Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η σταλινική θηριωδία οφειλόταν σε «λάθη, υπερβολές και αδικίες», τα οποία, όπως δήλωσε προχθές η κ. Αλέκα Παπαρήγα, «γίνονταν πάντα» (συνέντευξη στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» 30.11.2008). Ας υποθέσουμε ότι ήταν λάθος η εκτόπιση εκατομμυρίων πολιτών, υπερβολή οι δολοφονίες εκατοντάδων χιλιάδων (σ.σ.: ποιος αριθμός δολοφονιών θεωρείται φυσιολογικός;) και αδικία οι δίκες της Μόσχας […]

Το ξαναγράψιμο των βιβλίων Ιστορίας δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Εντυπωσιακές αλλαγές στη διδασκαλία αυτού του μαθήματος συντελούνται τώρα και στην τουρκοκυπριακή εκπαίδευση, χωρίς, ωστόσο, να κινδυνεύει «να ριφθεί στην πυρά» ο ομόλογος της Μαρίας Ρεπούση. Στόχος της προσπάθειας -που ξεκίνησε με την άνοδο στην εξουσία του Αχμέτ Ταλάτ- είναι ο επαναπροσδιορισμός της τουρκοκυπριακής ταυτότητας. […]

Δεν προσθέτουμε κάτι καινούργιο στη δημόσια συζήτηση υποστηρίζοντας πως ζούμε σε μια «μπλοκαρισμένη κοινωνία», δηλαδή «μία κοινωνία όπου η αναγκαιότητα αλλαγών είναι εμφανής, όχι μόνο στους πολίτες, αλλά και σε κάθε ενημερωμένο παρατηρητή- ωστόσο ο συντηρητισμός, τα κατεστημένα συμφέροντα, ή και τα δύο, αποτρέπουν την εμφάνιση των αναγκαίων αλλαγών». (Άντονυ Γκίντενς, Europe in the Global […]

H επίσκεψη στην Αθήνα του Κινέζου προέδρου, Χου Ζιντάο, πραγματοποιείται σε μια διεθνή συγκυρία, στην οποία πολλοί στρέφουν ξανά τη ματιά τους στην Κίνα, για δεύτερη φορά μετά την Ολυμπιάδα. Μια συγκυρία που τείνει, για πολλούς λόγους, να ευνοεί την Κίνα. Αφενός, επιταχύνοντας τη μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμος, στα κενά που αφήνει πίσω της […]

Ενα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του Μπιλ Κλίντον, όπως καταγράφτηκε στις αναμνήσεις του Τζορτζ Στεφανόπουλου από τον Λευκό Οίκο («Ολα πολύ ανθρώπινα», στα ελληνικά, εκδόσεις Λιβάνη), ήταν η αποκάλυψη ότι ο Aμερικανός πρόεδρος διάβαζε ένα βιβλίο ανά εβδομάδα. Ακόμη και την οκταετία που ήταν πρόεδρος. Και δεν είναι μόνον αυτό: Με τον τρόπο του […]

Είναι πασίγνωστη η αποφθεγματική ρήση του Καναδού θεωρητικού των ΜΜΕ Μάρσαλ ΜακΛούαν, «το Μέσον είναι το μήνυμα». Πρόκειται για έναν πνευματώδη αφορισμό, που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Σε μια χώρα που δεν φημίζεται για την ποιότητα των τηλεοπτικών Μέσων, η ρήση του ΜακΛούαν μπορεί να εκληφθεί και ως συνοπτική περιγραφή της σημερινής Ελλάδας: ο τηλεοπτικός μας […]

If a high salary makes one insensitive to the plight of the poor on wonders what qualifies the PPC employees to sympathise with their plight. Unfortunately nobody on that particular channel – or any other for that matter – felt the need to point out that the average monthly salary of the PPC employees exceeds the sum of 3,000 euros. In fact payroll costs at PPC have increased 22% since 2004 despite a 15% drop in personnel (through natural attrition not because of any managerial shake-up). This means that payroll per head has increased 37%, i.e. by 8, 5% every year. The problem with these highly paid Government appointees is not so much their behaviour as their number. There were 24,000 of them last June while best practice (as suggested in a recent report from the Booz Allen consultancy) dictates that there should not really be more than 18,000 of them. Now suppose Mr Athanassopoulos was willing and able to do a Vourloumis and introduce a voluntary retirement programme for PPC. If that were the case the savings in the corporation’s costs would amount to some 500 million euros per annum – thus returning it to profitability and negating the need for any significant tariff increases. This would happen only if no further salary increases were granted to the remaining personnel a policy that the present CEO seems to have some difficulty in grasping let alone implementing. The conclusion is clear. Left to its own devices a weak PPC management facing a ruthless union will always give in and ruin the corporation just as ‘Olympic Airways’ was ruined.