Η άρχουσα τάξη και η βόμβα του ασφαλιστικού

Οκτ 23rd, 2007 | | Κατηγορία: Ελλάδα, Οικονομικά, Πολιτική | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

του Γιώργου Καισάριου1

Ποια νομίζετε ότι είναι η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα; Όχι δεν οι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν είναι ούτε ο Βαρδινογιάννης, Κόκαλης και Μπόμπολας. Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα είναι όλοι αυτοί που πληρώνονται πολύ περισσότερα αναλογικά από ότι έχουν δώσει και είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα πάντα εις βάρους αυτών που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Είναι η τάξη αυτή που όλα τα θέλει και συνήθως τα παίρνει, χωρίς να θέλει να δώσει κάτι. Είναι η κοινωνική τάξη που αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη ομάδα ψηφοφόρων, κάτι που οι γραφειοκράτες δεν μπορούν να αγνοήσουν. Η άρχουσα τάξη της Ελλάδος είναι οι συνταξιούχοι.

Βέβαια δεν είναι όλοι οι συνταξιούχοι προνομιούχοι…απλά η μεγαλύτερη μερίδα αυτών. Και προτού βιαστείτε να διαφωνήστε με τον συλλογισμού, θα παρακαλούσα να διαβάστε προσεκτικά αυτά που έχω να πω, και μετά μπορείτε να διαφωνήστε.

Θα προσπαθήσω να ρίξω λίγο φως στο επίμαχο θέμα που κανένας δεν θέλει να συζητήσει, να αγγίξει και βέβαια να φτιάξει. Οι λόγοι που όλοι οι πολιτικοί της χώρας δεν θέλουν να κάνουν κάτι είναι διότι υπάρχει αδιέξοδο στο θέμα. Το πολιτικό κόστος είναι πολύ μεγάλο για να μπορεί το σύστημα να φτιάξει. Δεν είναι καθόλου εύκολο μετά από τόσα χρόνια σπάταλης και ψέματα να φτιαχτούν τα πράγματα σε μια νύχτα. Θέλει ανάλογη θυσία και ειλικρίνεια για να μπορεί να ανατραπεί η κακή κατάσταση του συνταξιοδοτικού συστήματος της χώρας. Ας αρχίσουμε με ορισμένα κύρια χαρακτηριστικά του συνταξιοδοτικού μας σύστηματος:

—Πολύ γενναιόδωρες συντάξεις σε σχέση με τις εισφορές που πληρώθηκαν – ειδικά πριν το 1993

—Το σύστημα επιβαρύνετε ραγδαία από την δυσανάλογη γήρανση του πληθυσμού

—Loose eligibility requirements – οι προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση είναι πολύ εύκολες ειδικά για την περίοδο 1987-1995. Ειδικά για αυτή την κατηγορία συντάξεων, οι πληρωμές είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από τις όποιες εισφορές που έχουν καταβληθεί.

—Η πολύ φτωχή μηχανογραφική οργάνωση των ταμείων.

—Οι υποχρεώσεις των ταμείων υπολογίζονται συντηρητικά στο 200% του ΑΕΠ

—Μέχρι και το 1989, οι καταθέσεις των ταμείων είχαν αρνητική απόδοση. Με άλλα λόγια, ο τόκος που έπαιρναν οι κατέθεσες των ταμείων ήταν πολύ χαμηλότερος από τον τόκο της αγοράς [πράγμα που γινόταν για πολλά χρόνια και είχε σαν αποτέλεσμα να χειροτερέψουν κατά πολύ όλα σχεδόν τα ταμεία]

—Πολλά ταμεία. Το Ελληνικό σύστημα χαρακτηρίζετε από πολύ περισσότερα ταμεία από ότι στις άλλες χώρες

—Μέχρι πρόσφατα – και με σκοπό να καταπολεμηθεί η ανεργία – το κράτος έδινε κίνητρα σύνταξης σε αυτούς θέλανε να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα.

—Το Ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα είναι το μοναδικό σύστημα στο κόσμο [σύμφωνα και με τον κύριο διοικητή του ΙΚΑ] που παρέχει σύνταξη και ιατρική περίθαλψη σαν πακέτο. Αυτά θα έπρεπε να είναι δυο διαφορετικά πράγματα και να διαχειρίζονται από διαφορετικούς φορείς. Ειδικά δε το κομμάτι της περίθαλψης, θα έπρεπε να το είχε αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας.

—Συντάξεις λαμβάνονται από πολλούς που ίσως δε τις δικαιούνται, ή έχουν πεθάνει.

—Ειδικά στην περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων – και των συνταξιούχων των μέχρι πρότινος δημοσίων επιχειρήσεων – υπάρχει και το εφάπαξ, που ανεβάζει ακόμα πιο πολύ τις συντάξεις σε αυτή τη κατηγορία.

—Το Ελληνικό σύστημα χαρακτηρίζεται από άπειρους φόρους προς τρίτους, πολλούς από τους οποίους πάνε προς τα ανάλογα επαγγελματικά ταμεία. Για παράδειγμα, μέχρι και το 1998, το 6.5% του κόστους των φαρμάκων πήγαινε για το ταμείο των ιατρών. Πράγμα βέβαια που επιβαρύνει όλους τους υπόλοιπους – αντί δηλαδή οι γιατροί να πληρώνουν από την τσέπη τους, τα πληρώνουν όλοι οι άλλοι.

—Ειδικά στην περίπτωση του δημοσίου, η σύνταξη υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές του τελευταίου μήνα [η κάτι παρόμοιο] και όχι τις εισφορές που δόθηκαν και την επενδυτική απόδοση αυτών.

—Στην Ελλάδα μπορεί κανείς να συνταξιοδοτείται από πολλαπλά ταμεία – ανεβάζοντας ακόμα πιο πολύ τις συντάξεις.

Τα διάφορα είδη των συνταξιοδοτικών συστημάτων

Υπάρχουν δύο είδη συνταξιοδοτικά συστήματα. Αν και υπάρχουν πολλές παραλλαγές γύρω από τα δύο συστήματα, ουσιαστικά είναι δυο. Αυτά είναι τα Funded Systems [κεφαλαιοποιητικά] και τα Pay as you go [όπου οι συντάξεις υπολογίζονται όχι με βάση των εισφορών και την απόδοση
αυτών]

Στην περίπτωση του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, ο εισφορές που πληρώνονται όταν ο δικαιούχος συνταξιοδοτηθεί, έχουν σχέση με τις εισφορές που έχουν καταβληθεί και την απόδοση αυτών. Σε αυτή την περίπτωση, η σύνταξη που λαμβάνεται είναι ουσιαστικά η απόδοση που έχει το συνολικό ποσό που έχει καταβληθεί με τα χρόνια. Αν δηλαδή το συνολικό πόσο που έχει συσσωρευτεί από έναν εργαζόμενο είναι €150.000 και ο τόκος είναι 6%, τότε όπως καταλαβαίνεται η σύνταξη εκείνης της χρονιάς βγαίνει σε € 9.000 τον χρόνο. Η εξίσωση βέβαια δεν είναι τόσο απλή, απλά σας δίνω να καταλάβετε περίπου πως υπολογίζετε η σύνταξη με βάση την κεφαλαιακή επάρκεια του συστήματος.

το σύστημα εξ ορισμού δεν είναι αποταμιευτικού χαρακτήρα. Οι συντάξεις που πληρώνονται έχουν σχέση με τον αριθμό των εργαζομένων που πληρώνουν εισφορές και όχι με τις αποταμιεύσεις που έχουν κάνει οι εργαζόμενο

Στην Ελληνική περίπτωση έχουμε το pay-as-you-go σύστημα. Σε αυτή την περίπτωση το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν βασίζετε σε αποταμιεύσεις. Σαν αποτέλεσμα, το σύστημα εξ ορισμού δεν είναι αποταμιευτικού χαρακτήρα. Οι συντάξεις που πληρώνονται έχουν σχέση με τον αριθμό των εργαζομένων που πληρώνουν εισφορές και όχι με τις αποταμιεύσεις που έχουν κάνει οι εργαζόμενοι. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που τα Ελληνικά ταμεία έχουν τα χαμηλότερα περιουσιακά στοιχεία από οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΟΟΣΑ … 9% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, οι συντάξεις που πληρώνονται έχουν σχέση με τις εισφορές που μπαίνουν στο σύστημα. Όσο υπάρχουν εργαζόμενοι που συνεισφέρουν στα ταμεία, θα υπάρχουν και συντάξεις. Όσο περισσότεροι συνεισφέρουν, τόσο πιο πολλά λεφτά μπορούν να δοθούν. Όσο πιο λίγοι συνεισφέρουν τόσο λιγότερα παράγει το σύστημα προς πληρωμή. Υπάρχουν διάφορες εξισώσεις για να μπορεί να λειτουργεί το σύστημα. Όλες όμως εξαρτώνται από την διατήρηση ορισμένων ισορροπιών. Στην περίπτωση της Ελλάδος, οι ισορροπίες έχουν ανατραπεί τώρα και πολλά χρόνια.

Το πρόβλημα με το μοντέλο είναι ότι επειδή δεν βασίζεται σε αποταμιεύσεις, οι συντάξεις που πληρώνονται εξαρτώνται από αυτούς που δουλεύουν και συνεισφέρουν. Όπως είπαμε, το σύστημα δεν λογαριάζει τι έχει πληρώσει ο καθένας, βασίζεται σε αυτά που συνεισφέρουν οι τωρινοί εργαζόμενοι. Όταν αυτοί που συνεισφέρουν λιγοστέψουν, τότε και τα προς διάθεση κεφάλαια γίνονται λιγότερα. Με λίγα λόγια δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ.

Με λίγα λόγια το ελληνικό σύστημα δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ

Όπως είπαμε το Funded Pension Plan [κεφαλαιοποιητικό σύστημα] δεν εξαρτάται από τις τωρινές εισφορές. Ακόμα δηλαδή και αν όλοι σταματήσουν να δουλεύουν και σταματήσουν οι εισφορές, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουν τις συντάξεις διότι το σύστημα τις έχει αποταμιεύσει και είναι προς διάθεση. Όπως καταλαβαίνετε, ένα τέτοιο σύστημα δεν επηρεάζεται από πληθυσμιακές μεταβολές. Το σύστημα που έχουμε όμως στην Ελλάδα δεν είναι έτσι. Επειδή το σύστημα δεν είναι αποταμιευτικό,
θα πρέπει να εισέρχονται εισφορές στο σύστημα για να μπορούν να δίδονται συντάξεις.

Το πρόβλημα το Ελληνικό [το οποίο είναι και μοναδικό – υπάρχουν άπειρες μελέτες από πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο για την περίπτωση μας στο τι δεν θα πρέπει να κάνουν οι συνταξιοδοτικοί φορείς] είναι ότι:

—Ο πληθυσμός αρχίζει και γερνάει – υπάρχουν λιγότεροι που συνεισφέρουν και περισσότεροι που θέλουν σύνταξη

—Το σύστημα είναι πολύ γενναιόδωρο

—Η σπάταλη, η διαφθορά και η κακοδιαχείριση το έχουν κάνει ακόμα πιο αδύναμο

Άρα γεννάται το ερώτημα πως μεταπηδάει κανείς από ένα Pay as you go σύστημα σε ένα Funded σύστημα. Το πρόβλημα που υπάρχει για να γίνει κάτι τέτοιο είναι ποιος θα αναλάβει το τεράστιο κόστος του να πληρώνει συντάξεις σε τωρινούς δικαιούχους, μέχρι να είναι δυνατόν οι τωρινοί εργαζόμενοι να πάρουν την σύνταξη τους με το καινούργιο κεφαλοποιητικό σύστημα. Η απάντηση είναι ότι δεν είναι δυνατόν χωρίς τεράστιες θυσίες και τεράστιο πολιτικό κόστος.


Οι προτεινόμενες λύσεις είναι:

—Πλαφόν ανώτατης σύνταξης τα € 800 το μήνα [όσο περίπου είναι ο μέσος όρος στις ΗΠΑ – και πάλι τα θεωρώ πολλά]

—Κατάργηση όλων των συντάξεων όταν ο συνταξιούχος έχει άλλα έσοδα, ή είναι πλούσιος [δεν νομίζω ότι ο κύριος Βαρδινογιάννης θα έχει αντίρρηση]

—Σύνταξη μόνο από ένα ταμείο – όχι πολλαπλές συντάξεις.

—Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, αφού το βουλευτιλίκι μας λένε είναι λειτούργημα.

—Ενοποιήσει όλων των ταμείων σε ένα.

—Κατάργηση κάθε φόρου προς τρίτους που σχετίζονται με συντάξεις

—Μείωση κατά 50% στις εισφορές και σταδιακή αντικατάσταση αυτών σε ένα κεφαλοποιητικό σύστημα.

—Χορήγηση σύνταξης μόνο από τα 65 και πάνω, άσχετα αν πληροί κάποιος τις προϋποθέσεις

Προβλήματα που προκύπτουν

Όπως προκύπτει, για το 2000 οι παροχές του κράτους προς τις συντάξεις αντιπροσώπευαν το 12,6% του AEΠ, ενώ το ενώ το 2030 εκτινάσσεται στα 19,6% και το 2050 στο 29,8%. Για να σας δώσω να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό, το 2050 σχεδόν το 1 στα τρία ευρω που θα παράγει η εθνική οικονομία θα πηγαίνει για συντάξεις. Αντιθέτως οι στρατιωτικές δαπάνες είναι μόνο το 5% σχεδόν του ΑΕΠ.

για το 2000 οι παροχές του κράτους προς τις συντάξεις αντιπροσώπευαν το 12,6% του AEΠ, ενώ το ενώ το 2030 εκτινάσσεται στα 19,6% και το 2050 στο 29,8%

Όπως καταλάβετε αυτό δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί. Κάτι και κάποιος θα πρέπει να δώσει. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δεν υπάρχουν αυτά λεφτά, αλλά και ότι δημιουργούνται προβλήματα και δυσλειτουργίες στην ευρύτερη οικονομία.

Στην Ελλάδα δυστυχώς επιδοτείται κανείς να μην κάνει τίποτα. Το όλο σύστημα είναι φτιαγμένο γύρω από μονοπωλιακές αντιλήψεις. Το σύστημα αποθαρρύνει το ρίσκο και την επιχειρηματικότητα. Ένας παράγοντας που έχει συμβάλει σε αυτό [εκτός βέβαια από το ίδιο το κράτος] είναι και το ασφαλιστικό.

Η Ελλάδα όπως ξέρουμε χάνει ανταγωνιστική ικανότητα συνέχεια. Αυτόείναι πολύ απλό να το δει κανείς από την μείωση των εξαγωγών. Οι εξαγωγές μειώνονται όχι μόνο επειδή τα Ελληνικά προϊόντα δεν είναι ανταγωνιστικά, αλλά και επειδή παραγωγικές επιχειρήσεις φεύγουν και αρχίζουν την παραγωγή σε άλλες χώρες. Ειδικά το δεύτερο, εκτιμώ ότι μόλις έχει αρχίσει και μάλλον στα επόμενα χρόνια θα δούμε μια μαζική φυγή εξόδου παραγωγικών επιχειρήσεων από τη χώρα.

Ένας από τους λόγους που φεύγουν είναι το πολύ μεγάλο εργατικό κόστος. Μπορεί να έχετε διαβάσει ότι ο μέσος Έλληνας αμείβεται κατά 70% περίπου του κοινοτικού μέσου όρου. Αυτό δυστυχώς είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι όταν κοιτάει κάποιος το μέσο κόστος ανά εργαζόμενο, τότε αυτό αυξάνεται κατά πολύ.

τα υψηλά συνταξιοδοτικά κόστη δεν επιβαρύνουν μόνο τις επιχειρήσεις, αλλά έχουν και κόστος στις αποδοχές των εργαζόμενων

Για όσους δεν το ξέρετε, το επιπλέον κόστος για το συνταξιοδοτικό ταμείο είναι ένας επιπλέον μισθός. Ένας εργαζόμενος που εισπράττει καθαρά € 1000 τον μήνα κοστίζει επιπλέον άλλα τόσα στον εργοδότη. Η Ελλάδα έχει τα μεγαλύτερα Payroll taxes μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. Άρα ένας εργαζόμενος που παίρνει € 1000 κοστίζει περίπου € 2000 στον εργοδότη. Άρα ναι μεν ο μέσος Έλληνας έχει μόνο το 70% περίπου του μέσου κοινοτικού όρου, αλλά όταν κοιτάξουμε από την πλευρά του κόστους στον εργοδότη, αυτό είναι πάνω από τον μέσο όρο.

Άρα τα υψηλά συνταξιοδοτικά κόστη δεν επιβαρύνουν μόνο τις επιχειρήσεις, αλλά έχουν και κόστος στις αποδοχές των εργαζόμενων. Δεν υπάρχει περίπτωση ο μέσος Έλληνας να φτάσει το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο αποδοχών αν δεν μειωθούν δραματικά οι συνταξιοδοτικές εισφορές. And you can take that one to the BANK.


Ποιος πρέπει να πληρώσει;

Δυστυχώς ερχόμαστε στο επίμαχο θέμα του ποιος πρέπει να αναλάβει το τεράστιο κόστος – όχι μόνο των μελλοντικών συντάξεων αλλά ποιος θα κλεισθεί να πληρώσει για να μεταπηδήσουμε σε ένα κεφαλοποιητικό σύστημα ασφάλισης.

Κατά τη γνώμη μου πρέπει να πληρώσουν αυτοί που κυρίως έχουν την ευθύνη. Και αυτοί που έχουν την ευθύνη δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που έχουν καταστρέψει το σύστημα τόσα χρόνια, αλλά και οι τωρινοί συνταξιούχοι…που ευθύνονται για την κατάντια αυτής της χώρας. Διότι αυτοί είναι που ψηφίζουν τις τωρινές πολιτικές δυνάμεις 40 χρόνια τώρα και αυτοί είναι ο κύριος λόγος που έχουμε ένα κράτος διαφθοράς, αρπαχτής και απάτης.

Η συναλλαγή η διαφθορά και η διαπλοκή είναι έννοιες που έχουν τελειοποιεί τα τελευταία χρόνια. Προσωπικά δεν θυμάμαι να άκουγα αυτούς τους όρους όταν ήμουν μικρός. Ναι μεν υπήρχε και τότε η διαφθορά αλλά όχι στο επίπεδο που είναι σήμερα. Σήμερα η διαφθορά είναι και δεδομένη και αποδεκτή.

Δεν είναι δυνατόν να επιβαρυνθεί η επόμενη γενεά Ελλήνων με τα βάρη του συνταξιοδοτικού συστήματος όταν δεν φταίνε σε τίποτα. Και δεν είναι δυνατόν πολλοί συνταξιούχοι να απολαμβάνουν πλουσιοπάροχες συντάξεις όταν υπάρχει τόση ανεργία και αβεβαιότητα στη χώρα μας.

Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι αν δεν μειωθούν οι συντάξεις, αυτή η χώρα θα υποστεί αργό και επώδυνο οικονομικό μαρασμό. Και τούτο διότι, τεράστια ποσά από τον προϋπολογισμό αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους πάνε για την πληρωμή συντάξεων. Ήδη τα κονδύλια για συντάξεις είναι 2.5 φορές περισσότερο από τις αμυντικές δαπάνες. Αυτό δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί.

ο Ελληνικός λαός δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί ότι το συνταξιοδοτικό του σύστημα είναι στα πρόθυρα της καταστροφής. Και να του το εξηγήσεις, δεν θέλει να το ακούει

Ο κρατικός προϋπολογισμός δεν είναι δυνατόν να αναλάβει την πληρωμή συντάξεων. Και ούτε είναι λύση η μονιμοποίηση των αλλοδαπών. Επειδή το σύστημα δεν είναι βιώσιμο, οι αλλοδαποί απλά θα το επιβαρύνουν στο μέλλον. Οι γραφειοκράτες ελπίζουν σε αυτούς διότι ενδέχεται να μπουν ορισμένα ψίχουλα στο σύστημα και να τους δώσει λίγο χρόνο. Το σύστημα όμως θα παραμείνει μη βιώσιμο, χρειάζεται ριζική αλλαγή.

Βέβαια οι γραφειοκράτες αυτής της χώρας ποσώς τους ενδιαφέρει να φτιάξουν το σύστημα. Δεν τους ενδιαφέρει να σας πουν την αλήθεια. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρηθεί το υπάρχον σύστημα και τα προνόμια τους. Κανένας δεν θέλει να πει στο λαό την αλήθεια. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι ο λαός δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι οι πολιτικοί που ψηφίζει τόσα χρόνια έχουν καταστρέψει τις συντάξεις του, και ότι όσα έχουν πληρώσει τόσα χρόνια δεν υπάρχουν. Δυστυχώς ο λαός αυτός θα πρέπει να πάρει ορισμένες κρίσιμες αποφάσεις, και όπως και να το δει κανείς, η έκβαση των αποφάσεων δεν είναι υπέρ του.

Όταν μιλάω με ανθρώπους και τους λέω ότι οι συντάξεις θα πρέπει να περικοπούν κατά πολύ η απάντηση που συνήθως παίρνω είναι ότι «ας τα δώσουν αυτοί που τα φάγανε» ή «λεφτά υπάρχουν, απλά δεν τα δίνουν» επίσης, «δεν με ενδιαφέρει, ας τα γεννήσουν» Με λίγα λόγια ο Ελληνικός λαός δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί ότι το συνταξιοδοτικό του σύστημα είναι στα πρόθυρα της καταστροφής. Και να του το εξηγήσεις, δεν θέλει να το ακούει. Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν δέχεται ότι οι συντάξεις που παίρνει είναι υπέρογκες σε σχέση με αυτά που έχει πληρώσει αλλά και σε σχέση με αναλογικές συντάξεις σε άλλες χώρες.

Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι:

—Η χώρα δεν έχει και δεν μπορεί να θυσιάζει τα πάντα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συνταξιούχων

—Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά, και βασίζονται στις σημερινές εισφορές για να πληρώσουν συντάξεις. Όταν λιγοστέψουν αυτοί που συνεισφέρουν, το σύστημα καταρρέει – ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ

—Οι πολιτικοί σας λένε ψέματα. Και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η ψήφος σας. Κανένα έντυπο επίσης δεν λέει την αλήθεια. Παρόλο που πολλά έντυπα πράγματι παρουσιάζουν την πολύ κακή κατάσταση, εντούτοις κανένας δεν έχει αναλύσει το όλο θέμα λέγοντας ακριβώς τι σημαίνουν αυτό που παρουσιάζονται.

—Δεν είναι δυνατόν να υποθηκεύσουμε το μέλλον αυτής της γενεάς και της επόμενης για να παίρνουν ορισμένοι € 2000 τον μήνα σύνταξη. Τα λεφτά που δίδονται για συντάξεις είναι υπέρογκα, και θα ανέβουν ακόμα πιο πολύ στο μέλλον αν δεν φτιαχτεί το σύστημα.

—Οι λύσεις που παρουσιάζονται δεν είναι λύσεις, είναι ένα πολύ κακό μπάλωμα.

—Ο ασφαλιστικό είναι μεταξύ των κυριοτέρων αιτιών που η χώρα δεν είναι ανταγωνιστική. Αν δεν αλλάξει κάτι, στα επόμενα χρόνια θα φύγουν και οι λιγοστές επιχειρήσεις που ακόμα υπάρχουν.

Πόσο καιρό ακόμα πριν καταρρεύσουμε;

Δεν ξέρω, ίσως 5 χρόνια ίσως πιο πολλά. Το θέμα δεν είναι να μην καταρρεύσει το σύστημα [διότι θα το μπαλώνουν με τσίχλα] αλλά πως θα μπορούσε να φτιαχτεί για να είναι ανταγωνιστική η οικονομία και οι επιχειρήσεις.

Και δεν είναι μόνο το δημόσιο που έχει το πρόβλημα. Μου έχει ψιθυριστεί τώρα από καιρό [το έχω γράψει και παλαιοτέρα] ότι οι υποχρεώσεις των τραπεζών προς τα ταμεία είναι περίπου € 3 δις (αυτό βέβαια σήμερα έχει αναθεωρηθεί πάνω από €6 δις). Βάλτε τα κάτω και υπολογίστε με αυτές τις υποχρεώσεις πόσο αξίζουν οι τράπεζες. Δεν είναι μόνο η μείωση κερδών που τις έχουν χτυπήσει.

Δυστυχώς όλες δυνατές λύσεις είναι κατά των συνταξιούχων. Δυστυχώς όμως, όχι αυτών που παίρνουν σύνταξη σήμερα [και που έχουν την ευθύνη], αλλά αυτών που δεν έχουν πάρει ακόμα. Οι σημερινοί πολιτικοί αλλά και εσείς οι πολίτες έχετε την ευθύνη της κατάστασης. Αν δεν αλλάξει κάτι, τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα στο άμεσο μέλλον. Δυστυχώς αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη είναι αυτοί που παίρνουν τα πιο πολλά. Και δυστυχώς δεν βλέπω κανέναν να ανησυχεί ή να στεναχωριέται. Το μόνο που βλέπω είναι όλοι να ζητάνε πιο πολλά χωρίς να σκέφτονται από πού θα βγουν. Να σας υπενθυμίσω ότι η τωρινή κυβέρνηση δεν έχει το όπλου της καταστροφής του νομίσματος που είχε πριν μερικά χρόνια.

Δεν είναι δυνατόν ένας νέος που θέλει να αρχίσει την ζωή του να παίρνει λιγότερο από έναν συνταξιούχο. Αυτό δεν γίνετε πουθενά σε όλο τον κόσμο. Ειδικά δε αν δεν ύπαρχουν λεφτά – διότι αν υπήρχαν δεν έχω κανένα πρόβλημα, δεν υπάρχουν όμως…το ταμείο είναι μείον.

Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου τα συμφέροντα των συνταξιούχων είναι πάνω από τα συμφέροντα όχι μόνο των νέων, αλλά και του συνόλου της χώρας. Διαδραματίζεται το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα και κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη να πει στον κόσμο την αλήθεια . Κανείς δεν τολμά να πει στους συνταξιούχους ότι πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις [και δεν εννοώ για αυτούς που παίρνουν 200-300 ευρώ].

Υπάρχουν βουλευτές που παίρνουν πολλαπλές συντάξεις και την αποζημίωση τους και κανείς δεν μιλάει. Ενώ όλοι ρωτάνε πως μπορεί ένα συνταξιούχος να ζήσει με λιγότερο από € 500 σύνταξη – κανείς δεν ρωτάει πως ένα νεαρό ζευγάρι μπορεί να αρχίσει τη ζωή του με τα ίδια λεφτά. Πως δηλαδή να αγοράσει σπίτι, να μεγαλώσει παιδιά και όλα αυτά που απαιτούνται σε αυτή τη ζωή. Άλλωστε για αυτό τον λόγο κανείς δεν κάνει παιδιά σε αυτό τον τόπο.

———————————————————–

  1. http://www.market-talk.net/ []

10 σχόλια
Leave a comment »

  1. Εγώ συμφωνώ, αλλά πώς θα περάσει μείωση των συντάξεων; Θα προσφύγουν στα δικαστήρια, και οι δικαστές θα τους δικαιώσουν. Μην ξεχνάς ότι στους ανώτερους βαθμούς βρίσκονται δικαστές που είναι κοντά στη σύνταξη και ότι οι συντάξεις τους είναι από τις υψηλότερες. Δεν υπάρχει ελπίδα. Εγώ είμαι 38 και κάνω τον προγραμματισμό μου με δεδομένο ότι δεν θα πάρω σύνταξη ποτέ. Μια γενιά (η δική μας) θα τα πληρώσει όλα.

    Ένας τρόπος να πουληθεί πολιτικά η μείωση των συντάξεων θα είναι να μειωθούν οι υψηλές συντάξεις και ένα μεγάλο ποσοστό των χρημάτων που θα εξοικονομηθούν να πάει σε αύξηση των χαμηλών. Αλλά δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Θα ξανακουστεί το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

  2. Kαι κάτι ακόμα: Το να προσπαθήσεις να πάρεις οτιδήποτε από βουλευτή, δικαστή ή μεγαλοσυνταξιούχο του δημοσίου (ειδικά των ΔΕΚΟ) είναι σαν να προσπαθείς να πάρεις από εμένα το κόκαλο. Γκρρρρρ…

  3. Δεν κατανοώ πού είναι το πρόβλημα. Αφού το σύστημα είναι πυραμιδοειδές, λογικό είναι να καταρρεύσει, όπως κάθε πυραμιδοειδές σύστημα. Όσο νωρίτερα καταρρεύσει, τόσο μικρότερη ζημιά θα κάνει.
    Ως προς τα επί μέρους χαρακτηριστικά της καταρρεύσεως, δεν έχουμε παρά να δούμε τι έγινε με τους συνταξιούχους στις πρώην κομμουνιστικές χώρες (μία των οποίων είναι ατύπως ψυχολογικώς και ιδεολογικώς η Ελλάδα) : Με δυο λόγια, πείνα. Το δυσάρεστο είναι ότι έτσι θα χάσουν πολύ σωματικό βάρος και θα ζήσουν περισσότερο χρόνο σε συνθήκες ανεχείας. Κι όπως δεν έχουν πολλοί και παιδιά … Ας σημειωθεί ότι έτσι ωραία περνάνε ήδη οι συνταξιούχοι σε πολλές άλλες υπερχρεωμένες Ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο και η Ιταλία και σε μερικές όχι και τόσο υπερχρεωμένες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο.
    Η οικονομία, πάντως, έχει διεξόδους. Έχει στην πράξη καταργήσει την μισθωτή εργασία. Αντί κάποιος να πάει υπάλληλος, ανοίγει το δικό του δήθεν μαγαζάκι και δουλεύει με δελτία παροχής υπηρεσιών. Γι’ αυτό και η ΓΣΕΕ βρήκε πως από τις 50.000 νέες θέσεις εργασίας οι 48.000 ήταν στο δημόσιο και μόλις 2.000 σε ιδιώτες εργοδότες.

  4. Λοιπόν έχω πάρει ανάποδες…καθώς έλαβα πρόσφατα (Αύγουστο) μία επιστολή από το Ασφαλιστικό μου Ταμείο…το ΤΣΜΕΔΕ…
    … με το Εθνόσημο φάτσα κάρτα….έτσι για να θυμάμαι πως είμαι ασφαλισμένος σε κρατικό ασφαλιστικό ταμείο…και το οποίο διοικείται από κρατικό-κομματικό υπάλληλο
    …μου γράφει λοιπόν το ευγενές (sic) ταμείο μου:

    ΘΕΜΑ: «Υπαγωγή στην Ειδική Προσαύξηση σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν.3518/2006»

    Σας γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 3 του 3518/2006 έχετε υπαχθεί υποχρεωτικά από 01/01/2007 στην Ειδική Προσαύξηση, καθώς έχετε συμπληρώσει δεκαετή ασφάλιση στο κλάδο κύριας σύνταξης και το 35ο έτος της ηλικίας σας….

    Έτσι λοιπόν…μέσα σε τρεις γραμμές καθαρίσανε με μία ολόκληρη γενιά…

    …είσαι 35 ετών; Ας πρόσεχες…Βρες μία κάσα και χώσου μέσα…
    Έχεις όνειρα; Ξέχνα τα φίλε μου….
    Θέλεις οικογένεια; Άλλο ανέκδοτο έχεις να μου πεις;
    Νεανική επιχειρηματικότητα είπες; ΧΑ!ΧΑΧΑ! Πάρτε τον στο μπουντρούμι τον παλιοφιλελεύθερο…

    Μήπως σας θυμίζει το Κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας;
    Όπου ευδοκιμούν οι πάσης φύσεως απαγορεύσεις…
    Όπως π.χ. να φέρνεις στον κόσμο ένα υγιέστατο και τρισχαριτωμένο κοριτσάκι…
    Ε, δεν έχετε και άδικο.
    Στην τελευταία Κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης (της Ελλάδα εννοώ, μη κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε), στη χώρα που γερνά, οι γέροι παίρνουν την εκδίκησή τους: αφού δεν βρήκαν το θαυματουργό ελιξήριο με το οποίο θα μπορούσαν να παρατείνουν τα χρόνια ζωής τους ώστε να μας αρμέξουν περισσότερα χρήματα βρήκαν άλλο τρόπο εκδίκησης. Εύκολη η συλλογιστική τους: αφού είμαστε πλειοψηφία σε αυτή τη γερασμένη χώρα, γιατί να μη ζήσουμε εμείς καλά και τα παιδιά μας χειρότερα;
    Και ποιό θα είναι το επόμενο μέτρο που θα σκεφτεί αυτή η γαλάζια σοσιαλ-κρατική κυβέρνηση (όπως και οι προηγούμενες) εναντίον των νέων; Θα μας πυροβολούν στο δρόμο;
    Μπαμ και κάτω;
    Ειδικά τώρα που διανύουμε την κυνηγετική περίοδο είναι η καταλληλότερη εποχή….35άρηδες φουρνιστοί με πατατούλες…και ελάχιστο λίπος…άλλωστε που να το βρούμε το λίπος εμείς οι 35άρηδες;
    …μας το ρουφήξαν οι κρατικοδίαιτοι πρόγονοί μας…

    Όλα τα παραπάνω δυστυχώς περιγράφουν με σκωπτική ακρίβεια τους λόγους για τους οποίους θεωρούμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα στην Ευρώπη. Μία χώρα για την οποία ο Στάλιν θα χαίρεται περήφανος από τον τάφο του. Μία χώρα η οποία κυριολεκτικά αποθεώνει τον κεντρικό έλεγχο. Και η οποία χρειάζεται φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις…όχι σήμερα…χθες…

  5. Δεν καταλαβαίνω πώς κάποιος μπορεί να αναλύει το ασφαλιστικό στην Ελλάδα και να προτείνει και λύσεις όταν (φαίνεται να) αγνοεί (1) ότι μέχρι τη δεκαετία του ’90 τα αποθεματικά των ταμείων ήταν υποχρεωτικά κατατεθειμένα σε άτοκους λογαριασμούς όψεων στην Τράπεζα της Ελλάδος & (2) το γενικευμένο καθεστώς εισφοροδιαφυγής από την εργοδοσία (και από το ίδιο το κράτος βεβαίως) η οποία όχι μόνο δεν τιμωρείται αλλά ουσιαστικά, μέσω των κάθε λογής χαριστικών ρυθμίσεων, επιβραβεύεται για να μην πληγεί η επιχειρηματικότητα.

  6. H κακοδιαχείριση (τεράστιο ποσοστό των ασφαλιστικών εισφορών περίπου καταλήγουν στα λειτουργικά έξοδα των ασφαλιστικών ταμείων, δηλαδή να συντηρούνται στρατιές κομματικών διορισμένων), η κακή εκμετάλλευση των όποιων αποθεματικών (ειδικά πριν το 1990) και η εισφοροδιαφυγή είναι σοβαρά και υπαρκτά προβλήματα. Το άρθρο όμως εξηγεί ότι ακόμα και αν δεν υπήρχαν πάλι το σύστημα θα κατέληγε σε κατάρρευση γιατί ΔΕΝ στηρίζεται σε αποταμιεύσεις και επενδύσεις αποθεματικών. Αυτό είναι το κρίσιμο στοιχείο που αποκρύπτουν όλοι όσοι περιορίζουν τις κατηγορίες τους για τα προβλήματα του ασφαλιστικού στην διαχείρισή του και όχι στον χαρακτήρα του (βλ ΚΚΕ κτλ).

  7. Οι προτεινόμενες λύσεις είναι:

    —Πλαφόν ανώτατης σύνταξης τα € 800 το μήνα [όσο περίπου είναι ο μέσος όρος στις ΗΠΑ – και πάλι τα θεωρώ πολλά]

    —Κατάργηση όλων των συντάξεων όταν ο συνταξιούχος έχει άλλα έσοδα, ή είναι πλούσιος [δεν νομίζω ότι ο κύριος Βαρδινογιάννης θα έχει αντίρρηση]

    —Σύνταξη μόνο από ένα ταμείο – όχι πολλαπλές συντάξεις.

    —Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, αφού το βουλευτιλίκι μας λένε είναι λειτούργημα.

    —Ενοποιήσει όλων των ταμείων σε ένα.

    —Κατάργηση κάθε φόρου προς τρίτους που σχετίζονται με συντάξεις

    —Μείωση κατά 50% στις εισφορές και σταδιακή αντικατάσταση αυτών σε ένα κεφαλοποιητικό σύστημα.

    —Χορήγηση σύνταξης μόνο από τα 65 και πάνω, άσχετα αν πληροί κάποιος τις προϋποθέσεις

    Δεν νομίζω να υπάρχει πολιτικός με τα controcoglioni που χρειάζονται για να δηλώσει δημόσια μια τέτοια αλλαγή. 🙂

  8. Δυστυχώς, δε φαίνεται κάποια διέξοδος στο σύστημα. Η πλειοψηφία της κοινωνίας -ανάμεσά τους και η πλειοψηφία των νέων-νοοτροπίας κοπαδιού – θα συνεχίσουν να ψηφίζουν εκείνους που δεν παίρνουν το πολιτικό κόστος των αναγκαίων αλλαγών. Με τη διατήρηση των υπάρχουσων συνθηκών, το σύστημα θα καταρρεύσει.
    Μέχρι τότε, οι νέοι (αλλά και οι παλιότεροι) θα πηγαίνουν σαν τα γκνου της Αφρικής στις γνωστές εστίες ελεύθερων και δημιουργικών δραστηριοτήτων, τα Mall και τα συναφή… και, εάν τους περισσεύει χρόνος, θα πηγαίνουν κάθε 3-3,5 χρόνια να ρίξουν την βαριά προβηματισμένη ψήφο τους στην κάλπη ώστε να βγει σταθερή κυβέρνηση…

  9. Για μια ακόμη φορά, βλέπω πάρα πολλές διαφορετικές απόψεις για ένα πρόβλημα και την πηγή αυτού. Στο μόνο που συμφωνούμε είναι ότι το ασφαλιστικό πρέπει να αλλάξει, προς ποια κατεύθυνση είναι το θέμα. 🙂

  10. Το ασφαλιστικό είναι ένα θέμα που αφορά κυρίως εμάς, την νέα γεννιά που βλέπουμε το εργασιακό μας μέλλον να διαγράφεται ζοφερό και καλούμαστε να επιβαρυνθούμε τα μπαλώματα της κυβέρνησης και δυστυχώς κάθε κυβέρνησης. Και πως απαντούμε; Παραλυρώντας.Κακά τα ψέμματα, είναι ακόμη της μόδας να είσαι ή να το παίζεις αριστερός. Φοιτώ στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Α.Π.Θ. και ειλικρινά έχω την εντύπωση πως αν στρίψω απότομα σε κανένα διάδρομο θα πέσω πάνω στο φάντασμα του Λένιν, πάντως πέφτω πάνω στους επίδοξους συνεχιστές του. (Μερικοί εκ των οποίων, γόνοι πλουσίων οικογενειών συγκινούν τους πάντες με λογύδρια για τα δεινά των χαμηλοσυνταξιούχων, για την διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κτλ, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι δεν έχουν περάσει ούτε έξω από δημόσιο σχολείο και παίρνουν περισσότερα κι από βουλευτική σύνταξη το μήνα).
    Συμφωνώ με όσα ελέχθησαν περί του συνταξιοδοτικού. Μα από την πραγματικά περιορισμένη εμπειρία μου έχω να πω πως το να εκφράζεις ρεαλιστικές θέσεις και να δίνεις μακροπρόθεσμα βιώσιμες λύσεις σε μείζονα προβλήματα αυτής της χώρας θεωρείται το λιγότερο κακούργημα αφού πληγώνουν κατά κανόνα τα αισθήματα της αριστεράς που από ένα σατανικό παιχνίδι της μοίρας διαμορφώνει την κοινή γνώμη.

Σχολιαστε