Πώς μπορεί να καταγγέλλει η ΓΣΕΕ τους ηγέτες της Ε. Ε. ότι έχουν βάλει στο στόχαστρο τα κοινωνικά δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων, όταν έχουν δώσει σ’ αυτή τη χώρα πακτωλούς ευρώ; Πώς μπορεί να καταγγέλλεται από την Ελλάδα η Ε. Ε. τη στιγμή που και η ίδια κινδυνεύει εξαιτίας της ελληνικής ανευθυνότητας, κακοδιαχείρισης και διαφθοράς; Μήπως αποτελεί έγκλημα των «νεοφιλελεύθερων Ευρωπαίων ηγετών» ότι προτείνουν τα παγκόσμια καθιερωμένα σκληρά μέτρα, που είναι έτσι κι αλλιώς υποχρεωμένη να λάβει η κυβέρνηση προκειμένου να βρει άλλα δανεικά ώστε να αποφύγουμε την καταστροφή μας; Δηλαδή, αν δεν πρότεινε η Ε. Ε. τα σκληρά μέτρα, εμείς τι θα κάναμε; Θα τρώγαμε ο ένας τον άλλον μέχρι τελικής εξαφάνισης;

Πώς μπορεί να καταγγέλλει η ΓΣΕΕ γενικώς και αορίστως τις αγορές για «παράλογες και εξωφρενικές απαιτήσεις»; Μήπως ευθύνονται οι αγορές ή μήπως το επάρατο κεφάλαιο για τις ρεμούλες που ξεκίνησαν με το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και συνεχίζονται με τον διπλασιασμό των υπαλλήλων της Βουλής; Ή μήπως στον επαναστατικό της οίστρο ξεχνάει η ΓΣΕΕ την ποιότητα ζωής των εργαζομένων σε καθεστώτα όπου απουσίαζαν οι αγορές;

Πώς μπορεί να καταγγέλλει η ΓΣΕΕ τους ξένους κερδοσκόπους σαν αιτία της οικονομικής καταστροφής, όταν στη Γερμανία μια εγχείρηση καρδιάς κοστίζει γύρω στα 500 ευρώ, ενώ σε μας μεταξύ 2.000 και 2.500; Με τέτοιες παιδαριώδεις εκτιμήσεις και χωρίς καμία πρόταση για το πού θα βρεθούν λεφτά για τις ανάγκες των εργαζομένων αν δεν εφαρμοστούν τα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης, η ηγεσία της ΓΣΕΕ πραγματοποιεί σήμερα μια απεργία ενάντια σε μέτρα με τα οποία συμφωνεί το 65% των πολιτών. Επειδή δεν στερείται νοημοσύνης, είναι φανερό ότι ούτε η ίδια η ηγεσία πιστεύει στις διακηρύξεις της, όπως δεν πιστεύει στην ανάγκη ή στην αποτελεσματικότητα της απεργίας. Την προκήρυξε από επαγγελματική υποχρέωση και απευθύνεται όχι στην εργατική τάξη, αλλά σε διάφορες κομματικές ομάδες. Πρόκειται για παιχνίδι ρόλων και η ΓΣΕΕ οφείλει να παίξει τον δικό της ρόλο. Μπροστά σ’ αυτόν δεν λογαριάζει το κόστος της απεργίας. Δεν λογαριάζει είτε τη ζημιά που προκαλεί στην παραγωγή, είτε την ταλαιπωρία στην οποία υποβάλλει τους πολίτες είτε τη δυσφήμηση της χώρας στους υποψήφιους δανειστές από τους οποίους περιμένουμε την επιβίωσή μας. Οπως δεν τα λογαριάζουν και τόσοι άλλοι στην κατακερματισμένη κοινωνία μας κι ας κρεμόμαστε όλοι μαζί από μια κλωστή. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Διονύσης Γουσέτης

—————————————————–

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 24/2/2010

Στη σημερινή μορφή του μύθου, μόλις έρθει ο χειμώνας τα τζιτζίκια συνδικαλίζονται και κάνουν καταλήψεις, διεκδικώντας ίδια ποιότητα ζωής με τα μερμήγκια. «Γιατί εκείνα να καλοπερνούν κι εμείς να ψοφάμε στο κρύο;». Το θέμα είναι ελκυστικό για τα κανάλια. Δείχνουν βίντεο με τη ζωή ενός παχύ μέρμηγκα κι ενός αδύναμου τζίτζικα και βγάζουν στα παράθυρα προοδευτικούς πολιτικούς. Εκείνοι φρικιούν: «Αυτές οι διακρίσεις προσβάλλουν τις αξίες του έθνους». Αναλύουν, με στοιχεία, ότι την καλοπέρασή του ο μέρμηγκας την έχτισε στην πλάτη του τζίτζικα. «Καλούμε τη Βουλή να φορολογήσει τα μερμήγκια και τα έσοδα να ανακουφίσουν τα τζιτζίκια». Ο μέρμηγκας δεν έχει να πληρώσει το νέο φόρο. Το σπίτι του βγαίνει στο σφυρί και πλέον ανήκει στο δημόσιο. Εκεί εγκαθίσταται ο τζίτζικας ως αναξιοπαθών. Το σπίτι βέβαια καταρρέει διότι δεν ξέρει να το συντηρεί. Ο μέρμηγκας χάθηκε στα χιόνια και ο τζίτζικας βρέθηκε νεκρός από πείνα, αφού ξεκοκάλισε το φαγητό του μέρμηγκα.

Ηθικό δίδαγμα: τα παράσιτα καταστρέφουν και τους άλλους πριν καταστραφούν. Η χώρα μας χρωστάει 300 δισ. ευρώ, ενώ για την Αργεντινή αρκούσαν 50 δισ. δολάρια για να χρεοκοπήσει. Τα δανειστήκαμε από χώρες που φρόντισαν εδώ και πολλά χρόνια να κάνουν την οικονομία τους παραγωγική. Τα δικά μας δανεικά όμως πήγαν αλλού. Στους μινώταυρους της παραοικονομίας και του κορπορατισμού. Σε παροχές, σε μισθούς και στην δημιουργία νέων δημόσιων φορέων και οργανισμών. Δηλαδή αντί για την παραγωγή, τα έφαγαν οι καρχαρίες, οι συντεχνίες και το δημόσιο. Ζωντανό παράδειγμα: πολλοί αγρότες έπαψαν να παράγουν για τις ανάγκες μας και έτσι τρώμε πατάτες και σκόρδα εισαγωγής. Παράγουν για τις επιδοτήσεις. Πληρώνονται περισσότερα απ’ όσα παράγουν διότι δηλώνουν πλασματική παραγωγή. Αλλά δεν τους φτάνουν. Εκβιάζουν με παράνομες καταλήψεις των δρόμων και, αντί να υποστούν δίωξη για την παρανομία, εισπράττουν και καπέλο στην επιδότηση (500 εκ. ευρώ πέρυσι) από το κράτος που με τη σειρά του παρανομεί απέναντι στην ΕΕ και πληρώνει γι’ αυτό επιπλέον πρόστιμο. Το έργο παίχτηκε νωρίτερα από τη συντεχνία των λιμενεργατών. Έπονται οι λοιπές συντεχνίες.

Από την άλλη μεριά, οι προοδευτικοί πολιτικοί αντιμετωπίζουν τις όποιες παραγωγικές μονάδες μας (τα μερμήγκια) ως εχθρούς: «Να πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο». Κι αυτές, είτε κλείνουν, είτε μετακομίζουν σε άλλες χώρες, είτε μετατρέπονται σε κρατικοδίαιτες, μιμούμενες την πετυχημένη μέθοδο του τζίτζικα. Στο τέλος, οι προοδευτικοί πολιτικοί τα βάζουν με τους δανειστές, ότι φταίνε εκείνοι για τον αργό θάνατο που περιμένει όλους μας. Ως γνωστόν, εμείς δε φταίμε ποτέ για τίποτα.

Διονύσης Γουσέτης

———————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 27/1/2010

«Για να υπάρξει ιστορία ενός έθνους πρέπει να υπάρξει προηγουμένως το έθνος. Γι’ αυτό οι πρώτες ιστορίες του γαλλικού έθνους εμφανίζονται μετά τη γαλλική επανάσταση και τον ρομαντισμό… Η ιστορία του έθνους είναι εργαλείο διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας».

Παρόμοιες διαπιστώσεις έκανε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι το αφιέρωμα του Εξπρές είναι κοινός τόπος για τους Γάλλους, ενώ στην καθυστερημένη καθ’ ημάς Ανατολή έπεσαν οι υπερεθνικόφρονες να την εξοντώσουν πολιτικά, απαιτώντας την παραίτησή της από τη θέση της Ειδικής Γραμματέως Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, όπου την όρισε η κυβέρνηση. Οι Γάλλοι δεν νιώθουν να θίγεται ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός τους όταν διαβάζουν τις ρήσεις του Βινόκ. Και δίνουν αυτόματα υπηκοότητα σε όποιο παιδί γεννηθεί στη χώρα τους. Η κοινωνία τους είναι ανοιχτή. Η δική μας κοινωνία είναι επαρχιώτικη κλειστή και γι αυτό κομπλεξική και καχύποπτη απέναντι στους γείτονες, στις μειονότητες, στους μετανάστες, σε κάθε τι διαφορετικό.

Είναι να θλίβεσαι. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο και φιλόσοφο Έρνεστ Γκέλλνερ, ο πατριωτισμός του εδάφους, που δεν βλέπει γύρω του παρά γείτονες και ιμπεριαλιστές που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητά μας και συγχρόνως θέλει να επεκτείνει την εδαφική κυριαρχία σε βάρος των γειτόνων, είναι παρωχημένος. Είναι ο πατριωτισμός της εποχής της αγροτικής παραγωγής, όπου το έδαφος ήταν καθοριστικός παράγων για την παραγωγή. Αντίθετα, στη βιομηχανική εποχή πατριωτισμός σημαίνει να είσαι καλύτερος από τους ανταγωνιστές σου. Στη δε μεταβιομηχανική εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ, όπου κάθε κράτος μέλος έχει εκχωρήσει αυτόβουλα μέρος της εξουσίας του, ο πατριωτισμός τείνει να αμβλύνεται. Στην χώρα μας ο πατριωτισμός βρίσκεται ακόμη στην αγροτική περίοδο. Ελάχιστοι πονούν που είμαστε πρώτοι στην ΕΕ σε όλα τα αρνητικά και τελευταίοι σε όλα τα θετικά. Ελάχιστοι ντρέπονται για το διεθνή ευτελισμό μας ή για το καθεστώς επιτήρησης που συρρικνώνει την εθνική κυριαρχία μας. Και όσοι Έλληνες νιώθουν και Ευρωπαίοι καθυβρίζονται ως αφελληνισμένοι, ευρωλιγούρηδες, εθνομηδενιστές, αν όχι προδότες και πράκτορες. Ο Φίλιππος Ηλιού έγραψε το 1983 ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν ήδη τεθεί στις αρχές του 19ου αιώνα».

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση είναι συνείδηση εικονική. Είναι υπαίτια της κλειστής κοινωνίας μας. Γι’ αυτό, αντί να ωφελεί βλάπτει το έθνος. Ωστόσο, οι φορείς της δημιουργούν σάλο, επηρεάζουν αποφάσεις και καθηλώνουν και τη σκέψη των υπολοίπων, αφού καθορίζουν το πεδίο συζήτησης και αντιπαράθεσης. Έτσι, η καινοτόμα σκέψη αποτελματώνεται. Οι προσπάθειες για πρόοδο υφίστανται καθίζηση. Είναι να θλίβεσαι γιατί αξίζουμε καλύτερη τύχη.

Διονύσης Γουσέτης

——————————————————————-

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 13/1/2010

Ο καιρός πέρασε. Η παραγωγή στένευε ολοένα και περισσότερο. Το ίδιο και η ανασφάλεια. Οι σπουδές ήταν η μόνη διέξοδος για ανεύρεση εργασίας. Μέχρι που οι διπλωματούχοι μηχανικοί έφθασαν στους 1 προς 47 εργαζομένους, ενώ στην Ευρώπη είναι 1:150. Η αγορά φράκαρε. Και όχι αποκλειστικά για τους μηχανικούς. Τότε, μία μόνο σωτηρία απέμενε για όλους: η θέση στο Δημόσιο. Ο λυσσαλέος αγώνας γι’ αυτή τη θέση έφερε ένα σωρό στρεβλώσεις. Τον γιγαντισμό του Δημοσίου. Τον γιγαντισμό των μεταπτυχιακών, για να μαζευτούν μόρια για τον διορισμό. Την άνθηση των πελατειακών σχέσεων. Το κύμα της μετανάστευσης διπλωματούχων ανέργων, που βέβαια σπούδασαν με χρήματα των φορολογουμένων – μια ακόμα επένδυση χαμένη. Τον μαρασμό της οικονομίας που φέρνει ο κρατισμός. Και προφανώς την όξυνση του αγώνα για επαγγελματικά δικαιώματα. ΑΕΙ και ΤΕΙ ολοένα αυξάνονται, αφού δεν ιδρύονται για τις ανάγκες της εθνικής οικονομίας, αλλά για τις ανάγκες της οικονομίας των σουβλατζήδων και των ενοικιαζόμενων δωματίων της περιφέρειας. Κάποια στιγμή, τα ΤΕΙ κατάφεραν από ανώτερες να ονομαστούν ανώτατες σχολές. Τα ΑΕΙ αντεπετέθησαν με τον ισχυρισμό ότι διεξάγουν έρευνα, ενώ τα ΤΕΙ εκπαιδεύουν τεχνίτες. Η ανωτατοποίηση, όμως, δεν λέει τίποτα χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, που θα δώσουν στους αποφοίτους τη δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση για θέση στο Δημόσιο. Ετσι, φτάνουμε στην εξαγγελθείσα απεργία.

Ωστόσο, οι αδικημένοι των ΤΕΙ, τα θύματα των ΑΕΙ και του ΤΕΕ δεν διστάζουν να γίνουν και εκείνοι θύτες, όταν κάποιοι άλλοι εμφανίζονται στον ορίζοντα, διεκδικώντας και αυτοί μια θέση στον ήλιο του Δημοσίου: «Θα προχωρήσουμε σε δυναμικές κινητοποιήσεις μαζί με χιλιάδες σπουδαστές και πτυχιούχους μέχρι την τελική δικαίωση», βροντοφώναξε η τριμελής γραμματεία της συνόδου των προέδρων ΤΕΙ, όταν προέκυψε θέμα αδειοδότησης των κολεγίων.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε στους εταίρους μας να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα. Μοιάζει ότι έτσι θα σταματήσει αυτός ο χωρίς νόημα καυγάς για τα επαγγελματικά δικαιώματα. Μάταιη ελπίδα. Διότι χωρίς νόημα είναι για τους εταίρους μας που διαθέτουν παραγωγή. Και στην παραγωγή, για να βρεις θέση κανένας δε σε ρωτάει ποια είναι τα επαγγελματικά σου δικαιώματα. Σε ρωτάει αν ξέρεις να κάνεις τη δουλειά. Οι εταίροι μας δεν έχουν ιδέα από Δημόσιο, ΑΣΕΠ και έλλειψη παραγωγής. Διότι δεν διεξάγουν αγώνα ενάντια στα ντόπια και ξένα μονοπώλια και τις ξένες επενδύσεις που έρχονται να πιουν το αίμα του εργάτη.

Διονύσης Γουσέτης

——————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 16/12/2009

Πόλεμο έχουν κηρύξει εναντίον των αστυνομικών σέχτες, συνωμοσίες, ΟΠΛΑ και άλλες επαναστατικές οργανώσεις που απαιτούν την απελευθέρωση των Εξαρχείων και ολόκληρης της χώρας από την αστυνομική κατοχή. Στα θύματα του πολέμου, μέχρι τώρα, μετρώνται 2-3 νεκροί και αρκετοί τραυματίες αστυνομικοί, όπως και καμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες. Οι απώλειες της άλλης πλευράς είναι τέσσερις συλλήψεις, για τις οποίες κινητοποιήθηκε άμεσα η «πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων». Στους συμμάχους συγκαταλέγεται μερίδα της αριστεράς, υπό τον κ. Τσίπρα, που παρομοίασε τα Εξάρχεια με τη λωρίδα της Γάζας.

Ένας τρίτος πόλεμος είναι εκείνος που διεξάγεται για τη σωτηρία του έθνους από τους Τούρκους, τους Βούλγαρους, τους Αλβανούς, τους Γυφτοσκοπιανούς, όλους δηλαδή τους γείτονες που μας επιβουλεύονται, καθώς και τον ιμπεριαλισμό, το διεθνή σιωνισμό και την ΕΕ που τους καθοδηγούν. Σ’ αυτό τον πόλεμο συσπειρώνονται στρατιωτικοί εν αποστρατεία, ιερείς και υπερπατριώτες πολιτικοί από όλα τα κόμματα. Σημαντική θέση κατέχει ο διεκδικητής της αρχηγίας της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς.

Ένας τέταρτος πόλεμος έχει εκραγεί εναντίον των μεταναστών, που καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, που φτιάχνουν συμμορίες και αποκλείουν περιοχές της Αθήνας τρομοκρατώντας τους περαστικούς, που μας βρομίζουν. Στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών συχνά διεξάγονται μάχες μεταξύ Χρυσής Αυγής και αντιεξουσιαστών.

Υπάρχει και ένας πόλεμος που διαφέρει από αυτούς. Είναι ο πόλεμος για την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Σ’ αυτό τον πόλεμο είναι συσπειρωμένοι στο ίδιο στρατόπεδο σχεδόν όλα τα εμπόλεμα μέρη των παραπάνω πολέμων. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων, οι οργανώσεις των επαναστατών, οι υπερπατριώτες στρατιωτικοί και πολιτικοί, η Χρυσή Αυγή, οι αντιεξουσιαστές, οι μετανάστες των συμμοριών, αγωνίζονται όλοι μαζί για την καθήλωση της χώρας στην κακομοιριά και την υπανάπτυξη. Στο ίδιο χαράκωμα βρίσκονται οι εργατοπατέρες του δημοσίου, που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα παχυλά «κεκτημένα». Αντίπαλοί τους είναι η μειοψηφία της κοινωνίας, η υβριζόμενη ως πράκτορες των Αμερικάνων, του Σόρος, της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και άλλων φαντασμάτων της ελληνικής παράνοιας. Σ’ αυτή τη μειοψηφία ήρθε εσχάτως να προστεθεί μια αξιόλογη προσπάθεια. Το ανεξάρτητο περιοδικό The Athens Review of Books. Μακάρι να υπάρξουν και άλλα τέτοια.

Διονύσης Γουσέτης

——————————————————————-

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 4/11/2009

Με τα επιχειρήματα αυτά δεν αξίζει να ασχοληθούμε. Πιο σοβαρά είναι εκείνα ορισμένων μη σταλινικών κομμουνιστών -ανάμεσά τους και δημοκρατικοί άνθρωποι- που ενώ αναγνωρίζουν τα εγκλήματα των κομμουνιστών, τους διαφοροποιούν από τους Ναζί ως προς το «όραμα». Το όραμα των Ναζί ήταν ο ρατσισμός, ενώ των κομμουνιστών η ειδυλλιακή κομμουνιστική κοινωνία. Και αφού το όραμα είναι ειδυλλιακό, δεν μπορεί παρά τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων να οφείλονται σε στρεβλώσεις του. Και επειδή τα εγκλήματα δε λείπουν από κανένα κομμουνιστικό καθεστώς, έπεται ότι κανένα τέτοιο καθεστώς δεν ήταν και δεν είναι πραγματικά κομμουνιστικό. Άρα, τα εγκλήματά τους δεν αφορούν αυτόν τούτο τον κομμουνισμό.

Έτσι όμως, το «όραμα» γίνεται θολό. Ο ορισμός του κομμουνισμού γίνεται κυλιόμενος. Εκτός από τα ιδεολογήματα περί επάρατης ιδιοκτησίας και επάρατης αγοράς, το μόνο σταθερό στοιχείο του είναι η πίστη ότι είναι «καλός». Συνεπώς, για να απαλλαγεί από τις στρεβλώσεις, χρειάζεται να φορτωθεί με διευκρινιστικούς προσδιορισμούς. Κομμουνισμός χωρίς προσωπολατρία, με ανθρώπινο πρόσωπο, με δημοκρατία, με ελευθερία, με πλουραλισμό, κλπ. χωρίς και πάλι να γίνεται σαφής ο ορισμός. Ούτε θα γίνει σαφής, όσο δεν επανεξετάζονται τα ιδεολογήματα. Ριζικότερα αντέδρασαν πολλά καθεστωτικά ΚΚ στις χώρες που κατέρρευσε ο κομμουνισμός. Μετονομάστηκαν και αποτίναξαν από τον τίτλο τους το «Κ». Το ίδιο έκανε και το ιταλικό ΚΚ, όπως και το ελληνικό ΚΚΕ εσωτερικού. Στο τελευταίο όμως, το «Κ» και το σφυροδρέπανο επέστρεψαν θριαμβευτικά από σταλινικές δυνάμεις, που παρεισέφρησαν στους επιγόνους του ΚΚΕεσ. είτε ως «τάσεις» του ΣΥΝ, είτε ως «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, η περί ιδεολογημάτων και οραμάτων συζήτηση περισσεύει. Διότι τα ψηφίσματα δεν αφορούν το ιδεολογικό περιεχόμενο των καθεστώτων. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καταδικάζουν. Οι μη σταλινικοί Έλληνες κομμουνιστές λοιπόν που τους εναντιώνονται, βιώνουν την αντίφασή τους. Αλλά η αντίφαση δεν αφορά μόνο αυτούς. Στην δημοκρατικά ελλειμματική χώρα μας, το πολιτικό φάσμα -από άκρα δεξιά έως άκρα αριστερά- δεν σοκάρεται από τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Νιώθει άνετα να απορρίπτει ομόφωνα τα ψηφίσματα.

Διονύσης Γουσέτης

——————————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 9/9/2009

Ο καθηγητής «επέλεξε» όλους τους υποψηφίους της λίστας. Ανάμεσά τους, συγγενείς πολιτικών, γραμματείς τοπικών παραγόντων, μέλη και φίλοι των φοιτητικών παρατάξεων, υποψήφιοι με βαθμό 5,85 όταν απαιτείται ελάχιστο 6, άλλοι που έχουν συμπληρώσει το 50ό έτος της ηλικίας τους. Ένας από τους επιτυχόντες δεν έχει πάρει ακόμη το πτυχίο του! Η είδηση αυτή είναι μια επιτομή του ευτελισμού του δημόσιου πανεπιστημίου και της ανομίας, του κυνισμού, του ραγιαδισμού και της διαφθοράς, που σήμερα βασιλεύουν στην υπό κατάρρευση δημοκρατία μας.

Κατ’ αρχήν, τα μεταπτυχιακά έχουν καταγραφεί ως η νέα κοινωνική υστερία, με στόχο μια θέση στο Δημόσιο. Περίπου 70.000 είναι οι μεταπτυχιακοί φοιτητές και τα δίδακτρα ανέρχονται μέχρι και σε 10.000 ευρώ ετησίως. Ίσως γι’ αυτό στην εν λόγω σχολή ο αριθμός των μεταπτυχιακών φοιτητών είναι μεγαλύτερος από τον εξαγγελλόμενο κατά 60%! Ύστερα ήρθαν οι κομματικοί κομισάριοι -συνήθως επαγγελματίες αιώνιοι φοιτητές- να εκμεταλλευτούν επιδέξια την υστερία, ανταλλάσσοντας μια θέση στο μεταπτυχιακό με κάποια εκδούλευση ή ψήφο. Η δε συμμόρφωση του καθηγητή προς τας υποδείξεις είχε, σύμφωνα με καταγγελίες συναδέλφων του, ως αντιπαροχή τις φοιτητικές ψήφους, χάρη στις οποίες εξελέγη συγχρόνως επικεφαλής του Τμήματος, του Τομέα και του Μεταπτυχιακού την τελευταία διετία.

Πολλοί καθηγητές ήξεραν, αλλά σιωπούσαν. Ο πρύτανης, πρόσθεσε το περιστατικό σε μια παλαιά ΕΔΕ για το Τμήμα, που χρονίζει 15 μήνες. Επελήφθη και το σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης. Το ΠΑΣΟΚ αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά δεν προέβη σε καμία κίνηση εναντίον των κομισάριων. Η ΝΔ δεν έκανε ούτε αυτό.

Η κοινωνική αδικία αυτής της χώρας αυξάνεται διαρκώς. Αν τα πανεπιστήμιά μας, η αφρόκρεμα των θεσμών και των πολιτών, βρίσκονται σ’ αυτή την κατάντια, εύκολα φαντάζεσθε τι συμβαίνει παραπέρα. Πολλοί νέοι, απογοητευμένοι, δεν θέλουν πλέον να παλέψουν για κάτι καλύτερο διότι ξέρουν ότι ματαιοπονούν αν δεν έχουν μέσον. Δημοσιεύματα σαν τα παραπάνω θεωρούνται σχεδόν φυσιολογικά. Η προχωρημένη σήψη, είτε θα υποχωρήσει, με την εμφάνιση νέων αδιάφθορων προσώπων και πολιτικών, είτε θα παρασύρει όλη την κοινωνία. Το πρώτο είναι δύσκολο, αλλά είναι το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε. Ήδη, υπάρχει μια ελπίδα για τα ΑΕΙ. Είναι η νέα διοίκηση της Ομοσπονδίας Πανεπιστημιακών.

Διονύσης Γουσέτης

———————————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 29/7/2009

Τι αμάρτημα έχει κάνει η κα Ιωαννίδου; Κοινοβουλευτική ερώτηση του κ. Βελόπουλου της προσάπτει ότι ασχολείται με την προβολή της «μακεδονικής γλωσσικής μειονότητος», ότι είναι μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων), ότι κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης του Σωτ. Μπλέτσα, ο οποίος οργάνωσε συγκέντρωση «Βλάχων». Κοντολογίς, η κα Ιωαννίδου παραβίασε τον ιδεολογικό κώδικα του κ. Βελόπουλου και γι αυτό δεν δικαιούται θέση στο Πανεπιστήμιο.

Αν το θέμα εξαντλούνταν στον κ. Βελόπουλο, δεν θα άξιζε να απασχολήσει τους αναγνώστες. Η ηγεσία του ΥΠΕΠΘ θα τον είχε βάλει στη θέση του, θυμίζοντάς του το άρθρο 16. Αντ’ αυτού όμως, ο υφυπουργός Σπ. Ταλιαδούρος τον δικαίωσε, απαντώντας: «Διαβιβάσαμε την ερώτησή σας στο Πανεπιστήμιο, προκειμένου να ενημερωθούν για τα από εσάς καταγγελλόμενα τα αρμόδια για την εκλογή και τον έλεγχο νομιμότητας όργανα». Συμφωνεί δηλαδή η κυβέρνηση ότι τα παραπάνω αποτελούν κριτήριο για την εκλογή και αντικείμενο ελέγχου νομιμότητας της υποψηφιότητας. Πράγμα που αποθράσυνε τον κ. Βελόπουλο, ο οποίος επανήλθε με ερώτηση για τον πανεπιστημιακό Γ. Κόκκινο.

Όχι, ο ορθόδοξος κ. Βελόπουλος δεν είναι μόνος. Έχει σύμμαχο την ορθόδοξη κομμουνίστρια βουλευτή Λιάνα Κανέλλη, που από το κανάλι Mega προειδοποίησε ότι η κα Ιωαννίδου είναι βαλτή από τις ΗΠΑ για να αναγνωριστούν τα «Σκόπια» ως Μακεδονία. Έχει τους Κνίτες που πέταξαν έξω από το πανεπιστήμιο τον καθηγητή Στεφάν Κουρτουά, για να μη δώσει διάλεξη με θέμα τη μαύρη βίβλο του κομμουνισμού. Έχει το ογκούμενο κύμα ξενοφοβίας που υπαγορεύει πολιτική σε μια ανερμάτιστη κυβέρνηση.

Με την κα Ιωαννίδου, οι κ.κ. Βελόπουλος και Ταλιαδούρος ατύχησαν. Ίσως οι παρεμβάσεις τους να λειτούργησαν ως μπούμεραγκ, εξαγριώνοντας το εκλεκτορικό σώμα, που τελικά την εξέλεξε. Ωστόσο, οι μεθοδευμένες επιθέσεις εναντίον «εθνοπροδοτών» πανεπιστημιακών γενικεύονται. Το ΛΑΟΣ ξεσπαθώνει κατά του Δ. Χριστόπουλου, το «Πρώτο Θέμα» κατά των Αλ. Ηρακλείδη και Γ. Κόκκινου, ο Β. Κοτζαμάνης λοιδορείται κλπ. Για να μη μιλήσω για τη Μ. Ρεπούση, θύμα των πιο χυδαίων επιθέσεων.

Για να επιστρέψουμε λοιπόν στο άρθρο 16. Μήπως γι’ αυτό αντιδρούν σε αγαστή αρμονία οι δυο ορθοδοξίες στην αναθεώρησή του και στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων; Για να υπάρχουν μόνο τα δημόσια, που είναι του χεριού τους, να τα κακοποιούν;

Διονύσης Γουσέτης

——————————————–

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 15/7/2009