Ενοχές και ανοχές στο θέμα Siemens

Οκτ 2nd, 2009 | | Κατηγορία: Ελλάδα | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Ένα σοβαρό ερώτημα συσκοτίζεται, αφ΄ενός και αφ΄ετέρου, παραμένει αναπάντητο από τότε που ξέσπασε η υπόθεση Siemens. Γιατί η γερμανική εταιρεία δεν καλείται από τους κυβερνώντες να αποκαλύψει τους “δωρολήπτες” της με την απειλή ότι, σε περίπτωση που αρνηθεί, θα αποκλεισθεί από όλους τους δημόσιους διαγωνισμούς;

Εξ άλλου, παρόμοια πρωτοβουλία μπορεί να αναληφθεί με δεδομένη την ομολογία της εταιρείας και των κατά καιρούς νομίμων εκπροσώπων της στις γερμανικές και αμερικανικές αρχές ότι, για δεκαεπτά συναπτά έτη δωροδοκούσε κατ΄εξακολούθηση κόμματα και πολιτικούς για να κερδίζει στους διαγωνισμούς του δημοσίου που συμμετείχε. Ομολογία, η οποία επιβεβαιώθηκε από την έρευνα που διενήργησε το αμερικανικό δικηγορικό γραφείο “Debevoise & Plimpton” εκ της οποίας προέκυψε ειδικότερα, ότι το ύψος των μιζών που πλήρωσε η Siemens τα τελευταία 17 χρόνια στην Ελλάδα ανέρχεται σε 100 εκατ. ευρώ περίπου.

η Ελλάδα κατέχει την αρνητική πρώτη θέση μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως τόσο σε παραβιάσεις του κοινοτικού δικαίου, όσο και στην εισαγωγή κοινοτικών Οδηγιών στην εσωτερική της έννομη τάξη

Στο ανωτέρω ερώτημα η μέχρι σήμερα υποκριτική απάντηση του πολιτικού κόσμου είναι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το ευρωπαϊκό δίκαιο και το νόμο. Ωστόσο, προκαλεί τουλάχιστον απορία η επιλεκτική ευαισθησία του πολιτικού προσωπικού να σεβαστεί το κοινοτικό δίκαιο όταν, για παράδειγμα στην περίπτωση του βασικού μετόχου οι κ.κ. Παυλόπουλος και Βενιζέλος –αμφότεροι καθηγητές της νομικής- δεν δίστασαν να νομοθετήσουν με νόμους ευθέως αντιμέτωπους στο κοινοτικό δίκαιο που επικαλούνται. Επιπρισθέτως, θα πρέπει ιδιαιτέρως να σημειωθεί ότι η Ελλάδα κατέχει την αρνητική πρώτη θέση μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως τόσο σε παραβιάσεις του κοινοτικού δικαίου, όσο και στην εισαγωγή κοινοτικών Οδηγιών στην εσωτερική της έννομη τάξη.

Όμως ευτυχώς–για τους πολιτικούς μας, οι οποίοι οψίμως δείχνουν ευαισθησία στη νομιμότητα- στο θέμα Siemens σε καμμιά περίπτωση το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει να αποκλειστεί από τους διαγωνισμούς του δημοσίου μια εταιρεία που αποδεδειγμένα κατηγορείται για διαφθορά και δωροδοκία και έχει καταδικαστεί για τα εγκλήματα αυτά σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ειδικότερα:

– Σύμφωνα με τον νόμο 3560/2007, με τον οποίο κυρώθηκε η διεθνής σύμβαση για τη διαφθορά κάθε κράτος πρέπει να διασφαλίσει ότι θα επιβληθούν στα νομικά πρόσωπα αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές ποινικές ή διοικητικές κυρώσεις συμπεριλαμβανομένων και των χρηματικών κυρώσεων.
– Σύμφωνα με το άρθρο 43 του ΠΔ 60/2007, με το οποίο ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη η Οδηγία 2004/18/ΕΚ, αποκλείεται από την συμμετοχή σε δημόσια σύμβαση ο υποψήφιος εις βάρος του οποίου εκκρεμεί καταδικαστική απόφαση γνωστή στην αναθέτουσα αρχή, αφορώσα μεταξύ άλλων δωροδοκία, απάτη και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Επισημαίνουμε, ακόμη, ότι και ο δικαστικός συμβιβασμός με ομολογία του υποψηφίου παρέχει ακριβώς τις ίδιες δυνατότητες στο κράτος.
Αυτά υποστηρίζει σε απάντησή της στον πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παπαδημούλη η Επίτροπος Φραττίνι, επικαλούμενη ακριβώς το άρθρο 45 της ως άνω οδηγίας (άρθρο 43 του ΠΔ 60/2007).
Επίσης την ανωτέρω θέση έχει υιοθετήσει η Ολομέλεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με την από 24/2/2009 γνωμοδότησή της, η οποία έχει διαβιβαστεί ήδη από αρχές Απριλίου σε όλα τα Υπουργεία και της ΔΕΚΟ.

Έτσι έχουν τα νομικά ζητήματα και όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο είτε αγνοούν το νόμο είτε επιδιώκουν να θέσουν εμπόδια στην περαιτέρω έρευνα μιας υποθέσεως, η οποία είναι εξόχως σοβαρή.

Η υπόθεση της Siemens ασφαλώς αποδεικνύει την παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος, ωστόσο παρέχει και μια μοναδική ευκαιρία για την κάθαρση του. Προϋπόθεση γι΄αυτό η εις βάθος διερεύνυσή του από την Ελληνική πολιτεία ανεξάρτητα από το εάν οι ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων έχουν παραγραφεί ή όχι

Συνεπώς, η διαλεύκανση αυτού του σκανδάλου, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, για να απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία από τα πολιτικά και οικονομικά παράσιτα που τη μαστίζουν. Η υπόθεση της Siemens ασφαλώς αποδεικνύει την παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος, ωστόσο παρέχει και μια μοναδική ευκαιρία για την κάθαρση του. Προϋπόθεση γι΄αυτό η εις βάθος διερεύνυσή του από την Ελληνική πολιτεία ανεξάρτητα από το εάν οι ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων έχουν παραγραφεί ή όχι. Η πολιτική ευθύνη δεν παραγράφεται, όπως δεν θα πρέπει το Ελληνικό κράτος να δώσει άφεση αμαρτιών στις ελληνικές εταιρείες – προμηθευτές του δημοσίου και συνέταιρους της Siemens κατά την τελευταία εικοσαετία τουλάχιστον.

Με τα κέρδη από τις προμήθειες και τις εργολαβίες με το Δημόσιο, δημιουργήθηκε στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια μια εντελώς κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, χωρίς ηθικές αξίες και όραμα για τη χώρα. Αν το πολιτικό σύστημα –βαθύτατα εξαρτημένο από τους προμηθευτές και μεγαλοεργολάβους του δημοσίου- διαθέτει ακόμα υγιείς εφεδρείες, οφείλει να επιδιώξει τάχιστα και με σφοδρότητα τη σύγκρουση με αυτή τη δήθεν επιχειρηματική τάξη που απομυζά την εθνική παραγωγή και τα χρήματα των φορολογουμένων, νομιμοποιεί την ανηθικότητα, συκοφαντεί την ελεύθερη οικονομία, προβαίνει ατιμώρητα και συστηματικά σε εγκληματικές ενέργειες και καταστρέφει αργά αλλά σταθερά τη χώρα.

Μια τέτοια προσπάθεια θα έπρεπε να είναι και το διακύβευμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Πολύ φοβούμεθα, όμως, ότι σοβαρές ενοχές και ανοχές σε θέματα διαφθοράς δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο…

Τάσος Ι. Αβραντίνης

——————————————————————–

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εστία

6 σχόλια
Leave a comment »

  1. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι τόσο ετοιμόρροπο που δεν μπορεί να αντέξει την αποκάλυψη ότι και τα τέσσερα τότε κόμματα της Βουλής «τα πήρανε», ακόμα και το εκτός Βουλής κόμμα σημερινού «αυτοδημιούργητου δελφίνου» λέγεται ότι «τα πήρε». Το σύστημα προστατεύει όχι μόνο τους κυρίαρχους του παιχνιδιού (τα δύο μεγάλα κόμματα) αλλά και τους ροπαλοφόρους του (τα δυο κόμματα της Αριστεράς).

  2. Τον κ. Αβραντίνη δεν τον γνωρίζω προσωπικά, διαβάζω καμμιά φορά τα άρθρα του εδώ. Υποτίθεται πως είναι φιλελεύθερος. Το υποτίθεται το βάζω διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο. Σε τι διαφέρει το άρθρο αυτό από μια τοποθέτηση του ΛΑΟΣ ή του ΣΥΡΙΖΑ; Σε τι διαφέρει από το λαϊκίστικο αίτημα «να μπει κάποιος στη φυλακή επιτέλους»; Σε τι διαφέρει από το «σεμνά και ταπεινά» του Καραμανλή ή το «έξω οι κλέφτες» της γνωστής ταινίας;

    Γιατί κάποιος θα πρέπει να πάρει σοβαρά έναν λόγο υποτίθεται φιλελεύθερο, ο οποίος αντιλαμβάνεται την πολιτική με την ίδια ηθικολογική διάσταση που την αντιλαμβάνεται όλος ο πολιτικός κόσμος και τα ΜΜΕ; Επειδή παρουσιάζει ένα επιστημονικά τεκμηριωμένο νομικό επιχείρημα; Γνωστό βέβαια από το δίκαιο περί προμηθειών που ισχύει στη χώρα μας.

    Το πρόβλημα της χώρας μας εν τέλει είναι πρόβλημα ηθικής ή πρόβλημα υπερδιόγκωσης του δημόσιου τομέα, που αναγκάζει την αγορά είτε να διαπλέκεται μαζί του ή να φυτοζωεί σε έναν ατελή ανταγωνισμό; Είχε λεφτά για πέταμα η Siemens και αποφάσισε να δωροδοκεί δημοσίους λειτουργούς; Έστησε η Siemens έναν μηχανισμό (από τον οποίο τελικά περισσότερο ωφελήθηκαν στελέχη της και μεσάζοντες) γιατί έχει το βίτσιο να λαδώνει; Ή η εμπλοκή του δημοσίου στους τομείς τηλεπικοινωνιών προκαλεί τις μίζες;

    Τέλος, το ζήτημα είναι να μικρύνουμε τον δημόσιο τομέα ή να βάλουμε στη φυλακή 5-10 πολιτικούς; Ξέρω την απάντηση: και τα δύο. Με την διαφορά όμως, πως βάζοντας στην ίδια ζυγαριά ένα ζήτημα ηθικής τάξεως (που μικρή επίδραση έχει στην ευημερία του καθενός από εμάς) με την μείωση του δημόσιου τομέα (μια στρατηγική δηλαδή που θα καλυτερεύσει τη ζωή όλων μας), ουσιαστικά αποδυναμώνουμε τον κύριο στρατηγικό στόχο που κάθε φιλελεύθερος λόγος πρέπει να έχει.

    Η εξουσία διαφθείρει και πάντα θα διαφθείρει. Δεν υπάρχουν απολύτως τίμιοι εξουσιαστές. Εξαιρέσεις υπάρχουν που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο σκοπός είναι να μειωθεί η εξουσία προς διαχείριση.

  3. Μόνον ποὺ η ἀπάντηση τοῦ pelerin δὲν δημοσιεύεται οὔτε στὴν Ἑστία …

  4. ΜΙΚΡΟ κράτος είναι αναγκαίος αλλά όχι ΙΚΑΝΟΣ παράγοντας εξάλειψης της διαφθοράς. Πράγματι, στον ίδιο βαθμό με το ευρύ και βαθύ (πχ των αλητοπασόκων), διέφθειρε και η ΑΠΟΥΣΙΑ ελεγκτικών μηχανισμών και ΑΡΣΗ ΡΥΘΜΙΣΕΩΝ όπως τις βιώσαμε όσοι ζούμε στας Αμερικάς από 25ετίας και πλέον.

    Επί Reagan και Bush υιού βιώσαμε την ΜΕΓΙΣΤΗ εξαθλίωση, διαπλοκή και διαφθορά.

    Η σωστή απάντηση λοιπόν είναι ελάχιστον, αλλά ΣΤΙΒΑΡΟ κράτος με άριστους ελεγκτικούς μηχανισμούς που υπάρχουν ΟΧΙ για να περιορίζουν την πρωτοβουλία, τον ενθουσιασμό και την δημιουργικότητα του πολίτη, ΑΛΛΑ για να προστατεύουν τον ΣΥΝΝΟΜΟ πολίτη και το Κράτος ΚΑΙ την συλλογική περιουσία από τον αυθαιρετούνται αλητοπασόκον ή αλητο-bush.

  5. Ρε Χασσαπογιάννη δεν το άχεις καταλάβει πως είσαι κλόουν και γραφικός?

  6. Αυτό που μου κάνει εντύπωση με την πρόταση περί αποκάλυψης, επί ποινή αποκλεισμού, των δωροληπτών από τη SIEMENS είναι το πως κάτι τέτοι θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί δικαστικά. Με λίγα λόγια, έστω ότι η SIEMENS βγαίνει και λέει ότι έδωσα μίζες στον κ. Τρεχαγυρευόπουλο, πως αυτό θα στηριχθεί. Γιατί να μην βγει ο Τρεχαγυρευόπουλος και να δηλώσει ότι συκοφαντείται από την εταιρεία και να κινηθεί εναντίον της? Δεν φαντάζομαι εκεί που δίνονται οι μίζες να κόβονται και αποδείξεις εκτός και αν η SIEMENS παραδεχθεί / ισχυριστεί ότι «παγιδεύει» τους δωρολήπτες (κρυφές κάμερες, κτλ).

    Θα παρακαλούσα για μια απάντηση.

Σχολιαστε