H έξοδος από το τέλμα

Οκτ 17th, 2006 | | Κατηγορία: Ελλάδα, Πολιτική | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Μέσα από τα απίθανα και λυπηρά που χαρακτηρίζουν σήμερα την δημόσια ζωή της χώρας ξεπροβάλλει αδήριτη η ανάγκη για έξοδο από τον βούρκο και την παρακμή. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αναζητά το καθαρό οξυγόνο που θα καθαρίσει την ατμόσφαιρα και θα επαναφέρει την χώρα στον δρόμο της προόδου και της δημιουργίας. Μακριά από την ζοφερή ατμόσφαιρα των τηλεοπτικών παραθύρων όπου αστέρες του κιτρινισμού εμφανίζονται σαν παντογνώστες ρυπαίνοντας τον πολιτικό τοπίο, εξευτελίζοντας την πολιτική και φρενάροντας κάθε δυνατότητα πορείας της χώρας μας προς τα εμπρός.

Εξ’ ίσου αναγκαία είναι και η απορρύπανση της δημόσιας ζωής από διασκεδαστές και κουτσαβάκια που βρίσκοντας την ευκαιρία μιας σχεδόν απόλυτης ηθικής αποσάθρωσης επιβάλλουν την αθλιότητα της κουλτούρας και των περίεργων περιθωριακών τους αρχών στο κύριο ρεύμα των αξιών του λαού μας. Τα δύο επίσης μεγάλα κόμματα κολυμπούν μέσα στον βρωμερό οχετό της σκανδαλολογίας. Το ένα κατηγορεί το άλλο σαν φορέα της διαφθοράς και της ηθικής παρακμής. Αδιαφορώντας για το πραγματικό γεγονός πως το ζήτημα δεν είναι ποιος την ενθάρρυνε η την ανέχθηκε αλλά ποιος κάνει το παραμικρό για να την συνθλίψει!!

Χρειαζόμαστε μια διέξοδο. Να σπάσουμε τα δεσμά της παρακμής και να γυρίσουμε την πλάτη στην αδιαφορία, τον ωχαδερφισμό της έμμεσης συνενοχής και την αβελτηρία της ήσσονος προσπάθειας. Ο τόπος πρέπει να μπει σε ένα διαφορετικό δρόμο. Τσακίζοντας στο διάβα του τα σκουπίδια του χθες. Ποδοπατώντας κάθε εστία αντίστασης για παλινόρθωση του παρελθόντος. Αξίζει να καταστρέψουμε τα απομεινάρια της εποχής της παρακμής για να δημιουργήσουμε την καινούργια δυναμική κοινωνία του αύριο. Kάθε δυναμικό νέο ξεκίνημα αφήνει πίσω του συντρίμμια. Το ζήτημα είναι ο τελικός ωφελημένος να είναι ο λαός και το σύνολο της κοινωνίας.

Ποιος όμως θα αναλάβει το βάρος της νέας αυτής πορείας; Η κυβερνητική πλειοψηφία είναι φανερό πως δεν μπορεί. Πνιγμένη στις ενοχές του κρατικο-παρεμβατικού της παρελθόντος κι αιχμάλωτη από την βουλιμία των στελεχών της για νομή (νόμιμη η παράτυπη) της εξουσίας είναι αδύνατον να διακρίνει τις ανάγκες της εποχής. Κολλημένη σε θεωρήματα μιας ανούσιας επικοινωνιακής τακτικής αναζητά πατήματα, στον περίφημο μεσαίο χώρο, που όμως δεν υφίστανται πλέον.

Διότι το λεγόμενο κέντρο ήδη έχει αρχίσει να καταρρέει. Κάτω από το βάρος της διαφθοράς, της στασιμότητας της οικονομίας και των μεγάλων αβεβαιοτήτων και της ανασφάλειας που μαστίζει την μεσαία τάξη. Ένας καινούργιος κοινωνικός χώρος αναδεικνύεται. Που απλώνεται σε ολόκληρη την χώρα και σε περισσότερα και διαφορετικά κοινωνικά στρώματα.

Τι απομένει; Μα τι άλλο από την απομάκρυνση από τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα και η οικοδόμηση μιας νέας πρωτοβουλίας για την κατάκτηση της ψυχής του ελληνικού λαού.

Απαρτίζονται οι ομάδες αυτές από τους χαμένους των νέων εξελίξεων – ανθρώπους του μόχθου η και τους εξαρτημένους των κρατικών επιδομάτων, από τις αδιάφορες κατά βάση για την πολιτική νεότερες γενεές που πασχίζουν κάτι να δημιουργήσουν και συναντούν συνέχεια εμπόδια μπροστά τους (που όμως έχουν όλα όνομα – είναι το κράτος και οι μόνιμοι ευνοούμενοί του. Επίσης στις ομάδες αυτές ανήκουν άνθρωποι μιας παλαιότερης κι αυστηρότερης ηθικής τάξης που βλέπουν την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού γύρω τους κι οραματίζονται με αποστροφή ένα σκοτεινό μέλλον. Tέλος τα δυναμικά μεσαία στρώματα που αισιοδοξούν συνέχεια πως κάτι θα αλλάξει αλλά πνίγουν τις ελπίδες τους καθημερινά στον οχετό της απίθανης κρατικής αβελτηρίας.

Οι ομάδες αυτές συναποτελούν τον βασικό κορμό σήμερα της ελληνικής κοινωνίας. Πολλοί απ’ αυτούς έχουν περάσει και έχουν πια αποχωρήσει από το λεγόμενο κοινωνικό κέντρο. Γιατί προσδοκούν πλέον ρήξεις. Που θα ανοίξουν νέους δρόμους και θα οριοθετήσουν καινούργια σύνορα. Κάποιοι άλλοι πάλι, από την πρώτη κυρίως κατηγορία, έχουν ήδη κουρνιάσει στις αγκαλιές των ουτοπικών πολιτικών άκρων. Που υπόσχονται (η εθνικιστική και θρησκόληπτη δεξιά) επιστροφή σε ένα απροσδιόριστο και ουσιαστικά ανύπαρκτο ένδοξο παρελθόν. Και σε μια περιθωριακή πλέον αριστερά που βλέπει παντού εχθρούς, καταγγέλλει τα πάντα αλλά δεν έχει απαντήσεις σε κανένα σύγχρονο ερώτημα.

Θα μπορούσε ίσως να απευθυνθεί στον κόσμο αυτό το Πασόκ; Η αρχική παρουσία και οι πρώτες θέσεις του Γ. Παπανδρέου έδειχναν πως μια τέτοια προοπτική ίσως να ήταν δυνατή. Όμως ο Γιώργος δεν άλλαξε τελικά το κόμμα του κατ’ εξοχήν ελληνικού κρατικού παρεμβατισμού. Το Πασόκ του κρατισμού, της παροχολογίας και της αναζήτησης εύκολων λύσεων σε σύνθετα προβλήματα είναι δυστυχώς ακόμη εδώ. Και η νεωτερικότητα που έφερνε μαζί του ο Γιώργος χλόμιασε. Κάτω από τις ερπύστριες αυτού που λέγεται «βαθύ Πασόκ». Κάθε ημέρα που περνάει ο κόσμος των δυναμικών παρεμβάσεων για το μέλλον απομακρύνεται αντί να προσεγγίζει την δύσκαμπτη αξιωματική αντιπολίτευση. Το όραμα του 2004, των φιλελεύθερων δηλ. αλλαγών πάνω σε μια βάση σοσιαλδημοκρατικής κοινωνικής ευαισθησίας, δεν φαίνεται να υλοποιείται.

Τι απομένει; Μα τι άλλο από την απομάκρυνση από τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα και η οικοδόμηση μιας νέας πρωτοβουλίας για την κατάκτηση της ψυχής του ελληνικού λαού. Η χώρα πρέπει να βγει από το τέλμα. Να εγκαταλείψει το περιθώριο της κοινωνικής υπανάπτυξης και να εισβάλει στον σχεδόν κλειστό χώρο των κρατών – ηγετών. Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα και τον λαό μας ο ρόλος του ουραγού. Πρέπει να δώσουμε, όσοι πιστεύουμε στην ανάγκη των αλλαγών, τα χέρια για να χτίσουμε τα θεμέλια του καινούργιου. Και να οδηγήσουμε την χώρα, τολμώντας τις ανατροπές που τόση ανάγκη έχει η κοινωνία, στον δρόμο της πρωτοπορίας.

Η ώρα έχει ήδη φθάσει. Ο λαός έχει πλέον τον λόγο…

5 σχόλια
Leave a comment »

  1. Τηλεπάθεια έχουμε; Μόλις ανέβασα δικό μου post για το άρθρο του Ανδρέα! Οπότε, το μόνο που απομένει είναι η …φωτογραφία που το συνοδεύει…

  2. Από το στόμα σας και στου Θεού τ’ αυτί…

  3. Η αποπολιτικοποίηση του σώματος (body politic)έχει ήδη αρχίσει να γίνεται πλέον αισθητή! Η αποχή (υποτίθεται δε ότι το εκλογικό «δικαίωμα» είναι υποχρεωτικό – φαντάσου να μην ήταν…) στις δημοτικές/νομαρχιακές ξεπέρασε το 40% σε Αθήνα/Πειραιά.
    Όντως χρειάζεται «νέο αίμα» στα πολιτικά δρώμενα πριν διαβούμε τον Ρουβικώνα σαν κοινωνία…

  4. Συμφωνώ με τα παραπάνω αλλά διατηρώ αμφιβολίες για το πώς εφαρμόζονται αυτά τα πράγματα στην πραγματικότητα. Υποστηρίζω την πρωτοβουλία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και εκτιμώ τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Αλλά δεν βλέπω πώς μπορούμε να αλλάξουμε πράγματα και καταστάσεις που είναι βαθιά θεμελιωμένα στην καλλιέργειά μας και στην παιδεία μας.

    Να σπάσουμε τα δεσμά της παρακμής; Σύμφωνοι, αλλά πώς όταν τα δεσμά είναι το προϊόν μιας πολιτείας μετρίων τους οποίους εξακολουθούμε να ανεχόμαστε; Από πού να πρωτοξεκινήσουμε;

    Όταν στη Γερμανία τα πανεπιστήμια διαγωνίζονται για βραβεία αριστείας και στην Ελλάδα φοράμε τούρτα αμυγδάλου σε πρύτανη, πώς να καλύψουμε τη διαφορά και πως να σπάσουμε τα δεσμά της παρακμής;

    Όταν ο πολίτης στην Ιρλανδία βγάζει διαβατήριο από το διαδίκτυο και στην Ελλάδα πρέπει να στηθείς στην ουρά από τα άγρια χαράματα, πώς να γυρίσουμε την πλάτη στην αδιαφορία που μας κοιτάει κατάματα όπου κι αν σταθούμε;

    Προσπάθειες όπως η Φιλελεύθερη Συμμαχία προσφέρουν ελπίδα. Χρειαζόμαστε όμως βαθιές και ουσιαστικές τομές που να βελτιώνουν την καθημερινότητα που βιώνουμε ως πολίτες προκειμένου να πιάσουν τόπο οι νέες ιδέες. Αυτές οι τομές πώς θα γίνουν; Από ποιούς; Πότε;

  5. Ολα αυτά αλλάζουν με τη μαγική λέξη που λέγεται ενημέρωση και με τον προσεταιρισμό των νέων ανθρώπων ή εκέινων που επέζησαν αλόβοτόμητοι από τη λαίλαπα της μετατολίτευσης (η οποία και ήταν κυρίως πράσινου χρώματος, γιατι να το κρυψωμεν άλλωστε που λέει και μια ψυχη).

    Η κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες δεν αγγίζει το βολεμένο, ούτε φυσικά το Δημόσιο υπάλληλο που μέσα από τα χαρακώματα της μετριότητας και της μονικμότητας, κακοπληρωμένος μεν αλλά ισόβιος δε, ευχεται «βάστα δημόσιο» και δεν πάει να καεί η Ελλάδα, όπως οι μαυραγορίτες φώναζαν στην Κατοχή «βάστα Ρόμμελ». Η αλλαγή δεν πρόκειται να έλθει από πολιτικούς που πλέον βρίσκονται «στας δυσμάς του βίου των» που έλεγε και ο μακαρίτης ο παππούς μου και κοιτάνε -κατα πως έχουν μάθει- να βολέψουν πλέον όχι ταπαιδιά αλλά τα εγγόνια τους-. Θα έρθει από εκείνους τους έξυπνους, εργατικούς αλλά και με κάποια τσίπα ανθρώπους οι οποίοι λίιιιιιγο παραπάνω πονάνε για τον τόπο και έχουν δεί και δυο-τρία πράγματα παραεξω, και όταν πάνε πχ στο Λονδίνο έχουν δεί και λίγο τον πολιτισμό εκτός από το Harrods και δεν θεωρούν την ευγένεια και τις κοινωνικές δεξιοτητες «για τις αδερφές τους Αγγλους «.

    Από την άλλη με όλο το σεβασμό μου προς τον κο Αδριανόπουλο και τους υπόλοιπους φίλους εδώ πέρα αλλά δεν μπόρεσα να αντιληφθώ πως μπορούσε ποτέ ο Γ. Παπανδρέου να εμπνεύσει φιλελευθερισμό. Ακόμα και να υποθέσουμε ότι θα είχε κάποιες ικμάδες (η διαμονή στην Αμερική είναι μεγάλο σχολείο), η πολιτική παρακαταθήκη του πατέρα του (και κακή τη τύχη πρωθυπουργού μας επί μακρόν σε μια κρίσιμη περίοδοτου εθνικού μας βίου), καθώς και οι αναμενόμενες πιέσεις από τον επί 20ετία βολεμένο εσμό που κουβαλάει το κόμμα του, ήταν όχι χειρότερο. Δεν είχε ο Γιωργάκης (και ο Κωστάκης) τα κότσια. Και ο μέν Κωστάκης είπε και ένα «δεν πρόκειται να υποθηκέυσω το μέλλον της χώρας για αν γίνω ευχάριστος» που θέλει κάποια πολιτική γενναιότητα. Εμ ο ΓΑΠ; Εκεί που λέγαμε για ιδιωτικά πανεπιστήμια και «άλλαξε τα όλα» και τώρα ακούμε πάλι για κακιά «δεξιά»; Σίγουρα είναι ευγενής. Σίγουρα είναι μορφωμένος. Αρκούσε ομως αυτό;

Σχολιαστε