Πώς η «Θάτσερ του Ρήνου» έγινε η …“Μανούλα” όλων των Γερμανών…

Οκτ 3rd, 2009 | | Κατηγορία: Κόσμος | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Στην προεκλογική εκστρατεία του 2005, οι πολιτικοί φίλοι και αντίπαλοι της Άγκελα Μέρκελ αποκαλούσαν τη Γερμανίδα πολιτικό «Θάτσερ του Ρήνου» εξαιτίας του τολμηρού μεταρρυθμιστικού της λόγου. Η κυρία Μέρκελ φαινόταν έτοιμη να προχωρήσει σε μια ατζέντα φιλελεύθερων αλλαγών που θα άλλαζαν τις δομές του αρτηριοσκληρωτικού γερμανικού μοντέλου . Τέσσερα χρόνια μετά, στις εκλογές του 2009 η άλλοτε Σιδηρά Κυρία έχει πια μεταμορφωθεί στη «Μανούλα» (Mutti) όλων των Γερμανών, όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά. Η νέα Άγκελα Μέρκελ πιστεύει πως δε χρειάζονται συγκρούσεις. Με το μητρικό και στοργικό της ύφος καθησυχάζει τους συμπολίτες της πως όλα θα πάνε καλά και πως τα προβλήματα της γερμανικής οικονομίας θα ξεπεραστούν χωρίς βαθιές αλλαγές και τομές . Η λύση βρίσκεται στη συναίνεση, το σύνθημα της είναι η νεφελώδης «Νέα Ομοψυχία» και έχει μια καλή κουβέντα για όλους ακόμη και για τον αρχηγό των Σοσιαλδημοκρατών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, τον οποίον και επαίνεσε στο πρόσφατο debate.

Ο αρχηγός των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, Γκουϊντο Βέστερβελε δήλωσε πως η χώρα μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια …light Ανατολική Γερμανία

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας έγινε φανερό πως τα δυο μεγάλα κόμματα δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές στα βασικά ζητήματα . Κι αυτό το φαινόμενο είναι το φυσικό επακόλουθο της στροφής προς τα αριστερά που έζησε η χώρα τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια, μάλιστα, της πρωθυπουργίας μιας συντηρητικής πολιτικού .Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, η Μέρκελ αρχικά εξέφρασε επιφυλάξεις για το νέο ενισχυμένο ρόλο του κράτους στην οικονομία και μάλιστα , στα διεθνή φόρα , στράφηκε ενάντια σε προτάσεις για διεθνή προγράμματα στήριξης. Στα μάτια πολλών, η γερμανίδα καγκελάριος, φαινόταν σαν μια μοναχική οπαδός του laissez faire σε έναν κόσμο που ανακάλυπτε ξανά τα οφέλη του μεγάλου κράτους. Αλλά κάτι τέτοιο ήταν απλά μια ψευδαίσθηση… Στο εσωτερικό της χώρας της , τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Κάτω από την πίεση των Σοσιαλδημοκρατών και επιχειρηματικών συμφερόντων, η Μέρκελ ψήφισε δυο προγράμματα κρατικής στήριξης σε τράπεζες και επιχειρήσεις , τα οποία χαρακτηρίστηκαν σαν τα μεγαλύτερα της γερμανικής μεταπολεμικής ιστορίας . Το συνολικό ποσό των πακέτων αυτών έφτασε στα 3,4% του ΑΕΠ, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, τη στιγμή που τα αντίστοιχα πακέτα της Μ. Βρετάνιας και της Γαλλίας έφτασαν μόλις στο 1,5% και 0,7% του ΑΕΠ αντίστοιχα. Το κράτος απέκτησε μετοχές σε Τράπεζες, στήριξε με δισεκατομμύρια ευρώ επιχειρήσεις, απέκτησε ένα νέο ενισχυμένο ρόλο στην οικονομία σε βαθμό πρωτόγνωρο ακόμη και για μια χώρα συνηθισμένη από δεκαετίες στην εκτεταμένη κρατική παρέμβαση. Ο αρχηγός των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, Γκουϊντο Βέστερβελε δήλωσε πως η χώρα μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια …light Ανατολική Γερμανία.

Tην ίδια ώρα, η Μέρκελ ολοκληρώνει την στροφή προς τα αριστερά, κλέβοντας ακόμη και παραδοσιακά θέματα της ατζέντας των Σοσιαλδημοκρατών . Πρόσφατο παράδειγμα η δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων κρατικών παιδικών σταθμών, και η θέσπιση της «γονεϊκής αμοιβής» που εγγυάται στις γυναίκες το 67% του μισθού τους για δύο χρόνια εάν θέλουν να μείνουν σπίτι και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Εν τω μεταξύ, οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν εγκαταλείψει ακόμη και την ήπια μεταρρυθμιστική ρητορική Σρέντερ, υπό την εκλογική πίεση του Αριστερού Κόμματος του Όσκαρ Λαφοντέν. Με μια πρώτη ματιά, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες μοιάζουν να προσφέρουν την εναλλακτική λύση. Τάχθηκαν εναντίον των πακέτων στήριξης της κυβέρνησης Μέρκελ , ζητάνε μείωση της φορολογίας, χαλάρωση της αυστηρής εργατικής νομοθεσίας και περικοπή των κρατικών δαπανών. Τα γκάλοπ τους δίνουν 14% (ποσοστό αυξημένο σε σχέση με το 9,8% των εκλογών του 2005) και φαίνεται να εκφράζουν μια ολοένα μεγαλύτερη μερίδα Γερμανών της μεσαίας τάξης που αντιτίθενται στην υπερβολική γραφειοκρατία και φορολογία. Όμως και αυτοί έχουν βάλει νερό στο κρασί τους, ακολουθώντας τη γενικότερη αριστερή στροφή της κοινωνίας. Ο ηγέτης τους Γκουϊντο Βέστερβελε δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη του στην Wall Street Journal ,πως κι αυτός θέλει ισχυρό κράτος, απλά πιστεύει πως η κυβέρνηση Μέρκελ ενίσχυσε το κράτος στους λάθος τομείς. Ο Βέστερβελε αποδέχεται το κράτος πρόνοιας (μάλιστα προτείνει τριπλασιασμό κάποιων επιδομάτων σε χαμηλόμισθους) , ζητάει την κυβερνητική εποπτεία του τραπεζικού τομέα, ενώ παραδέχεται πως η κρατική στήριξη σε κάποιες επιχειρήσεις είναι θεμιτή.

Με μια πρώτη ματιά, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες μοιάζουν να προσφέρουν την εναλλακτική λύση. Τάχθηκαν εναντίον των πακέτων στήριξης της κυβέρνησης Μέρκελ , ζητάνε μείωση της φορολογίας, χαλάρωση της αυστηρής εργατικής νομοθεσίας και περικοπή των κρατικών δαπανών

Το σίγουρο είναι πως το βράδυ της 27ης Σεπτεμβρίου η Άγκελα Μέρκελ, είτε σε συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες είτε με τους Φιλελεύθερους, θα είναι η επόμενη καγκελάριος της Γερμανίας. Η πτώση του ΑΕΠ μπορεί να αγγίζει το 7% τον τελευταίο χρόνο, το έλλειμμα να φτάνει στο επίπεδο ρεκόρ των 86 δις ευρώ, η αυστηρή εργατική νομοθεσία και το γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας να αποθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα και να κρατάνε υψηλή την ανεργία, οι μισθοί από το 1999 και μετά να έχουν αυξηθεί λιγότερο από κάθε άλλη χώρα της ευρωζώνης, άλλα όλα αυτά φαίνεται πως δεν έχουν καμιά σημασία. Η μητρική φιγούρα της Άγκελα Μέρκελ φαίνεται να καθησυχάζει τους φόβους ενός λαού, που δεν είναι διατεθειμένος για αλλαγές. Η μεταμόρφωση της σε στοργική «μανούλα» του έθνους ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την πεποίθηση της εποχής μας πως ένα προστατευτικό κράτος που φροντίζει για μας μπορεί να αποτελέσει τη λύση για όλα τα προβλήματα. Όσο για τις δύσκολες αποφάσεις , αυτές μπορούν να αναβληθούν για το μέλλον…

Τηλέμαχος Χορμοβίτης

——————————————————–

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στη Metropolis Weekend, 25/9/2009 -27/9/2009, πριν τις Γερμανικές Εκλογές.

8 σχόλια
Leave a comment »

  1. Μὰ καλά, ὁ σοσιαλισμὸς φταίει πού οἱ Γερμανικὲς τράπεζες ἐπέλεξαν νὰ ἀγοράσουν τοξικὰ χρηματοοικονομικὰ προϊόντα στὴν Wall Street ; Πόσο πετυχημένη μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ἡ πολιτικὴ ποὺ δίδει τὴν ἐλευθερία σὲ ἐπιχειρήσεις ὅπως ἡ Bear Stearns ἢ ἡ Lehman Brothers νὰ αὐτοκτονήσουν παρασύροντας στὸν ὄλεθρο καὶ τὴν ὑπόλοιπη οἰκονομία ; Οἱ πολιτικοὶ δὲν ζοῦν στὸν κόσμο τῆς καθαρᾶς θεωρίας. Οἰκονομοῦν τοὺς καιροὺς καὶ τὶς περιστάσεις κι ἐκεῖ φαίνεται ἡ ἐπιδεξιότητά τους.

  2. «Όσο για τις δύσκολες αποφάσεις , αυτές μπορούν να αναβληθούν για το μέλλον…»

    Όπως και η ΝΔ στον προεκλογικό της αγώνα, έτσι και το άρθρο αλλά και όλοι οι φιλελεύθεροι αποκαλούν τις εισηγήσεις της πολιτικής τους ως αποφάσεις δύσκολες, δυσάρεστες, μη δημοφιλείς κλπ. Δεν καταλαβαίνω γιατί αφού θεωρούν ότι ο χώρος τους δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις και λέει την αλήθεια, δεν την λέει ολόκληρη; Ότι δηλαδή τα μέτρα που προτείνουν είναι δυσάρεστα για τους περισσότερους αλλά για κάποιους άλλους είναι πολύ ευχάριστα και καλοδεχούμενα.

  3. Με την λογική του προηγουμένου σχολιαστού, κανένα μέτρο πολιτικής δεν θα έπρεπε νά λαμβάνεται αν δεν είναι δημοφιλές. Επειδή, βέβαια, οι οικονομικοί πόροι είναι πεπερασμένοι, κάθε διανομή τους επισύρει δυσαρέσκεια. Συνεπώς, ο σχολιαστής θα επέλεγε νά δυσαρεστήσει τους ολιγωτέρους, τις μειοψηφίες, για παράδειγμα τούς Ϊσραηλίτες, τους πλουσίους κλπ. Έλα, όμως, που τα θύματα της πολιτικής αυτής, έχουν τρόπο διαφυγής. Προκειμένου να παράγουν για νά τα παίρνει ο dimitris και να τα μοιράζει στους ψηφοφόρους του, αρχίζουν το τσάμικο. Παριστάνουν τους ανημπόρους. Το έπαθε η Σοβιετική Ένωση σε μεγάλη κλίμακα. Τότε, οι πραγματικά ανήμποροι μένουν γνησίως νηστικοί. Το έπαθαν εκατομμύρια συνταξιούχοι στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Εμείς το πάθαμε αλλιώς, με οικονομική στασιμότητα 20 και βάλε χρόνων (1973 – 1994).
    Αυτή είναι η μία λύση. Η άλλη είναι να κοροϊδεύει κανείς τον πολύ κόσμο (μήπως έχει και καιρό ο κόσμος να ψάξει;) ότι τον φροντίζει κι από την άλλη να έχει ταράξει την μισθωτή εργασία στην φορολογία, ρητή και κεκαλυμμένη, άμεση και έμμεση, όπως στην γαλανή μας χώρα. Για να είναι αρεστός στο τεμπελαριό του δημοσίου δεν το παραζορίζει να εισπράττει τους φόρους. Έτσι τον αγαπούν και οι φοροφυγάδες. Φορτώνει ο λαοφίλητος την χώρα στα χρέη και οι φόροι πηγαίνουν για τόκους των δανείων και όχι για σχολεία, νοσοκομεία, στρατό, αστυνομία. Κρατικοποιεί Ολυμπιακές, ναυπηγεία, λιμάνια κλπ για να μην χάσουν την δουλειά τους οι ήδη καλά αμειβόμενοι. Πάντως, όπως βρίσκει, κάνει. Όσοι λένε «πες μου πως μ΄ αγαπάς κι ας είναι ψέμματα», είναι άξιοι της τύχης τους. Αλλά να μην κλαψουρίζουν ότι τους φταίει ο φιελευθερισμός. Ο κακός τους ο καιρός φταίει.

  4. Δεν μπαίνω στη λογική του σωστού ή λάθους για τα μέτρα που προτείνονται, αυτό το κρίνει ο καθένας ανάλογα με την αντίληψη του για την πολιτική και την οικονομία. Αυτό που λέω είναι ότι οι χαρακτηρισμοί δυσάρεστα, σκληρά μέτρα κλπ δεν ισχύουν για όλους. Αν καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις οι εργαζόμενοι θα φρικάρουν αλλά ο ΣΕΒ θα κάνει πάρτυ ενώ θα συμβεί το αντίστροφο αν πχ αυξηθεί το ποσοστό συμμετοχής των εργοδοτών στις ασφαλιστικές εισφορές.

  5. Η Μέρκελ έδωσε κουράγιο στην «πρακτική πολιτική», σε αντίθεση με τον Σαρκοζύ, και δικαιώθηκε.
    Τώρα σε συνεργασία με τους Φιλελεύθερους είναι το τελευταίο στοίχημα του ευρω-φιλελευθερισμού,
    αμέσως μετά την απαξίωση του ευρωπαικού «ψευδο-σοσιαλισμού».

  6. Αγαπητέ dimitris,
    Ατυχέστατον το παράδειγμά σας. Αν αυξηθούν οι εργοδοτικές εισφορές, το αποτέλεσμα θα είναι χιλιάδες ακόμη μισθωτοί που θα αναγκασθούν να μεταπηδήσουν στην κατηγορία των εργαζομένων με μπλοκάκι. Ήδη από τουλάχιστον πέντε χρόνια η ΓΣΕΕ έχει διαπιστώσει ότι νέες μισθωτές θέσεις εργασίας εκτός δημοσίου και παραφυάδων του δεν δημιουργούνται. Τυχαία, λέτε, έχουμε τόσο τεράστιο ποσοστό «αυτοαπασχολουμένων» και οικογενειακών «επιχειρήσεων» ; Με τις τρείς αυτές μεθόδους, μπλοκάκι, αυτοαπασχόληση και μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, το κράτος δεν μπορεί να υπερισχύσει, ακόμη και αν οι μισοί γίνουμε χωροφύλακες.
    Εκείνο που, δυστυχώς, πολλοί, πάμπολλοι δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι το πλεόνασμα της οικονομίας πρέπει να μένει στα χέρια αυτών που το δημιουργούν, άλλως αυτοί το ρίχνουν στην λούφα και, τότε, η οικονομία έχει την τύχη της Σοβιετικής Ενώσεως. Το πολύ, πολύ να τους πάρει το κράτος ένα μικρό μέρος της λείας, αν κινηθεί έξυπνα …

  7. Γ.Γεωργανάς – απόλυτο δίκηο

  8. […] συντηρητικοί ηγέτες της Ηπειρωτικής Ευρώπης. Η Άγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί, (την πολιτική των οποίων έχει […]

Σχολιαστε