέτοια σχόλια πρέπει να γράφονται ποιο συχνά .Μπράβο σας politis-gr
Ετσι για να μην χανώμαστε,και χάνουμε το μέτρο,ο πολύς κύριος Βγενόπουλος σε μια αλά Σαραβάκο ντρίπλα,τα βρίσκει μον Βαρδινογιάννη λίγες μέρες μετά τον χαμό.
Αφήνω στην κοινή νοημοσύνη να συμπεράνει την τύχη της «ομόσταυλης» αγωγής κατά Τσίπρα και Σταρ.
Τέλος η τύχη του συναικεσίου ΟΤΕ-DT είναι λίγο αβέβαιη.
Μικρό συμπέρασμα,μην πέρνουμε και τελείως σοβαρά ,κάθε μιντιακή φιοριτούρα του οποιουδήποτε που παίζει «χοντρό παιιχνίδι».
Για όσους εντίμως νοιάζονται για μια μη κρατικιστική επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα,έχουμε εκατοντάδες λαμπρά παραδείγματα,που δεν έχουν την ανάγκη αγωγών,τσιπρών,κλπ.(ευτυχώς για εμάς,την επιχειρηματικότητα και την κοινωνία)
Έχει δίκιο ο Βγενόπουλος. Επιτέλους οι Έλληνες που εργάζονται, ο κόσμος των επιχειρήσεων , ο κόσμος της εκπαίδευσης και της επιστήμης πρέπει να αντιδράσουν στον κυρίαρχο λαϊκίστικο-μαρξιστικό λόγο που καταδιναστεύει το τόπο. Όποιος σιωπά αποδέχεται τις κατηγορίες και γίνεται συνένοχος του λαϊκισμού. Ουδεμία ανοχή που λέει και κάποιος.