- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Μετά την καταστροφή

του Διονύση Γουσέτη

Δάσος οι υποθέσεις για το ποιοι καίνε τα δάση μας, δάσος και οι προτάσεις για την προστασία τους. Στις υποθέσεις συγκαταλέγονται οι καταπατητές, οι εργολάβοι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, η εκκλησία, οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι, οι Νεοδημοκράτες, οι Πασόκοι, οι Αριστεριστές. Όλες στην υπηρεσία απενοχοποίησης των υπευθύνων, αλλά και όλων ημών των υπολοίπων. Η ανασφαλής κοινωνία μας διψάει για αποδιοπομπαίους τράγους. Ας είναι όποιος νάναι, φτάνει να είμαστε εμείς για μια φορά ακόμα τα αθώα θύματα συνωμοσιών.

Οι προτάσεις για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών και την προστασία του δάσους, χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

Ρωτήστε τον πρόσφατα επανεμφανισθέντα στην πολιτική σκηνή κ. Λαλιώτη πώς τα κατάφερε να μας στερήσει το κτηματολόγιο, έχοντας ένα σωρό λεφτά των κουτόφραγκων

α) Προτάσεις που αφορούν αυτονόητα -για πολιτισμένες χώρες με επίπεδο ανάπτυξης σαν το δικό μας- κυβερνητικά μέτρα, που όμως για μας αποτελούν μακρινό όνειρο. Κτηματολόγιο, δασολόγιο, δασικοί χάρτες. Ρωτήστε τον πρόσφατα επανεμφανισθέντα στην πολιτική σκηνή κ. Λαλιώτη πώς τα κατάφερε να μας στερήσει το κτηματολόγιο, έχοντας ένα σωρό λεφτά των κουτόφραγκων. Αν μάθετε πέστε μου κι εμένα. Όσο για τις αντιπυρικές ζώνες, θα απορούσα αν είχαν κατασκευαστεί. Εικοσιέξη παρατηρητήρια υπήρχαν στην Πάρνηθα τον καιρό της Ολυμπιάδας, μήπως ξεσπάσει φωτιά. Έληξε η Ολυμπιάδα, έληξαν και οι συμβάσεις, καταργήθηκαν τα παρατηρητήρια. Σιγά τώρα που θα δίνουμε τζάμπα λεφτά. Άσε τις συστάσεις του ΤΕΕ για αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, όπως η χρήση της τηλεανίχνευσης δασικών πυρκαγιών ή η χρήση μοντέλων προσομοίωσης, ώστε να μην παρατηρούνται καθυστερήσεις στην πρώτη -και όπως έχει αποδειχτεί κρίσιμη- αντιμετώπισή τους. Τα αυτονόητα αυτά μέτρα δεν φαίνεται εφικτό να ληφθούν σε προβλεπόμενο χρονικό ορίζοντα.

β) Προτάσεις σε «σοσιαλιστική», ας πούμε, κατεύθυνση. Να θωρακίσουμε συνταγματικά τη δασοπροστασία. Κάτω τα χέρια από το άρθρο 24. Να κάνουμε ακόμα πιο αυστηρούς νόμους. Να τηρούμε τους αυστηρούς νόμους, κυνηγώντας τους παραβάτες.

Είναι φανερό ότι τέτοια μέτρα, όχι μόνο είναι υπερβολικά χρηματοβόρα, αλλά είναι και ατελέσφορα από μόνα τους

Να δώσουμε κι άλλα λεφτά. Να προσλάβουμε κι άλλους πυροσβέστες. Να αγοράσουμε κι άλλα πυροσβεστικά αεροπλάνα, κι άλλες αντλίες, κι άλλες μπουλντόζες. Η κα Παπαρήγα και ο κ. Αλαβάνος έσπασαν το ρεκόρ προς την κατεύθυνση αυτή, ζητώντας να… μονιμοποιήσουμε τους πυροσβέστες: αν γίνουν μόνιμοι, η πυροσβεστική τους ικανότητα θα πολλαπλασιαστεί. Είναι φανερό ότι τέτοια μέτρα, όχι μόνο είναι υπερβολικά χρηματοβόρα, αλλά είναι και ατελέσφορα από μόνα τους. Πυροσβεστικά μέσα μας έδωσαν άφθονα οι εταίροι μας, αλλά σταθήκαμε ανίκανοι να τα οργανώσουμε και να τα συντονίσουμε ώστε να έχουν αποτέλεσμα.

γ) Προτάσεις σε «καπιταλιστική» -τρόπος του λέγειν- κατεύθυνση. Υπάρχει ένα παράδειγμα στην Καλιφόρνια. Πριν λίγα χρόνια επισκέφτηκα ένα δάσος δύο ώρες έξω από το Λος Άντζελες. Ονομάζεται arrowhead. Το δάσος είναι κατοικημένο. Υπάρχουν όμως τα εξής χαρακτηριστικά: Πρώτον, απαγορεύονται οι περιφράξεις των οικοπέδων, ώστε τα ζώα να κινούνται ελεύθερα και δεύτερον, όλα τα σπίτια είναι ξύλινα και έχουν ένα μόνον όροφο. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνεται η συντήρηση και η καθαριότητα του δάσους από τους κατοίκους του, αλλά και η αισθητική ένταξη. Η διάνοιξη των δρόμων γίνεται από τους κατοίκους και αποτελεί συγχρόνως διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών. Στο δάσος αυτό, αν ξεσπάσει πυρκαγιά, γίνεται αντιληπτή και σβήνεται άμεσα από τους κατοίκους. Η Καλιφόρνια υποφέρει από πυρκαγιές στα δάση της. Όχι όμως σε εκείνα τα δάση που κατοικούνται. Αυτά κινδυνεύουν μόνον όταν η φωτιά που ξέσπασε στο ακατοίκητο μέρος πλησιάσει. Την ίδια κατάσταση είδα σ’ ένα δάσος στην Ουέστ Βιρτζίνια και σ’ ένα άλλο στη Φιλαδέλφεια.

Η Καλιφόρνια υποφέρει από πυρκαγιές στα δάση της. Όχι όμως σε εκείνα τα δάση που κατοικούνται

Στη χώρα μας διαπιστώνεται ότι οι καταπατητές και οι ροκανίζουν με το χρόνο όλο και περισσότερη δασική (και μη δασική) έκταση. Σίγουρα όχι λιγότερη από όση διατέθηκε για κατοικίες στο arrowhead. Τούτο το μοντέλο λοιπόν θα μπορούσε να αποτελέσει λύση, έστω μερική. Δεν τολμώ όμως να το προτείνω, επειδή φοβάμαι πως δεν μπορεί να προσαρμοστεί στη δική μας κουλτούρα. Οι Αμερικάνοι σέβονται το δάσος τους, όπως σέβονται και την πόλη τους. Ούτε οξυγονοκολλήσεις, ούτε οβελίες, ούτε χωματερές στο δάσος. Εμείς μπορεί να καταντήσουμε το δάσος, αν το κατοικήσουμε, όπως καταντήσαμε τις πόλεις μας.

Έτσι λοιπόν κάθομαι και αναρωτιέμαι: με ποιον τρόπο μπορούν να γλιτώσουν τα υπόλοιπα δάση μας από νέα καταστροφή; Μπορούν άραγε; Και αναρωτώμενος μελαγχολώ. «Xάος», «ανικανότητα», «απουσία πρόληψης» και «έλλειψη οργάνωσης» είναι φράσεις με τις οποίες μας χαρακτήρισαν τα διεθνή ΜΜΕ. Σίγουρα τα λένε από τη ζήλια τους, διότι όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες… Σκεφτείτε μόνο πώς θα αισθανόμασταν αν κάποιο από αυτά έλεγε -και δικαίως θα το έλεγε- αυτό που είπαν πολλοί «δικοί μας» για την τρομοκρατική επίθεση της 9ης Σεπτεμβρίου: «Καλά να πάθουν».