Οι εισαγωγικές εξετάσεις για ΑΕΙ
Φεβ 2nd, 2009 | Διονύσης Γουσέτης| Κατηγορία: Διονύσης Γουσέτης |
Email This Post
|
Print This Post
|
Είμαστε αναλογικά πρώτοι στην ΕΕ σε αριθμό φοιτητών. Επίσης, είμαστε αναλογικά πρώτοι σε φοιτητική μετανάστευση στο εξωτερικό. Σε απόλυτο αριθμό, οι φοιτητές εξωτερικού υπολογίζονται σε 60.000, που έρχονται να προστεθούν στις 220.000 φοιτητές εσωτερικού. Άλλοι 20.000 έφηβοι σπουδάζουν σε ιδιωτικά Κολλέγια. Τέλος, περί τις 68.000 νέοι σπουδάζουν στα 400 και πλέον προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών που λειτουργούν στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Από τα κοινοτικά στοιχεία προκύπτει ότι όσο πιο ανεπτυγμένη είναι μια χώρα – μέλος, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό από τα παιδιά της βρίσκεται σε κάποια βαθμίδα εκπαίδευσης. Πώς εξηγείται η παράδοξη αυτή φιλομάθεια στη χώρα ουραγό, όχι μόνο στην ανάπτυξη, αλλά και στην έρευνα και στην καινοτομία, ακόμη και στην ανάγνωση εφημερίδων και βιβλίων;
Δε χρειάζεται πολλή σκέψη. Η «φιλομάθεια» είναι το αποτέλεσμα της ανασφάλειας σε μια χώρα που δεν διαθέτει παραγωγή, ώστε να απορροφήσει ορθολογικά το ανθρώπινο δυναμικό της. Τις ολοένα και περισσότερες σπουδές τις θέλουν τα περισσότερα παιδιά για να τις εμπορευτούν: να τις ανταλλάξουν, με μια θέση εργασίας και ασφάλειας. Στο δημόσιο προφανώς. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα και ο μεγάλος καυγάς για τα «επαγγελματικά δικαιώματα». Ο ιδιωτικός τομέας αδιαφορεί παντελώς αν είσαι απόφοιτος ΑΕΙ ή ΤΕΙ και ποιας ειδικότητας. Ενδιαφέρεται αποκλειστικά αν ξέρεις να κάνεις τη ζητούμενη δουλειά. Άσε που δεν εξασφαλίζει την πολυπόθητη ασφάλεια.
Με τέτοια κοινωνική φόρτιση, το ζήτημα του ποιος θα μπει στη χορεία των εκλεκτών, είναι κρίσιμο κοινωνικό πρόβλημα. Αφού οι ανώτερες σπουδές καλούνται να εξαλείψουν την ανασφάλεια, δεν επιτρέπεται η ανασφάλεια να παρεισφρέει στον τρόπο εισαγωγής. Στη χώρα με πρωτιά στη διαφθορά, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος που να εξασφαλίζει αδιάφθορη επιλογή.
Παλιότερα, το σύστημα ήταν αποκεντρωμένο. Κάθε πανεπιστήμιο έκανε τις δικές του εξετάσεις. Ο υποψήφιος εξεταζόταν μέχρι και 10 φορές. Κάθε φορά σε 4 έως 6 μαθήματα. Αυτό το αποκεντρωμένο σύστημα καταργήθηκε, όχι διότι ήταν βασανιστικό για τους εξεταζόμενους, αλλά διότι ήταν διεφθαρμένο, από τους τότε πανεπιστημιακούς.
Το 1964 αντικαταστάθηκε από το συγκεντρωτικό. Τα θέματα των εξετάσεων δίνονταν από το υπουργείο παιδείας. Το σύστημα λειτούργησε με διάφορες παραλλαγές, που έκαναν σχεδόν όλοι οι υπουργοί, δηλώνοντας κάθε φορά ότι πρόκειται για βελτίωση. Ζήσαμε τις παραλλαγές «πανελλήνιες», «πανελλαδικές», «δέσμες», «κατευθύνσεις» κλπ. Κάθε φορά διέφερε ο αριθμός των μαθημάτων στα οποία γινόταν η εξέταση. Κάποιες φορές οι εξετάσεις ήταν στην ύλη όχι του τελευταίου, αλλά των δυο τελευταίων ετών. Επίσης, άλλες φορές υπήρχαν βάσεις: αν ο βαθμός της εξέτασης ήταν κάτω από τη βάση, αυτό σήμαινε ότι ο εξεταζόμενος ήταν ακατάλληλος για ανώτερες σπουδές. Άλλες φορές, προτεραιότητα ήταν να γεμίσουν όλες οι θέσεις σε όλα τα ιδρύματα, οπότε δεν υπήρχαν βάσεις. Αυτή η προτεραιότητα έγινε και «κεκτημένο», το οποίο υπερασπίζονταν οι σουβλατζήδες και οι ιδιοκτήτες φοιτητικών δωματίων των πόλεων που οι πολιτικοί τους κατάφερναν να αποκτήσουν κάποια ανώτερη σχολή. Τι θέμα έφτασε σε δυναμικές κινητοποιήσεις 42 πόλεων, που αντιπροσώπευαν 18.000 κενές θέσεις.
Ο Πάσχος Μανδραβέλης θυμάται ότι, με την εξαίρεση δύο ετών (1980 και 2006) ουδείς έχει να προσάψει το παραμικρό κρούσμα διαφθοράς στην εν λόγω διαδικασία. Έχει δίκιο. Ποιο ήταν όμως το κόστος; Πρώτον, αστυνομικά μέτρα εναντίον των διαρροών από τους ασυνείδητους αρμοδίους και εναντίον των σκονακίων, των σημειωμάτων στις τουαλέτες, της ασύρματης επικοινωνίας με φροντιστές κλπ.
Δεύτερο και σημαντικότερο, όμως, ήταν το μέτρο ενάντια στις «υποκειμενικές» βαθμολογίες. Για να εξαλειφθεί αυτό το κομμάτι της διαφθοράς, έπρεπε ο διορθωτής να μην έχει καμία δυνατότητα να κρίνει αν ο εξεταζόμενος έχει ή δεν έχει γνώσεις και κριτικό πνεύμα, όπως -για τον ίδιον λόγο- ο εφοριακός πρέπει να μην έχει καμία δυνατότητα να κρίνει τα πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα ενός ακινήτου για να προσδιορίσει τη φορολογητέα αξία του. Για το δεύτερο εφευρέθηκε η «αντικειμενική αξία». Για το πρώτο εφευρέθηκε η παπαγαλία. Ο διορθωτής βαθμολογεί όχι την ευστροφία του εξεταζόμενου, αλλά το πόσο κοντά είναι αυτά που γράφει σε αυτά που υπάρχουν στο βιβλίο. Γι’ αυτό η εξεταστέα ύλη, σε αντίθεση με εκείνη του αποκεντρωμένου συστήματος, είναι πολύ συγκεκριμένη και αν κάποιο θέμα ξεφύγει, δημιουργείται κοινωνικός σάλος. Ελάχιστοι διαμαρτύρονται γι’ αυτόν τον πνευματικό ευνουχισμό των παιδιών. Η ρήτρα της αδιάφθορης «αντικειμενικής» διαδικασίας εισαγωγής είναι σημαντικότερη από τη ρήτρα της κριτικής σκέψης. Μήπως για την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης επιζητούνται οι ανώτερες σπουδές, ή για καμιά θεσούλα στο δημόσιο;
Δεν αναμένω λοιπόν κάτι διαφορετικό από τις εξαγγελίες του νυν υπουργού για αλλαγή των εισαγωγικών εξετάσεων.
Διονύσης Γουσέτης
Πολύ ωραίο άρθρο. Ωστόσο, θα ήθελα να συμπληρώσω μερικά στοιχεία. Κρίνω λάθος την παρουσιαζόμενη «ανάγκη» φιλομάθειας. Μέσα από το άρθρο παρουσιάζεται ως κάτι το ανώτερο, κάτι το ηθικό, μία αξία μοναδική κατηγορώντας την εμπορευματοποίηση της γνώσης. Ωστόσο, στον καπιταλισμό επί της ουσίας οι μορφωμένοι αυτό κάνουν, πουλάνε τη γνώση και τις δεξιότητές τους, ενώ οι εργάτες τη σωματική τους δύναμη. Εκτός αν στραφούμε κατά της εμπορευματοποίησης και του νομίσματος γενικότερα.
Πέραν τούτων, θα συμφωνήσω με τον ευνουχισμό των παιδιών αφού στο σχολείο δεν παράγεται κριτική σκέψη, αλλά μόνο θολές γνώσεις που σταδιακά αποδεικνύονται ή άχρηστες ή ξεπερνιούνται. Στόχος έπρεπε να είναι η διδσκαλία του πώς να μαθαίνει το παιδί, πώς να αναζητά μόνο του γνώσεις.
Πολύ ωραία ανάλυση.
- Θα ήθελα να σημειώσω την δική μου γνώμη,
- Η έννοια της «ασφαλείας» έχει επικεντρωθεί στην σίγουρη παροχή μισθού άσχετα με το αν, πόσο, και πώς εργάζεσαι.
- Αυτή η νοοτροπία είναι λανθασμένη, και φυσικά, υπονοεί την Κρατική παροχή.
- Η «ασφάλεια» θα ‘επρεπε να υπονοεί την πεποίθηση του ατόμου οτι ξέρει και μπορεί να προσφέρει.
- Επομένως, άν και αυτή καθέαυτή η Γνώση προσφέρει καλλιέργεια και αυτοπεποίθηση, το αποτέλεσμα μετράται στην Κοινωνία, δηλαδή το τί και το πώς μπορείς να προσφέρεις.
- Και επι της εφαρμογής,
- Κατά τον Πλάτωνα, στα παιδιά πρέπει να δίνουμε υγιές σώμα (με τον αθλητισμό), και υγιές πνεύμα (με την Αρμονία, δηλαδή, Μουσική και Μαθηματικά).
- Στην Βασική Εκπαίδευση (Δημοτικό-Γυμνάσιο), ο κανόνας αυτός είναι λογικός.
Στο Λύκειο, θα έπρεπε να γίνεται η προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή.
Και στις 3 τάξεις του Λυκείου, οι εξετάσεις θα έπρεπε να γίνονται με το σύστημα των Πανελληνίων , σε ΟΛΑ τα μαθήματα.
Ανάλογα με τους βαθμούς ανα μάθημα και τους όρους εισαγωγής κάθε Σχολής, να γίνονται δεκτοί όσο το δυνατόν περισσότεροι Σπουδαστές, και θα δούμε πόσοι θα βγούν (χωρίς κομματικό 5)
- Το πρόσθετο έτος είναι περιττό και ακριβό (εκτός αν πρέπει να βολέψουμε Καθηγητές)
- Τα «λίγα» (κατα την κολοκυθιά) μαθήματα εισαγωγής, είναι αφηρημένη -εκ του πονηρού- έννοια.
- Τα Φροντιστήρια ΔΕΝ θα καταργηθούν, διότι αντιπροσωπεύουν τον πόθο των γονιών για καλύτερη μόρφωση.
Ας μήν ξεχνάμε,
Στήν Ελλάδα το να σε πούν κλέφτη δεν είναι τίποτα, αν σε πουν αμόρφωτο προσβάλεσαι….
Είμαστε η μοναδική χώρα στον πλανήτη που δεν επιτρέπει στα πανεπιστήμιά της να επιλέγουν τους φοιτητές τους!
Η «μεταρρύθμιση» του 1964 (Γ. Παπανδρέου – Ε. Παπανούτσος) διέλυσε τα λύκεια και κατέστρεψε τα πανεπιστήμια.
Είναι λυπηρό που η πολιτική ηγεσία της χώρας αδυνατεί να αντιληφθεί την απλή αυτή πραγματικότητα.
Τα περί «αντικειμενικότητας» του ισχύοντος συστήματος αποτελούν προφάσεις. Αν ήταν έτσι, και κάπου αλλού θα εφαρμοζόταν, δεν θα ήταν αποκλειστική «νεο»ελληνική πατέντα!
Κύριε Γουσέτη,
Ενδιαφέρουσα η συμπυκνωμένη αναφορά στο αγκάθι της εισαγωγής στα Ανώτερα Εκπαιδευτικά ιδρύματα…
Όμως δεν θα συμφωνήσω με τα τραβηγμένα απο τα μαλλιά συμπεράσματατά σας…
Αρχικά όλοι αγνοούν ,ισως σκόπιμα ότι η ελληνική παιδεία πηγαινοέρχεται μεταξύ ιδεών κλεμμένων απο το Γερμανικό και το Γαλλικό σύστημα παίρνοντας πάντα κατ επιλογήν και διαβρώνοντας την αυστηρότητα και την αποτελεσματικότητα και των δυο συστημάτων, με αιτιολογίες που μόνο ένας παιδικός νους θα δεχόταν την αξία τους..
π.χ αγνοούν οι πολλοί οτι μεταξύ των δυο συστημάτων που αναφέρετε υπάρχει τεράστιος ενδιάμεσος χώρος… Δεν είναι δηλαδή αναγκαίο να είναι το σύστημα απόλυτα συγκεντρωτικό όπως σήμερα η απόλυτα αποκεντρωμένο όπως με τις εξετάσεις των πανεπιστημίων στο παρελθόν…
Το οτι υπήρχε διαφθορά στους Πανεπιστημιακούς ήταν φυσιολογικό σε μια χώρα που τα Πανεπιστήμια έχουν γίνει ιδρύματα ατόμων μειωμένης αντίληψης ώστε να νταντεύονται και να καθοδηγούνται σε κάθε τι…
π.χ το σύστημα των λεγόμενων GCE (General Certificates of Education) των Βρετανών είναι ένα σύστημα ελεύθερο, δίκαιο και αυστηρό αποκεντρωμένο εκεί που πρέπει και συγκεντρωτικό εκεί που χρειάζεται…
Οι εξετάσεις γίνονται σε δυο τουλάχιστον περιόδους τον χρόνο και όσες φορές θέλει ο κάθε υποψήφιος… για το κάθε μάθημα για λόγους βελτίωσης της βαθμολογίας…
Τα μαθήματα είναι προσδιορισμένα σε κατηγορίες ανάλογα με την κατεύθυνση των σπουδών αλλά παραμένουν ανεξάρτητα μεταξύ τους…
Το σύστημα είναι απόλυτα ανεξάρτητο απο τα πανεπιστήμια και οι εξεταστές κρίνουν ελεύθερα τα γραπτά βάσει των κανόνων που ορίζει η εκπαιδευτική επιτροπή της UCCA που διαμορφώνει και έχει την ευθύνη λειτουργίας του συστήματος…
Ο κάθε ενδιαφερόμενος έχει την δυνατότητα να βάλει αρκετά πανεπιστήμια στη λίστα που υποβάλλει όταν συγκεντρώσει τα απαραίτητα GCE και εκείνα αναλαμβάνουν να τον καλέσουν για ενα τελικό interview κατάταξης…
Τα Πανεπιστήμια ορίζουν μόνα τον αριθμό των εισαγωγμένων βάσει του ετήσιου προυπολογισμού τους και της ζητησης των σχολών που κάθε χρονο αλλάζει…
Το γυμνάσιο ή λύκειο παραμένει γυμνάσιο ή λύκειο (δείτε και το σχετικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ… ναι μην αποστρέφεστε την ιδέα… οι περί παιδεία ομιλούντες δεν έχουν στεγανά διότι τότε προσποιούνται τον φιλελευθερισμό…) ενώ η παραπαιδεία (που δυστυχώς υποστηρίζουν με νύχια και με δόντια οι ψευδεπίγραφοι φιλελεύθεροι μαζί με τους ψευδεπίγραφους αριστερούς — ω! τι σύμπραξη… συμφερόντων…) δεν υπάρχει παρά σε ελάχιστη κλίμακα…
Όσον αφορά το θέμα της παπαγαλίας που αναφέρετε εσείς ή ο κύριος Μανδραβέλης η εξήγησή σας ειναι λογικοφανής αλλά αποκύημα φαντασίας…
Όσο και αν στέκει λογικά αυτό που λέτε δεν συμβαίνει διοτι η παπαγαλία είναι σύμπτωμα των κοινωνιών που στερούνται φαντασίας και αποζητούν την ασφάλεια στην σκέπη της κάθε εξουσίας…
Για τα το πώ καθαρά κύριε Γουσέτη, οι Ελληνες στην πλειοψηφία τους δεν είναι πράγματι ελεύθεροι άνθρωποι αλλα ψευδεπίγραφα ελεύθεροι…
Η μεγάλη μάζα μένει κρυμμένη και άβουλη περιμένοντας απο ελαχίστους γενναίους να βγάλουν το φίδι απο την τρύπα… Μετα βγαίνουν και συνεορτάζουν ξεδιάντροπα τη νίκη…
Η παπαγαλία είναι σύμπτωμα φόβου και έλλειψης δημιουργικού μυαλού μιας κοινωνίας που δεν συμμετέχει παρά ελάχιστα στη νεωτεριστική σκέψη περιοριζόμενη σε κούφιες φρασεολογίες και σε φρικαλέες αντιδράσεις μώρων το πνεύματι όπως εκείνων που συμμετείχαν στις κοινωνικές υπερβολές και χυδαιότητες των δυο τελευταίων μηνών…
Δείτε επομένως την ανάλυσή σας χωρίς αυτή την προκλητική στρέβλωση της αλήθειας… που επιχειρείτε, εσείς ή ο κύριος Μανδραβέλης, στο τέλος του κειμένου σας…
Σωστὴ ἡ διάγνωση !
Συνεπῶς, ἠ θεραπεία εἶναι νὰ καταργηθοῦν τὰ προνόμια τῶν κρατοδιαίτων.
Πιό πολύ προσιδιάζει στὸν κρατισμό μας, ὅμως, τὸ νὰ κατανεμηθοῦν τὰ προνόμια ἰσοτίμως στὸν πληθυσμό. Ἴση κατανομὴ τῆς λούφας, μὲ ὑποχρεωτικὴ ἀποβολὴ ἐκ τοῦ δημοσίου ἀρκετῶν ὥστε νὰ ἀπολαύσουν τὴν θαλπωρή του καὶ οἱ υπόλοιποι, οἱ μέχρι τῆς σήμερον λείχοντεςτὰ χείλη ἐκτὸς νυμφῶνος.
Γιὰ ἐργασιακὴ ζωὴ 35 χρόνων, γιά παράδειγμα, 15 χρόνια λούφα καί 20 χρόνια πραγματική δουλειά. Ἀλλὰ νὰ ἰσχύσει γιὰ ὅλους. Νὰ μπορεῖ κανένας νά παραιτεῖται τοῦ δικαιώματος στήν λούφα, γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε καὶ συνταγματικὸ κώλυμμα.
Ο Σημιτης πριν απο λιγα χρονια διογκωσε τις ταξεις των ΑΕΙ και ΤΕΙ προκειμενου να μαζεψει λιγες ψηφους παραπανω. Μεγας πολιτικος κι αυτος. Ειχε παραλληλα και το θρασος να πει το τεραστιο ψεμα οτι με την παραγωγη περισσοτερων πτυχιουχων θα ανεβει το βιοτικο επιπεδο της χωρας. Αν ειναι δυνατον…Μεγα ψεμα. Συνεβη φυσικα το ακριβως αντιθετο. Υποβαθμιστηκε τελειως η τριτοβαθμια εκπαιδευση και φτωχυνε η χωρα. Δεν θελει πολυ μυαλο να καταλαβει καποιος πως ολοι αυτοι οι μελλοντικοι ανεργοι καταναλωνουν απλα τα λεφτα των γονιων τους για 4 (και βαλε χρονια) ενω θα επρεπε να δουλευουν στην αληθινη παραγωγη. Το αποτελεσμα ειναι υψηλοτερη καταναλωση + χαμηλοτερη παραγωγη = φτωχεια.
Το βασικο ειναι να μειωθει αμεσα δραστικα ο αριθμος των φοιτητων. Με οποιον ακαδημαικο και να μιλησεις θα σου πως απο την εποχη του Σημιτη και μετα που ανοιξαν διαπλατα οι πορτες το επιπεδο των φοιτητων εχει πιασει πατο. Εχει μπει μεσα ολη η σαβουρα.
Βεβαια αυτην την μεταρρυθμιση δεν την τολμησε η ΝΔ την πρωτη τετραετια που ηταν παντοδυναμη και θα μπορουσε να κανει οτι ηθελε, θα την κανει τωρα;
Ολα τα αλλα (μεταρρυθμισεις των εξετασεων κτλ) ειναι κοροιδια για τις μαζες.