- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Παραβιάζοντας την εντολή

Το 2004 η ΝΔ εκλέχθηκε με μια σαφή εντολή από τον ελληνικό λαό. Μια σαφή, ξεκάθαρη και αυστηρή εντολή για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, ειδικά στο χώρο της οικονομίας. Αλλαγές για τις οποίες η ελληνική κοινωνία 2 φορές έδωσε εντολή στον κ. Σημίτη, και που δυστυχώς οι προσδοκίες της τελικά διαψεύστηκαν. Αυτό που εξουσιοδότησε ο ελληνικός λαός με την ψήφο του τον κ. Καραμανλή και τη ΝΔ ήταν να απελευθερώσει την καταπιεσμένη και κατεσταλμένη δημιουργικότητα των παραγωγικών τάξεων, να δημιουργήσει ένα ελκυστικό επενδυτικό περιβάλλον που θα μπορεί να εγγυηθεί της ανάπτυξης, να δώσει στην οικονομία τη χαμένη εξωστρέφεια και ανταγωνιστικότητα. Μια ματιά στα exit poll της 7ης Μαρτίου 2004 είναι περισσότερο από διαφωτιστική.

Με βάση τα στοιχεία της VPRC από την εφημερίδα Καθημερινή, βλέπουμε ότι η ΝΔ είχε ένα τεράστιο προβάδισμα στους επιχειρηματίες/εργοδότες (49% έναντι 35% του ΠΑΣΟΚ), στους ελεύθερου επαγγελματίες (45% έναντι 35%), τους αγρότες (51% έναντι 35%) και τους συνταξιούχους του δημοσίου (56% έναντι 33%). Αντίθετα το ΠΑΣΟΚ, παρά την πτώση, διατήρησε την υπεροχή στους δημόσιους υπαλλήλους (43% έναντι 39% της ΝΔ), τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα (44% έναντι 39%) και στους φοιτητές (46% έναντι 36%). Παράλληλα η ΝΔ συγκέντρωσε την τεράστια πλειοψηφία όσων δήλωσαν ότι η οικονομική τους κατάσταση χειροτέρεψε τα τελευταία χρόνια (67% έναντι 17% του ΠΑΣΟΚ), όσων τα βγάζουν πέρα με δυσκολία (53% έναντι 35%) ή μεγάλη δυσκολία (67% έναντι 14%) και όσων δήλωναν ότι νιώθουν ανασφάλεια για το μέλλον (54% έναντι 28%). Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ υπερείχε σαφώς σε όσους δήλωσαν ότι η οικονομική τους κατάσταση βελτιώθηκε (74% έναντι 17% της ΝΔ), όσων ζούσαν άνετα (61% έναντι 29%) ή τα καταφέρνουν (53% έναντι 34%) και ένιωθαν ασφάλεια για το μέλλον (60% έναντι 31%).

η εντολή δόθηκε από την πλειοψηφία που ασφυκτιούσε και απαιτούσε ένα νέο οικονομικό περιβάλλον και όχι από τους βολεμένους με την τότε υπάρχουσα κατάσταση

Οι κερδισμένοι της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι ήταν αυτοί που είχαν σίγουρες έμμισθες εργασίες μακριά από την ανασφάλεια των επιχειρηματικών ρίσκων. Πράγματι, σύμφωνα με έκθεση της Κομισιόν, οι πραγματικοί μισθοί στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 2,4% το 2003, ενώ ο κοινοτικός μέσος όρος είναι 0,9% και της ευρωζώνης 0,6%. Αντίθετα, όσοι ζουν στην πραγματική οικονομία, βιώνουν την σκληρό ανταγωνισμό της αγοράς και αναλαμβάνουν επιχειρηματικά και επενδυτικά ρίσκα είδαν την κατάσταση να χειροτερεύει. Δεν υπήρχε λοιπόν κανένα άλλοθι για την παραβίαση της εντολής των εκλογών του 2004 από πλευράς ΝΔ και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να θεωρηθεί όμηρος κανενός πολιτικού κόστους στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές, στον περιορισμό του κράτους και το άνοιγμα των αγορών. Διότι η εντολή δόθηκε από την πλειοψηφία που ασφυκτιούσε και απαιτούσε ένα νέο οικονομικό περιβάλλον και όχι από τους βολεμένους με την τότε υπάρχουσα κατάσταση.

Το πρόγραμμα της ΝΔ το 2004 [1] άλλωστε ήταν ξεκάθαρο (αντιγράφω [2] via Φιλελεύθερης Λαλιάς [3]):

«Tα τελευταία δέκα χρόνια η Eλλάδα αποδείχθηκε πρωταθλήτρια στην E.E. στην αύξηση των φορολογικών βαρών. Tα φορολογικά βάρη αυξήθηκαν 8 ποσοστιαίες μονάδες επί του AEΠ. H ταχεία όμως αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης της οικονομίας ζημιώνει την ανταγωνιστικότητα και αποθαρρύνει τις επενδύσεις. Aυτό σημαίνει χαμηλό ρυθμό ανάπτυξης και αδυναμία αύξησης των ευκαιριών απασχόλησης και μείωσης της ανεργίας.»

«Aντί το κράτος να είναι αρωγός της ιδιωτικής οικονομίας και της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας, έχει εξελιχθεί σε χειραγωγό και δυνάστη της. Tα τεράστια φορολογικά βάρη που επιβάλλει, στερούν τους αναγκαίους πόρους που χρειάζονται για επενδύσεις και ανάπτυξη. Όμως, τα κυριότερα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις συνιστούν η γραφειοκρατία, οι άσκοποι ρυθμιστικοί κανόνες, η πολυνομία, η αδιαφάνεια, η διαπλοκή και κυρίως η εκτεταμένη διαφθορά. Mε τέτοιο κράτος και με τέτοια δημόσια διοίκηση, η ελληνική οικονομία θα μένει πάντα σε θέση ουραγού.»

Mείωση φορολογικών συντελεστών στη φορολογία των επιχειρήσεων»

Διατήρηση σταθερού ανταγωνιστικού φορολογικού συστήματος και πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων, ώστε οι επενδυτές να γνωρίζουν εξαρχής τους όρους και τους κανόνες που διέπουν την επένδυση»

Με αυτην την πλατφόρμα εκλέχθηκε η ΝΔ το 2004, τα ίδια επικαλέστηκε το 2007, και όπως είδαμε οι άνθρωποι που είχαν ανάγκη αυτές τις αλλαγές την ανέδειξαν δυό φορές κυβέρνηση. Διαχειρίστηκε όμως 4,5 χρόνια την εξουσία έξω και από το γράμμα και από το πνεύμα και των δικών της διακηρύξεων και της λαϊκής εντολής που έλαβε. Γιγάντωσε το κράτος, αύξησε των αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων και των δημόσιων οργανισμών, δεν περιόρισε τις σπατάλες, συνέργησε με τα παρασιτικά κυκλώματα που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα και τελικά εκτόξευσε το χρέος. Μετά από 4,5 χρόνια παρασπονδίας επί των δικών της γραπτών δεσμεύσεων, με την οικονομία στο χείλος του γκρεμού, έρχεται να τσακίσει με νέους φόρους τις χαμηλοεισοδηματικές παραγωγικές δυνάμεις.

Οι νέοι φόροι δεν αναιρούν απλά το φιλελεύθερο προκάλυμμα ρητορικής της βαθιά συντηρητικής πολιτικής της ΝΔ. Θέτουν και ένα σοβαρό ζήτημα δημοκρατίας

Οι νέοι φόροι δεν αναιρούν απλά το φιλελεύθερο προκάλυμμα ρητορικής της βαθιά συντηρητικής πολιτικής της ΝΔ. Θέτουν και ένα σοβαρό ζήτημα δημοκρατίας. Πόσο μακριά εκτός της λαϊκής εντολής και των προεκλογικών της δεσμεύσεων μπορεί να λειτουργεί μια κυβέρνηση; Οι εκλογές απλά δίνουν μια λευκή επιταγή στο κόμμα που τις κερδίζει ώστε να λειτουργεί όπως θέλει επί 4 χρόνια; Και πώς μπορεί στο πέρας της τετραετίας να αξιολογείται μια κυβέρνηση, όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμα στον πολίτη τα δεδομένα της διακυβέρνησής της;

Είναι σαφές ότι προβλήματα που προκύπτουν σε μια τετραετία δεν είναι πάντα δυνατόν να προβλεφθούν εκ των προτέρων, και σίγουρα πολλές φορές οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να λαμβάνουν μέτρα που δεν είχαν προεκλογικά εξαγγείλει. Η ΝΔ επικαλέστηκε το 2004 την απογραφή και το 2008 την διεθνή κρίση για να αποφύγει τις δεσμεύσεις της. Θα νομιμοποιούνταν να επιβάλλει μέτρα που δεν είχε εξαγγείλει λόγω εκτάκτων συνθηκών, εάν πρώτα όμως είχε εξαντλήσει κάθε περιθώριο εφαρμογής του προεκλογικού της προγράμματος. Πράγμα που όχι απλά δεν έκανε, αλλά η μη-εφαρμογή του και η μη απελευθέρωση της οικονομίας είχε αρνητικό αντίκτυπο με τέτοιο τρόπο ώστε να επιδεινώσει την κακή οικονομική κατάσταση.

Η διεθνής κρίση δεν είναι ευθύνη της κυβέρνησης. Το γεγονός όμως, ότι ως χώρα είμαστε από τις λιγότερο προετοιμασμένες στην ΕΕ για να την αντιμετωπίσουμε, είναι ευθύνη της. Και στον βαθμό που παραβιάζοντας την λαϊκή εντολή δεν εφάρμοσε το πρόγραμμά της, είναι υπόλογη. Κάθε νέος φόρος στερείται νομιμοποίησης, όχι απλά ως αντιφιλελεύθερος αλλά ως αντιδημοκρατικός.

Φώτης Περλικός