- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Ποιούς οφελούν οι φόροι;

του Τάσου Αβραντίνη1 [1],2 [2]

Oι φόροι δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια βίαιη και αναγκαστική απόσπαση από τη δημόσια εξουσία τμήματος της περιουσίας των πολιτών. H εξουσία επιβάλλει και καθορίζει τους φόρους μονομερώς και θεσπίζει αναγκαστικά μέτρα εξαναγκασμού των πολιτών στην καταβολή τους. Γιατί άραγε νομιμοποιείται μια τέτοια ληστρική επιδρομή στο εισόδημά μας; Για την κάλυψη των δημοσίων δαπανών που γίνονται “για το καλό όλων” είναι μια πρώτη απάντηση κατά τον κλασσικό ορισμό του Jése.

Oι οποιεσδήποτε φορολογικές μεταρρυθμίσεις δεν θα περιορίσουν το συνολικό φορολογικό βάρος, αν δεν μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες

O διάλογος για φορολογικές ελαφρύνσεις είναι ωστόσο αποπροσανατολιστικός όσο δεν αποφασίζεται η περικοπή των δημοσίων δαπανών. Oι οποιεσδήποτε φορολογικές μεταρρυθμίσεις δεν θα περιορίσουν το συνολικό φορολογικό βάρος, αν δεν μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες (που σύμφωνα με τις περήφανες εξαγγελίες της κυβέρνησης αυξάνονται αντί να μειώνονται). Το μόνο που επιδιώκουν τέτοιου είδους “μεταρρυθμίσεις” είναι η “κεϋνσιανής [3]” εμπνεύσεως αναδιανομή του παραγώμενου πλούτου. Προς όφελος ποιών, μήπως των οικονομικά ασθενέστερων; Κάθε άλλο, οι πραγματικά ευνοημένοι είναι οι καλά οργανωμένες επιχειρηματικές, συντεχνιακές και γραφειοκρατικές ομάδες που με τη χρησιμοποίηση των ελεγχόμενων απ΄αυτούς μεσιτών-πολιτικών λυμαίνονται το μόχθο των φορολογουμένων. Δυστυχώς μείωση της συνολικής φορολογικής επιβάρυνσης με τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων είναι αδύνατον να υπάρξει για τον εξής κυρίως λόγο:

Το ύψος της φορολογίας προσδιορίζεται, από τις κρατικές δαπάνες που πρέπει να καλυφθούν. Αύξηση του μισθού για τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα σημαίνει περισσότερη φορολογία στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Καθ΄ όλη την περίοδο από το 1985 –με εξαίρεση το 1992- μέχρι σήμερα οι κρατικές δαπάνες αυξάνονται και μάλιστα με ρυθμό ανώτερο από τον πληθωρισμό.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι κάποια παρενέργεια αλλά το αποτέλεσμα συνειδητής προσπάθειας του πολιτικού συστήματος. Η δημιουργία δηλαδή στρατού εξαρτημένων από το κράτος

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος, 65-70%, λαμβάνει όλο ή ένα σημαντικό μέρος του πραγματικού του εισοδήματος από τα φορολογικά έσοδα. Αυτοί είναι ένα φαινομενικά ετερόκλητο σύνολο που αποτελείται από επιδοτούμενους επιχειρηματίες, προμηθευτές του δημοσίου, υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, μέχρι συνταξιούχους, αγρότες, κληρικούς, δημοσίους υπαλλήλους ανέργους, φοιτητές της “δωρεάν παιδείας”, κ.ο.κ. Πολλές φορές η ενίσχυση τμημάτων του συνόλου αυτού γίνεται προκλητικά και παράνομα (λ.χ. με την ευρεία καθιέρωση των περίφημων φόρων υπέρ τρίτων). Η κατάσταση αυτή δεν είναι κάποια παρενέργεια αλλά το αποτέλεσμα συνειδητής προσπάθειας του πολιτικού συστήματος. Η δημιουργία δηλαδή στρατού εξαρτημένων από το κράτος. Αυτό το εκλογικό σώμα κάνει αδύνατο, ή πάντως εξαιρετικά δύσκολο, τον περιορισμό του κράτους, γιατί η οποιαδήποτε φορολογική μεταρρύθμιση θα έχει ως στόχο τη μείωση των εισοδημάτων της πλειονότητας των ψηφοφόρων.

Για το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι αντιθέτως ευκολότερο να αυξάνει το εισόδημα των πολλών εξαρτημένων απ΄αυτό και να μειώνει με την αύξηση της φορολογίας το εισόδημα των λιγότερων ανεξαρτήτων.

Για πολλούς λόγους που ο χώρος δεν επαρκεί να αναλυθούν η παρούσα κατάσταση έχει φθάσει στα όριά της. Το μέλλον της χώρας και των νέων ανθρώπων της, επιβάλλουν να εξαφανιστούν τα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα δηλαδή στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων και στην ανάπτυξη όσων ήδη υπάρχουν. Τα επόμενα χρόνια οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να ομονοήσουν στα βασικά σημεία μιας φιλελεύθερης πολιτικής Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής, η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας θέτει αναπόφευκτα τους εξής άμεσους στόχους:

Το μέλλον της χώρας και των νέων ανθρώπων της, επιβάλλουν να εξαφανιστούν τα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα δηλαδή στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων και στην ανάπτυξη όσων ήδη υπάρχουν

– Μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων κάτω από 15% ώστε να δημιουργηθεί ένα φιλικό και ανταγωνιστικό επιχειρηματικό περιβάλλον.

– Μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα φυσικά πρόσωπα στο 25%.

– Απλοποίηση του φορολογικού συστήματος ώστε να περιορισθεί το υπέρογκο κόστος που δημιουργεί η τήρηση των απίστευτων γραφειοκρατικών διαδικασιών του φορολογικού συστήματος.

– Κατάργηση του φόρου συγκέντρωσης κεφαλαίων.

– Κατάργηση της προκαταβολής φόρου επομένης χρήσεως.

– Κατάργηση όλων των υπέρ τρίτων φόρων αμέσων η εμμέσων (αγγελιόσημο, υποχρεωτικές παραστάσεις δικηγόρων, συμβολαιογράφων, νομαρχιακών ελεγκτών)

– Αντικειμενοποίηση των φορολογικών ελέγχων και συντόμευση του χρόνου παραγραφής του δικαιώματος ελέγχου στα τρία χρόνια.

– Μεταφορά του φορολογικού ελέγχου από τις εφορίες στους ορκωτούς λογιστές/ελεγκτές.

– Φορολογική απαλλαγή των εταιρικών μετασχηματισμών και των εξυγιάνσεων των επιχειρήσεων.

Τα πιο πάνω μέτρα σε συνδυασμό με άλλες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στην οικονομία (λ.χ. ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση ωραρίου), στην παιδεία (λ.χ. ελεύθερη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, κουπόνια για την εκπαίδευση, κατάργηση των παρεμβάσεων στα σχολεία) και στη δημόσια διοίκηση (λ.χ. προσωπική ευθύνη και άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων), θα δώσουν ισχυρότατη ώθηση στην επιχειρηματικότητα, και θα δημιουργήσουν εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας.

—————————————————————–

  1. Ο Τάσος Ι. Αβραντίνης είναι νομικός και Αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας [4] [ [5]]
  2. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ναυτεμπορική στις 4/9/2007 [ [6]]