Ας ξαναπούμε από την αρχή το πρόβλημα της ΝΔ

Νοέ 11th, 2009 | | Κατηγορία: Πέτρος Τατούλης | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Έχει ένα θεμελιακό πρόβλημα η Νέα Δημοκρατία, το οποίο συνυφαίνεται άμεσα με την πορεία της προς την εξουσία. Μετεμφυλιακά, η κατίσχυση της ήταν τέτοια έναντι της αριστεράς, ώστε ουδέποτε ένιωσε την ανάγκη να συγκροτήσει ένα ενιαίο ιδεολογικά σχηματισμό, ο οποίος με τις απαραίτητες ζυμώσεις, θα κατάρτιζε μια συνεκτική πλατφόρμα πολιτικής πρότασης. Στο αντίθετο στρατόπεδο, στην αριστερά, η ήττα του εμφυλίου γέννησε την ανάγκη για ιδεολογικές κουβέντες και αναζητήσεις. Το αποτέλεσμα; Ενώ η δεξιά θα κέρδιζε από εκεί και πέρα τις εκλογικές αναμετρήσεις, σε επίπεδο ιδεών παρέμενε σε εμβρυικό στάδιο. Τέλος, δίπλα στην ιδεολογική ένδεια, προστέθηκε και η εμπέδωση μιας ενοχικής συμπεριφοράς απέναντι στην κατίσχυση των αριστερίστικων κοινωνικών ανησυχιών, με αποτέλεσμα στη ΝΔ, να ανησυχούν πάντοτε μήπως δεν είναι αρκετά ευαίσθητοι ή επαρκώς φιλολαϊκοί.

Το αποτέλεσμα; Με τον καιρό δημιουργήθηκε ένα κόμμα καθαρά αρχηγοκεντρικό, με σαθρές ολοκληρωτικές δομές, το οποίο εμπόδιζε πάντοτε την όποια ιδεολογική αναζήτηση, μεταθέτοντας την σε ένα άγνωστο μέλλον. Επιρρεπής στον προσχηματικό διάλογο, η ΝΔ παρέμεινε ενωμένη (άσχετα από τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις των στελεχών της) με στόχο την νομή της εξουσίας και την άλωση του κρατικού κορβανά. Για τους υποτιθέμενους δε, κορυφαίους της (ένα περίεργο αμάλγαμα γόνων οικογενειών, ευνοημένων υπέρμετρα αυλικών, και ανθρώπων που η μόνη τους επαγγελματική διαδρομή ήταν οι υπηρεσίες στις κομματικές νεολαίες και τα φίλια συνδικαλιστικά όργανα), η ιδεολογία υπήρξε πάντοτε περιττή πολυτέλεια και η ζύμωση άγνωστη λέξη.

Θα μου πει κάποιος: εντάξει, αλλά και το ΠΑΣΟΚ; Τα ίδια δεν είναι; Όχι. Ευτυχώς. Στο περίφημο εκείνο συνέδριο της σύγκρουσης, ο παλαιοπαπανδρεισμός και το βαθύ ΠΑΣΟΚ ήλθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τον εκσυγχρονισμό και την νεωτερικότητα του κ. Σημίτη και έχασαν την ιδεολογική μάχη. Έκτοτε, βέβαια, μπορεί ο εκσυγχρονισμός να κατασυκοφαντήθηκε, αφού έχασε τη μάχη της ηθικής, ωστόσο δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί μια άκρως συνεκτική πολιτική θεωρία για τα πράγματα. Για το νεοπαπανδρεισμό, οφείλουμε να δώσουμε κάποιο χρονικό περιθώριο προκειμένου να ξεδιπλώσει την στρατηγική του για το μέλλον της χώρας. Που ευχόμαστε όλοι να διαθέτει.

Δεν ξέρω αν οφείλεται σε διανοητική πενία, ιδεολογική ανεπάρκεια, ιδιοτέλεια, πνευματικό ακρωτηριασμό ή κάποια σκοτεινή σκευωρία των προυχόντων αυτού του κόμματος, η εμμονή της ΝΔ να δημιουργεί μύθους και θέσφατα. Εντάξει, είναι και ίδιον των Ελλήνων να τρέφονται και να ανατροφοδοτούν τους μύθους τους. Αλλά στην κεντροδεξιά παράταξη, η απουσία τεκμηριωμένου διαλόγου έχει φθάσει σε σημεία που να προσβάλει την νοημοσύνη.

Και εξηγούμαι. Με εξαίρεση τον κ. Ψωμιάδη και κάποια λίγα στελέχη που τοποθετήθηκαν σκληρά απέναντι στα σφάλματα και τις ανεπάρκειες, ουδείς μπήκε στον κόπο να ζητήσει αφενός κάθαρση και αφετέρου ιδεολογική ανασυγκρότηση. Παρέμειναν αντίθετα ανοικτά πολλά ερωτήματα.

Το ψευτοδίλημμα κοινωνικός φιλελευθερισμός ή κάτι άλλο, τέλος, είναι εντελώς επίπλαστο, αφού επί της ουσίας δεν απαντά σε κανένα υπαρκτό πρόβλημα αυτής της κοινωνίας. Ποια η θέση του ενός ή του άλλου για τη μετανάστευση; Ποια η ρεαλιστική του στάση απέναντι στον κρατισμό; Τι θα κάνει με τις ΔΕΚΟ; Πώς θα ρυθμίσει τις εργασιακές σχέσεις;

Πρώτον, η μόνιμη επωδός περί «ορισμένων συμπεριφορών που πλήγωσαν την παράταξη» έρχεται να συσκοτίσει παρά να ρίξει φως στις σκοτεινές σελίδες της νεοκαραμανλικής διακυβέρνησης. Ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι πρέπει να πληρώσουν για τις βαθιές τους τσέπες; Ποιοι παρανόμησαν; Μάλιστα, σε αυτό το «σκοτεινό» ανάθεμα, ήλθε να προστεθεί και ακόμη μια τουλάχιστον αστεία επίκληση, ότι δήθεν αυτές οι συμπεριφορές «πλήγωσαν και τον Καραμανλή»! Αν όμως ο κ. Καραμανλής είχε πραγματικά πληγωθεί δεν θα είχε τρέξει στις κάλπες, ούτε θα είχε κλείσει άρον- άρον την Βουλή, αλλά θα είχε φροντίσει να στείλει τους ανθρώπους αυτούς στη δικαιοσύνη και θα τους είχε υποδείξει παραδειγματικά την έξοδο από τον πολιτικό βίο. Και στο κάτω- κάτω της γραφής, γιατί δεν μας λέει ο απερχόμενος πρόεδρος ποιοι ήταν αυτοί που τον πλήγωσαν…Ίσως γιατί δεν θέλει να τους πληγώσει, όπως δεν το έκανε και τόσα χρόνια, που όλοι μαζί πλήγωναν τον τόπο και τον πολίτη.

Δεύτερο ερώτημα. Η μόνιμη επίκληση στις διαχρονικές ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και τα διάφορα κοινότυπα, ότι η παράταξη αυτή υπήρξε ο στυλοβάτης της δημοκρατίας στη χώρα ή ότι την έβγαλε από την υπανάπτυξη ή ότι την έβαλε στην ΕΟΚ, ή ότι ο Καραμανλής ο νεότερος είναι πανθομολογουμένως επιτυχημένος ηγέτης. Καλά όλα αυτά. Αλλά η κοινή λογική δυστυχώς τα αμφισβητεί. Από τις περίπλοκες σχέσεις της ΕΡΕ με το παλάτι, τη βασιλική οικογένεια και ως εκ τούτου και με την δημοκρατία και τους θεσμούς της, μέχρι την εξόντωση της Αθήνας ως πόλης με δομές και συγκεκριμένο σχεδιασμό, αλλά και έως την πλήρη απαξίωση του τελευταίου της προέδρου από τον ίδιο τον ελληνικό λαό, δυστυχώς, η Ιστορία μάλλον επιφυλάσσει άλλα λόγια από αυτά που εγγράφουν για τους εαυτούς τους οι νεοδημοκράτες προύχοντες στα συνέδρια τους. Ίσως διότι αρέσκονται σε πανηγυρικούς και όχι σε αλήθειες. Σε χειροκροτητές και όχι σε γόνιμους ή μη αμφισβητίες.

Τρίτο ερώτημα. Το ψευτοδίλημμα κοινωνικός φιλελευθερισμός ή κάτι άλλο, τέλος, είναι εντελώς επίπλαστο, αφού επί της ουσίας δεν απαντά σε κανένα υπαρκτό πρόβλημα αυτής της κοινωνίας. Ποια η θέση του ενός ή του άλλου για τη μετανάστευση; Ποια η ρεαλιστική του στάση απέναντι στον κρατισμό; Τι θα κάνει με τις ΔΕΚΟ; Πώς θα ρυθμίσει τις εργασιακές σχέσεις;

Ούτε η κ. Μπακογιάννη υπήρξε ποτέ νεοφιλελεύθερη (ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί αυτό το σύστημα στην Ελλάδα του κρατισμού και του παρεμβατισμού), ούτε ο κ. Σαμαράς είναι παιδί του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Μάλλον, κοινωνικά ανάλγητο θα τον χαρακτήριζα από τη δήλωση του για “τα όνειρα των παιδιών των stage που διαψεύδει η κυβέρνηση”

Ούτε η κ. Μπακογιάννη υπήρξε ποτέ νεοφιλελεύθερη (ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί αυτό το σύστημα στην Ελλάδα του κρατισμού και του παρεμβατισμού), ούτε ο κ. Σαμαράς είναι παιδί του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Μάλλον, κοινωνικά ανάλγητο θα τον χαρακτήριζα από τη δήλωση του για “τα όνειρα των παιδιών των stage που διαψεύδει η κυβέρνηση”. Αν είναι τα όνειρα των παιδιών μας να είναι η απασχόληση στα stage, να τον χαίρεται τον κοινωνικό φιλελευθερισμό του…

Δυστυχώς, δίπλα στα απλόχερα, παγωμένα χαμόγελα της κ. Μπακογιάννη, την απουσία του όποιου πολιτικού προβληματισμού της και την μόνιμη της υπόσχεση ότι μπορεί να επαναφέρει την ΝΔ σε τροχιά εξουσίας (λες κι είναι αυτό το μόνο ζητούμενο), ήλθε να προστεθεί και η θλιμμένη φιγούρα του κ. Σαμαρά, ο οποίος, με σαφώς καλύτερα τεκμηριωμένο πολιτικό λόγο από αυτόν της υποψηφίας προέδρου, έχασε την μοναδική ίσως ευκαιρία να ανασκευάσει και την δική του υστεροφημία. Δεν έκανε ούτε μίση αναφορά στον άνθρωπο που τον ανέδειξε (υπέρμετρα όπως αποδείχτηκε), κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά αντίθετα προσπάθησε να μας πείσει ότι είναι ο φυσικός διάδοχος πολιτικών όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Ευάγγελος Αβέρωφ. Βέβαια, ενώ κέρδισε σίγουρα τις εντυπώσεις σε επίπεδο πολιτικής πρότασης έναντι της κ. Μπακογιάννη, η οποία ήταν τόσο απροετοίμαστη και ρηχή ώστε να μας επιτρέπει να πιστεύουμε ότι θεώρησε πως το κόμμα θα της το παρέδιδαν αμαχητί, η κατακλείδα του κ. Σαμαρά «Επιλέξτε … ποιος μπορεί την επόμενη φορά που θα προκύψει ένα σχέδιο Ανάν να το αποκρούσει», φανερώνει την έμφυτη ροπή του ομιλητή στον λαϊκισμό, την έλλειψη ρεαλισμού και την απουσία έστω και ψηγμάτων κεντρώου λόγου.

Η ένδεια πολιτικής προοπτικής για τη μία και η απουσία πολιτικού ρεαλισμού και νηφαλιότητας του άλλου, καθιστούν και τους δύο υποψηφίους προέδρους επικίνδυνους για το μέλλον της κεντροδεξιάς. Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι ωστόσο το γεγονός ότι κανείς από τους παρευρισκομένους δεν αναθάρρησε να ρωτήσει: «Τι έκανε ο Καραμανλής και πρέπει να τον θεωρούμε μεγάλο ηγέτη;», Γιατί η κ. Μπακογιάννη δεν κατέθεσε έως τώρα το τόσο επιτυχημένο μοντέλο διακυβέρνησης και ανοικτού κόμματος που επαγγέλλεται, προκειμένου να αναστρέψει την συντριβή της παράταξης; Από πού κι ως πού είναι του κοινωνικού φιλελευθερισμού ο κ. Σαμαράς (που τον είχαμε γνωρίσει να σας θυμίσω και ως υπουργό Οικονομίας το ’91), πού μας έχει οδηγήσει η στάση του με τα Σκόπια σήμερα (που θέλει να εφαρμόσει το επιτυχημένο μοντέλο του και στο Κυπριακό!), ποιος τον έχρισε συνεχιστή της παράδοσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Αβέρωφ;

Και αυτό το συνέδριο δεν θα αφήσει τίποτε πίσω του. Όπως και το συνέδριο του ’96, το οποίο, αφότου εξέλεξε πρόεδρο τον Κώστα Καραμανλή, με τις ευλογίες του τότε προέδρου του, Αχιλλέα Καραμανλή, αποφάσισε να μην αλλάξει το καταστατικό…γιατί τότε πια δεν χρειαζόταν. Παρά τις δεσμεύσεις όλων των υποψηφίων προεκλογικά να θεσπιστεί θητεία για τον πρόεδρο, ανοικτές και ελεύθερες διαδικασίες, ξεκαθάρισμα της ιδεολογικής ταυτότητας και πάει λέγοντας…Το χειρότερο είναι ότι σήμερα η αφετηρία είναι πολύ χειρότερη και οι επίδοξοι διάδοχοι έχουν πολύ μαύρο μελάνι χυμένο στις σελίδες της προσωπικής τους ιστορίας…

Πέτρος Τατούλης

4 σχόλια
Leave a comment »

  1. Δεν δικαιουσαι να ομιλεις. Συμμετειχες, ησουν συνυπευθυνος. Μολις εχασες την θεσουλα αρχισες να λαλας

    Αντε γεια

  2. σιγα τα αυγα μην σπασουνε!
    κριτικη εκ του ασφαλους για μια ακομη φορα!
    γιατι δεν κατεβηκες στο συνεδριο να τα πεις;

  3. Αγαπητέ καλημέρα.Διάβασα με προσοχή το άρθρο αυτό, αλλά και παλαιότερα, στο οποίο επισημαίνεις την έλλειψη ιδεολογικής ταυτότητας της Ν.Δ.Και μικραίνεις και την Μπακογιάννη και τον Σαμαρά.Εσύ λοιπόν που ήσουν τόσα χρόνια στο κόμμα,το γνωρίζεις απο «μέσα» ερωτώ:Γιατί δεν έβαλες υποψηφιότητα για πρόεδρος; Τι περισσότερο είχε ο Ψωμιάδης που αν και γραφικός κατά την γνώμη μου,επέμενε μέχρι το τέλος γνωρίζοντας οτι θα χάσει; Είχε και έχει κότσια. Κάτι που λείπει απο σένα.Χρόνια μόνο λόγια ξέρεις να λές.Γι’ αυτό σε καλούν στις «περίεργες» εκπομπές οι Χατζηνικολάου και οι Πρετεντέρηδες για να κάνουν την δουλειά τους,να προκαλέσουν τζερτζελέ κατα το κοινώς λεγόμενο χρησιμοποιώντας τύπους σαν και σένα.Κρίμα και πάλι κρίμα.
    Κύριε είσαι σκέτη θεωρία και ουσία μηδέν. Τέτοιους είναι γεμάτη η Ελληνική κοινωνία. Σε καλώ λοιπόν να περιοριστείς στον στενό κύκλο της Αρκαδίας οπου , ώς φαίνεται, έχεις βλέψεις για νομάρχης.

  4. Θλίβομαι ειλικρινά για σας κ.Τατούλη!

    Το άρθρο σας απ την αρχή ως το τέλος του είναι τόσο εμπαθές και περιέχει τόσες αναλήθειες που δεν ξέρω απο που να αρχίσω και που να τελειώσω. Ας επικεντρωθώ στα παρακάτω στοιχειώδη:

    1)Καταρχάς, καταλογίζετε στη ΝΔ ολοκληρωτικές δομές, ιδεολογική πενία και αμάλγαμα γόνων οικογενειών, ευνοημένων υπέρμετρα αυλικών, και ανθρώπων που η μόνη τους επαγγελματική διαδρομή ήταν οι υπηρεσίες στις κομματικές νεολαίες και τα φίλια συνδικαλιστικά όργανα. Αγαπητέ κύριε κάποιος θα μπορούσε να ξεμπερδέψει εύκολα μαζί σας λέγοντας πως εσείς που στεκόσασταν εκστατικός απέναντι στην προσωπικότητα του Μάο και την «πολιτιστική επαναστασή» του πρίν κάποια χρόνια, είστε ο τελευταίος που θα έπρεπε να μιλάει για ολοκληρωτικές δομές και κομματική νομενκλατούρα. Όμως, εγώ δε θα μείνω μόνο σε αυτό και θα μπώ στην ουσία του πράγματος.

    Ποιό κόμμα στην Ελλάδα κ. υπουργέ δεν είναι – δυστυχώς – αρχηγοκεντρικό, συγκεντρωτικό Λεννιστικού τύπου; Κανένα.. Ας μην αγνοούμε ακόμα και η Ανανεωτική Αριστερά πως λειτουργεί τα τελευταία χρόνια από την εποχή Αλαβάνου και μέτα. Ενώ, το άνοιγμα του ΠαΣοΚ στην κοινωνία, με τις πρωτοποριακές διαδικασίες του ΓΑΠ δε συνοδεύτηκε από τη θεμελίωση δομών εσωτ. δημοκρατίας και έτσι στη πράξη το μόνο που πέτυχαν είναι να καταστήσουν το κόμμα πιο συγκεντρωτικό και πιο αρχηγοκενρτικό. Αντίθετα, η Ντόρα Μπακογιάννη πέρα των διαδικασιών εκλογής αρχηγού απ τα μέλη έχει προτείνει και μια δέσμη μέτρων που μοιάζουν ικανά – αν εφαρμοστούν – να μετατρέψουν τη ΝΔ σε σύγχρονο ανοικτό φιλελεύθερο κόμμα: θητεία για πρόεδρο, ψηφοφορία απο μέλη για βουλευτές δημάρχους νομάρχες, ποσοστώσεις για τάσεις, κομματικό think tank κ.ο.κ. Οπότε, πως να ερμηνεύσει κάποιος ότι το επικεντρώνετε αποκλειστικά στη ΝΔ, αποσιωπώντας τις παραπάνω ενδιαφέρουσες προτάσεις;

    Όσο για το θέμα ποιοί συμμετέχουν στα κόμματα, πράγματι το δυναμικό των κομμάτων θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Αλλά ειδικά εσείς, που ανήκατε τόσα χρόνια στη ΝΔ και είσασταν και βουλευτής και υπουργός της, πρέπει να ξέρετε ότι σε σχέση με τα άλλα κόμματα η ΝΔ έχει τους λιγότερους ανθρώπους που η μόνη τους επαγγελματική διαδρομή ήταν οι υπηρεσίες στις κομματικές νεολαίες και τα φίλια συνδικαλιστικά όργανα και αντιθέτως έχει πολλούς τεχνοκράτες, πετυχημένους στο ιδιωτικό τομέα και αρκετούς ανθρώπους με κοιν. διαδρομή. Αλλά ακόμα και αν δεν ήταν έτσι, ποιά άλλη μέθοδο βλέπετε για να πάψει να ισχύει αυτό πέρα απ το άνοιγμα των διαδικασιών επιλογής των υποψηφίων αιρετών στην κοινωνία; (όπως φαίνεται ότι πάει να γίνει στη ΝΔ). Τι ωφελεί απλά να το επισημαίνετε; Εσείς τι κάνατε για να αλλάξει αυτό; Τίποτα, είσασταν θλιβερός παρατηρητής και υβριστής αδίκως των ανθρώπων που σας εμπιστεύθηκαν.

    2)Επιπλεόν, είναι προκλητικό να κάνετε τέτοιες πολιτικές κωλοτούμπες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και να προσπαθείτε σήμερα με τόσο ρηχά επιχειρήματα να αγιοηραφήσετε τη θητεία Σημίτη. Ποιός συγκρούστηκε με τον παλαιοπαπανδρεισμό, ο Κώστας Σημίτης; Μόνο ως αστείο αυτό μπορεί να λεχθεί. Με ποιό τρόπο, βάζοντας υπουργούς τον Πάγκαλο, Β.Παπανδρλεου, Κ.Λαλιώτη, Άκη Τσοχαντζόπουλο, Κ. Γείτονα, Τ. Χυτήρη, Κ. Κουλούρη κλπ;;; Αφήνοντας τον ΠαΣοΚικό κρατισμό χωρίς γραντζουνιά, χτίζοντας ακόμα πιο στενές σχέσεις αλληλεξάρτησης με εθνικούς εργολάβους και προμηθευτές, χαιδεύοντας συνδικαλιστές, συντεχνίες και λοιπούς προνομιούχους της Χαρ.Τρικούπη, επιδεικνύοντας έναν απίστευτο αυταρχισμό;;;;; Έτσι αντιλαμβάνεστε την νεωτερικότητα και τον εκσυγχρονισμό, εσείς που συστήνεστε ως φιλελεύθερος; Έλεος!! Ελπίζω τουλάχιστον να έχετε κάποιον σοβαρό λόγο (μια καλή θεσούλα επί παραδείγματι) για να γελοιοποιείστε λέγοντας τέτοια πράγματα!

    3)Θα έκλεινα θυμίζοντάς σας ότι ο Κώστας Καραμανλής (για τον οποίο σήμερα λέτε όσα λέτε) ήταν αυτός μαζί με τον οποίο ανεβαίνατε στα προεκλογικά μπαλκόνια στην περιφέρειά σας και αυτός τον οποίο παρακαλούσατε για μια φωτογραφία και στη συνέχεια θα κατέληγα επισημαίνοντας πως αυτές οι πολιτικές στροφές 180 μοιρών, πείθουν και τους πιο αφελείς για την έλλειψη σοβαρότητάς σας. Όμως όταν αναφέρεστε στον εθνάρχη Κων.Καραμανλή με τρόπο που ακόμα και ο Λαλιώτης (καταδικασθείς απ το δικαστήριο τελεσίδικα για συκοφαντία) θα δίσταζε, τότε δεν μπορώ να σχολιάσω τίποτα άλλο εκτός απ’ αυτό. Πόσο εμπαθής κ αναξιοπρεπής αλήθεια είστε να μιλάτε – όποιοι κι αν είναι οι λόγοι – για τον εθνάρχη (τον ιδρυτή της παρατάξεως που τόσα χρόνια σας τίμησε) τόσο άδικα; Όλος ο κόσμος που έχει διαβάσει Ιστορία ξέρει ότι ο Κ.Καραμανλής ήταν αυτός που έβγαλε την μεταπολεμική Ελλάδα απ την υπανάπτυξη και την φτώχεια (με τεράστιους ρυθμούς ανάπτυξης και σημαντικά έργα υποδομής). Οπότε είναι τουλ βλακώδες να κατηγορείται ότι η Αθήνα επί ημερών του χτίστηκε άναρχα.. Σε μια περίοδο που σημαδεύτηκε απ τη μεταπολεμική ανέχεια που οδηγούσε τόσο κόσμο στην πρωτεύουσα και η ανάγκη για να στεγαστεί άμεσα όλος αυτός ο κόσμος ήταν πρωταρχικής σημασίας. Όσο για τα περί στέματος, ο Καραμανλής είναι γνωστό ότι αποχώρησε απ την πολιτική προδικατορικά συγκρουόμενος με το παλάτι και επίσης πως όταν έκρινε σκόπιμο κατήγγειλε ευθέως την βασιλική οικογένεια (πολλοί αντίπαλοι του Κ.Κ έχουν μιλήσει για αυτό, πχ. ο Κύρκος στο ντοκυμαντέρ της τηλ. του Σκάι). Αφήστε ότι αυτός έλυσε το πολιτειακό αναίμακτα και τελεσίδικα με την στάση του το 74 και έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την καλύτερη Δημοκρατία που είχε ποτέ. (Αλλά επειδή μιλήσατε γενικά περί ΕΡΕ, ας σας θυμίσω ότι ο αμέσως επόμενος πρόεδρος που διαδέχθηκε τον Κ.Κ. στην ηγεσία της ΕΡΕ, ο Π.Κανελόπουλος είχε πάει εξορία επί Μεταξά επειδή δεν υπέγραφε υπέρ της βασιλείας) Σταματήστε να ανακυκλώνετε πικρόχολα τις συνήθεις συκοφαντίες εναντίον ενός πολυ σπουδαίου Έλληνα πολιτικού, του σημαντικότερου αναμφίβολα μεταπολεμικά. (το μόνο που καταφέρνετε με αυτό τον τρόπο είναι να αναδεικνύεται πόσο ουτιδανό είναι το δικό σας πολιτικό μέγεθος)

    Χωρίς καμιά (πλέον) εκτίμηση και με πολύ οίκτο,

    Χ.Κ.

Σχολιαστε