- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

84%. ΟΧΙ ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα [1]» στις 17-18/12/2005. Το άρθρο περιλαμβάνει και κάποιες μικρές προσθήκες, καθώς και ελάχιστα σημεία που, λόγω χώρου, δεν περιλήφθηκαν στο δημοσίευμα των Νέων.

Α. Η είδηση δημοσιεύτηκε πριν δύο μήνες και πέρασε ασχολίαστη (1). Και, όμως, αυτή τη φορά η ανατροπή ήταν πολύ μεγάλη για να περάσει και απαρατήρητη.
– Το 65% των πολιτών της γης, δηλώνουν πως «δεν εκπροσωπούνται από τις κυβερνήσεις τους»!
– Το ποσοστό φθάνει μόλις στο 13%, στο ερώτημα «εαν εμπιστεύονται κόμματα και πολιτικούς;»!
– Και μόλις 16% απαντούν θετικά στο ερώτημα «να δοθούν και άλλες αρμοδιότητες σε κόμματα-πολιτικούς;»!

Β. Για όσους βιαστούν να αμφισβητήσουν τα στοιχεία, η ποιότητα της έρευνας είναι αναμφισβήτητη.
– Την υπογράφουν μαζί το Ινστιτούτο Gallup και το BBC.
– Το δε δείγμα, είναι πρωτοφανές. 50.000 άνθρωποι σε 69 χώρες. Πρόκειται για «την μεγαλύτερη δημοσκόπηση που έγινε ποτέ παγκοσμίως», έγραψαν οι εφημερίδες (2)!

Γ. Αλλά και επί της ουσίας οι ενστάσεις, δεν ευσταθούν. Δεν πρόκειται για τους πολίτες που ζουν σε αυταρχικά καθεστώτα και εκφράζουν την απόρριψή τους για αυτά τα καθεστώτα. Για τις δικές μας δημοκρατίες πρόκειται. Αυτό αποδεικνύει το γεγονός, ότι το 47% δεν αμφισβητεί «ότι οι εκλογές στη χώρα του ήταν ελεύθερες και δίκαιες». Άρα κάτι άλλο αμφισβητούν και όχι μια ίσως δική τους, αντιδημοκρατικά εκλεγμένη, κυβέρνηση. Αμφισβητούν την δημοκρατία που βιώνουμε και στην Ευρώπη!

Δ. Η δημοκρατική παράδοση στην ήπειρό μας, έχει αρκετά δόγματα.
-Αδύνατη η δημοκρατία, χωρίς εκλεγμένη κυβέρνηση (όπως λ.χ. προσπαθούσε να πείσει η χούντα).
-Αδύνατη και η ελευθερία, χωρίς κόμματα (ως εγγυητές για την ελευθερία).
-Αδύνατη και η «λαϊκή εξουσία», εκτός των πολιτικών που ψηφίζουμε.

Η συλλογική μνήμη θυμάται και το Συνταγματικό Δίκαιο επιβεβαιώνει, ότι η αμφισβήτηση των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων, των κομμάτων και των πολιτικών, συνεπάγεται –περίπου- αυτόματη αμφισβήτηση και της ίδιας της δημοκρατίας!

Ποιόν εμπιστεύεστε για την διαχείριση του Μεγάρου Μουσικής; Μια διοίκηση της ΝΔ (ή του ΠΑΣΟΚ, Συν, ΚΚΕ) ή τους «παθιασμέ-νους» του Συλλόγου Φίλων της Μουσικής;

Ε. Το ερώτημα είναι σαφές. Μήπως ήρθε ο καιρός να τρίβουν τα χέρια τους η «17 Νοέμβρη», οι φονταμενταλιστές και οι ακραίοι, αριστεροί και δεξιοί αμφισβητίες της κοινοβουλευτικές δημοκρατίας; Τη δική τους απόρριψη της δημοκρατίας αποτυπώνει η δημοσκόπηση;
Εάν η απάντηση είναι θετική, έχει καλώς. Η αγωνία σταματάει εδώ. Και συνεχίζεται, μόνο για το πώς έγινε και η πλειοψηφία των πολιτών που ζουν και απολαμβάνουν τις σύγχρονες δημοκρατίες, έφθασαν στο σημείο να ονειρεύονται …. Χίτλερ, Στάλιν, Μπιν Λάντεν, Γιωτόπουλους και Πατακούς!

ΣΤ. Υπάρχει, όμως, και μία άλλη ερμηνεία. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για τους πολίτες των δημοκρατικών χωρών που την απολαμβάνουν, μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Και οι δημοκρατικοί πολίτες της γης, που την περιφρουρούν ως κόρη οφθαλμού, να ζητούν «κατιτίς παραπάνω»! Όλα τα δεδομένα οδηγούν σε αυτή την ερμηνεία.

Ζ. Γι’ αυτό το «κάτιτις», επιτρέψτε μου ορισμένες αιρετικές σκέψεις. Ας υποθέσουμε, ότι υπήρχε ένα δημοψηφίσματα. Με ερωτήματα-διλήμματα, όσα αποτελούν λογική συνέπεια αυτής της δεύτερης ερμηνείας της δημοσκόπησης του BBC. Ποια νομίζετε πως θα ήταν η λαϊκή ψήφος στα παρακάτω ερωτήματα;

1. «Ποιόν νομιμοποιείτε να διαχειρίζεται το περιβάλλον; Την Greenpeace ή τον Σουφλιά» (ή τους ομολόγους του στα άλλα κόμματα); Το δίλημμα δεν είναι φανταστικό. Ήδη οι φορείς της Σάμου, μετά τις πυρκαγιές των αρχών του ’80, ζητούσαν να αυτονομηθούν και να τεθούν υπό την ευθύνη της Greenpeace!

2.«Ποιόν εξουσιοδοτείτε να διαχειρίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα; Τον Βουλγαράκη (και τους πράσινο-κόκκινο-ροζ ομολόγους του) ή την Διεθνή Αμνηστία»;

3.«Ποιόν εμπιστεύεστε για τα ζητήματα της προστασίας του πολίτη; Τους υπουργούς που επιλέγουν τα κόμματα ή τον Συνήγορο του Πολίτη» (που τίμησε ο Νικηφ. Διαμαντούρος και τιμά ο Γιώργ. Καμίνης);

4.«Ποιόν νομιμοποιείτε να διαχειρίζεται τα Εθνικά Πάρκα; Το ΥΠΕΧΩΔΕ ή τους αυτόνομους Φορείς Διαχείρισης (των πανεπιστημιακών και οικολόγων Γιάννη Παντή, Παναγιώτη Δημόπουλου, Κίμωνα Χατζημπίρου, Γιώργο Στάμου αλλά και κάποιων νέων που διορίζει τώρα η Ν.Δ.);

5.«Ποιος θέλετε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αποασυλοποίησης; Τα κρατικά Ψυχιατρεία (τύπου Λέρος ή Πέτρας Ολύμπου) ή οι ειδικές μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που διαχειρίζονται τις σημερινές ανεξάρτητες Δομές Αποασυλοποίησης και οι επιστήμονες της υποστηρικτικής εταιρείας του προγράμματος Ψυχαργώς»;

6.«Ποιόν εμπιστεύεστε για την διαχείριση του Μεγάρου Μουσικής; Μια διοίκηση της ΝΔ (ή του ΠΑΣΟΚ, Συν, ΚΚΕ) ή τους «παθιασμένους» του Συλλόγου Φίλων της Μουσικής;

Προσωπικά πιστεύω πως το ποσοστό υπέρ των δεύτερων, σε πολλές περιπτώσεις θα έφθανε στο 90%, ενώ σε όλες θα ξεπερνούσε το 50%!
Για να εξηγήσω το ποιόν των «αντιπάλων», διάλεξα με τη σειρά, δύο –τυχαίες- μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), μία Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή, μία «ΜΚΟ τρίτης γενιάς», ένα υβριδικό μόρφωμα -σχεδόν ΜΚΟ- που σαφώς δεν αποτελεί «δημόσια διοίκηση» και έναν ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό.

Η. Τα εικαζόμενα αποτελέσματα ενός τέτοιου δημοψηφίσματος, δεν είναι χωρίς συνέπειες. Η «αρχή της νομιμοποίησης», η οποία στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες τεκμαίρεται εκ του Συντάγματος, δεν λειτουργεί όπως μαθαίνουμε στα βιβλία συνταγματικού δικαίου. Και, αντίθετα, εμφανίζει αποκλίσεις εντυπωσιακές. Οι οποίες τείνουν να καταστούν μόνιμες! Επί της ουσίας, δεν λειτουργεί υπέρ του κράτους. Και κάτι που ουδέποτε αμφισβητήθηκε στις δημοκρατίες, αμφισβητείται πλέον πολλαπλώς. Προσοχή, όμως. Χωρίς να αμφισβητηθεί η ίδια η κοινοβουλευτική δημοκρατία! Και κάτι ενδιαφέρον. Η αμφισβήτηση λειτουργεί παγίως πλέον, υπέρ της κατεύθυνσης για ενίσχυση της κοινωνίας των πολιτών!

Θ. Ας μην ανησυχούν, όμως, όσοι τρομάζουν με το άνοιγμα τέτοιων θεμάτων. Τέτοιο δημοψήφισμα δεν μπορεί να γίνει. Οι δημοσκοπήσεις, ακόμα και οι πλέον έγκυρες, δεν προκαλούν υποχρεώσεις. Και καμία μορφή «ειδικής νομιμοποίησης», έστω και με συμφωνία του 99,9% των πολιτών, δεν αναγνωρίζεται.

Ι. Αυτά, από άποψη συνταγματική.
– Τι τεκμαίρεται, όμως, εάν διαβάσουμε την «μεγαλύτερη έρευνα όλων των εποχών» με κάποια πολιτική ευαισθησία (που δεν λείπει από κάποιους πολιτικούς);
– Και πως θα αντιδρούσαν εάν υποψιαζόμασταν και εμείς και αυτοί, ότι η απαντήσεις σε ένα παρόμοιο – φανταστικό- δημοψήφισμα δεν θα διέφεραν από αυτές που πιθανολόγησα;
Τότε, μήπως υφίσταται (ήδη) πολιτικό και όχι (ακόμα) συνταγματικό ζήτημα;

Κ. Άσχετο! Ή μήπως όχι;
Ο μέγας Κ. Μητρόπουλος, είχε δημοσιεύσει μία εκπληκτική γελοιογραφία στα Νέα του 1973. Ένας τύπος έλεγε, ξύνοντας αμήχανα το κεφάλι του.
«Από το γραμματική θυμάμαι, ότι όταν η λήγουσα είναι μακρά, κάτι οξύνεται. Δεν θυμάμαι, όμως, τι;».
Υπενθυμίζω. Ήταν λίγο μετά τη φιλελευθεροποίηση της χούντας. Και λίγο πριν το Πολυτεχνείο!

———————————————————
(1) Ιστοσελίδα BBC 14/9/2005.
(2) Εφημερίδες 16/9/2005.