- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Απολείπειν ο θεός (Καραμανλής) Αντώνιον

«Και σαν μιλούν ή τρίζουνε, μη αφίσεις ως τ΄αυτιά μου
κανέν΄από τα λόγια των ναρθή τα αφορεσμένα,
μην τύχη και μες στην ψυχή μου φέρουν
καμμιά φρικώδη ανάμνησι απ΄τα κρυφά που ξέρουν»
Κ.Π.Καβάφης “Τρόμος”

Ο Αντώνης Σαμαράς κατά την εσωκομματική προεκλογική περίοδο μας θύμισε για ευνόητους λόγους το δάκρυ του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ονομασία της Μακεδονίας. Στις περισσότερες ομιλίες του επίσης δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον «εθνάρχη» και στις καλές σχέσεις τους. Ο κ. Σαμαράς επιχειρεί περίπου να «εμπλέξει» τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως υποστηρικτή της άκαμπτης πολιτικής του για την ονομασία των Σκοπίων που λίγο έλλειψε να οδηγήσει τη χώρα σε διεθνή διασυρμό, ο οποίος απεφεύχθη τελευταία στιγμή με την αποπομπή του από την κυβέρνηση.

Η προσπάθεια του κ. Σαμαρά να προσεγγίσει τους καραμανλικούς της ΝΔ συναντά ωστόσο σοβαρές δυσκολίες όταν ανατρέξουμε στις πηγές της ιστορίας. Την άνοιξη του 1997 δημοσιεύονται τα Αρχεία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στον 12ο τόμο (σελ. 636)ο στενότερος συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή κ. Πέτρος Μολυβιάτης επιρρίπτει ευθέως ευθύνες στον Αντώνη Σαμαρά για το χειρισμό του θέματος των Σκοπίων:

«Ο κ. Σαμαράς, από την άλλη πλευρά, εφήρμοζε πολιτική άκαμπτης αρνητικότητος, η οποία ταχέως έφερε τη χώρα σε πλήρη απομόνωση μέσα στην ΕΟΚ. Ταυτόχρονα, επί υπουργίας Σαμαρά, σημειώθηκε μια άνευ προηγουμένου κατακόρυφη επιδείνωση των σχέσεών μας με όλους ανεξαιρέτως τους βαλκανικούς γείτονές μας». (βλπ. Εφημ. Τα Νέα 14.5.1997).

Στο δημοσίευμα της εφημερίδας αναφέρει ακόμη ότι ο Καραμανλής κατηγορούσε τον κ. Σαμαρά

«…ότι υποδαύλιζε τις αντιδράσεις για το Σκοπιανό, με αποτέλεσμα να έρχονται συνεχώς μηνύματα τόσο από τη Μακεδονία όσο και από την υπόλοιπη Ελλάδα για το ζήτημα της ονομασίας».

Η αντίδραση του προέδρου της «Πολιτικής Άνοιξης» υπήρξε ακαριαία, την ίδια ημέρα με δήλωσή του αντεπιτίθεται στον Καραμανλή, τον εμφανίζει ταλαντευόμενο στο ζήτημα των Σκοπίων και τον κατηγορεί ότι ακόμα και σήμερα σιωπά στο ζήτημα του ονόματος.

Την επομένη ημέρα ο πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης Αντώνης Σαμαράς, με αφορμή όσα γράφονται στα αρχεία Καραμανλή, κατηγορεί τον ιδρυτή της Ν.Δ. για εξωφρενικές αντιφάσεις στο θέμα των Σκοπίων και επιτίθεται προσωπικά και στον πρώην Υπουργό Εξωτερικών και πρώην γραμματέα της Προεδρίας κ. Μολυβιάτη. Παραθέτουμε …απολαυστικά αποσπάσματα της δηλώσεως Σαμαρά κατά του ιδρυτή της ΝΔ και του κ. Πέτρου Μολυβιάτη:

«…Είναι εξωφρενικό, ο κ. Καραμανλής να εμφανίζεται σήμερα, από τη μια μεριά, άκαμπτος υπερασπιστής του ονόματος και, από την άλλη, τιμητής του τότε υπουργού των Εξωτερικών, που με συνέπεια ακολουθούσε τη γραμμή αυτή. Και είναι εξίσου εξωφρενικό, ο κ. Καραμανλής να ευλογεί την πολιτική της ανυποχώρητης στάσης που αποφάσισε το Συμβούλιο Αρχηγών, απαιτώντας ταυτόχρονα την απομάκρυνση Σαμαρά, που ήταν ο αρχιτέκτων της πολιτικής αυτής… Είναι, επομένως, φανερό ότι ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ξέφυγε από τη συμπεριφορά των υπολοίπων ηγετών. Δηλαδή να εμφανίζεται στο λαό –για τον φόβο της Ιστορίας– ανυποχώρητος στο όνομα, αλλά στην ουσία να μην πιστεύει εξίσου ανυποχώρητα όσα τάχα υπερασπιζόταν. Χρωστάει, λοιπόν, έναντι της ιστορικής αλήθειας μιαν απάντηση ο κ. Καραμανλής: Αν δεν πίστεψε ποτέ την απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών, τότε γιατί την υιοθέτησε προς τα έξω και μάλιστα μέχρι δακρύων; Αν, όμως, την πίστεψε πραγματικά, τότε γιατί συνέβαλε αποφασιστικά στην αποπομπή Σαμαρά;».

Από τα βέλη της κριτικής Σαμαρά δεν ξεφεύγει ούτε και ο παρακείμενος σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο στον Καραμανλή κ. Μολυβιάτης:

«Θέλω, όμως, να σταθώ στον άνθρωπο του έντονου παρασκηνίου, τον κ. Μολυβιάτη. Ούτε δευτερόλεπτο δεν τον εμπιστεύτηκα. Και ιδού γιατί: Στη σύσκεψη της 6ης Μαρτίου, όταν εντελώς ξαφνικά οι κ.κ. Μητσοτάκης και Μολυβιάτης αποφασίζουν την αλλαγή πορείας, υπονομεύοντας τη χαραχθείσα αδιαπραγμάτευτη εθνική θέση και τους “τρεις όρους” της Ευρώπης, ο κ. Μολυβιάτης, συνεπικουρούμενος από τον κ. Τζούνη, πλειοδοτεί υπέρ του συμβιβασμού με τη θεωρία του για την ανάγκη “δεύτερης γραμμής άμυνας”. Έμεινα κατάπληκτος γιατί δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ενεργούσε έτσι χωρίς την έγκριση του κ. Κ. Καραμανλή. Επεδίωξα συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπου αποφάσισα να του παραδώσω και την πρώτη μου επιστολή. Αυτή πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαρτίου. Συνάντησα τότε έναν Κ. Καραμανλή ευδιάθετο. Εγώ, αντίθετα, ανέμενα να μου πει κάτι για τα περί “δεύτερης γραμμής άμυνας”, που είχε αναφέρει ο κ. Μολυβιάτης στη μοιραία εκείνη συνάντηση της 6ης Μαρτίου. Ούτε λέξη από τον Κ. Καραμανλή. Προβληματίστηκα έντονα. Δύο τα ενδεχόμενα: Ή ο Καραμανλής δεν γνώριζε τίποτα ή γνώριζε και το απέκρυπτε από εμένα, παίζοντας το γνωστό διπρόσωπο παιχνίδι της πολιτικής. Παρουσία του κ. Μολυβιάτη, φεύγοντας, παρέδωσα στον τότε Πρόεδρο την πρώτη μου επιστολή. Το μεσημέρι χτύπησε το τηλέφωνό μου στο υπουργείο Εξωτερικών. Ήταν ο κ. Μολυβιάτης. Νευρικός και αναστατωμένος. Με παρακάλεσε να απαλείψω την παράγραφο, στην οποία ανέφερα τον ίδιο και τις θέσεις που εκείνος ανέπτυξε. Του το απέκλεισα κατηγορηματικά…». (βλπ. Εφημ. Τα Νέα 15.5.1997).

Στην παραπάνω δήλωση περισσότερο από την ευθεία επίθεση Σαμαρά εναντίον των Καραμανλή και Μολυβιάτη περισσότερο εντυπωσιάζει το ανοίκειο, ειρωνικό και ιταμό ύφος του κειμένου της επιστολής.

Απ΄όσα μνημονεύσαμε παραπάνω δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι ο κ. Σαμαράς επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τη συλλογική αμνησία των πολιτών προκειμένου να επιτύχει εντός της ΝΔ την …αμνηστία των πολιτικών του σφαλμάτων. Η προσπάθειά του κατέρρευσε υπό το βάρος των ιστορικών γεγονότων που μας ζήτησε να λησμονήσουμε. Scripta manent… ή αλλιώς ευλογημένα αρχεία.

Τάσος Ι. Αβραντίνης