Eye of the Rooster

Οι εγκαθετοι: Τσιγάρο, γιατί γουστάρω

Mon, 06 Sep 2010 13:09:00 -0600

Τσιγάρο, γιατί γουστάρω

Η Γενιά των 700 ευρώ: Οι εκλογές του «Καλλικράτη»

Mon, 06 Sep 2010 11:45:00 -0600

Εδώ και αρκετές βδομάδες οι αντιπολιτευόμενες πολιτικές δυνάμεις καλλιεργούν συστηματικά τη λογική της ψήφου ενάντια στο Μνημόνιο στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Οι δυνάμεις του δημοψηφίσματος για το μνημόνιο στις 7 Νοεμβρίου εκτείνονται από την παραδοσιακή Αριστερά, που από την πρώτη στιγμή τάσσεται κατά του μνημονίου, μέχρι την αξιωματική αντιπολίτευση που με τον δήθεν φερετζέ του αντι-μνημονίου επιχειρεί να συσπειρώσει εκλογικά τον χώρο της.

Και στις δύο περιπτώσεις η προσέγγιση αυτή είναι λανθασμένη. Όχι γιατί το μνημόνιο είναι κάτι το εγγενώς καλό που πρέπει να χειροκροτήσουμε, αλλά διότι οι επερχόμενες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές είναι οι εκλογές του «Καλλικράτη» και όχι του «Μνημονίου». Σε δύο περίπου μήνες από σήμερα δεν κρίνεται η οικονομική πολιτική. Κρίνεται μία από τις μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές προσπάθειες αποκέντρωσης του ελληνικού κράτους. Από το προβληματικό καθεστώς αποσυγκέντρωσης αρμοδιοτήτων προς τα κάτω που υπήρξε και λειτούργησε μέχρι σήμερα, περνάμε σ’ ένα νέο μοντέλο ενδυνάμωσης των δήμων και των περιφερειών το οποίο έχει θεσμοθετηθεί, πλην όμως μένει να κριθεί στην πράξη. Η εξέλιξη αυτή, ανεξαρτήτως μνημονίου ή όχι, εκκρεμούσε να γίνει εδώ και χρόνια.

Ο «Καλλικράτης» μεταφέρει εξουσίες σε δημοτικό και περιφερειακό επίπεδο. Από τη μία δημιουργεί μεγαλύτερα μεγέθη Δήμων με περισσότερες αρμοδιότητες και διακριτικές εξουσίες, δίνοντας τη δυνατότητα στις τοπικές κοινωνίες να κάνουν πράξη το σύνθημα «σκέψου παγκόσμια δράσε τοπικά». Από την άλλη μεριά εντάσσει την Ελλάδα για πρώτη φορά με αξιώσεις στην Ευρώπη των Περιφερειών (Europe of the Regions) με ό,τι αυτό συνεπάγεται ειδικά στο κομμάτι των αναπτυξιακών προγραμμάτων και των επενδύσεων.

Επειδή οι πολίτες έχουν ταλαιπωρηθεί από την κομματικοποίηση της ατζέντας των αυτοδιοικητικών εκλογών και εν συνεχεία από την παρουσία σε θέσεις ευθύνης προσώπων, τα οποία όχι μόνο δεν έχουν σχέση με την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά δεν έχουν καν ατζέντα ή όραμα για την περιοχή τους, καλό θα ήταν με αφορμή τις φετινές εκλογές και το φιλόδοξο σχέδιο «Καλλικράτης», αντί για ένα κομματικό ματς μποξ, να διεξαχθεί πλέον μια συζήτηση με όρους ουσίας. Μια συζήτηση πολιτικοποιημένη στο σωστό επίπεδο και με τη σωστή δοσολογία.

Ποια η πολιτισμική και αναπτυξιακή ταυτότητα της Θεσσαλονίκης; Πώς μπορεί να προωθηθεί; Τι πόροι διατίθενται έξω από το κεντρικό κράτος για ανάπτυξη; Μπορεί το ιστορικό κέντρο της Αθήνας να αντέξει άλλο τη γκετοποίηση; Πώς μπορούν να συνεργαστούν κεντρική διοίκηση και περιφερειακή αυτοδιοίκηση; Τι σημαίνει η φράση «περιφερειάρχης ένας μικρός πρωθυπουργός» για τα δικαιώματα των τοπικών κοινωνιών; Πώς μπορούν να ξεπεραστούν λογικές «όχι στην αυλή μου» (not in my back yard) στο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμάτων; Πώς θα χτυπηθεί η διαφθορά και η υπερχρέωση στο τοπικό επίπεδο; Πώς θα πετύχουμε την ομαλή ενσωμάτωση των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες; Με ποιες δράσεις μπορεί η τοπική αυτοδιοίκηση να ενισχύσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών; Με ποιες πολιτικές μπορούν να απελευθερωθούν δημόσιοι χώροι. Uα υπάρξει χωροταξικός σχεδιασμός και θα δουλέψει επιτέλους η πολεοδομία χωρίς να τα παίρνει;

Προσπαθώντας να απαντήσουμε σε τέτοιου τύπου ερωτήματα, είναι βέβαιο ότι θα ανακαλύψουμε ότι ο «Καλλικράτης» έχει πολλά τρωτά σημεία και αλλά τόσα στραβά. Το σύστημα για παράδειγμα με τις αντιπεριφέρειες είναι δαιδαλώδες και δεν ανταποκρίνεται σε κάποια εμφανή λειτουργική λογική. Επίσης ο «Καλλικράτης» από τη μία περικόπτει δαπάνες, από την άλλη κοστίζει ακριβά.

Η ουσία ωστόσο είναι μία. Μόνο απαντώντας σε ερωτήματα όπως τα παραπάνω θα μπορέσουμε να κρίνουμε πιο δίκαια τους υποψηφίους όλων των κομμάτων και να δείξουμε ότι σεβόμαστε τις τοπικές κοινωνίες. Οι εκλογές του «Καλλικράτη» είναι μια καλή ευκαιρία να απαλλάξουμε την τοπική κοινωνια από την κομματική κοκορομαχία που διεξάγεται σ’ επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής.

αναΜορφωση - Ιστολογιο: Η ελευθερία της έκφρασης ενώπιον του ΕΔΔΑ ΙΙ

Mon, 06 Sep 2010 07:32:11 -0600

Παίρνω την σκυτάλη από την κατακλείδα της προηγούμενης ανάρτησης και συνεχίζω την παράθεση της αρνητικής νομολογίας του ΕΔΔΑ σχετικά με την ελευθερία της έκφρασης. Σήμερα ασχολούμαι με τους περιορισμούς που σχετίζονται με ευαίσθητους ψυχικούς κόσμους: το ΕΔΔΑ ως Αισθηματοδικείο…

Με ενόχληση συγκεκριμένα που προκαλείται είτε λόγω ασέμνων είτε λόγω προσβολής του θρησκευτικού συναισθήματος είτε σχετίζεται με την μνήμη των νεκρών. Κατά την ταπεινή μου ποινικολογική γνώμη, κάθε περιορισμός της ελευθερίας που εδράζεται σε παρόμοια ενόχληση (και όχι βλάβη) είναι αδικαιολόγητος και, αν συνιστά και έγκλημα, πρόκειται για εξοβιλεστέο ψευδέγκλημα.

Η υπόθεση Handyside κατά ΗΒ (Δεκ 1976) προκαλεί πλέον μόνο θυμηδία [Σημειωτέον μάλιστα ότι πρόκειται για την κατεξοχήν θεμελιώδη απόφαση του ΕΔΔΑ ως προς την ερμηνεία του άρ. 10 ΕΣΔΑ, η μείζων πρόταση της οποίας έκτοτε επαναλαμβάνεται στερεοτύπως. Αλλα κανείς δεν θυμάται το αποτέλεσμα της υπαγωγής...]. Το ΕΔΔΑ θεώρησε ορθή την απαγόρευση κυκλοφορίας βιβλίου με τίτλο «Το κόκκινο βιβλιαράκι των μαθητών» και εν συνεχεία την καταστροφή όσων αντιτύπων του μπόρεσε να κατάσχη η Αστυνομία, επειδή, λέει, ήταν άσεμνο και διέφθειρε τους μαθητές και δεν εξυμνούσε αρκετά τον γάμο και εμφάνιζε ως δυνατή, άκουσον άκουσον, μια σταθερή ομοφυλοφιλική σχέση και έτεινε να υποσκάψη την επιρροή των γονέων και της Εκκλησίας και υποστήριζε ότι μπορεί κανείς να μάθη πράγματα από την πορνογραφία και γενικώς εισήγε καινά διαμόνια. Δεν παρέλειψε μάλιστα να παραθέση τα υπόλοιπα βιβλία του ίδιου (αριστερού) εκδοτικού οίκου, απομνημονεύματα του Τσε και τέτοια άσεμνα. Πραγματικά διασκεδαστικό. Πιο πολύ με ενδιαφέρει να σημειώσω ότι την ίδια εποχή ακριβώς το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την απόφαση 1513/1976, ΠοινΧρ ΚΣΤ/417, έκρινε ότι «δεν ετέλεσαν το αδίκημα της διέγερσης κατ’ άρ. 184 ΠΚ οι κατηγορούμενοι, μεταφραστής και εκδότης του ως άνω αλλοδαπού βιβλίου με περιεχόμενο ενημερωτικού απλώς χαρακτήρα, στο οποίο δίδονται με παιδαγωγικώς κατάλληλο και προσιτό τρόπο εύληπτες απαντήσεις σε μαθητές κάτω των 18 ετών σε ζητήματα εγκυμοσύνης και σεξουαλικής αγωγής». Έτσι, για να γουστάρουμε: Ελλάδα – Στρασβούργο 1-0.

Εθνικό περιθώριο εκτίμησης.

Η υπόθεση Müller και λοιποί κατά Ελβετίας (Μαι 1988) είναι μια κλασσική συντηρητική απόφαση που αφορά τα άσεμνα. Ο εν λόγω αιτών, ζωγράφος το επάγγελμα και κατά δήλωση καλλιτέχνης, εξέθεσε τρεις πίνακες στο (ελβετικό) Φρειβούργο με θέμα την γενετήσια δραστηριότητα. Κρατώντας τις ευαίσθητες μύτες τους, οι εθνικοί δικαστές και το ΕΔΔΑ διαπίστωσαν ότι άντρες και ζώα σοδομίζονταν και πεοθήλαζαν. Ε ποτέ. Η έκθεση δεν είχε εισιτήριο και είχε διαφημιστή στην πόλη (αν σας θυμίζει κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα, καλώς σας το θυμίζει). Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι καλώς καταδικάστηκε ο Μύλλερ για παραβίαση του νόμου περί ασέμνων και καλώς κατασχέθηκαν τα έργα του, καλώς δηλαδή αποφάσισαν κατ’ ουσίαν τα εθνικά δικαστήρια τι του επιτρεπόταν να εκθέτη και τι όχι, διότι, μεταξύ άλλων, η δημοσία αιδώς αποτελεί κατ’ άρ. 10 παρ. 2 ΕΣΔΑ λόγο περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης (μπλιαχ!), μεταξύ δε των κρατών του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν υπήρχε ομοιόμορφη αντίληψη περί ασέμνου. Το τελευταίο επιχείρημα είναι εντελώς για τα μπάζα: με την ίδια λογική αν τυχόν σε κάποιο ευρωπαϊκό κράτος θεωρείτο άσεμνο το μπικίνι, το ΕΔΔΑ θα ώφειλε να κρίνη ότι καλώς θα καταδικαζόταν κάποια μπικινοφορούσα, αφού το ζήτημα αυτό θα ανήκε στο εθνικό περιθώριο εκτίμησης. Κοινώς, αντί να προστατεύση τα συνταγματικά μας δικαιώματα, το ΕΔΔΑ με αυτό το επιχείρημα τα υποβιβάζει στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Με αυτήν την υπόθεση λοιπόν το Στρασβούργο μάς έσωσε από τον σοδομισμό, γκοττ ζάι ντανκ.

Waldstück I (2003)

Μετά την καταδίκη του ο καλλιτέχνης συνεμορφώθη, ανεμορφώθη και άρχισε να ζωγραφίζη αυστηρώς ξενερουά.

Η υπόθεση Otto-Preminger-Institut κατά Αυστρίας (Σεπτ 1994), που ελήφθη με ψήφους 6-3, αφορούσε πάλι το ευαίσθητο θρησκευτικό συναίσθημα των καλών Τιρολέζων Καθολικών. Εδώ αιτούν ήταν ένα κινηματογραφικό σωματείο, που είχε προγραμματίσει την προβολή της ταινίας ~~Ο Τελευταίος Πειρασμός~~ Das Liebeskonzil του 1981. Η εν λόγω ταινία αποτελούσε κινηματογραφική μεταφορά ενός σατιρικού δράματος του Όσκαρ Πανίτσα, η οποία καυτηρίαζε πρακτικές και έθιμα της Καθολικής Εκκλησίας και για την οποία στον καιρό της ο συγγραφέας είχε καταδικασθή επί βλασφημία. Σε αυτήν ο Πατήρ απεικονιζόταν ως άνους ηλικιωμένος, ο Υιός ως μαμόθρεφτος και η Παναγία ως αδίστακτη. Η υπόθεση έχει περίπου ως εξής: Πατήρ, Υιός και Μαρία διαπιστώνουν τα όργια στην παπική αυλή των Βοργιών και αμέσως, αναζητώντας μια κατάλληλη τιμωρία για την ανθρωπότητα ένεκα της ανηθικότητάς της, συμβουλεύονται τον Διάβολο. Εκείνος τους προτείνει να δημιουργήση ένα γενετήσιο νόσημα, την σύφιλη, απαιτώντας ως αντάλλαγμα την ελευθερία της διάδοσης των σκέψεων. Η Παναγία, που κάνει κουμάντο στην Βασιλεία των Ουρανών, λέει ότι θα το σκεφτή, ενώ φανερή είναι η ερωτική ένταση ανάμεσα σε εκείνη και στον Διάβολο. Ο Διάβολος αμέσως μετά στέλνει την σύφιλη στην ανθρωπότητα, πρώτα στην αυλή των Βοργιών, στα μοναστήρια και στις επισκοπές, και τέλος και στους κοινούς θνητούς. Ακολουθώντας την τιμημένη παράδοση του έργου, στην ανακοίνωση της προβολής αντέδρασε η τοπική Επισκοπή και εις βάρος του υπευθύνου του αιτούντος σωματείου ασκήθηκε ποινική δίωξη για καθύβριση θρησκευμάτων. Ο υπεύθυνος τελικά απηλλάγη, αλλά παρά ταύτα η επίμαχη ταινία κατασχέθηκε και εν συνεχεία δημεύθηκε, ενώ οι προβολές της προφανώς δεν πραγματοποιήθηκαν. Είναι μεγάλο ευτύχημα τελικά που ο Διάβολος ζήτησε (και έλαβε) το αντάλλαγμά του από τον Θεό. Διότι, αν το είχε ζητήσει από το ΕΔΔΑ, θα είχε αποτύχει: το ΕΔΔΑ επιδοκίμασε την κατάσχεση και την δήμευση, με το επιχείρημα ότι οι καλοί Καθολικοί του Τιρόλου έπρεπε να προστατευτούν ως προς το θρησκευτικό τους συναίσθημα, ότι η προβολή της ταινίας δεν εισέφερε κάτι ιδιαίτερο στον δημόσιο διάλογο και κάτι τέτοια της ντροπής. Εδώ διαφωνώ πρώτα και κύρια με τον ίδιο τον σκοπό του κρατικού περιορισμού στην ελευθερία της έκφρασης, δηλαδή το θρησκευτικό συναίσθημα των άλλων. Οι άλλοι έχουν δικαίωμα να θρησκεύωνται, να εκφράζουν την θρησκευτική τους πεποίθηση, να μην την εκφράζουν και λοιπά. Δεν έχουν δικαίωμα να μην χλευάζεται ή να μην εξυβρίζεται ή να μην λοιδωρήται το αντικείμενο της θρησκευτικής τους πεποίθησης (ειδικά αν δεν υπάρχει κιόλας, λέμε τώρα…). Ο εσωτερικός τους κόσμος είναι πολύτιμος μόνο για αυτούς και δεν μπορεί να αποτελέση αντικείμενο κρατικής προστασίας για τον ίδιο λόγο για τον οποίο δεν (πρέπει να) προστατεύεται και το πολιτικό ή το αθλητικό ή το όποιο άλλο συναίσθημα. Αντιθέτως με όσα υποστηρίζουν οι στρασβουργοκράτορες (“in extreme cases the effect of particular methods of opposing or denying religious beliefs can be such as to inhibit those who hold such beliefs from exercising their freedom to hold and express them”), η απόλαυση της θρησκευτικής ελευθερίας εκ μέρους των θρησκευομένων δεν αποτρέπεται, δεν αναστέλλεται, δεν διακινδυνεύει και δεν ενοχλείται από όσους απλώς σπάνε πλάκα μαζί τους. Πολύ περισσότερο που κανείς δεν κάνει τον κόπο να μας εξηγήση πώς και γιατί το καταρχάς αμυντικό δικαίωμα του θρησκεύεσθαι μετασχηματίζεται σε θετική υποχρέωση του κράτους να περιορίζη το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης των άλλων πολιτών, πώς δηλαδή η κάθετη σχέση κράτους και πολίτη μεταμορφώνεται σε οριζόντια σχέση άμεσης τριτενέργειας. Ακόμη όμως και να υπήρχε τέτοιου είδους σχέση, και πάλι δεν προκύπτει γιατί η άσκηση της ελευθερίας της έκφρασης πρέπει να υποχωρήση ενώπιον όχι της άσκησης της θρησκευτικής ελευθερίας, αλλά της απλής έκφρασης μιας ενόχλησης. Δηλαδή, είναι νοητό δύο συγκεκριμενοποιήσεις ατομικών δικαιωμάτων, δύο in concreto ασκήσεις τους, να βρίσκωνται σε σχέση αντίθεσης ή αντίφασης, οπότε είναι εύλογο να υπάρξη κάποιου είδους στάθμιση μεταξύ των δύο. Εν προκειμένω όμως, η άσκηση ενός συνταγματικού δικαιώματος αναχαιτίστηκε από το κανονιστικό τίποτε, μια καταγγελλόμενη ενόχληση των συναισθημάτων (“the respect for the religious feelings of believers”), ένα ιδεατό μημουάπτου, ένα μικρό δυσανεκτικό ολοκληρωτισμό: “malicious violation of the spirit of tolerance” επιδεικνύουν όσοι εννοούν να υπαγορεύουν στους άλλους τι ταινίες θα βλέπουν. Και τα δικαστήρια που γίνονται όργανά τους ασφαλώς.

Η υπόθεση Wingrove κατά Ηνωμένου Βασιλείου (Νοε 1996) κρίθηκε επίσης με ψήφους 7-2 κατά της ελευθερίας της έκφρασης. Αιτών εδώ ήταν ένας ~~πορνογράφος~~ σκηνοθέτης, που είχε γυρίσει ένα βίντεο δεκαοκτώ λεπτών με τον λυρικό τίτλο «Οράματα έκστασης». Το βίντεο υποτίθεται ότι αντλούσε έμπνευση από την ιστορία της Αγίας Τερέζας, μιας καθολικής μοναχής που αγίασε και βίωνε εκστατικά οράματα του Χριστού. Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο απλώς για μια ελαφρών βαρών τσόντα με καλόγριες. Σε κάποιες σκηνές η Αγία έδινε κάτι λεσβιακά φιλάκια σε μια άλλη γκόμενα, που κατά τον αιτούντα ήτανε λέει η ψυχή της, σε κάποιες άλλες, εμ, πώς να το πω, απαύτωνε τέλος πάντων τον Εσταυρωμένο και τον έγλειφε. Ο αιτών υπέβαλε το πόνημά του στην Βρετανική Επιτροπή Κατάταξης Ταινιών [ναι, υπάρχει τέτοιο πράγμα], η οποία όμως αρνήθηκε να επιτρέψη την νόμιμη κυκλοφορία της, επικαλούμενη τον νόμο περί βλασφημίας [ο οποίος παρεμπιπτόντως στην Αγγλία προστάτευε αποκλειστικά και μόνο την Αγγλικανική Εκκλησία. Κράτος δικαίου σου λέει μετά]. Επί λέξει, η Επιτροπή αιτιολόγησε την απόφασή της λέγοντας ότι «η δημόσια διανομή μιας τέτοιας ταινίας θα εξώργιζε και θα προσέβαλλε τα αισθήματα των θρησκευόμενων Χριστιανών». Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι, ενόψει της προστασίας των δικαιωμάτων των άλλων, η άσκηση της ελευθερίας της έκφρασης περιλαμβάνει και το καθήκον αποφυγής, στο μέτρο του δυνατού, κάθε έκφρασης που είναι, καθόσον αφορά αντικείμενα λατρείας, αδικαιολόγητα προσβλητική στους άλλους και βέβηλη. Μάλιστα, το ΕΔΔΑ επιχείρησε να δικαιολογήση την αυτοαναγόρευσή του σε φρουρό του εσωτερικού θρησκευτικού κόσμου με το γνωστό άσφαιρο επιχείρημα ότι στα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν έχει ακόμη αναπτυχθή η πεποίθηση ότι η επιβολή περιορισμών στην έκφραση λόγω του βλάσφημου περιεχόμενου της είναι ασύμβατη με την ΕΣΔΑ. Το επιχείρημα αυτό όμως, το οποίο επαναλαμβάνεται από καιρού εις καιρόν, όταν το ΕΔΔΑ θέλει να αναγνωρίση στα εθνικά κράτη κάποιο περιθώριο εκτίμησης, δεν πείθει, διότι ώφειλε να οδηγήση στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: όταν ο περιορισμός του συνταγματικού δικαιώματος δεν χαίρει γενικής αποδοχής, άρα δεν ερείδεται στερεά στις συνταγματικές αρχές και την πρακτική των ευρωπαϊκών χωρών, τότε η απόφαση πρέπει να είναι εις βάρος του (in dubio pro libertate!).

Panem et tsondam.

Η υπόθεση Murphy κατά Ιρλανδίας (Ιουλ 2003) ήταν μία ακόμη απόφαση δύσπιστη ως προς την θρησκευτική ελευθερία της έκφρασης και γενναιόδωρη ως προς τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό παρεμβατισμό. Μια ενορία ήθελε να μεταδώση ραδιοφωνικώς μια διαφήμιση ταινίας σχετικά με την Ανάσταση ως ιστορικό γεγονός και τα στοιχεία που υπήρχαν σχετικά. Ο ραδιοφωνικός σταθμός συμφώνησε, αλλά δεν είχαν πάρει την άδεια του ραδιοτηλεοπτικού χωροφύλακα: στη Ιρλανδία απαγορεύεται η ραδιοτηλεοπτική μετάδοση μηνυμάτων θρησκευτικού χαρακτήρα. Το ΕΔΔΑ για μία ακόμη φορά εκφράστηκε συντηρητικά, δεχόμενο ότι είναι δυνατός ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης ακόμη και εν όψει των ευαισθησιών των άλλων και ειδικώτερα της προσβολής των εσώτερων προσωπικών πεποιθήσεών τους, ενώ εξάλλου υποβάθμισε συνειδητά το γεγονός ότι επρόκειτο για θρησκευτική έκφραση. Παράλληλα, επιβεβαίωσε ρητώς την πιο περιοριστική νομολογία του, όπως τις αποφάσεις Wingrove και Otto-Preminger-Institut. Η απόφαση μοιάζει ακόμη πιο αδικαιολόγητη αν συγκριθή με την απόφαση της υπόθεσης Verein gegen Tierfabriken Schweiz (VgT) κατά Ελβετίας (Ιουν 2009), που κρίθηκε στo Τμήμα Διηυρυμένης Σύνθεσης: η απαγόρευση τηλεοπτικής μετάδοσης μιας φιλοζωικής διαφήμισης με το επιχείρημα ότι έχει καθαρά πολιτικό χαρακτήρα παραβιάζει την ελευθερία της έκφρασης.

«Ο προφήτης Μωάμεθ δεν απαγόρευε τις γενετήσιες σχέσεις με νεκρούς ή ζώα». Αλλά μην το πήτε κανενός, γιατί αν τυχόν καταδικαστώ για καθύβριση θρησκευμάτων, το ΕΔΔΑ θα επικροτήση, όπως έκανε και στην υπόθεση İ.A. κατά Τουρκίας (Σεπτ 2005). Ένας συγγραφέας τόλμησε να πη κακά πράγματα για το πρόσωπο του Προφήτη υπό μορφήν μυθιστορήματος (κάτι μου θυμίζει αυτό), όπως ας πούμε ότι έκανε σεξ σε περίοδο νηστείας, και το ΕΔΔΑ επιβεβαίωσε, έστω και με πλειοψηφία 4-3, την ντροπιαστική νομολογία των Otto-Preminger-Institut και Wingrove. Το ημερολόγιο όμως έδειχνε πια αρχές του 21ου αιώνα.

Τέλος, η υπόθεση Hachette Filipacchi Associés κατά Γαλλίας (Ιουν 2007), που κρίθηκε με ψήφους 5-2 (υπέρ ο Ροζάκης, κατά ο Λουκαΐδης), αφορούσε τα όρια της δημοσιογραφικής ελευθερίας σε σχέση με επίκαιρα γεγονότα. Στις 06Φεβ1998 δολοφονήθηκε ο Νομάρχης Κορσικής Κλωντ Ερινιάκ στο Αιάκειο. Λίγες ημέρες μετά, το περιοδικό Παρί Ματς κυκλοφόρησε με εξώφυλλο το άψυχο πτώμα του και τίτλο «η Δημοκρατία δολοφονημένη». Η οικογένεια του εκλιπόντος ζήτησε και πέτυχε με δικαστική απόφαση την δημοσίευση στο περιοδικό μιας επανορθωτικής δήλωσης: «Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε χωρίς την συναίνεση της οικογένειας του Κλωντ Ερινιάκ, η οποία θεωρεί την δημοσίευση ως εισβολή στην εσώτερη σφαίρα της ιδιωτικής τους ζωής». Το περιοδικό, αφού εξήντλησε τα εσωτερικά ένδικα μέσα, προσέφυγε στο ΕΔΔΑ, το οποίο θεώρησε ότι καλώς επιβλήθηκε το ως άνω μέτρο στο περιοδικό, διότι το δικαιολογούσε η οδύνη των οικείων του δολοφονηθέντος, μόλις 13 ημέρες μετά τον θάνατό του (τι θα ίσχυε 13 εβδομάδες μετά; 13 χρόνια;). Εδώ η απόφαση κινείται στο όριο, μάλλον από την αρνητική μεριά. Καλώς το ΕΔΔΑ συνυπολόγισε την σχετικά ήπια μορφή του μέτρου, σε σύγκριση ας πούμε με την κατάσχεση, αλλά δεν έλαβε επαρκώς υπόψιν του τον πολιτικό χαρακτήρα της δολοφονίας, άρα το δημόσιο ενδιαφέρον που υπήρχε ως προς την είδηση και το συναφές δικαίωμα πληροφόρησης του κοινού, αλλά και το γεγονός ότι η φωτογραφία δεν προήλθε από κάποια περαιτέρω παράβαση, π.χ. δεν υφηρπάχθη από το νεκροτομείο, αλλά ελήφθη στον δημόσιο χώρο όπου τελέσθηκε η δολοφονία. Και η σκέψη ότι η φωτογραφία δεν προσέφερε τίποτε στην εξιστόρηση του γεγονότος μόνο επιφανειακά πείθει: στην πραγματικότητα ούτε οι περισσότερες από τις φωτογραφίες που επενδύουν τις ειδήσεις προσφέρουν κάτι απολύτως ουσιαστικό, υπό την έννοια ότι η είδηση στέκεται και χωρίς αυτές, αλλά αυτός δεν είναι επαρκής λόγος για να τις απαγορεύσουμε ελαφρά τη καρδία: η εικόνα είναι το άρτυμα του λόγου. Άλλωστε, στην πραγματικότητα η οικτρή εικόνα ενός δολοφονημένου ανθρώπου προσφέρει πολύ περισσότερα στην καταπολέμηση της πολιτικής βίας από πολλές σελίδες ξηρών αναλύσεων. Επιπλέον, όλη αυτή η αναφορά στα αισθήματα των οικείων με προβληματίζει, γιατί για τα αισθήματά μας (πρέπει να) καταφεύγουμε στα μεσημεριανάδικα, όχι στα δικαστήρια. Τέλος, ένα άλλο ζήτημα είναι σε ποιον ανήκει το δικαίωμα στην εικόνα ενός νεκρού προσώπου: ασφαλώς όχι στον νεκρό, που δεν έχει πια δικαιώματα, αλλά ούτε και στους κληρονόμους του, διότι το σχετικό δικαίωμα είναι προσωποπαγές και δεν κληρονομείται. Άραγε θα έκρινε ομοίως το ΕΔΔΑ ως προς τον απαγχονισμό του Σαντάμ Χουσεΐν;

Ο νεκρός του Άλντο Μόρο.

Ελευθερία / Liberty: Iranian Woman Said to Be Lashed Over Photo

Mon, 06 Sep 2010 07:11:00 -0600

New York Times September 5, 2010 A mix-up over a photograph led to a sentence of 99 lashes for the Iranian woman whose earlier death sentence by stoning from Iranian authorities caused an international outcry, a lawyer for the woman said Sunday. The lashing of the woman, Sakineh Mohammadi Ashtiani, 43, was carried out in the northern Iran prison where she is being held, according to the lawyer

Ελευθερία / Liberty: American Muslims Ask, Will We Ever Belong?

Mon, 06 Sep 2010 07:09:00 -0600

New York Times September 5, 2010 For nine years after the attacks of Sept. 11, many American Muslims made concerted efforts to build relationships with non-Muslims, to make it clear they abhor terrorism, to educate people about Islam and to participate in interfaith service projects. They took satisfaction in the observations by many scholars that Muslims in America were more successful and

The Greek Crisis: Do not fall for talk of European solvency

Mon, 06 Sep 2010 06:56:00 -0600

by Wolfgang Münchau Financial Times September 5, 2010 While the Europeans are celebrating the end of the financial crisis, something strange is happening in the bond markets. The gap in the yields – the spread – between the 10-year bonds of peripheral eurozone countries and Germany has been growing at an alarming rate. It is now close to the level that prevailed in the days before the European

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Ο Βαρδινογιάννης παραδίδει τον Παναθηναϊκό στο Βγενόπουλο!

Mon, 06 Sep 2010 06:19:38 -0600

Λεπτομέρειες: http://sports.in.gr/football/superleague/article/?aid=1231057979 Δυο σημεία με σημασία: Η μεταβίβαση γίνεται δωρεάν –άλλο το πόσο θα κοστίσει, και Ουδείς ερώτησε τη γνώμη του Προέδρου Κωσταντόπουλου! Filed under: ποδόσφαιρο κλπ Tagged: Βγενόπουλος, Παναθηναϊκός

Dealsend - A common mistake: Αϊ Ποντς

Mon, 06 Sep 2010 05:43:49 -0600

H Apple παρουσίασε την περασμένη βδομάδα καινούργια Ipod (s).

Όσοι δεν τα έχετε δεί, μπορείτε να τα δείτε ΕΔΩ.

Θα πω λοιπόν μερικά πράγματα για αυτά τα μηχανάκια που αλλάξανε τον τρόπο που ακούμε αλλα κυρίως αγοράζουμε μουσική.

1. Θεωρώ το προηγούμενο Ipod Shuffle (3), μεγάλη πατάτα! Είμαι ευτυχής κάτοχος Ipod Shuffle (2), το προ-προηγούμενο, κι όταν βγήκε το καινούργιο, μία που το κοίταξα, μία που δεν το ξανακοίταξα. Καταρχήν τι ήταν αυτό με τις φωνητικές εντολές; Δλδ, αν κάποιος το ενωνε στο αυτοκίνητο ή με ηχεία γενικότερα, πως θα κατάφερνε να αλλάξει γαμω τραγούδι; Οπότε αποτυχία!!

2. Το ΝΕΟ Ipod Shuffle, είναι ίδιο με αυτό που ήδη έχω. Αρα και πάλι αποτυχία. Γιατί εμένα που μου αρέσει η ιδέα του μικρού ipod, που δεν με νοιάζει να ακούω τα τραγούδια ανακατεμένα και γενικά που δεν είμαι List Freak, τι το καινούργιο έχω με το νέο ipod shuffle? Τις άχρηστες φωνητικές εντολές; Ακόμα και το σχήμα είναι ξανά όπως αυτό που ήδη έχω. Δηλαδή, ένα βήμα μπρός, δύο πίσω.

3. Το νέο Ipod Nano, το θέλω! Αυτό μάλιστα! Αυτό μετά πάλι απο το άκαιρο προηγούμενο με την VGA camera είναι εξέλιξη. Ειναι μικρό σαν το shuffle, και έχει και οθονίτσα! Και σε λίγο θα φοριέται και σαν ρολοϊ.

4. Το ipod touch, δεν το καταλαβαίνω σαν συσκευή. Προφανώς κάποιους ενδιαφέρει, εμένα πάλι όχι. Αν είναι να έχω την γκουμούτσα για μουσική, ας μπορεί να πάρει και κανα τηλέφωνο. Οπότε εδώ επιλέγω με κλειστά μάτια Iphone.

5. Αν και δεν είναι στο topic, το Iphone 4 είναι στην wish list μου, αλλά δεν βιάζομαι καθόλου. Το iphone 3G που έχω ακόμα δουλεύει μια χαρά, το γύρισα και σε 3.1.Χ ios και δεν κολλάει, οπότε παραμένω εκεί για την ώρα.*Dealsend*

e-rooster.gr: Η οικονομία ως «παράπλευρη απώλεια»

Mon, 06 Sep 2010 01:04:40 -0600

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι πρόβλημα δυστυχώς αυτόνομο, στενά οικονομικό. Η σημερινή δημοσιονομική κατάσταση, η υπερτροφία του δημόσιου τομέα και η συνολική έλλειψη ανταγωνιστικότητας έχουν βαθιές ρίζες που μόνο μία σφαιρικά φιλελεύθερη πολιτική μπορεί να θεραπεύσει. Με μια ολόκληρη σειρά τομέων της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής να πάσχουν, η σημερινή κατάσταση της οικονομίας μπορεί να θεωρηθεί μια «παράπλευρη απώλεια» της ελληνικής πολιτικής και κοινωνίας.

Το θεμελιώδες πρόβλημα είναι ένα. Θα το συνοψίσω: Πρόκειται, αφενός μεν για αδυναμία συγκρότησης, αφετέρου δε για αδυναμία εκμετάλλευσης. Η δεύτερη πηγάζει -όχι όμως ολοκληρωτικά- από την πρώτη. Και εξηγώ:

Αδυναμία συγκρότησης: το ελληνικό κράτος υπέπεσε, από τη γέννησή του, σε δύο κεφαλαιώδη σφάλματα.

Και πώς θα ήταν δυνατόν να μη συμβαίνει αυτό όταν τίποτε σχεδόν στην ασκούμενη πολιτική στους λοιπούς τομείς δεν ευνοεί την οικονομία; Η ισοπεδωτική και ανεπαρκής Παιδεία βοηθά την οικονομία; Η κατασπατάληση πόρων στην Υγεία βοηθά την οικονομία; Η αντιπαραγωγική γραφειοκρατία βοηθά την οικονομία;

Πρώτον: δεν κατάφερε ποτέ να απαλλαγεί από την οθωμανική «κληρονομιά». Οι διαπροσωπικές σχέσεις, η εξαπάτηση των αρχών, η διαφθορά και η έλλειψη εμπιστοσύνης προς το κράτος (φαινόμενα εν μέρει δικαιολογημένα υπό ξένη κατοχή) μεταφέρθηκαν αυτούσια στο νέο εθνικό κράτος. Γιατί; Διότι το κράτος αυτό διαμορφώθηκε συγκεντρωτικά και χωρίς καμία ευαισθησία προς τις ελληνικές πραγματικότητες. Κράτος «βαυαρικού» ή «γαλλικού» τύπου, με διάλυση των παραγωγικών κοινοτήτων (θυμηθείτε Υδρα, Σπέτσες, Ψαρά, Κάσο, Αμπελάκια, Ζαγόρι κ.ο.κ.). Οι ελληνικές πραγματικότητες αντέδρασαν και έθεσαν το κράτος αυτό απέναντί τους. Ποτέ δεν το αισθάνθηκαν δικό τους. Το κράτος έγινε φέουδο προς άλωση και ληστρική εκμετάλλευση για όσους είχαν τη δυνατότητα να το πράξουν.

Δεύτερον: Σαν να μην έφτανε αυτό, το κράτος -καθώς εξελίχθηκε σε παμφάγο- είτε υποκατέστησε (κρατικοποιήσεις) είτε παρέλυσε τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Αυτές ανθούν, λοιπόν, όπου και όταν δεν έχουν να κάνουν με το κράτος.

Η ναυτιλία είναι το πιο κραυγαλέο παράδειγμα: Μακριά από το εσωτερικό ελληνικό περιβάλλον, παίζοντας στον διεθνή χώρο, οι Ελληνες έφτιαξαν την πρώτη ναυτιλία του κόσμου. Εμείς εδώ, στην Ελλάδα, ούτε καν τις παράπλευρες ωφέλειες του γιγάντιου αυτού επιτεύγματος δεν μπορέσαμε να εξασφαλίσουμε! Διαλύσαμε τα ναυπηγεία και τις ναυπηγοεπισκευαστικές υπηρεσίες. 15 χρόνια «φτιάχνεται» μια σιδηροδρομική σύνδεση λίγων χλμ. προς τον λιμένα του Νέου Ικονίου. Αποτρέψαμε ουσιαστικά τη στροφή προς το ναυτικό επάγγελμα. Υποβαθμίσαμε τον Πειραιά και τα άλλα μεγάλα λιμάνια. Τα φετινά «Ποσειδώνια» π.χ. έγιναν στο Ελληνικό ελλείψει χώρου στον Πειραιά, όπου δεν υπάρχει ούτε ένα πεντάστερο ξενοδοχείο!

Ιδού, λοιπόν, πώς εκφράζεται -και πώς συνδέεται- η αδυναμία εκμετάλλευσης (των δυνατοτήτων) με την αδυναμία συγκρότησης του κράτους.

Για να δημιουργήσουμε, λοιπόν, μια νέα, ανταγωνιστική, Ελλάδα πρέπει να αρθούν όλα τα εμπόδια που έχουν εγερθεί απέναντι στην παραγωγικότητα, τη δημιουργικότητα του Ελληνα

Ανέφερα προηγουμένως ότι η σημερινή κατάσταση της οικονομίας αποτελεί «παράπλευρη απώλεια» της ελληνικής πολιτικής και κοινωνίας. Και πώς θα ήταν δυνατόν να μη συμβαίνει αυτό όταν τίποτε σχεδόν στην ασκούμενη πολιτική στους λοιπούς τομείς δεν ευνοεί την οικονομία; Η ισοπεδωτική και ανεπαρκής Παιδεία βοηθά την οικονομία; Η κατασπατάληση πόρων στην Υγεία βοηθά την οικονομία; Η αντιπαραγωγική γραφειοκρατία βοηθά την οικονομία; Ο αστικός υδροκεφαλισμός, με την Αθήνα να απορροφά το 50% των πόρων, βοηθά την οικονομία; Η κατασπατάληση του «περιβαλλοντικού κεφαλαίου» σε μια τριτοκοσμική τουριστική ανάπτυξη και η απαράδεκτης αισθητικής τσιμεντοποίηση της χώρας, βοηθά την ελληνική οικονομία; Τα παραδείγματα είναι άπειρα.

Για να δημιουργήσουμε, λοιπόν, μια νέα, ανταγωνιστική, Ελλάδα πρέπει να αρθούν όλα τα εμπόδια που έχουν εγερθεί απέναντι στην παραγωγικότητα, τη δημιουργικότητα του Ελληνα. Χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο δημόσιο τομέα. Αλλά, αντί να τον δημιουργήσει, στη θέση του η κυβέρνηση επέλεξε το οριζόντιο κουτσούρεμα μισθών και επιδομάτων όλων των δημοσίων υπαλλήλων.

Αντί να εξορθολογίσει το κράτος και να το απαλλάξει από άχρηστες, κοστοβόρες και χρονοβόρες δραστηριότητες -που, επιπλέον, δυσκολεύουν και τον ιδιωτικό τομέα- το κράτησε όπως είναι και απλώς τιμώρησε τους υπαλλήλους!

Στην Ελλάδα όλοι ξεχνούν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κι αυτοί άνθρωποι με όνειρα και φιλοδοξίες. Θα ήθελαν κι αυτοί να νιώσουν χρήσιμοι, παραγωγικοί, πιο ευτυχείς με τη δουλειά τους, που πολλοί την κάνουν με αυταπάρνηση. Αλλά αυτό χωρίς ριζική αλλαγή της δομής και της λειτουργίας του δημόσιου τομέα δεν γίνεται. Δεν γίνεται χωρίς αλλαγή στην Παιδεία, ώστε να διαθέτουμε έρευνα, καταρτισμένους επιστήμονες, άτομα ικανά για ποιοτική στελέχωση της διοίκησης και του ιδιωτικού τομέα.

Αντίστοιχες δράσεις πρέπει να υπάρξουν σε όλο το φάσμα. Στόχος: η άρση των αντικινήτρων ανάπτυξης, η εξοικονόμηση πόρων, η υποστηρικτική και όχι ανασταλτική λειτουργία του κράτους.

Σήμερα την αδυναμία ριζικών αλλαγών στο μέγεθος και τη λειτουργία του κράτους αλλά και σε όλους τους υποστηρικτικούς της οικονομίας τομείς την πληρώνουν αφενός μεν οι φορολογούμενοι, ιδίως δε η μεσαία τάξη, με τη συνεχή, όλο και υψηλότερη φορολόγηση, αφετέρου δε οι επιχειρήσεις, με την απίστευτη γραφειοκρατία, τους απαγορευτικούς φορολογικούς συντελεστές κ.λπ.

Αυτό δεν πρόκειται να το επιτρέψουν οι φιλελεύθερες δημιουργικές δυνάμεις της χώρας, που σήμερα ασφυκτιούν ανάμεσα σ’ έναν παλαιοδεξιό λαϊκισμό και στην αδυναμία των σοσιαλιστών να βρουν λύση εκεί όπου υπάρχουν οι «πυρήνες» των προβλημάτων

Με δυο λόγια: η κυβέρνηση, με τη συνεχή φορολόγηση των μεσαίων ιδίως στρωμάτων, καταστρέφει την ενεργό ζήτηση – τη ζωντανή κινητήριο δύναμη της οικονομίας. Με τον δε γραφειοκρατικό και φορολογικό «στραγγαλισμό» των επιχειρήσεων καταστρέφει την ίδια τη δυνατότητά της χώρας να παράγει -την πηγή της δημιουργίας.

Επιπλέον: Η οικονομία μας δεν ζει εν κενώ. Καλή και άγια η δημοσιονομική προσαρμογή. Χωρίς όμως τη ριζική αλλαγή σε όλους τους -άμεσα ή έμμεσα- συνδεόμενους με την οικονομία τομείς, η ανόρθωση δεν θα επιτευχθεί. Η οικονομία θα υποκύψει όχι μόνο λόγω των καθαρά δικών της αδυναμιών αλλά και ως παράπλευρη απώλεια της ατολμίας ως προς τον συνολικό εκσυγχρονισμό του κράτους και της κοινωνίας.

Εκεί όπου το παλιό σύστημα φοβάται να κινηθεί, οι δυνάμεις της κοινωνίας που δημιουργούν και προοδεύουν πρέπει να τολμήσουν να κινηθούν προς την κατεύθυνση μιας συνολικής, ριζοσπαστικής αλλαγής.

«Η φύση απεχθάνεται το κενό». Το ίδιο και η Δημοκρατία…

Ντόρα Μπακογιάννη

————————————————-

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 5/9/2010

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Όταν ο μπάρμπα – Γιάννης ήταν με τη ΔΡΑΣΗ

Sun, 05 Sep 2010 23:35:27 -0600

Τώρα θα μου πείτε τι ήταν αυτή η “Δράση”… Με δυο λόγια, κάτι νεοφιλελεύθεροι τύποι μαζί με το Στέφανο Μάνο. Δείτε τα βιντεάκια. * Filed under: Η πολιτική στην καλύβα

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: “Το ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να κυβερνήσει τον τόπο”

Sun, 05 Sep 2010 15:01:07 -0600

Τάδε έφη Πέτρος Τατούλης, μόλις δυο χρόνια πριν: http://e-rooster.gr/09/2008/933 (Τι διάολο, μεσολάβησε η Θεία Φώτιση και άλλαξαν τα πράγματα;) * Ο Πέτρος Τατούλης για τον ΓΑΠ, από τον ίδιο σύνδεσμο: Ο κ. Παπανδρέου το 2004 δεν διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματός του καταθέτοντας κάποια συγκεκριμένη ατζέντα, κάποια ιδεολογική πλατφόρμα προς συζήτηση, εκείνες τις βασικές συνιστάμενες [...]

old whig: Δημοκρατία –ασθμαίνουσα και παγκοσμίως οπισθοχωρούσα…

Sun, 05 Sep 2010 14:50:00 -0600

Τα 90ς υπήρξαν ομολογουμένως η «χρυσή δεκαετία» για τη δημοκρατία παγκοσμίως. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη, απολυταρχικά καθεστώτα κατέρρεαν και στη θέση τους άνθιζαν φιλελεύθερες δημοκρατίες, με διάφορες παραλλαγές ανά περίπτωση βέβαια. Τα παραδείγματα εκτείνονταν από την Αφρική έως την Ανατολική Ευρώπη και από τα βάθη της Ασίας έως τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Όλα έδειχναν ότι οι παγκόσμιες κοινωνίες ήταν έτοιμες να κλειδώσουν, μια για πάντα, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, τους «απολυταρχικούς σκελετούς» του παρελθόντος.

Η κατάσταση όμως δεν εξελίχθηκε ανάλογα. Έτσι, ενώ το «παγκόσμιο βαρόμετρο δημοκρατίας» της οργάνωσης Freedom House έδειχνε ότι το 2005 μόλις 9 χώρες παγκοσμίως είχαν υποστεί κάποιο πισωγύρισμα όσον αφορά το δημοκρατικό τους πολίτευμα, τέσσερα χρόνια μετά, το 2009, ο αριθμός αυτός είχε φθάσει τις 40. Την ίδια χρονιά, ο αριθμός των χωρών στις οποίες υπήρχαν δημοκρατικά καθεστώτα παγκοσμίως, έπεφτε στο θλιβερό –και χαμηλό 15ετίας- επίπεδο των μόλις 116 σε όλον τον κόσμο.

Τα στατιστικά όμως, δεν λένε όλη την αλήθεια για την παγκόσμια οπισθοχώρηση της δημοκρατίας –οι ίδιες οι ιστορίες των κρατών, μιλούν από μόνες τους. Στη Ρωσία, ξεκινώντας από το 2000, ο νέος πρόεδρος της χώρας Βλάντιμιρ Πούτιν, εκμεταλλευόμενος τη διάχυτη οργή του λαού για την κατάρρευση της οικονομίας, «πέρασε» μεταρρυθμίσεις οι οποίες εκμηδένισαν την όποια ελπίδα για ένα αληθινά δημοκρατικό καθεστώς. Διόρισε τοπικές ηγεσίες με το «έτσι θέλω», απέκτησε με διάφορους τρόπους τον πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ και εκμηδένισε την επιρροή όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης με μη θεμιτά μέσα, μετατρέποντας εαυτόν σε «απόλυτο κυρίαρχο».

Στις Φιλιππίνες, η πρόεδρος Γκλόρια Αρόγιο, χρησιμοποίησε το 2006 μία κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, για να εγκαθιδρύσει ουσιαστικά μία στρατιωτική δικτατορία, με την προεδρία της να συνδέεται με μία δραματική αύξηση διώξεων και θανάτων ακτιβιστών του ευρύτερου αντιπολιτευόμενου χώρου. Στο Ιράκ, οι αρχικοί ηγέτες της μετά-Σαντάμ εποχής, χρησιμοποίησαν πλειάδα αθέμιτων μέσων έναντι των αντιπάλων τους για να σκαρφαλώσουν στην εξουσία. Στην Αφρική δε, τα παραδείγματα ηγετών-σωτήρων που παίρνοντας την εξουσία έδειχναν το πραγματικό τους πρόσωπο, είναι αναρίθμητα. Άξιος εκπρόσωπος, στην Κένυα, ο πολύς πρόεδρος Κιμπάκι, ο οποίος ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενος δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, για να την κατακτήσει και να διαιρέσει φυλετικά –και όχι μόνο- τους πολίτες της ταλαίπωρης χώρας του.

Ίσως όμως το πλέον τρανταχτό παράδειγμα χώρας, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά «βήματα προς τα πίσω» όσον αφορά το δημοκρατικό της πολίτευμα, είναι αυτό της Ταϋλάνδης. Η χώρα αυτή της νοτιοανατολικής Ασίας, αποτέλεσε την περασμένη δεκαετία έναν από τους περιώνυμους «ασιατικούς τίγρεις» της ανάπτυξης, χαρακτηριζόμενη και ως «η πιο ελπιδοφόρα νέα δημοκρατία στον κόσμο». Το σύνταγμα το οποίο είχε ψηφιστεί ήταν αναμφίβολα ένα από τα πιο προοδευτικά και ρηξικέλευθα σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η Ταϋλάνδη, είχε μπει για τα καλά στις «ράγες της ευημερίας».

Κάπου εκεί όμως, στις αρχές της χιλιετίας, ήρθε η μεγάλη ασιατική οικονομική κρίση, η οποία προκάλεσε τριγμούς στο οικοδόμημα της χώρας. Εκμεταλλευόμενος το κλίμα οργής και την εν γένει αστάθεια που επικράτησε, ο Ταξίν Σιναβάτρα –ένας δισεκατομμυριούχους μεγιστάνας των ΜΜΕ-, επικράτησε στις εκλογές με την υπόσχεση να εξυγιάνει την οικονομία και να προωθήσει κοινωνικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των φτωχών.

Ο Σιναβάτρα ήταν ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα λαϊκιστή πολιτικάντη. Όταν ανήλθε στην εξουσία, και αφού εφάρμοσε κάποιες από τις λαϊκίστικες πολιτικές του για να κατευνάσει τα πλήθη, ενορχήστρωσε μία πρωτοφανή λεηλασία του συνόλου των «νεαρών» δημοκρατικών θεσμών της χώρας, δρώντας σε όλα τα φάσματα της πολιτικής ως ένας στυγνός, αλλά και διαβολεμένα ευφυής, δικτάτορας. Η πιο ενδεικτική περίπτωση των πεπραγμένων του, ήταν ο περίφημος «πόλεμος» κατά των ναρκωτικών. Στην διάρκεια αυτού του «πολέμου», σκοτώθηκαν μυστηριωδώς, περισσότεροι από 2.500 πολίτες, η τραγική πλειοψηφία των οποίων ανήκαν στον αντιπολιτευόμενο χώρο.

Αν ο παρατηρητής θελήσει να ψηλαφήσει τα αίτια αυτής της παγκόσμιας οπισθοχώρησης της δημοκρατίας, οφείλει να ξεκινήσει από τον τρόπο με τον οποίο εμπεδώθηκε η δημοκρατία στις συγκεκριμένες χώρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι τοπικοί άρχοντες, έβλεπαν την δημοκρατία απλά ως μία ακολουθία εκλογικών διαδικασιών, τις οποίες εφόσον κέρδιζαν, μετά θεωρούσαν εαυτούς νομιμοποιημένους να χρησιμοποιούν οποιονδήποτε τρόπο και μέσο για να κρατήσουν και να διευρύνουν την εξουσία τους, μετατρέποντάς την σε απολυταρχική και απόλυτη. Μία προφανώς, αρκετά «στενή» και υπέρ των ημών συμφερόντων, ερμηνεία της…

Παράλληλα, μετά το 2001 κυρίως, τα ανεπτυγμένα δυτικά κράτη άρχισαν να στρέφουν αλλού την προσοχή τους και μάλιστα πολλές φορές συνέβη κάτι ακόμα χειρότερο. Σε περιπτώσεις όπως αυτές του Πακιστάν και της Μαλαισίας, η Δύση ουσιαστικά υποστήριξε την ύπαρξη απολυταρχικών καθεστώτων, εξαιτίας του γεγονότος ότι την βοηθούσαν στον περιώνυμο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Επιπρόσθετα, σημαντικό ρόλο σε αυτό το παγκόσμιο πισωγύρισμα, έπαιξε και η παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά στο προφίλ της δημοκρατίας παγκοσμίως. Έχοντας στις περισσότερες των περιπτώσεων, συνδέσει λανθασμένα την δημοκρατία με την οικονομική ανάπτυξη, οι πολίτες αυτών των χωρών, όταν άρχισε να ξεσπά η κρίση, έριξαν το φταίξιμο στο δημοκρατικό πολίτευμα και σε όσους ανά περίπτωση το εγκαθίδρυσαν.

Ίσως όμως το χειρότερο γεγονός όλων, είναι η κομβική μεταβολή στη διάθεση των πολιτών αυτών των χωρών απέναντι στη δημοκρατία. Κυριότερα δε όλων, των πολιτών της μεσαίας αστικής τάξης, η οποία απετέλεσε και την κινητήριο δύναμη για την επαναφορά της δημοκρατίας. Τώρα, οι ίδιοι πολίτες που έδωσαν και την ψυχή τους για να «ρίξουν» τους δικτάτορες, συνειδητοποιούν πόσο δύσκολο είναι να στερεωθεί και να αναπτυχθεί μία υγιής δημοκρατία. Μάλιστα, πολλές φορές, με πρόσχημα την πάλη τους για τη δημοκρατία, χρησιμοποιούν και μέσα τα οποία αποτελούσαν ίδιον των «τεράτων» που οι ίδιοι αποκαθήλωσαν!! «Έπρεπε να σώσουμε τη δημοκρατία, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να αγνοήσουμε τις εκλογές», επιχειρηματολογούσαν οι διπλωμάτες που είχε στο πλευρό του ο Σιναβάτρα. Αλήθεια, τι όμορφη και δημοκρατική δικαιολογία…

Ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα, για να εμπεδωθεί και να αποκτήσει στέρεες ρίζες σε μία κοινωνία, απαιτεί ισχυρούς θεσμούς στηριζόμενους από σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, έχει ανάγκη από μία ισχυρή αντιπολίτευση απέναντι στην κυβερνώσα παράταξη και πάνω από όλα, προϋποθέτει την αποδοχή και την διενέργεια συμβιβασμών από όλους. Και όσοι έχουν ζήσει υπό την βαριά σκιά απολυταρχικών καθεστώτων, μπορούν να βεβαιώσουν ότι τα προαναφερθέντα, αποτελούν ήσσονος μεγέθους θυσίες έναντι των καρπών μίας αληθινά ελεύθερης κοινωνίας…

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Σακινέχ Μοχαμάντι Αστιανί

Sun, 05 Sep 2010 13:03:05 -0600

Του Μιχάλη Μιχελή Όλα κρίνονται τις τελευταίες τούτες ώρες. Η παγκόσμια κοινή αγωνία και διαμαρτυρία, δίνει τις τελευταίες της προσπάθειες, για να σταματήσει την υλοποίηση της καταδίκης, της 43χρονης Ιρανής Σακινέχ Μοχαμάντι Αστιανί. Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, τη Δευτέρα τα ξημερώματα της 6ης Σεπτεμβρίου, θα λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου! Διεθνείς προσωπικότητες, όπως η Τζόαν Μπαέζ, [...]

A Blog About Nothing: Laurindo Almeida with The Modern Jazz Quartet

Sun, 05 Sep 2010 12:37:00 -0600

The Modern Jazz Quartet with classical guitarist Laurindo Almeida playing Jobim’s One Note Samba.

More
thanks to Orin Kerr

Ελευθερία / Liberty: Three Issues in the Debate over the “Ground Zero Mosque”

Sun, 05 Sep 2010 12:30:00 -0600

by Ilya Somin The Volokh Conspiracy August 31, 2010 The ongoing debate over the “Ground Zero Mosque” has generated lots of commentary. But I fear that much of it conflates three separate issues: whether the government should use its power to block the construction of the mosque, whether the construction of any Islamic facility near Ground Zero is objectionable, and whether this particular

The Greek Crisis: The EU can be a boon for Greece

Sun, 05 Sep 2010 12:05:00 -0600

by Paul Romer Financial Times September 2, 2010 At first glance Greeks seem cursed by the EU. Their membership precludes an exchange-rate devaluation, the traditional way out of a financial crisis. But, on closer inspection, the EU offers a far more potent option. Corruption in Greece is like the worst kind of tax; one that discourages economic activity without raising revenue. Yet Greek

The Greek Crisis: Η ανάπτυξη και η ποιότητα της παραγωγής

Sun, 05 Sep 2010 08:58:00 -0600

του Ναπολέοντα Μαραβέγια Ελευθεροτυπία 5 Σεπτεμβρίου 2010 Η χώρα μας, παρά τη σημερινή οικονομική κρίση, βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο ευημερίας σύμφωνα με τις κατατάξεις των διεθνών οργανισμών, εφόσον κατατάσσεται στις 25 πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Οι κατατάξεις αυτές γίνονται με ποσοτικά κριτήρια και αφορούν κυρίως το κατά κεφαλήν εισόδημα και άλλα αριθμητικά μεγέθη, τα οποία έχουν

e-rooster blog: Κάπνισμα: σύγκρουση συμφερόντων, όχι δικαιωμάτων

Sun, 05 Sep 2010 07:22:00 -0600

Πρόσφατα η Κυβέρνηση έθεσε σε λειτουργία έναν νόμο που απαγορεύει το κάπνισμα σε όλους τους κλειστούς ιδιωτικούς χώρους πέραν της οικίας, στους οποίους εισέρχονται οικειοθελώς και αυτοβούλως άνθρωποι. Η συνήθης δικαιολογία από τους υποστηρικτές της καπνοαπαγόρευσης είναι ότι γίνεται στο όνομα του δικαιώματος της υγείας των μη καπνιστών. Εκτός από το δικαίωμα στην υγεία, δηλαδή να μην σε βλάπτουν οι συνάνθρωποι σου χωρίς την συγκατάθεση σου υπάρχει και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, δηλαδή το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης και διάθεσης ενός χώρου ή πράγματος.

Η πραγματικότητα είναι ότι τα δυο αυτά δικαιώματα είναι απόλυτα συμβατά μεταξύ τους και δεν αλληλοσυγκρούονται στην περίπτωση των καταστημάτων που επιτρέπουν το κάπνισμα. Το γιατί θα έπρεπε να είναι προφανές σε όλους. Η δημιουργία ενός τέτοιου καταστήματος (δικαίωμα στην ιδιοκτησία) από μόνη της δεν βλάπτει την υγεία ενός μη καπνιστή (δικαίωμα στην υγεία), για να γίνει αυτό πρέπει να βρεθεί μέσα και αυτό δεν γίνεται δίχως την συγκατάθεση του. Κανονικά δεν θα χρειαζόταν να παραθέσω άλλα επιχειρήματα και να τελειώσει εδώ η συζήτηση εφόσον δεν καταπατείται το δικαίωμα στην υγεία του Α από την πράξη του B. Δυστυχώς όμως για κάποιο λόγο δεν είναι προφανές σε όλους και αυτό που με εκπλήσσει ακόμη περισσότερο είναι ότι συναντάω και κάποιους φιλελεύθερους να υποστηρίζουν αυτήν την καπνοαπαγόρευση.

Ένα άτομο μπαίνοντας δίχως καταναγκασμό μέσα σε ένα κατάστημα που γνωρίζει ότι καπνίζουν βλάπτει συνειδητά την υγεία του όπως όταν επιλέγει να πάει σε ένα πάρτι στο σπίτι μιας φίλης του όπου οι καλεσμένοι επιτρέπεται να καπνίζουν. Στην μια περίπτωση το κάνει γιατί θέλει πχ να πιει έναν καφέ και στην άλλη γιατί θέλει να δει την φίλη του.

Όπως δεν μπορεί να απαγορεύσει το κάπνισμα στο σπίτι της φίλης του επειδή θέλει απλά την παρέα αλλά όχι τον καπνό έτσι θα έπρεπε να μην έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει το κάπνισμα στο κατάστημα με την πρόφαση ότι επιθυμεί μονάχα τον καφέ και όχι τον καπνό. Η ικανοποίηση της επιθυμία του και μόνο δεν αρκεί για να επέμβει το Κράτος, πρέπει να καταπατείται κάποιο ατομικό του δικαίωμα.

Όπως έγραψα δεν υπάρχει σύγκρουση ατομικών δικαιωμάτων (ιδιοκτησίας και υγείας), αυτό που υπάρχει είναι σύγκρουση συμφερόντων, ο αντικαπνιστής έχει συμφέρον να του παρέχει ένας συνάνθρωπος του μια υπηρεσία που αυτός θέλει (καφέ δίχως καπνό) και ο συνάνθρωπος του έχει συμφέρον να παρέχει την υπηρεσία που ζητάει ένας άλλος άνθρωπος (καφέ με την δυνατότητα να καπνίζει).

Σε μια πραγματικά φιλελεύθερη Δημοκρατία η εξουσία δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί την εκάστοτε ομάδα συμφερόντων που μπόρεσε να την επηρεάσει αλλά για να προασπίζει τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών.

Αντικαθιστώντας τα ατομικά δικαιώματα με την επιθυμία, την αυθαίρετη εξουσία και την βία οδηγούμαστε σε μια αέναη πάλη των τάξεων* στην οποία κάθε ομάδα συμφερόντων προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το Κράτος για να επιβάλλει τα συμφέροντα της.

*όχι τα άκυρα του Μάρξ, αυτή που περιγράφει ο φιλελεύθερος Charles Comte (1782-1837)

Το αστείο είναι ότι κάποιοι φιλελεύθεροι από εμάς δέχονται την δημιουργία coffee shops όπου μπορείς να καπνίσεις κάνναβη αλλά δεν δέχονται τα καταστήματα που μπορείς να καπνίσεις καπνό! Και τα δυο πρέπει να επιτρέπονται για τους ίδιους ακριβώς λόγους: Ιδιοκτησία χώρου, ιδιοκτησία εαυτού και δικαίωμα να συναλλάσεσαι, με δύο λόγια ατομικές ελευθερίες.

Βλέποντας το βίντεο από το ReasonTV εύχομαι και εγώ τουλάχιστον οι φιλελεύθεροι υποστηρικτές της καπναπαγόρευσης αν όχι όλοι οι άνθρωποι να αγαπούσαν περισσότερο την ελευθερία απ' ότι μισούν τον καπνό...

Τελικά δεν είναι απίθανο σε λίγα χρόνια να συμπεριλαμβάνονται και οι οικίες μας στους ιδιωτικούς χώρους όπου θα απαγορεύεται το κάπνισμα.

Διαβάστε:
- The Case Against Smoking Bans - Cato Institute (via Kouk)

Παλιότερα άρθρα για το κάπνισμα στο e-roosters:
- Η Nosmoke.gr και ο φασισμός της αντικαπνιστικής υστερίας
- Η Απαγόρευση του Καπνίσματος...σκοτώνει;
- NO SMOKING
- Απαγορεύεται το καπνίζειν!

ΠΕΤΡΟΣ ΤΑΤΟΥΛΗΣ Πολιτικό ιστολόγιο: Νέα Πελοπόννησος

Sun, 05 Sep 2010 07:22:00 -0600

h1 a:hover {background-color:#888;color:#fff ! important;} div#emailbody table#itemcontentlist tr td div ul { list-style-type:square; padding-left:1em; } div#emailbody table#itemcontentlist tr td div blockquote { padding-left:6px; border-left: 6px solid #dadada; margin-left:1em; } div#emailbody table#itemcontentlist tr td div li { margin-bottom:1em; margin-left:1em; } table#itemcontentlist tr td a:link, table#itemcontentlist tr td a:visited, table#itemcontentlist tr td a:active, ul#summarylist li a { color:#000099; font-weight:bold; text-decoration:none; } img {border:none;}

Νέα Πελοπόννησος

ΘΑΡΡΟΣ: «Καλοδεχούμενη η όποια στήριξη…»

Posted: 04 Sep 2010 06:07 AM PDT

Τον ανεξάρτητο χαρακτήρα της πολιτικής του κίνησης επανέλαβε χθες από την Καλαμάτα ο υποψήφιος περιφερειάρχης Πέτρος Τατούλης, ακόμα και στην περίπτωση στήριξής του από το ΠΑΣΟΚ.

Τα δύσκολα προβλήματα απαιτούν καθαρές απόψεις, τολμηρές λύσεις και αποφασιστικές πράξεις. Στο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό αδιέξοδο υπάρχει διέξοδος.

You are subscribed to email updates from Νέα Πελοπόννησος - Πέτρος Τατούλης To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.	Email delivery powered by Google
Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610

The Greek Crisis: Ποιος θα επενδύσει στην καταστροφή;

Sun, 05 Sep 2010 06:13:00 -0600

του Λουκά Τσούκαλη Καθημερινή 5 Σεπτεμβρίου 2010 Χρειάζονταν οι διακοπές για να πάρουμε κάποια απόσταση από τα τεκταινόμενα μετά τον ανελέητο βομβαρδισμό αρνητικών γεγονότων και ειδήσεων που υποστήκαμε τους τελευταίους μήνες. Χρειαζόταν και μια ανάσα πριν έρθουν τα επόμενα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή θέση με δική της υπαιτιότητα. Ο επιμερισμός ευθυνών ανάμεσα σε ένα πολιτικό προσωπικό, εν

The Greek Crisis: Επενδύσεις, κ. Παπανδρέου

Sun, 05 Sep 2010 06:11:00 -0600

του Μπάμπη Παπαδημητρίου Καθημερινή 5 Σεπτεμβρίου 2010 Aπό το ντοσιέ προτάσεων, επιτευγμάτων και εκκρεμοτήτων που έχουν ετοιμάσει οι συνεργάτες του πρωθυπουργού λείπει το κρισιμότερο μέγεθος: η επενδυτική αναγέννηση. Καμία δημοσιονομική εξυγίανση, καμία επιτυχία στην πατάξη της φοροδιαφυγής, καμία αναδιοργάνωση κρατικών υπηρεσιών, καμία πρωτοπόρα δράση δεν θα φέρει το αποτέλεσμα που με απόλυτη

Ελευθερία / Liberty: America’s History of Fear

Sun, 05 Sep 2010 06:02:00 -0600

by Nicholas D. Kristof New York Times September 4, 2010 A radio interviewer asked me the other day if I thought bigotry was the only reason why someone might oppose the Islamic center in Lower Manhattan. No, I don’t. Most of the opponents aren’t bigots but well-meaning worriers — and during earlier waves of intolerance in American history, it was just the same. Screeds against Catholics from

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Μιζέρια και κακομοιριά στις επιλογές του ΠΑΣΟΚ για τις εκλογές του Νοεμβρίου

Sun, 05 Sep 2010 05:31:08 -0600

Στην Αθήνα υποστηρίζει για υποψήφιο Δήμαρχο τον πρώην Συνήγορο του Πολίτη κ. Γ. Καμίνη. Για τον Πειραιά την υποψηφιότητα του κ. Γ. Μίχα. Για την Περιφέρεια Αττικής τον κ. Γ. Σγουρό. Στη Θεσσαλονίκη το ΠαΣοΚ υποστηρίζει την υποψηφιότητα του κ. Γ. Μπoυτάρη στον Δήμο της πόλης και του κ. Μ. Μπόλαρη, υφυπουργού Οικονομίας στην Περιφέρεια. Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου [...]

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Οι σχεδιασμοί και η πραγματικότητα στο ΕΣΥ

Sun, 05 Sep 2010 04:19:18 -0600

Οι σχεδιασμοί επί χάρτου είναι ένα πράγμα – και η υλοποίηση των σχεδιασμών αυτών είναι ένα άλλο. Θυμάστε όλοι τα κυβερνητικά τατατατζουμ πριν λίγους μήνες, όταν (υποτίθεται ότι) αναβαθμιζόταν το ΕΣΥ, με τη γενίκευση των απογευματινών ιατρείων, τα οποία (υποτίθεται ότι) θα χρηματοδοτούσαν μέρος των εφημεριακών αναγκών; Τι πήγε στραβά και η υλοποίηση μοιάζει εξαιρετικά [...]

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Πώς η Μπουγατσαδούπολη θα γίνει …city break

Sun, 05 Sep 2010 03:54:54 -0600

Το κείμενο που ακολουθεί θα μπορούσε να το γράψει μονάχα κάποιος που δεν είναι Θεσσαλονικιός ή, τουλάχιστον, δε ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Αυτό δε σημαίνει ότι εμείς που το βλέπουμε (και δε μπορούμε να το γράψουμε γιατί …ξέρουμε) δεν το λιγουρευόμαστε… Η Θεσσαλονίκη πρέπει να εφεύρει λόγους που να αξίζει να την επιλέξει κανείς για [...]

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Σύγχρονη Αριστερά στην Ελλάδα: Μόντυ Πάυθον

Sun, 05 Sep 2010 03:42:58 -0600

Η αλήθεια είναι ότι ο «δικός μου» πολιτικός χώρος, οι Οικολόγοι – Πράσινοι, δεν είναι καθόλου αριστερά ή δεν είναι ακριβώς ειπείν αριστερά ή είναι μια μετα-αριστερά (στην πραγματικότητα δεν υπάρχει …διάγνωση, επί του θέματος). Αλλά, στη συγκεκριμένη περίπτωση, νομίζω ότι οι Μόντυ Πάυθον εκφράζουν εξίσου καλά και αυτόν τον μάλλον απροσδιόριστο χώρο. Για τους [...]

NYLON: Linkpost 050910

Sun, 05 Sep 2010 03:20:36 -0600

Τα δημόσια δεδομένα της ιδιωτικής αγοράς: H mint είναι μια εταιρεία του 21ου αιώνα. Βοηθά τους χρήστες της της να οργανώνουν τα προσωπικά τους καθημερινά έξοδα. Συνεπώς μαζεύει πολλά δεδομένα από τις αγοραστικές τους συνήθειες – ό,τι κάνουν σήμερα οι πιστωτικές κάρτες. Και μετά, τα δίνει διαθέσιμα σε όλους μας για να ξέρουμε πως κινείται η αγορά. Με κάθε λεπτομέρεια.

Ο Kayne West και πως το Twitter αλλάζει τον τρόπο που επικοινωνούμε.

Οι πολίτες βελτιώνουν τις δημόσιες υπηρεσίες: μια ομάδα από πολίτες τύπωσαν αυτοκόλητα QR codes, για να τα κολήσουν στις στάσεις των λεωφορείων. Οι επιβάτες που έχουν ένα smartphone μπορούν να σκανάρουν τον κώδικα και να δουν πληροφορίες γύρω από τη στάση και τα δρομολόγια που περνούν, σε πραγματικό χρόνο.

Επιχειρηματικές ιδέες που φέρνουν την Αθήνα λίγο πιο κοντά στην Ευρώπη: Νοικιάζεις ωραία ποδήλατα, ή συμμετέχεις σε όμορφες ποδηλατοβόλτες στην πόλη. Γιατί από νέους δημιουργικούς επιχειρηματίες μπορούμε να περιμένουμε περισσότερα από ό,τι από τον Δήμαρχο μας – προηγούμενο κι επόμενο.

Λουκέτο στα «Ελληνικά Γράμματα»: ο συνδυασμός της οικονομικής κρίσης με την έλευση του ψηφιακού βιβλίου αποδεικνύεται καταστροφικός για ανθρώπους και επιχειρήσεις του χώρου. Ώρα για νέες στρατηγικές.

The Greek Crisis: Ο πηλός φαγιάνς και το κράτος

Sat, 04 Sep 2010 20:49:00 -0600

του Πάσχου Μανδραβέλη Καθημερινή 5 Σεπτεμβρίου 2010 Τα κακά νέα είναι ότι έκλεισε ο Ελληνικός Νηογνώμων. Παλιότερα ήταν μια κρατική εταιρεία πιστοποίησης του αξιόπλοου των σκαφών. Ιδιωτικοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και δεν κατάφερε να στεριώσει. Πράγμα όχι παράδοξο, διότι ο ανταγωνισμός σ’ αυτήν την αγορά είναι μεγάλος και η εγχώρια επιχειρηματικότητα (όταν δεν έχει κρατική

Ελευθερία / Liberty: Egypt's Regime Will Change

Sat, 04 Sep 2010 18:23:00 -0600

by Aroop Mukharji New Republic September 4, 2010 Sometimes, it seems like the United States is more interested in giving aid to Egypt than Egypt is to receive it. This year, for example, Egypt objected to a $250 million civilian aid package if USAID funded unregistered NGOs. Many human rights groups in the country have trouble receiving official sanction from the Egyptian government and thus

stilitis: Η επάνοδος - και καλό φθινόπωρο!

Sat, 04 Sep 2010 15:05:00 -0600

''Βασικά καλησπέρα σας!'' που έλεγε και ο Στάθης σε μία καλτ ταινία εποχής...

Ελπίζουμε να είχατε ένα καλό καλοκαίρι, επειδή (για να γίνουμε κυνικοί) πάει, πέρασε, έφυγε και πάει... Όσοι ρομαντικοί το νοσταλγείτε ακόμη, αποχαιρετήστε το και αγκαλιάστε το Φθινόπωρο, την εποχή που σας προετοιμάζει ψυχολογικά -θέλετε δεν θέλετε- για τη νέα ''σχολική'' χρονιά! Εσείς υποτίθεται ότι είστε έτοιμοι, με φορτισμένες μπαταρίες αλλά άδειες τσέπες, ξοδεμένα πάθη μεν, νέες ιδέες και στόχους δε, και τα λοιπά γνωστά..

Ο Στύλος λοιπόν επιστρέφει στα ιντερνετικά ταξίδια και πάλι. Ο Δόκιμος στις επάλξεις, συνεχίζει το έργο του με τα χειρόγραφα του 16ου αιώνα και την αναζήτηση του τέλειου pint... Ο διδάσκαλος Στηλίτης έχει πλέον μεταφερθεί σε νέο περιβάλλον όπου χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο, ξεκίνησε διδαχές σε αμαρτωλούς και προσκυνήματα σε μέρη που συχνάζουν οι αμαρτωλοί... Ελπίζουμε να βρίσκει χρόνο για καμιά παρέμβαση που και που - και να μάθει να διαβάζει τις ετικέτες των προιόντων στα σουπερ μαρκετ.. ;-)

Σας αφήνουμε με τραγουδάκι για την ώρα, καλό Σαββατόβραδο σε όλους!

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Χαιρετισμούς στο σχολιαστή

Sat, 04 Sep 2010 15:00:05 -0600

…που κάνει τις διακοπές του. Filed under: Uncategorized

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ: Κάτω οι Οικολόγοι Πράσινοι

Sat, 04 Sep 2010 13:37:00 -0600

Καμαρώστε τους, εδώ. Για την υπόθεση, δείτε αμέσως την προηγούμενη ανάρτησή μου. Υπενθυμίζω ότι τους υποστήριξα ανοικτά σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Προσπαθώ να παραβλέπω τις φορές που με έχουν απογοητεύσει, πιστεύοντας ότι ένα μικρό κόμμα φτιάχνεται και κτίζει τη ταυτότητά του καθώς εξελίσσεται και διευρύνει την απήχησή του και την επαφή του με την πραγματικότητα (πόσο διαφέρει το ΠΑΣΟΚ του 2010 από το ΠΑΣΟΚ του 2005, του 1995, του 1985, του 1975). Υπάρχει όμως μια κόκκινη γραμμή. Ένα κόμμα δεν μπορεί να αναιρεί τον λόγο της ύπαρξής του και ένα κόμμα έχει λόγο ύπαρξης σήμερα αν έχει μια αλήθεια να πει, αν τολμάει να κοιτάξει κατάματα την κοινωνία γενικότερα και την όποια τοπική κοινωνία ειδικότερα και να της πει ανοικτά ότι κάνει λάθος, χωρίς μπακαλίστικους υπολογισμούς, χωρίς να υποκύπτει στην εκάστοτε πόρνη (κοινή) γνώμη. Ένα κόμμα δεν πρέπει να φοβάται να έλθει σε ρήξη με τους πολλούς. Εξάλλου, περισσότερα οφέλη θα έχει έτσι παρά δείχνοντας ότι είναι «μια από τα ίδια», φαιδροί ζήτουλες ψήφων που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους. Τελικά, με αυτό τον τρόπο διώχνεις τη μικρή μαγιά των υποστηρικτών σου χωρίς ουσιαστικό όφελος.

Δεν μπορείς να έχεις ατζέντα δικαιωμάτων ζώων και να επιτίθεσαι στους ακτιβιστές και μάλιστα με τόσο σαθρή επιχειρηματολογία..

Αν οι απελευθερώσεις προκαλούν πρόβλημα στο περιβάλλον, αυτές δεν βαρύνουν αυτούς που παρεμβαίνουν στο έγκλημα και το διακόπτουν, αλλά αυτούς που το ξεκινούν και, να μην το ξεχνάμε, αυτούς που φέρνουν τα εν λόγω ζώα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το φυσικό τους περιβάλλον. Για την αλυσίδα των γεγονότων, πάντα φταίει ο βιαστής, ο φονιάς, ποτέ αυτός που παρεμβαίνει και σταματάει το έγκλημα, ποτέ το θύμα, εκτός αν ασπάζεστε κάποια διεστραμμένη τσόκλειο λογική.

Καταστρέφονται λέει νόμιμες επιχειρήσεις, λες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης ήταν παράνομα, λες και οι φάρμες αναπαραγωγής μαύρων δούλων ή το δουλεμπόριο στον αμερικανικό νότο ήταν παράνομα. Νόμιμες επιχειρήσεις ήταν και οι πολλοί αντιδρούσαν στους απελευθερωτές της εποχής με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα. Αν τώρα θεωρείτε ότι τα ζώα είναι τελικά απλό περιουσιακό στοιχείο, μην ντρέπεστε, πείτε το και αποκαλύψτε αυτό που πραγματικά είστε. Μη μας φλομώνετε με ψέματα περί δικαιωμάτων ζώων και ότι θεωρείτε ότι τα ζώα είναι συναισθανόμενα όντα.

Σνομπάρουν λέει οι ακτιβιστές το διάλογο. Ποιος το λέει; Κάντε εσείς το διάλογο ή μπορεί και οι ίδιοι οι ακτιβιστές να κάνουν διάλογο υπό κάποια άλλη ιδιότητα. Όταν όμως ένα έγκλημα βρίσκεται σε εξέλιξη, αν κάποιος έχει τη θέληση και την ικανότητα να αντιδράσει άμεσα για να το σταματήσει ή να το παρεμποδίσει ή να σαμποτάρει τη συνέχισή του, καλά κάνει!

Με τη συνέχεια της επιχειρηματολογίας έχω ασχοληθεί και στην προηγούμενη ανάρτηση.

Βέβαια, η δική μου αξιολόγηση είναι ότι οι λόγοι αυτής της ανακοίνωσης είναι προφανείς. Σε κάποιο ρεπορτάζ είχα ακούσει κάποιους κατοίκους της περιοχής να λένε, μέσα στην άγνοιά τους, ότι «οι οικολόγοι τα κάνανε», «οι οικολόγοι μας καταστρέφουν», οπότε, Αρκτούρος και Οικολόγοι Πράσινοι, σε μια προσπάθεια να μην έλθουν σε ρήξη με τις τοπικές κοινωνίες, για να διαφοροποιηθούν από τους ακτιβιστές βγάζουν αυτές τις ανακοινώσεις. Ωστόσο, αν ο Αρκτούρος είχε λόγο να διαφυλάξει τη σχέση του με τις τοπικές κοινωνίες, καθώς έχει πολύ συγκεκριμένο έργο να επιτελέσει, οι Οικολόγοι Πράσινοι, ως πολιτικό κόμμα με αποστολή να αλλάξει αντιλήψεις και να έλθει σε σύγκρουση για τα κακώς κείμενα, δεν είχαν κανένα λόγο να πάρουν τέτοια θέση, εκτός αν πρόκειται απλώς για Οικολόγους Πολιτικάντηδες.

Προσωπικά πιστεύω στη δύναμη της αλήθειας ή τουλάχιστον στη δύναμη του να υποστηρίζεις με ειλικρίνεια κάποιες θέσεις. Είμαι βέβαιος ότι και στο τελευταίο χωριό υπάρχουν ένας ή δύο ή περισσότεροι άνθρωποι που μπορούν να κερδηθούν με αυτό τον τρόπο. Με τον άλλο τρόπο κερδίζεις μόνο την περιφρόνηση.

Να δούμε τι θα ψηφίζω τώρα. Δεν ξέρω αν θα τους δώσω άλλη μια ευκαιρία, ελλείψει εναλλακτικής επιλογής, αλλά δεν θα τους ξαναπροωθήσω για πολύ καιρό. Μάλιστα, αντικατέστησα το σύνδεσμό τους στη διπλανή στήλη με τον σύνδεσμο του ALF. Καλή τύχη στην εξασφάλιση ψήφων από τους γουναράδες.

Don't Kiss The Frog: nothing is something worth doing

Sat, 04 Sep 2010 13:29:42 -0600

Το Σάββατο 10/7 που απολύθηκα, είχαμε σχεδιάσει από αρκετά νωρίτερα να κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι. Τελικά ήρθε εκείνο το Σάββατο και δεν κάναμε τίποτα. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν κάναμε πάρτι, αλλά ο βασικός είναι ότι όταν τελειώνει ο βιασμός σου δεν έχεις όρεξη να γιορτάσεις. Έχεις απλά όρεξη να συνεχίσεις τη ζωή σου και να προσπαθήσεις να ξεχάσεις αυτό που έπαθες.

Στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας ξόδεψα ένα σκασμό λεφτά σε απατεώνες, στερήθηκα ένα σωρό βασικά δικαιώματα, κατακουράστηκα, έκανα τον καραγκιόζη, υπέφερα σωματικά και ψυχολογικά, αισθάνθηκα όσο ποτέ άχρηστος, επιζήμιος για τον πλανήτη και αντικείμενο εκμετάλλευσης από ακόμα πιο άχρηστα και επιζήμια για τον πλανήτη άτομα.

Ό,τι απέμεινε από τον εαυτό μου έκανε field work πάνω στο Βαθύ Δημόσιο και τη Βαθιά Ελλάδα, και κατέληξα να τα μισήσω αμφότερα ισόβια και αμετάκλητα, χωρίς την παραμικρή πιθανότητα να αλλάξω γνώμη, ποτέ, ό,τι μα ό,τι και να γίνει. Πρόκειται για ένα αφάνταστα κακοστημένο, δαπανηρό και επιβλαβές θέατρο με καταστατικό στόχο να μειώσει την ικανότητα των πολιτών να ασχολούνται με σοβαρά πράγματα. Εκκολαπτήριο ελληνικής μαλακίας. Σε πιάνει απελπισία όταν σκέφτεσαι ότι αμέτρητες κυρίαρχες πλειοψηφίες το έχουν εγκρίνει.

Ήταν σα να είχα βρεθεί στο 1950, στο Θέατρο Σκιών, στα Κάτεργα, στην Τετάρτη Δημοτικού και στο Κλουβί Με τις Τρελές ταυτόχρονα. Τον περισσότερο καιρό ήταν τόσο ανυπόφορα που βασικά μου είχε στρίψει για τα καλά. Πολύ λίγα δευτερόλεπτα έπαψα να φρικάρω για το γεγονός ότι είχα μπλεχτεί σε αυτό το ελεεινό καραγκιοζιλίκι. Μου φαινόταν απλά αδιανόητο να υπάρχει, αδιανόητο στο τετράγωνο να συμπεριφέρονται όλοι λες και είναι φυσιολογικό, και αδιανόητο στον κύβο να υπάρχουν πολλοί που να το θεωρούν για την ακρίβεια χρήσιμο, ωφέλιμο, ανδρογόνο και λοιπά τραγελαφικά. Ιδιαιτέρως μου τη καραβίδωσε από τη στιγμή που ανακάλυψα ότι πάρα πολλά δικαιώματά μου δεν τα είχα ασκήσει επειδή κανένας δε με ενημέρωσε για την ύπαρξή τους, και για την ακρίβεια το σύστημα πάντα προσπαθούσε να τα κρύψει ή σε καθοδηγούσε λάθος στην άσκησή τους. Αντιμετώπιση σαδιστή δικτάτορα.

Από τη στιγμή που εξαναγκάστηκα να δώσω έστω και μία ώρα από την ελευθερία μου και την αξιοπρέπειά μου στο όνομα αυτής της φρικτής ονείρωξης, ακούω με πολύ λιγότερη συμπάθεια τη γκρίνια για φόρους, μετατάξεις κλπ. Από τη στιγμή που η πλειοψηφία θεωρεί θεμιτό να απαιτεί το κράτος κάτι τέτοιο (για την ακρίβεια όπως είπαμε πάει ακόμα πιο πέρα και το θεωρεί αναγκαίο), δεν υπάρχει όριο στο τι μπορεί να απαιτήσει το κράτος από την πλειοψηφία. Πού μπαίνει δηλαδή ο φραγμός; Πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος; Πρέπει να επιτελείται κάτι χρήσιμο σε αντάλλαγμα; Πρέπει να μην αντιμετωπίζεται ο πολίτης σαν υποζύγιο; Πρέπει να έχει γνώμη; Πρέπει να υπάρχει δίκαιη κατανομή των βαρών και των ευθυνών; Τίποτα μα τίποτα από τα πέντε αυτά πράγματα δεν ισχύει ούτε για πλάκα στο κρατικό project “υποχρεωτική θητεία και συναφείς κομπίνες”. Και ο κόσμος όχι απλά το ανέχεται, αλλά το επιδιώκει! “Μόνο από τους ένστολους δεν πρέπει να κόψουνε” μου είπε ο περιπτεράς μου ένα πρωί. Ή η αισχρή περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζονται οι γιωτάδες (εγώ έκανα Ι1, Ι4 και Ι3Ε στο τέλος).

Κούνια που σας κούναγε παλιομαλάκες όμως αν νομίζετε ότι στον πραγματικό κόσμο τα πράγματα από τα οποία μπορεί να έχει ένα κράτος ανάγκη εξαντλούνται στην υποχρέωση να κάνεις τον δούλο-Καραγκιόζη-παιδάκι για λίγους μήνες ή στην υποχρέωση να συντηρείς καμιά εκατοστή χιλιάδες να κάνουν τον δουλοκτήτη-Καραγκιόζη-μπαμπά μόνιμα. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολος ο κόσμος για τους Έλληνες. Μακάρι για αυτούς δηλαδή. Εγώ απλά χαίρομαι. Γιατί εδώ έξω εγώ είμαι ο καβατζωμένος. Και η προθυμία να υποκρίνεσαι μαζί με άλλους 50 μαλάκες και να πιστεύετε όλοι μαζί ότι κάτι τρέχει στα γύφτικα μόνο και μόνο επειδή το πιστεύετε, μετράει ακριβώς μηδέν.

—

[*] Θα εξηγήσω λίγο την παράνοια του πράγματος με ένα παράδειγμα. Όταν είσαι σκοπός σε εξωτερική σκοπιά, οι οδηγίες λένε “κοιτάς 70% έξω, 30% μέσα” (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Λένε και διάφορες άλλες μαλακίες, που δε θα μας απασχολήσουν, γιατί θα μας απασχολήσει ότι στην πράξη δε θα κοιτάξεις πάνω από 5% έξω μια και άμα κοιτάξεις πάνω από 5% έξω τότε δε θα δεις τον εφοδεύοντα.

Και ο εφοδεύων είναι το μόνο πράγμα με το οποίο είσαι υποχρεωμένος να ασχοληθείς.

Συγκεκριμένα πρέπει να παίξετε το εξής σκετσάκι:

(εσύ): “Αλτ, τις ει!”

(εφοδεύων, σταματώντας στα 20 βήματα ή κάπου εκεί): “Jέφουδος”.

(εσύ): “Προχώρει, εφοδεύων!”… “Αλτ! x (ένα συνθηματικό νούμερο)”

(εφ): “y (άλλο συνθηματικό νούμερο)”

(εσύ): “Προχώρει”…”Αλτ! Προχώρει στο παρασύνθημα.”

(εφ): “z (ένα συνθηματικό ουσιαστικό)”

(εσύ): “Ελεύθερος προς υπογραφή!”

(εφ): παρατηρεί “Καλώς” στο βιβλίο εφόδου και υπογράφει.

Έτσι, εξασφαλίζεται ότι η πατρίς προστατεύεται.

Δεν κάνω πλάκα. Προφανώς υποτίθεται ότι ο Τούρκος στο “αλτ, τις ει” θα πει “Τούρκος, σας παρακαλώ συλλάβετέ με”, αν δεν τον έχει ήδη τυφλώσει η λάμψη από τις καλογυαλισμένες αρβύλες σου. Όταν λένε “δεν υπάρχουν άτομα για να βγουν οι υπηρεσίες” εννοούν “δεν υπάρχουν άτομα για να παίζεται αυτή η παράσταση”.

Υπάρχουν φυσικά και άλλα σενάρια ανάλογα με το τι θα σου απαντήσει. Και επειδή έχει την αρμοδιότητα να σε τσεκάρει (αυτός είναι ο σκοπός της εφόδου), συχνά παραβιάζει επίτηδες τη στάνταρ διαδικασία αναγνώρισης για να δει αν αποκρίνεσαι προβλεπόμενα. Ας πούμε μπορεί να σου πει λάθος συνθηματικό και τότε πρέπει να του πεις “επανέλαβε το αληθές”.

Αν κάνεις οτιδήποτε λάθος, είτε θα σε ξεχέσει, είτε θα σε ξεχέσει και θα σε βγάλει αναφερόμενο ώστε να φας κάποια τιμωρία (η οποία ανάλογα με τη διατύπωση που θα επιλεχθεί, το βαθμό και τα κόμπλεξ του ατόμου στο οποίο αναφέρεσαι και τις ανάγκες της μονάδας σε δούλους μπορεί να κυμαίνεται από τίποτα μέχρι στρατοδικείο, για το ίδιο ακριβώς παράπτωμα. Αυτό ισχύει γενικά στο στρατό).

Σχεδόν σε κάθε περίπτωση όμως, στο βιβλίο εφόδου θα γράψει ούτως ή άλλως “καλώς“. Πρέπει να κάνεις εξωφρενικά χοντρή μαλακία και να έχει εξωφρενικά διαλυμένη ζωή για να γράψει ένας αξιωματικός “κακώς” στο βιβλίο εφόδου, διότι ένα “κακώς” στο βιβλίο εφόδου είναι μια παραδοχή ότι το σχέδιο ασφαλείας δε λειτουργούσε σωστά, ότι το ηθικόν δεν ήταν ακμαιότατον ούτε η αντοχή ατελείωτη για να το διατυπώσουμε κομψά. Πράγμα που δεν προβλέπεται.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, οι σκοποί κοιτάνε πάντα μέσα.

Και όταν κοιτάνε έξω ασχολούνται μόνο με τα στρατιωτικά οχήματα: είτε για το ενδεχόμενο εξωτερικής εφόδου, είτε επειδή πρέπει να τα χαιρετήσεις. Το φοβερό είναι ότι έτσι κι αλλιώς κάθε φορά που αναλαμβάνεις υπηρεσία (στη λεγόμενη μεσημεριανή Επιθεώρηση Φρουράς), σου δίνουν την οδηγία να κοιτάς κυρίως έξω. Αν μάλιστα είναι μαλάκας ο αξιωματικός, μπορεί και να στην επαναλάβει καμιά δωδεκαριά φορές στο λιοπύρι. Σε καμία περίπτωση όμως αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει και να σε βρούνε να κοιτάς έξω.

Αυτό που σας περιέγραψα είναι η Υπηρεσία που λέγεται Σκοπιά. Μαζί με 2-3 άλλα είδη υπηρεσιών (π.χ. “περίπολο” που είναι κινητή περιπολία από 2+ άτομα, δεκανέας αλλαγής που επιτηρεί την παράδοση μιας σκοπιάς από τον προηγούμενο στον επόμενο), αποτελούν το λεγόμενο Σύστημα Περιμετρικής Φύλαξης. Το κόστος σε ανθρωποώρες είναι εξωφρενικό, και η αποτελεσματικότητα ακριβώς μηδέν. Όλοι όμως συμπεριφέρονται λες και είναι τερατωδώς σημαντικό (όπως όλοι επιμένουν ότι ο σκοπός πρέπει να κοιτάζει έξω). Ομαδική παράκρουση.

Law and Economics: Islam, institutions and economic development

Sat, 04 Sep 2010 12:23:00 -0600

Eric Chaney interviewed by Romesh Vaitilingam

VOX
3 September 2010

Eric Chaney of Harvard University talks to Romesh Vaitilingam about his research on the evolution of institutions in the Islamic world and the relationship with economic development. Among other things, they discuss the rise and fall of Muslim science; and the balance of power between ‘church’ and ‘state’ in times of catastrophe. The interview was recorded at the annual congress of the European Economic Association in Glasgow in August 2010.

More

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα

Sat, 04 Sep 2010 11:30:08 -0600

Πηγή: http://tvxs.gr/node/65147 Την πλήρη διαφωνία τους με τη «μνημονιακή» κυβερνητική πολιτική εκφράζουν με κείμενο που έδωσαν στη δημοσιότητα προσωπικότητες από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, δηλώνοντας, παράλληλα, παρόντες σε κάθε προσκλητήριο μιας νέας πολιτικής αφύπνισης. Στο κείμενο που εξέδωσαν ανακοινώνουν τη συγκρότηση του Κέντρου Πολιτικού Διαλόγου και Δράσης «Δημοκρατική Συνεννόηση», μια κίνηση που συμπίπτει με τον [...]

Η καλύβα ψηλά στο βουνό: Ο θάνατος του εμποράκου είναι εν ψυχρώ δολοφονία

Sat, 04 Sep 2010 10:55:51 -0600

Αυτό όμως δεν το λέει η πηγή (των δακρύων): http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artid=4592510&ml=1 Το σκηνικό στην πραγματική οικονομία της χώρας έχει πάρει ήδη διαστάσεις δραματικές, με τα λουκέτα να διαδέχονται το ένα το άλλο και πολλά πρώην «αφεντικά» να αλλάζουν κοινωνική τάξη. Από επιχειρηματίες γίνονται μισθωτοί ή άνεργοι προκαλώντας, εκτός των άλλων, μεγάλες ανατροπές στην ίδια τη δομή [...]

www.liberalism.gr: ΧΡΩΠΕΙ - ΠΕΙΡΑΙΑΣ