Όμως δυστυχώς οι πολιτικοί δεν εννοούν να το κατανοήσουν. Αναγγέλλοντας τα πρόσφατα μέτρα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου προσδιόρισε τον εχθρό: «Απέναντι μας» είπε «είναι όσοι πλούτισαν σε βάρος του Δημοσίου»-εννοώντας τους «φοροφυγάδες» . Με αυτό τον τρόπο ο ΓΑΠ, ένας πολιτικός που έχει όλα τα προσόντα να διαφοροποιηθεί από την περιβάλλουσα πολιτική αθλιότητα, κατέληξε να μιλάει την «ξύλινη γλώσσα» του πλέον οπισθοχωρημένου τμήματος του κόμματος του ταυτίζοντας τα δεινά της Ελλάδας με τους «φοροφυγάδες» (και τους» ξένους κερδοσκόπους») Όμως προσδιορίζοντας έτσι τους «εχθρούς» ο πρωθυπουργός έδειξε ότι δεν κατανοεί το πραγματικό πρόβλημα. Ότι ο εχθρός είναι «το Δημόσιο που πλούτισε σε βάρος των εργαζομένων». Και όσο η κυβέρνηση δεν θέλει να αντιληφθεί ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα , τόσο τα μέτρα που θα λαμβάνει θα παραμένουν αποσπασματικά, ταμειακά, υφεσιακά και εν κατακλείδι αναποτελεσματικά.

Ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν οι φόροι δεν είναι για να τιμωρούνται οι άνθρωποι επειδή η αγορά τους ευνόησε για τις υπηρεσίες, ιδέες, προϊόντα και καινοτομίες που προσφέρουν. Οι φόροι, αντίθετα με αυτά που πιστεύει η Αριστερά δεν είναι το τίμημα που πρέπει να καταβάλλει το άτομο για κάποιο προπατορικό αμάρτημα. Ο λόγος ύπαρξης των φόρων είναι για να χρηματοδοτούνται ορισμένα αγαθά τα οποία είτε δεν μπορούν να παράχθουν μέσα από τον μηχανισμό των εκούσιων συναλλαγών είτε κρίνεται ότι σε αυτά θα πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες ανεξάρτητα της οικονομικής τους κατάστασης- αγαθά όπως η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η παιδεία και η υγεία.

Με άλλα λόγια οι πολίτες πληρώνουν φόρους και περιμένουν ως αντάλλαγμα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Από την στιγμή που το επίπεδο των παρεχόμενων αγαθών/υπηρεσιών δεν αντιστοιχεί στους φόρους που καταβάλλουν έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα(για να μην πω υποχρέωση) να προσπαθήσουν να σπάσουν το «συμβόλαιο» και να φοροδιαφύγουν.

Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα στη χώρα μας. Σήμερα στην Ελλάδα μάλιστα οι πολίτες καλούνται επιπλέον να πληρώσουν για δημόσιες υπηρεσίες που υποτίθεται ότι έχουν ήδη πληρώσει μέσω των φόρων τους. Ένα τέτοια παράδειγμα είναι η παιδεία. Έχοντας πληρώσει τους φόρους ο πολίτης είναι υποχρεωμένος επί πλέον να πληρώνει για φροντιστήρια, ιδιαίτερα ,ξένες γλώσσες κλπ-επειδή ακριβώς το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών είναι άθλιο.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ιατρική περίθαλψη. Αν δεν καταβάλλει «φακελάκι» στο γιατρό, αν δεν πληρώσει για «αποκλειστική» νοσοκόμα και αν δεν έχει όλο του το σόι να του παρέχει βασικές νοσοκομειακές υπηρεσίες , ο πολίτης μπορεί να είναι σίγουρος ότι η παραμονή του στο δημόσιο νοσοκομείο θα αποτελέσει την πιο αξιομνημόνευτη εμπειρία της ζωής του.

Με άλλα λόγια στους τομείς π.χ. της υγείας και της παιδείας το μόνο που παίρνει ως αντάλλαγμα ο πολίτης για τους φόρους που πληρώνει είναι ένα κρεβάτι και ένα θρανίο. Όλα τα άλλα τα πληρώνει επί πλέον από την τσέπη του. Γιατί λοιπόν να μην προσπαθήσει να φοροδιαφύγει;

Παρεμπιπτόντως το επιχείρημα ότι η φοροδιαφυγή-δηλαδή η στέρηση πόρων- οδηγεί στο χαμηλό επίπεδο δημοσίων υπηρεσιών δεν έχει βάση. Τα τελευταία 30 χρόνια λάβαμε από την Ευρώπη και δανειστήκαμε από τις αγορές πάνω από 450 δις ευρώ. Όπως έχουν είξει άπειρες διεθνείς έρευνες π.χ. στην παιδεία το επίπεδο των υπηρεσιών δεν συνδέεται τόσο με τις δαπάνες όσο με την διάρθρωση κινήτρων/κυρώσεων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε αυτό τον τομέα. Στην περίπτωση της Ελλάδας η αύξηση των κρατικών εσόδων ιστορικά απλά συνεπάγεται περισσότερους πελατειακούς διορισμούς και περισσότερες προσόδους για τις συντεχνιακές ομάδες που έχουν εκ των έσω καταλάβει τις δημόσιες υπηρεσίες και τις απομυζούν..

Σήμερα στην Ελλάδα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (υπουργεία ΔΕΚΟ δήμους κλπ) απασχολούνται περίπου 1 εκατομμύριο άτομα. Να υποθέσουμε -με συντηρητικές εκτιμήσεις-ότι τουλάχιστον ένα 40% έχουν τοποθετηθεί στην βάση πελατειακών και όχι πραγματικών αναγκών; Με άλλα λόγια υπάρχει μια ομάδα 400.000 ατόμων τους οποίους οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν με τους φόρους τους και οι οποίοι ως αντάλλαγμα δεν προσφέρουν απολύτως καμία υπηρεσία. Για ποιό λόγο; Στη βάση ποίου ακριβώς ηθικού προστάγματος πρέπει ο πολίτης να πληρώνει φόρους για την συνεχιζόμενη «απασχόληση» τους; Ποια ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα που αναγκάζεται να συντηρεί αυτή την τάξη των γραφειοκρατών με τους εργάτες στην ΕΣΣΔ που έπρεπε να τρέφουν τους εξίσου άχρηστους κομματικούς γραφειοκράτες;

Δυστυχώς όμως οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν επιθυμούν να κατανοήσουν την απλή αλήθεια ότι στα σύγχρονα κράτη καταβάλλεις φόρους έναντι κάποιου ανταλλάγματος. Ίσως επειδή οι ίδιοι δεν χρειάσθηκαν ποτέ να προσφύγουν σε δημόσια αγαθά – στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, προσφεύγουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, έχουν σωματοφύλακες- που πληρώνει ο φορολογούμενος-για την ασφάλεια τους. Ίσως πάλι ακόμα και όταν προσφεύγουν σε δημόσιες υπηρεσίες απολαμβάνουν διακριτικής μεταχείρισης την οποία δεν έχει κανένας άλλος πολίτης.

Φυσικά όπως επεσήμανε πρόσφατα ο φίλος καθ. Μάνος Ματσαγγάνης σε άρθρο του στο newstime.gr δεν έχουν όλοι την ίδια δυνατότητα να φοροδιαφύγουν. Όμως το ηθικό δίδαγμα που θα πρέπει να εξάγει κανείς δεν είναι ότι όλοι θα πρέπει να πληρώνουν φόρους αλλά πως θα διαμορφωθούν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα επιτρέπουν σε όλους τους πολίτες να φοροδιαφεύγουν και όχι απλά στους προνομιούχους συμπολίτες μας. Αυτό τουλάχιστον απαιτεί η κοινωνική δικαιοσύνη.

Τάκης Μίχας

—————————————————–

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στο newstime.gr στις 12/3/2010

Σε γενικές γραμμές έχουν δίκιο. Η ανάπτυξη είναι αυτή που φέρνει ευημερία και όχι οι οριζόντιες περικοπές των δαπανών. Οι τελευταίες βελτιώνουν τα χρήσιμα για τις αγορές νούμερα, δεν προσθέτουν πλούτο στη χώρα. Βέβαια, ούτε η παροχή των πάσης φύσεως επιδομάτων προσέθεσαν πλούτο στη χώρα, απλώς διένειμαν τα δανεικά. Αλλά πέρα από το αυτονόητο, ότι η χώρα χρειάζεται ανάπτυξη, υπάρχουν και οι λεπτομέρειες. Και ως γνωστόν ο διάβολος κρύβεται σ’ αυτές.

Το ερώτημα λοιπόν είναι τι εννοούν λέγοντας αναπτυξιακή διάσταση της οικονομικής πολιτικής. Δυστυχώς, όσοι περιφέρουν αυτόν τον όρο στον δημόσιο διάλογο, σταματούν σ’ αυτόν: «χρειάζεται αναπτυξιακή πολιτική. Τελεία». Αυτό μοιάζει λίγο με το ανέκδοτο που λέει «καλύτερα υγιής και πλούσιος, παρά πένης και ασθενής». Ναι, χρειάζεται ανάπτυξη, αλλά τι ανάπτυξη και με ποιους όρους; Ανάπτυξη για παράδειγμα, σημαίνει εργοστάσια. Πολλά εργοστάσια. Ομως στην Ελλάδα κάθε περιοχή είναι «ιδιαίτερου φυσικού κάλλους», και «αρχαιολογικού ενδιαφέροντος». Αρα η ανάπτυξη εργοστασίων αποκλείεται. Για λόγους «κάλλους» και ποσότητας γάλακτος που κατεβάζουν τα αιγοπρόβατα αποκλείσθηκαν από πολλές περιοχές της χώρας και οι ανεμογεννήτριες. Αρα, μπορεί να ομνύουμε γενικώς στην «πράσινη ανάπτυξη», αλλά ειδικώς και κομμάτι κομμάτι την αποκλείουμε. Νέα γνώση αποκλείεται να παράγουμε, διότι τα πανεπιστήμιά μας τον μισό χρόνο βρίσκονται υπό κατάληψη και η «γνώση πρέπει να είναι πάνω από τα κέρδη», που σημαίνει ότι πρέπει να παράγουμε περισσότερες μελέτες για τον Αλτουσέρ απ’ ό,τι για τις βιομηχανίες και την αγορά. Από τον τουρισμό θα μπορούσαμε πιθανώς να έχουμε κάποια έσοδα, αλλά κι εδώ τα κεκτημένα των εργαζομένων πρέπει να είναι πάνω από τα κέρδη των τουρ οπερέιτορς, το οποίο σημαίνει ότι η Ακρόπολη θα κλείνει στις 3.00 το μεσημέρι. Οσο για τους αγρότες, σπέρνουν βαμβάκι και περιμένουν τις επιδοτήσεις.

Γι’ αυτό καλά είναι να κουμπωνόμαστε κάθε φορά που ακούμε περί «αναπτυξιακής πολιτικής» και να ζητάμε περισσότερες διευκρινίσεις. Η προηγούμενη εμπειρία λέει ότι κάθε φορά που κάποιος πολιτικός μιλάει γενικώς για «ανάπτυξη» κλείνει το μάτι σε ψηφοφόρους, επιχειρήσεις και εργολάβους. Υπονοεί ότι έρχονται τα δισ. του ΕΣΠΑ για να τα σκορπίσουμε. Θα κάνουμε αναπτυξιακούς νόμους που θα ελαχιστοποιούν το ρίσκο των επιχειρηματιών και συνεπώς τη σκέψη πριν από την επένδυση. Θα χρηματοδοτήσουμε την «επιμόρφωση» των εργαζομένων, δηλαδή θα χαρτζιλικώσουμε εργαζόμενους, εκπαιδευτές και επιχειρήσεις διοργάνωσης σεμιναρίων. Θα δώσουμε στους δημάρχους για να γεμίσουν «δράσεις» τις πόλεις. Και φυσικά όλα αυτά θα τα διαφημίσουμε, για να έχει μερτικό στην «ανάπτυξη» και ο υπερτροφικός χώρος των ΜΜΕ.

Οπότε κάθε φορά που ακούμε για «ανάπτυξη» καλόν είναι να ρωτάμε: «δηλαδή;» Διότι από αναπτυξιακές πολιτικές χορτάσαμε. Βιώσιμη ανάπτυξη δεν είδαμε.

Πάσχος Μανδραβέλης

——————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 9/3/2010

Η μια θεώρηση (ας την ονομάσουμε για ευκολία «εθνική») λέει περίπου τα εξής: Η επώδυνη δημοσιονομική προσαρμογή θα ήταν μονόδρομος ακόμα κι αν δεν μας την επέβαλε η Ε.Ε. Είχαμε το μεγαλύτερο δημόσιο έλλειμμα στην Ευρώπη, το 2009, και το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος. Οι δημόσιες δαπάνες εκτοξεύθηκαν στο 52% του ΑΕΠ, ενώ τα έσοδα κατέρρευσαν στο 39%. Το έλλειμμα αυτό πληρώνουμε πανάκριβα στις αγορές, που αυξάνουν το κόστος χρηματοδότησης των τεράστιων δανειακών μας αναγκών. Ο φαύλος κύκλος δεν θα σπάσει αν δεν μειώσουμε δραστικά το δημόσιο έλλειμμα, για να πέσει το κόστος χρηματοδότησής του.

Πάνω από 40% των πρωτογενών δαπανών του κράτους το 2009 αφορούσαν μισθούς και συντάξεις, επισημαίνει η εθνική θεώρηση. Μόνο το 2009 οι δημόσιες δαπάνες για μισθούς και συντάξεις αυξήθηκαν κατά 11%. Είναι μεγάλο το κόστος διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξήθηκαν υπέρμετρα – μόνο την προηγούμενη πενταετία προστέθηκαν άλλοι 75.000. Δεν υπάρχει τρόπος να μειωθεί το έλλειμμα χωρίς να πέσει το μισθολογικό κόστος του δημόσιου τομέα, όσο μεγάλη κι αν είναι η προσπάθεια αύξησης των φορολογικών εσόδων.

Το πρόβλημα δεν σταματά εδώ, συνεχίζει η εθνική θεώρηση. Δεν γίνεται, στο όνομα της μητρότητας, να συνταξιοδοτούνται εργαζόμενες στα 50, όταν τα παιδιά τους έχουν τελειώσει πανεπιστήμιο. Δεν γίνεται να μην αλλάξει το ασφαλιστικό μας σύστημα, όταν με τα υπάρχοντα δεδομένα σε 25 χρόνια οι συντάξεις θα καταπίνουν το ένα πέμπτο του ΑΕΠ της χώρας.

Εχουμε, τέλος, τεράστια υστέρηση ανταγωνιστικότητας, καταλήγει η εθνική θεώρηση. Το 2009, η Ελλάδα ήταν μία από τις πιο αφιλόξενες χώρες στην επιχειρηματικότητα (ease of doing business), 109η επί συνόλου 183 στη λίστα της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η δυνατότητά μας να προσελκύουμε επενδύσεις είναι απελπιστική. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας δεν μπορεί να διορθωθεί χωρίς μεταρρύθμιση του κράτους, προστασία του ανταγωνισμού, μισθολογική αυτοσυγκράτηση, αύξηση της παραγωγικότητας και γενναίες δόσεις εξωστρέφειας. Ποιότητα τουρισμού, υπηρεσίες Υγείας, υποδομές φιλοξενίας εύπορων Βορειοευρωπαίων συνταξιούχων. Ξενόγλωσσα αυτοδιοικούμενα πανεπιστήμια –όπως προτείνει ο καθηγητής του LSE Ηλίας Μόσιαλος. Πράσινη ανάπτυξη. Σε όλα τα παραπάνω, η «εθνική θεώρηση» έχει δίκιο.

Στον αντίποδα, η «υπερεθνική» θεώρηση επισημαίνει ότι το ελληνικό πρόβλημα ανταγωνιστικότητας είναι και πρόβλημα του ευρωπαϊκού Νότου, που εντάθηκε την τελευταία δεκαετία. Τα μεγάλα εξωτερικά ελλείμματα του Νότου είναι η αντίστροφη όψη των εξωτερικών πλεονασμάτων του ευρωπαϊκού Βορρά. Η υποχώρηση του Νότου αντανακλά την αντίστοιχη αύξηση ανταγωνιστικότητας της Γερμανίας, μέσα από μεταρρυθμίσεις και μισθολογική αυτοσυγκράτηση των Γερμανών εργαζομένων επί σχεδόν δεκαετία.

Η υπερεθνική θεώρηση λέει επίσης ότι το κόστος δανεισμού της Ελλάδας διογκώνει υπέρογκα η κερδοσκοπική πίεση των διεθνών χρηματαγορών. Τα περίφημα «γυμνά CDS», τα εξωχρηματιστηριακά παράγωγα συμβόλαια ως αυτοτελές προϊόν και όχι ως ασφάλιση επενδυτικού κινδύνου, πολλαπλασιάζουν την υποτιμητική κερδοσκοπία εναντίον κρατικών ομολόγων. Υπενθυμίζει επίσης η θεώρηση αυτή ότι την παγκόσμια κρίση του 2008 – 09 δημιούργησε η ασυδοσία των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι εθνικές κυβερνήσεις επωμίστηκαν τεράστια ελλείμματα και χρέη για να αντιμετωπίσουν την κρίση, και τώρα περνάνε το κόστος στους φορολογουμένους. Και ότι πρέπει επομένως να περιοριστεί δραστικά η δυνατότητα του αμιγώς κερδοσκοπικού χρηματοοικονομικού τομέα να εκμεταλλεύεται την κινητικότητα του κεφαλαίου για να επιτυγχάνει φορολογική και ρυθμιστική ασυλία. Χρειάζεται άμεσα στενός συντονισμός οικονομικής και φορολογικής πολιτικής στην ΟΝΕ, αυστηρότεροι ρυθμιστικοί κανόνες και εποπτεία του χρηματοπιστωτικού τομέα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Ποιο είναι το πρόβλημα, αφού οι δύο θεωρήσεις είναι καταφανώς συμπληρωματικές; Το πρόβλημα είναι ότι η «υπερεθνική» θεώρηση καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα μπορεί να αποφύγει την επώδυνη προσαρμογή αρκεί η Ευρώπη να αποφασίσει να μας ξελασπώσει. Οτι, ακόμα περισσότερο, περίπου μας το οφείλει. Και ότι εφόσον η κρίση μας είναι μέρος της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία». Ομως, στο μεταξύ, η Ελλάδα θα έχει καταρρεύσει.

Η κρίση αναδεικνύει την ανάγκη οικονομικής διακυβέρνησης της ΟΝΕ. Η Γερμανία μπορεί να διασώσει το ευρώ αν αναλάβει τις ευθύνες της ως ηγετική δύναμη της Ευρωζώνης, τονώνοντας την εγχώρια ζήτηση και παρέχοντας προσωρινή δημοσιονομική στήριξη στις χώρες του Νότου. Θα το κάνει μόνο αν κι εμείς έχουμε αναλάβει πλήρως τις δικές μας ευθύνες. Θα το κάνει επίσης για να περισώσει ένα συλλογικό ευρωπαϊκό αγαθό και όχι γιατί μας το χρωστάει.

Η ενοχλητική αντίφαση της οικονομικής κρίσης του ευρωπαϊκού Νότου είναι ότι επιβάλλει ταυτόχρονα δύο πράγματα: άμεση προσαρμογή στους υπερεθνικούς κανόνες και συμβολή για να αλλάξουν οι κανόνες αυτοί. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε να αλλάξει το πλαίσιο ως προϋπόθεση για να προσαρμοστούμε. Αλλά αν την εθνική προσαρμογή δεν ακολουθήσει η ευρωπαϊκή αλλαγή, ο Νότος και το ευρώ θα δοκιμαστούν σκληρά.

Γιώργος Παγουλάτος

——————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στις 7/3/2010

«Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη
που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό
στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη
απ` ό,τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό».
«Κωλοέλληνες», Διονύσης Σαββόπουλος

Θύμωσαν οι εγχώριοι πολιτικάντηδες για το εθνικώς προσβλητικό εξώφυλλο και το συναφές άρθρο του γερμανικού περιοδικού Focus. Περίεργο: αυτοί που θάπρεπε αιδημόνως να σιωπούν, υψηλόφωνα διαμαρτύρονται! Οι πολιτικοί που απάλλαξαν τον Παυλίδη, συναλλάχθηκαν επί χρόνια με τον Χριστοφοράκο, και οδήγησαν την πολιτική στην έσχατη ανυποληψία (και τη χώρα στο χείλος του γκρεμού), ανακάλυψαν ότι η χώρα που εκπροσωπούν έχει τιμή! Είναι να γελάς και να κλαις μαζί…Ξεχνούν ότι χωρίς τη δική τους άθλια διαχείριση, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, δεν θα υπήρχαν προσβλητικά εξώφυλλα για τη χώρα σήμερα.

Είναι κωμικοτραγικό να υπερασπίζεται κουτσαβάκικα την τιμή της χώρας το πολιτικό-μιντιακό-συνδικαλιστικό σύμπλεγμα – οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι της σημερινής κατάντιας. Οι άνθρωποι δεν έχουν τη διανοητική εκλέπτυνση να εκφέρουν έναν διαφορετικού τύπου πολιτικό λόγο. Παλινωδούν μεταξύ «μαγκιάς», που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της, και θυματοποιητικού λαϊκισμού, που φαντασιώνεται παντού εχθρούς.

Τι ενοχλεί στα επιχειρήματά τους; Πολλά, αλλά θα σταθώ σε δύο.

Πρώτον, συγχέουν αυτο-εξυπηρετικά ένα δημοσίευμα λαϊκού γερμανικού εντύπου (γραμμένο να διαβάζεται σε μπυραρίες) με την επίσημη Γερμανική άποψη. Όπως οι φανατικοί ισλαμιστές δεν κατανοούν τον ακαταμάχητο πλουραλισμό των φιλελεύθερων δημοκρατιών, έτσι και οι εγχώριοι εθνολαϊκιστές εκλαμβάνουν την άποψη ενός περιοδικού ως την άποψη μιας χώρας ή του πληθυσμού της. Μιντιακές πριμαντόνες διατείνονται εν συγχύσει ότι, «δεν μπορούν [οι Γερμανοί] να μας εγκαλούν σε τέτοιου είδους ζητήματα όταν μέσω της Siemens έχουν λαδώσει καμιά 15 χώρες παγκοσμίως». Μικρή λεπτομέρεια: δεν λάδωναν οι Γερμανοί αλλά η Siemens, όπως δεν επιτέθηκε στους Δίδυμους Πύργους η Σαουδική Αραβία αλλά (κυρίως) Σαουδάραβες τρομοκράτες. Στοιχειώδες κυρία Τρέμη!

Οι εθνολαϊκιστές δεν επικρίνουν απλώς ένα περιοδικό αλλά μια χώρα. Το μέρος συνεκδοχικά θεωρείται ότι εκπροσωπεί το όλον. Με αυτή τη ρητορική δραματοποιούν το συγκεκριμένο συμβάν, μεγαλοποιώντας τις δύο πλευρές («Γερμανία» έναντι «Ελλάδας»). Αποκτούν, εξ αντιδιαστολής, και οι ίδιοι υπόσταση, αντιπαρατιθέμενοι στον «ισχυρό» αντίπαλο. Πως θα δικαιολογήσει το ρόλο του ως εκπρόσωπος της ΝΔ ο κ.Παναγιωτόπουλος; Πως θα αποσπάσει πολύτιμη δημοσιότητα (δημοτικές εκλογές έρχονται…) ο αυτάρεσκος δήμαρχος της Αθήνας κ.Κακλαμάνης; Πως θα επιδείξει «εθνικό» έργο ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ.Πετσάλνικος; Οι ηγετικές μετριότητες πάντοτε επιλέγουν τον εύκολο δρόμο.

Δεύτερο, και σημαντικότερο, η εθνολαϊκιστική ρητορική μετατοπίζει το πρόβλημα από το παρόν στο παρελθόν. Δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα στα τωρινά συμφραζόμενά του (η εντυπωσιοθηρία ενός ΜΜΕ και η τρέχουσα αναξιοπιστία της Ελλάδας), αλλά το ανασυνθέτει με ιστορικά φορτισμένους όρους• έτσι, το πρόβλημα μεταλλάσσεται. Η συζήτηση τώρα δεν επικεντρώνεται στο φλέγον ερώτημα «γιατί μας θεωρούν τόσο αναξιόπιστους διεθνώς;» (ή, πιο ωμά, «γιατί μας θεωρούν τους απατεώνες της ΕΕ;»), αλλά στο μεταλλαγμένο: «δικαιούνται να μιλάνε οι απόγονοι των Ναζί απαξιωτικά για μας;».

Οι κάμερες πηγαίνουν στο Δίστομο, η ναζιστική θηριωδία επανασυζητείται, ο κ.Γλέζος υποδύεται για μια ακόμη φορά τον προσφιλή του αντιστασιακό ρόλο ως η μάστιγα των Γερμανών, άνθρωποι των γραμμάτων συμπεριφέρονται ως καθεστωτικοί διανοούμενοι. Έχοντας θέσει το ερώτημα με τέτοιους όρους, η απάντηση έχει ήδη προδιαγραφεί: «οι Γερμανοί δεν δικαιούνται να μας επικρίνουν». Εφόσον απώλεσαν το ηθικό δικαίωμα να ασκούν κριτική, εμείς διατηρούμε το δικαίωμα να αγνοούμε ο,τιδήποτε επικριτικό εκστομίζουν για τη χώρα μας. Νάτη πάλι η αυτοεπιβεβαιωτική ελλαδική εσωστρέφεια! Το καυτό ερώτημα – «γιατί μας θεωρούν τόσο αναξιόπιστους διεθνώς;» – βολικά παρακάμπτεται. Μας αρέσει να ζούμε στο αυτοεπιβεβαιωτικό παρελθόν, παίζοντας είτε τον μεγαλεπήβολο ρόλο του εκπολιτιστή της ανθρωπότητας, είτε το ρόλο του αθώου θύματος των ισχυρών. Σε κάθε περίπτωση, ο εθνικός ναρκισσισμός μας δεν κινδυνεύει…Απωθούμε τα οδυνηρά ερωτήματα, δεν μαθαίνουμε, δεν εξελισσόμαστε…

Γιατί μας ενόχλησε τόσο πολύ το δημοσίευμα του Focus; Διότι, αν παραμερίσουμε το προκλητικό ύφος γραφής, ξέρουμε ότι, επί της ουσίας, έχει δίκιο. Από γραφικοί ζορμπάδες εξελιχθήκαμε σε προκλητικούς λαθρεπιβάτες. Φοροδιαφεύγουμε εκτεταμένα, κλέβουμε το κράτος ασύστολα, καταπατούμε δημόσια γη, χτίζουμε αυθαίρετα, παίρνουμε και δίνουμε μίζες, δεν σεβόμαστε νόμους και κανόνες, εξαπατούμε τους εταίρους μας, μεταχειριζόμαστε το κράτος σαν κομματικό λάφυρο, θέτουμε τους πολιτικούς πάνω από το νόμο, δεν τιμωρούμε τους μεγαλόσχημους παραβάτες, μεταθέτουμε ευδαιμονιστικά τα προβλήματά μας στο μέλλον• έχουμε μάθει να απαιτούμε διαρκώς επιδοτήσεις και δανεικά. «Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, νάχαμε τώρα κι ένα δάνειο για το λογαριασμό», λέει αυτάρεσκα ο πονηρός έλληνας στη γελοιογραφία του Κώστα Μητρόπουλου. Τι παραπάνω λέει ο ξένος Τύπος;

Ναι, συμφωνώ, δεν είμαστε όλοι έτσι, αλλά είμαστε τόσοι πολλοί όσοι χρειάζονται για να γίνουμε αντικείμενο διεθνούς χλεύης. Το Focus δεν μας είπε κάτι που δεν ξέραμε, ούτε μας έδειξε μια χειρονομία που εμείς, οι κατ’ εξοχήν δημοσίως αγενείς, δεν κάνουμε. Μας θύμισε απλώς κάτι που θα θέλαμε οι «ξένοι» να αγνοούν ή τουλάχιστον να μη μιλάνε γι αυτό. Ως γνήσιοι ανατολίτες, ενδιαφερόμαστε κυρίως για την εικόνα μας, όχι για την ουσία. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»…

Χαρίδημος Τσούκας

Είχα δημόσια επισημάνει, από το ξεκίνημα της κρίσης το 2008, πως οι παρεμβάσεις των κρατών θα την βαθύνουν αντί να την εκτονώσουν. Και πως γρήγορα, από κρίση των επενδυτικών τραπεζών και του τομέα των στεγαστικών δανείων θα πέρναγε στις εμπορικές τράπεζες και στην πραγματική οικονομία. Αυτό ακριβώς κι έγινε.

Εκατοντάδες αμερικανοί βουλευτές και στρατός διεθνώς αναγνωρισμένων οικονομολόγων επέμεναν για την καταψήφιση των πακέτων Πόλσον και αργότερα Ομπάμα. Που εκταμίευαν δις. από τις τσέπες των φορολογουμένων για να διασώσουν Τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Το περίφημο stimulus, κρατικά δηλ. χρήματα για επανεκκίνηση της οικονομίας, του Ομπάμα αποδείχθηκε εντελώς αναποτελεσματικό. Τελικά βάθυνε η ανεργία, διογκώθηκαν τα δημόσια ελλείμματα και οι ΗΠΑ και η Ευρώπη τσαλαβουτούν στα οικονομικά αδιέξοδα. Δεν χωράει αμφιβολία πως οι τεράστιες οικονομικές συνεισφορές των επενδυτικών τραπεζών στις προεκλογικές καμπάνιες και των δύο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων συνέβαλαν στην ομοφωνία για την γενναία χρηματοδότησή τους.

Το εκπληκτικό είναι πως σε σχετική ημερίδα της Βουλής μετείχαν και τραπεζίτες οικονομολόγοι που για να χαιδέψουν αυτιά, όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα, δεν δίστασαν να συμπορευτούν με την παραδεκτή λογική που επικρατεί ανάμεσα στους σχολιαστές των οικονομικών εξελίξεων. Και κατήγγειλαν τις ανεξέλεγκτες αγορές και τον νεοφιλελευθερισμό για την πρόκληση των σημερινών οικονομικών αδιεξόδων. Και έμμεσα υπέδειξαν το τραπεζικό σύστημα σαν τον κύριο υπεύθυνο των μεγάλων προβλημάτων!!

Δεν θα πάψω όμως να επιμένω πως την ευθύνη για την οικονομική κρίση την είχαν οι ανακόλουθες πολιτικές του αμερικανικού δημοσίου. Η πολιτική της «φτηνής στέγης σε όλους» επέβαλε, με κυρώσεις μάλιστα σε όσες τράπεζες απειθαρχούσαν, την παροχή στεγαστικών δανείων σε άτομα δίχως τα οικονομικά εχέγγυα για την αποπληρωμή τους. Οι αρμόδιοι για τον έλεγχο της αγοράς οργανισμοί εκ των πραγμάτων περιθωριοποιήθηκαν ενώ το χρήμα έρεε άφθονο, με ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας, προς τα νέα χρηματοπιστωτικά εφευρήματα. Αν δεν απατώμαι, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται για αυστηρότητα στην διάθεση χρήματος (μονεταρισμός). Και οι αγορές δεν αυτορυθμίστηκαν διότι προφανέστατα δεν της άφησε κανένας να αυτορυθμιστούν! Ποιός φταίει λοιπόν;

Η ελληνική κρίση δεν συνδέεται με την διεθνή. Παρά μόνο στον βαθμό που δυσκολεύεται ο εξωτερικός δανεισμός, Τα ελληνικά οικονομικά αδιέξοδα οφείλονται στο ότι η χώρα ζεί για δεκαετίες τώρα με δανεικά. Δημιουργώντας ανάγκες, και καλύπτοντάς τες βέβαια, που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό της επίπεδο. Χτίζοντας ένα σύστημα παροχών που με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να αντέξει ο κόπος αλλά και οι δυνατότητες της κοινωνίας. Κι όπως φάνηκε τελευταία κοροιδεύοντας τους δανειστές μας με ψεύτικα στοιχεία. Κι όταν αυτοί αντιδρούν, διεκδικώντας τα χρήματά τους (μέσω υψηλών επιτοκίων), καθυβρίζονται.

Που πήγαν όμως τα χρήματα; Κατά βάση σε παροχές και στην κατανάλωση. Μέσω της διεύρυνσης του δημόσιου τομέα και της δημιουργίας στρατιών υπαλλήλων που με τις καθαρές – η κάτω από το τραπέζι – αμοιβές τους κινούσαν και μέρος της αγοράς. Τα νούμερα είναι αδυσώπητα. Η μισθοδοσία μόνο των υπαλλήλων του δημοσίου (του κυρίως κράτους) φτάνει τα 30 δις. ευρώ ετήσια. Στα δέκα τελευταία χρόνια του υπερβολικού δανεισμού το ποσό αυτό ανεβαίνει στα 300 δις. ευρώ. Οσο δηλαδή και το συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας!! Κι αποτελούν οι δαπάνες αυτές το 70% περίπου των ετήσιων εξόδων του κράτους. Άλλο ένα 20% πηγαίνει σε τόκους και χρεωλύσια για την εξυπηρέτηση των δανείων που χρωστάμε. Το υπόλοιπο 10% είναι για δραστηριότητες, έργα, επιχορηγήσεις κι εργολαβίες/προμήθειες. Για την διαχείριση των ποσών αυτών υπεύθυνοι άμεσα είναι οι πολιτικοί. Αλλά δεν είναι τα ποσά αυτά που προκάλεσαν τα χρέη και το ελληνικό πρόβλημα. Γιατί σε ετήσια βάση τα έσοδα του ελληνικού κράτους δεν φθάνουν ούτε για τους μισθούς και τις συντάξεις του δημόσιου τομέα. Εξ ού και ο υπερβολικός δανεισμός.

Οσοι στον ιδιωτικό τομέα πληρώνουν φόρους αλλά δεν παίρνουν ουσιαστικά τίποτα από το κράτος (ακόμα και οι υπηρεσίες είναι άθλιες και καταφεύγουν σχεδόν για τα πάντα σε ιδιώτες) τι ευθύνη έχουν για το αδιέξοδο;

Η οικονομική κρίση λοιπόν και στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια, είναι κρίση του κρατισμού. Κι όχι των αγορών. Από τα πράγματα λοιπόν μέρος του λογαριασμού θα πληρώσουν οι ωφελημένοι από το σύστημα κι αυτοί που κινητοποιούνταν σε κάθε προσπάθεια περιορισμού και εκσυγχρονισμού του.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Στην τοποθέτηση που έκανε την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας διαγιγνώσκει κανείς πολλούς από εκείνους τους εθνικούς μας μύθους που για χρόνια χάιδευαν τα αυτιά των νεοελλήνων και κοίμιζαν αντίστοιχα τις συνειδήσεις τους. Την ίδια ώρα που η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχει αποδεχτεί τον βαρύνοντα ρόλο των κυβερνήσεων Καραμανλή στην καταστροφική πορεία που χάραξε η χώρα την τελευταία πενταετία, ο κ. Σαμαράς επιλέγει να απενοχοποιήσει τον προκάτοχό του. Με άκρως επιλεκτικό μνημονικό, θυμήθηκε το «ΠΑΣΟΚ της αλλαγής» και των μεγάλων δανείων, τη «δημιουργική λογιστική» του κ. Σημίτη, τους όρους βάσει των οποίων η χώρα μπήκε στην Ευρωζώνη και τη σημερινή «ολιγωρία» του κ. Παπανδρέου να λάβει άμεσα τα μέτρα που απαιτούνται για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Παράλληλα, στήριξε απόλυτα τον απελθόντα πρωθυπουργό. Στήριξε ακόμη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, για την οικονομική πολιτική της οποίας ο ίδιος είχε τότε εκφραστεί με τους πλέον απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, νομιμοποιώντας και την δική του πολιτική πρωτοβουλία να αποχωρήσει και να δημιουργήσει κόμμα.

Τα λογικά άλματα και τα παράλογα είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Ο κ. Μητσοτάκης επιχείρησε τότε να κάνει τομές στην χώρα. Ο ελληνικός λαός δεν ήταν έτοιμος. Εμφορούμενος ακόμη από την ιδέα του εύκολου πλουτισμού και του άκρατου λαικισμού της παπανδρεικής ρητορείας, εύκολα έπεσε στην παγίδα του ψευτοπατριωτικού λαϊκισμού και του ψευτοκοινωνικού φιλελευθερισμού του κ. Σαμαρά. Το αποτέλεσμα ήταν να αποπέμψει κακήν κακώς και προώρως για την χώρα τον κ. Μητσοτάκη. Βέβαια, την ίδια τύχη είχε λίγο αργότερα και ο ίδιος ο κ. Σαμαράς, αφού, όπως έχουμε επαναλάβει πολλάκις, ο λαϊκισμός έχει κοντά ποδάρια. Στη συνέχεια, ο τόπος είχε την ευτυχία να αναλάβει την διακυβέρνησή της ο κ. Σημίτης, ο οποίος με μικρές – μικρές αλλαγές άρχισε να μεταστρέφει τον άξονα της νεοελλάδας επί το ορθολογικότερον. Απελευθέρωσε την χώρα από τα δεσμά της κλειστοφοβίας, την έκανε πιο εξωστρεφή, δημιούργησε τις βάσεις της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, διέλυσε πολλούς από τους μύθους που στοίχειωναν τις προοπτικές μας προς το μέλλον. Και επιλέγω να μιλήσω για τις μικρές αλλαγές, διότι κάτι τέτοιες είναι που θέτουν τις βάσεις μιας «αναίμακτης» αλλαγής, που ήταν ανέκαθεν και το ζητούμενο για τον τόπο. Παράλληλα, μας έβαλε στην ευρωζώνη που είναι η μόνη αιτία, χάρη στην οποία αυτή τη στιγμή δεν έχουμε πτωχεύσει επισήμως σαν χώρα.

Για τη λαίλαπα Καραμανλή δεν θέλω να πω τίποτε περαιτέρω. Σαν τα σαλιγκάρια μετά την βροχή, βγαίνουν ένας ένας και παραδέχονται την μεγάλη ζημία που έκαναν στον τόπο. Οι μόνοι που επιμένουν να μας γεμίζουν με παραμύθια είναι ο κ. Σαμαράς και οι νέοι του εκλεκτοί. Τα ερείσματα της Νέας Δημοκρατίας στον ελληνικό λαό λιγοστεύουν ημέρα με την ημέρα. Ιδίως όταν ενεός ο λαός παρακολουθεί τους όρθιους βουλευτές να χειροκροτούν τον κ. Καραμανλή και τον τελευταίο να χαμογελά χωρίς εμφανή λόγο στα τελευταία έδρανα του κοινοβουλίου όπου σήμερα κάθεται.

Δυστυχώς, σήμερα, οι Ρωμαίοι έχουν πια μάθει για τα καλά την ελληνική κουτοπονηριά και δεν θα ανεχτούν μύγα στο σπαθί τους. Οι Γαλάτες θα παραμείνουν οι μικρόσωμοι μεγαλομανείς, κουτοπόνηροι και καλοί παραμυθάδες του γνωστού κόμιξ. Διότι στην Ελλάδα, τα μαγικά φίλτρα μας τελειώσανε και κανείς πλέον δεν αγοράζει την τρέλα που πουλάμε…

Πέτρος Τατούλης

Πώς μπορεί να καταγγέλλει η ΓΣΕΕ τους ηγέτες της Ε. Ε. ότι έχουν βάλει στο στόχαστρο τα κοινωνικά δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων, όταν έχουν δώσει σ’ αυτή τη χώρα πακτωλούς ευρώ; Πώς μπορεί να καταγγέλλεται από την Ελλάδα η Ε. Ε. τη στιγμή που και η ίδια κινδυνεύει εξαιτίας της ελληνικής ανευθυνότητας, κακοδιαχείρισης και διαφθοράς; Μήπως αποτελεί έγκλημα των «νεοφιλελεύθερων Ευρωπαίων ηγετών» ότι προτείνουν τα παγκόσμια καθιερωμένα σκληρά μέτρα, που είναι έτσι κι αλλιώς υποχρεωμένη να λάβει η κυβέρνηση προκειμένου να βρει άλλα δανεικά ώστε να αποφύγουμε την καταστροφή μας; Δηλαδή, αν δεν πρότεινε η Ε. Ε. τα σκληρά μέτρα, εμείς τι θα κάναμε; Θα τρώγαμε ο ένας τον άλλον μέχρι τελικής εξαφάνισης;

Πώς μπορεί να καταγγέλλει η ΓΣΕΕ γενικώς και αορίστως τις αγορές για «παράλογες και εξωφρενικές απαιτήσεις»; Μήπως ευθύνονται οι αγορές ή μήπως το επάρατο κεφάλαιο για τις ρεμούλες που ξεκίνησαν με το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και συνεχίζονται με τον διπλασιασμό των υπαλλήλων της Βουλής; Ή μήπως στον επαναστατικό της οίστρο ξεχνάει η ΓΣΕΕ την ποιότητα ζωής των εργαζομένων σε καθεστώτα όπου απουσίαζαν οι αγορές;

Πώς μπορεί να καταγγέλλει η ΓΣΕΕ τους ξένους κερδοσκόπους σαν αιτία της οικονομικής καταστροφής, όταν στη Γερμανία μια εγχείρηση καρδιάς κοστίζει γύρω στα 500 ευρώ, ενώ σε μας μεταξύ 2.000 και 2.500; Με τέτοιες παιδαριώδεις εκτιμήσεις και χωρίς καμία πρόταση για το πού θα βρεθούν λεφτά για τις ανάγκες των εργαζομένων αν δεν εφαρμοστούν τα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης, η ηγεσία της ΓΣΕΕ πραγματοποιεί σήμερα μια απεργία ενάντια σε μέτρα με τα οποία συμφωνεί το 65% των πολιτών. Επειδή δεν στερείται νοημοσύνης, είναι φανερό ότι ούτε η ίδια η ηγεσία πιστεύει στις διακηρύξεις της, όπως δεν πιστεύει στην ανάγκη ή στην αποτελεσματικότητα της απεργίας. Την προκήρυξε από επαγγελματική υποχρέωση και απευθύνεται όχι στην εργατική τάξη, αλλά σε διάφορες κομματικές ομάδες. Πρόκειται για παιχνίδι ρόλων και η ΓΣΕΕ οφείλει να παίξει τον δικό της ρόλο. Μπροστά σ’ αυτόν δεν λογαριάζει το κόστος της απεργίας. Δεν λογαριάζει είτε τη ζημιά που προκαλεί στην παραγωγή, είτε την ταλαιπωρία στην οποία υποβάλλει τους πολίτες είτε τη δυσφήμηση της χώρας στους υποψήφιους δανειστές από τους οποίους περιμένουμε την επιβίωσή μας. Οπως δεν τα λογαριάζουν και τόσοι άλλοι στην κατακερματισμένη κοινωνία μας κι ας κρεμόμαστε όλοι μαζί από μια κλωστή. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Διονύσης Γουσέτης

—————————————————–

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 24/2/2010

Σε αυτό το δεύτερο, το συμβολικό επίπεδο, δυστυχώς η αντίδραση τόσο της κυβέρνησης όσο και γενικότερα του πολιτικού κόσμου υπήρξε απογοητευτική και σε σημαντικό βαθμό συντέλεσε στην κορύφωση της κρίσης. Τα δυο μέτρα που έπρεπε να ληφθούν άμεσα –και δεν ελήφθησαν- ήσαν:
*Η άμεση δικαστική δίωξη του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και του οικονομικού του επιτελείου
*Η κατάργηση του θεσμού της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας.

Όσον αφορά το πρώτο, η συνεχιζόμενη μη δίωξη του πρωθυπουργού μεταφέρει το μήνυμα στις ξένες αγορές ότι στην Ελλάδα μπορείς να κατηγορείσαι ότι εξαπατάς τους ξένους επενδυτές χωρίς να αντιμετωπίζεις απολύτως καμιά κύρωση. Επί πλέον μεταφέρει το μήνυμα ότι δεν είναι όλοι ίσοι ενώπιον του νόμου αλλά ότι υπάρχει μια σαφής διακριτική μεταχείριση των πολιτικών σε σχέση με τους ιδιώτες. Οποιοδήποτε επιχειρηματίας η μάνατζερ μιας επιχείρησης που θα έδινε στην δημοσιότητα ψεύτικα στοιχεία προκειμένου να π.χ. ανεβάσει την τιμή της μετοχής θα αντιμετώπιζε άμεσα δικαστικές διώξεις. Όταν όμως για το ίδιο ακριβώς αδίκημα κατηγορούνται πολιτικοί τότε δεν συντρέχουν λόγοι νομικής δίωξης.

Η συζήτηση περί σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής απλά επιβεβαιώνει την διακριτική μεταχείριση: Όταν αυτός που κατηγορείται για την εξαπάτηση είναι ένας απλός επιχειρηματίας δεν συστήνονται «Εξεταστικές Επιτροπές». Μια απλή μηνυτήριος αναφορά αρκεί. Γιατί λοιπόν όταν για το ίδιο ακριβώς αδίκημα κατηγορείται ένας πολιτικός δεν ακολουθείται η ίδια διαδικασία; Πολύ φοβάμαι ότι η φιλολογία περί Εξεταστικής Επιτροπής είναι απλά για ένα πρόσχημα που θα επιτρέψει στους υπεύθυνους για την κρίση να αποφύγουν τις ενδεχόμενες κυρώσεις για τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούνται .

Όσον τώρα αφορά το δεύτερο θέμα, η κατάργηση του θεσμού της δημοσιοϋπαλληλικής νομιμότητας θα ήταν το μοναδικοί ίσως μέτρο που θα έπειθε την διεθνή κοινότητα ότι οι Έλληνες πολιτικοί έχουν αντιληφθεί την σοβαρότητα της κρίσης και είναι διατεθειμένοι να λάβουν τα ριζικά μέτρα που απαιτούνται. Διότι όσο ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα αριθμητικά έχεις το ίδιο μέγεθος με αυτό της Γερμανίας (που έχει πενταπλάσιο πληθυσμό) οποιαδήποτε απόπειρα περιστολής των «ανελαστικών» δαπανών (π.χ. μείωση μισθών) θα είναι βραχύβια και συνεπώς αναποτελεσματική. Επιπλέον η ύπαρξη της μονιμότητας θα συνεχίζει να στρεβλώνει την δομή των κινήτρων στην Ελλάδα ωθώντας τα νέα παιδιά στον πλέον άχρηστο και αντιπαραγωγικό τομέα της οικονομίας της χώρας.

Η κατάργηση της μονιμότητας θα έδινε το σήμα ότι ο Ελληνικός πολιτικός κόσμος είναι έτοιμος να εγκαταλείψει το μεγαλύτερο όπλο του: Την δυνατότητα να παρέχει ισόβιο εισόδημα στους ψηφοφόρους του. Αυτό πράγματι θα ήταν ένα πολύ σημαντικό και πειστικό μέτρο. Είναι προφανές ότι η μονιμότητα δεν μπορεί να καταργηθεί από την μια μέρα στην άλλη, αλλά μια απλή δήλωση των μεγαλύτερων πολιτικών κομμάτων ότι το προγραμματίζουν θα αρκούσε.

Αυτά ήταν δυο συμβολικά μέτρα δεν υλοποιήθηκαν. Αντ’ αυτού και κάτω από την καθοδήγηση του «φαιοκόκκινου μετώπου» που τις τελευταίες δεκαετίες ασκεί την ιδεολογική ηγεμονία την Ελλάδα, η κρίση σιγά- σιγά άρχισε να μεταβάλλεται από μια καθαρή υπόθεση απάτης και συντεχνιακής κραιπάλης σε ένα «αντιιμπεριαλιστικό» αγώνα της Ελλάδας εναντίον των «ξένων». Μάλιστα η Ελλάδα σύμφωνα με αυτό το αφήγημα αποτελεί την πρωτοπορία της υπεράσπισης του ευρώ εναντίον των «σκοτεινών δυνάμεων»(βλέπε: Αμερικάνοι) που προσπαθούν ποικιλοτρόπως να υπονομεύσουν την Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Από το νέο αυτό αφήγημα έχει αφαιρεθεί κάθε αναφορά στο δημοσιονομικό έλλειμμα και τα χρέη και έχει μείνει μια Ελλάδα που «αντιστέκεται» στις επιθέσεις των «πιράνχας» του «διεθνούς κεφαλαίου». Σε λίγο καιρό προβλέπω ότι η αργομισθία στο δημόσιο θα θεωρείται πράξη «αντίστασης» ενάντια στην «νεοφιλεύθερη λαίλαπα» της Ουάσιγκτον και ο Καραμανλής, ο εκλεκτός του «φαιοκόκκινου μετώπου» ηγέτης της «λαϊκής Δεξιάς, θα θεωρείται ο Έλληνας Τσε!

Αυτή η εξέλιξη δεν εκπλήσσει. Όταν σήμερα κυκλοφορούν κινηματογραφικά έργα και βιβλία στα οποία υποστηρίζεται με κάθε σοβαρότητα ότι ο Εμφύλιος δεν ήταν «εμφύλιος» αλλά ο ηρωικός αγώνας όλων των Ελλήνων εναντίον των ξένων ιμπεριαλιστών, ελάχιστα εκπλήσσει το γεγονός ότι και η σημερινή κατάσταση αντιμετωπίζεται μέσα από το ίδιο οπτικό πρίσμα.

Από την άλλη πλευρά τόσο ο ΓΑΠ όσο και γενικότερα οι εκσυγχρονιστές πολιτικοί σε όλα τα κόμματα τρέμουν την σύγκρουση με το «φαιοκόκκινο μέτωπο». Για αυτό ούτε δίωξη εναντίον του Καραμανλή πρόκειται να ασκηθεί ούτε η δημοσιοϋπαλληλική μονιμότητα να καταργηθεί.

Τάκης Μίχας

————————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στο newstime.gr στις 24/2/2010