Σχόλια στο Έχουμε και εμείς ενοχές

Από: athanasios

athanasios — Fri, 22 Aug 2008 01:09:53 +0000

τελος παντων δεν το ειπα για νας προσβαλλω. απλα πιστευω οτι επειδη δεν κατεχει κανεις την απολυτη αληθεια σε καποια θεματα ειναι λογικο απο ενα σημειο και μετα ο καθενας να εχει τη δικη του αποψη.ειναι και λογικο αυτο να συμβαινει πιο συχνα στο τομεα των διεθνων σχεσεων που δεν ειναι μια επιστημη οπως π.χ η φυσικη με απολυτους νομους.παντως χαιρομαι για το διαλογο!

Από: Παναγιώτης Ήφαιστος

Παναγιώτης Ήφαιστος — Thu, 21 Aug 2008 19:48:00 +0000

Ζώντας σε ένα κράτος που συχνά άγεται και φέρεται (εκτός και αν με την Χούντα, το πραξικόπημα στην Κύπρο και το σχέδιο Αναν δεν επιβεβαιώνουν πως αγόμαστε και φερόμαστε) ο καθείς επιλέγει να τοποθετηθεί δημόσια λιγότερο ή περισσότερο ανάλογα με το γούστο του. Δεν σας κρύβω ότι μετάνιωσα για τις εκατοντάδες επιφυλλίδες που έγραψα στον ελληνικό τύπο τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και μετανιώνω κάθε φορά που γράφω. Τελικά ανακαλύπτω ότι είναι ζήτημα γούστου να υποστείς το κόστος τις αντιπαράθεσης για να υποστηρίξεις ζητήματα και αρχές στα οποία πιστεύεις. Ολοένα και περισσότερο, όμως, αυτό το γούστο αλλάζει ενόσω διαπιστώνω πως για λόγους που δεν είναι του παρόντος να εξηγήσω -επέρχεται μονογραφία για το ζήτημα αυτό – η Ελλάδα δεν είναι ανεξάρτητο κράτος με τον τρόπο που το κατανοεί ένας διεθνολόγος (ίσως γνωρίζετε ότι για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη έγραφα όταν ήμουν στο εξωτερικό και εκεί ορισμένα πράγματα είναι αυτονόητα ενώ τα ίδια πράγματα εδώ δεν είναι). Θα έλεγα: Τι να πει κανείς για ένα κράτος όπου η ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας (δηλαδή της ελευθερίας της κοινωνίας) δεν είναι κυρίαρχη. Για να μην πω χειρότερα και εκφραστώ αξιολογικά λέω: Ας πάθει ότι αξίζει και ας αναμένουμε τις σίγουρες ζημιές για να σκεφτούμε μετά τι μπορεί να γίνει. Κατά τα άλλα ας κάνει ο καθένας τη δουλειά του, ας πηγαίνει ψάρεμα, ας κοιτάξει πιο προσεκτικά τα ακαδημαϊκά του κείμενα, ας αφοσιωθεί στη οικογένειά του. Και για να είμαι ειλικρινής, κατανοώ και ίσως συμφωνώ πλήρως με όσους συναδέλφους που εδώ και καιρό σταμάτησαν να παλεύουν για το αυτονόητο επιδιδόμενοι πλέον σε μάλλον ουδέτερα κείμενα.

Εκτιμώ, επίσης, ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ ακαδημαϊκών κειμένων, επιφυλλίδων και πιο χαλαρών κειμένων που εντάσσονται στην ενδοκρατική διαπάλη και απαιτείται να ξεκαθαρίσουν με κτυπητό τρόπο τα επιχειρήματα. Σε κάθε περίπτωση, θέση μου δημόσια διατυπωμένη είναι πως ο ακαδημαϊκός δεν πρέπει να εμπλέκεται στην πολιτική διαμάχη και όταν το κάνει να περιορίζεται σε θέματα αρχής και να παρεμβαίνει μόνο σε έκτακτες περιστάσεις. Τώρα, το πώς προσλαμβάνεται αυτό από τους άλλους που διαβάζουν κείμενά του είναι άλλη υπόθεση και σχετίζεται με τις πεποιθήσεις, το γούστο, τις παραταξιακές ταυτίσεις και τα προσωπικά συμφέροντα του καθενός. Παράδειγμα: Διάβασα σχεδόν όλα τα κείμενα του αείμνηστου Παναγιώτη Κονδύλη και σκόπιμα έψαχνα να βρω μια θέση όπου διολίσθησε αξιολογικά, κανονιστικά, εθνικά εκφράζοντας έτσι την προσωπική του γνώμη (ποτέ, για παράδειγμα, δεν υιοθέτησε μια θέση που στην Ελλάδα υποχρεωτικά θα πρέπει να φορέσει ιδεολογικά και κομματικά ενδύματα). Όλες του οι αναλύσεις περιείχαν εκτιμήσεις ενίοτε μάλιστα εκνευριστικά ουδέτερες. Εν τούτοις, οι πολιτικοί, ιδεολογικοί και υβριστικοί εν γένει χαρακτηρισμοί εναντίον του είναι αναρίθμητοι. Άσκοπο λοιπόν να αναμένει κανείς αντικειμενικότητα στην πολιτική διαπάλη μιας και αναμενόμενα και φυσιολογικά όλοι είναι παλαιστές ή πολεμιστές του πολιτικού παιχνιδιού.

Σε κάθε περίπτωση επιμένω αυτά που έγραψα το πρωί, ότι δηλαδή κανένα απολύτως στοιχείο συνωμοσιολογίας δεν υπεισέρχεται στην δική μου ανάλυση. Για την στρατηγική μαλακής ισχύος μιλώ και αυτό είναι κάτι συγκεκριμένο και διόλου συνωμοτικό. Για την περίπτωση επίσης που ενδέχεται να γίνω ύποπτος για «αντιαμερικανισμό», τυχαία διάβασα μια επιφυλλίδα που έγραψα στον Ελεύθερο Τύπο με τίτλο 2. Είναι η αξίωση ισόρροπων σχέσεων ο «αντιαμερικανισμός»; Βλ. http://www.ifestosedu.gr/13.htm .

Για το θέμα της προέκτασης του φιλελευθερισμού στην διεθνή πολιτική έχετε δίκαιο αλλά αυτό είναι και το πρόβλημα: Τα φιλελεύθερα δόγματα (όπως και κάθε άλλα) και η ελεύθερη αγορά εν γένει μπορεί να έχουν διάφορες εφαρμογές ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης, τον πολιτισμό, τις εργατικές συνήθειες κτλ. Κατά συνέπεια, τα συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης που δημιουργούνται δεν επιτρέπουν μια εξίσωση και εξομοίωση ανάλογη και αντίστοιχη που εφαρμόζετε στο εσωτερικό ενός κράτους με κοινωνική και πολιτική συνοχή και κατεστημένους κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους. Το διεθνές οικονομικό σύστημα, κατά συνέπεια, απαιτείται να λαμβάνει υπόψη αναπτυξιακές ανάγκες, εθνικές ιδιαιτερότητες κτλ. Δίνω σαν παράδειγμα τις εμπορικές διαφορές μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ αλλά επίσης και τις δυσκολίες στη ΕΕ για να γίνει μετάβαση από ένα κοινό νομισματικό σύστημα σε με μια Οικονομική Ένωση.

Π.Ήφαιστος http://www.ifestosedu.gr

Από: athanasios

athanasios — Thu, 21 Aug 2008 19:08:03 +0000

Επειδη δεν καταλαβα κατι.Ο φιλελευθερισμος σαν ιδεολογια ειναι υπερ της οικονομιας της αγορας,υπερ του ελαχιστου κρατους ,υπερ της ειρηνης,υπερ της δημοκρατιας κτλ.Αρα σε παγκοσμιο επιπεδο ειναι υπερ της οικονομιας της αγορας,της δημοκρατιας και των παγκοσμιων οργανισμων.Που διαφερουν?Το βρισκω σαν μια λογικη προεκταση της εσωτερικης πολιτικης ενος κρατους στην εξωτερικη. Δηλαδη τα ιδια πρεσβευει και στην εξωτερικη και στην εσωτερικη πολιτικη ασχετως αν το εκμεταλλευεται αυτο η υπερδυναμη.Απο τα κειμενα δεν μπορεσα να καταλαβω τη διαφορα!
Ο Παπασωτηριου μου αρεσει διοτι τα βλεπει νομιζω απο μια φιλελευθερη σκοπια τα πραγματα(χωρις παρωπιδες ομως,ειναι γενικα πολυ αντικειμενικος) και επειδη μου φαινεται λιγοτερο συνωμοσιολογος!!!Τι να κανουμε γουστα ειναι αυτα!

Από: Παναγιώτης Ήφαιστος

Παναγιώτης Ήφαιστος — Thu, 21 Aug 2008 18:20:04 +0000

Ευχαριστώ για τα σχόλια. Άμα όμως συμφωνείτε με τον Παπασωτηρίου μάλλον παρανόηση είναι η πιθανή διαφωνία μαζί μου. Για τις ιδέες (και ιδιαίτερα του ιδεαλιστικού φιλελευθερισμού) και το πως μετατρέπονται σε δόγμα εξωτερικής πολιτικής όταν επιχειρείται να επιβληθούν σε άλλους λαούς βλ. το βιβλίο μου «Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική από την ιδεαλιστική αθωότητα στο πεπρωμένο του Έθνους (Οδυσσέας 1994). Ασφαλώς και υπάρχει διαφορά μεταξύ φιλελευθερισμού ως παραδοχή που αφορά την πολιτική και οικονομική οργάνωση του κράτους και φιλελεύθερων δογμάτων εξωτερικής πολιτικής. Για τα τελευταία δεν είναι επειδή είναι φιλελεύθερα αλλά επειδή όταν ειδωθούν ως ιδεολογικές παραδοχές που αξιώνεται να γίνουν αποδεκτές από άλλους λαούς μετατρέπονται σε διπλωματικό εργαλείο. Αναμφίβολα, υπό συνθήκες πλανητικοποιημένης οικονομίας υπάρχουν συναρτήσεις μεταξύ του είδος των διεθνών οικονομικών θεσμών που πρέπει να υιοθετηθούν και των διπλωματικών επιλογών της δεσπόζουσας οικονομικής δύναμης που τις τελευταίες δεκαετίες είναι οι ΗΠΑ. Πιο σημαντική είναι η διάκριση μεταξύ νεοφιλελεύθερων διεθνολόγων και νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων. Για την διάκριση αυτή έχω δύο επιφυλλίδες που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο και στην Απογευματινή το 1974 και που μπορείτε να δείτε στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/13.htm . Για τον Σόρος η αντίρρησή μου δεν είναι το πρόσωπο ή οι ιδέες του αλλά ο εξωπολιτικός του ρόλος και η γνωστή διεθνική του δράση που δεν υπόκειται σε κανένα πολιτικό έλεγχο. Είναι μεγάλο ζήτημα το οποίο δεν αφορά μόνο αυτόν αλλά τα διεθνικά φαινόμενα εν γένει και το πώς εντάσσονται στο ισχύον. σύστημα διεθνούς διακυβέρνησης.
Π. Ήφαιστος http://www.ifestosedu.gr

Από: athanasios

athanasios — Thu, 21 Aug 2008 16:38:40 +0000

κ Ηφαιστε καταρχην να επισημανω οτι τα παραπανω δεν τα ειπα ειρωνικα και γενικα θελω να ξερετε οτι σεβομαι τις αποψεις σας.Να τα παρουμε ενα ενα:

Για τις ΗΠΑ:συμφωνω γενικα στην τελευταια παραγραφο αλλα διαφωνω στα εξης: οι ΗΠΑ ναι μεν ομοσπονδιακα εχουν εμμεση δημοκρατια. σε πολιτειακο επιπεδο ομως εχουν και 3 πολυ σημαντικες μορφες αμεσης δημοκρατιας που μπορουν να συγκριθουν μονο με την ελβετια(παρατηρηστε π.χ πως η καλιφορνια των 30 εκατ κατοικων εχει μορφες αμεσης δημοκρατιας που στην ευρωπη με εξαιρεση την ελβετια δεν μπορουμε να φανταστουμε)Επιπλεον διαφωνω οτι ειναι υπερβολικα πλεμοχαρης.δεν νομιζω οτι ειναι πιο πολεμοχαρης απο αλλες δυναμεις στην παγκοσμια ιστορια και σε καθε περιπτωση ελαχιστους πολεμους εχουν ξεκινησει(οσο και αν φαινεται παραξενο)

Για τη συνωμοσιολογια:καταλαβαινω τι θελετε να πειτε γενικα.με το παραδειγμα με τη χουντα εννοουσα τα εξης:αν υποθεσουμε οτι δεν υπηρχαν μεγαλες δυναμεις παλι θα υπηρχαν ατομα μεσα στην ελλαδα που θα θελανε να εγκαθυδρισουν χουντα ή βασιλεια ή κομμουνισμο.απλα στον πραγματικο κοσμο οι μεγαλες δυναμεις προσαρμοζουν την πολιτικη τους αναλογα με την κατασταση που επικρατει σε καθε χωρα.γιατι π.χ στη σουηδια δεν υπηρξε χουντα κατα τη διαρκεια του ψυχρου πολεμου?γιατι οχι στον καναδα?γιατι οχι σε καποιες αλλες χωρες?γιατι δεν εχει υπαρξει ποτε χουντα μεσα στην ιδια την αμερικη?μηπως επειδη ο κοσμος δεν θα το δεχοτανε ποτε?μηπως οι ελληνες δεν ειναι τοσο δημοκρατες οσο νομιζουμε για αυτο στη νεοτερη ιστορια ειχαμε απειρες χουντες που πολλοι απλοι ανθρωποι ακομα υποστηριζουν?ΟΙ ηπα αυτο το καταλαβαν και προσαρμοσαν τα συμφεροντα τους αναλογα.αν εμεις ημασταν πιο σοβαροι θα προσαρμοζονταν αλλιως.
Επισης συμφωνα με τη λογικη σας αν εγω π.χ εχω καποιες αποψεις που μπορει να ειναι παρομοιες με αυτες του ιδρυματος Σορος π.χ τοτε δεν πρεπει να λεω την αποψη μου ελευθερα ή να αγωνιστω στον πολιτικο στιβο για τετοιες αποψεις διοτι θα μπορουσε να επωφεληθει ενα τριτο ατομο (σορος για παραδειγμα) και να ηταν εθνικα επιζημιο.τοτε να καταργησουμε την δημοκρατια και τις ελευθερες αποψεις και να αντικαταστησουμε με ενα συστημα σοφων που θα αποφασιζει για το εθνικο συμφερον.αλλωστε πολυ υποστηριζουν οτι το σημερινο δημοκρατικο συστημα απλα εξυπηρετει τα συμφεροντα των ξενων!!!(πραγματικα αρνουμαι να μπω σε τετοια λογικη)
Γενικα εγω πιο πολυ συμφωνω με τις αναλυσεις του Χαραλαμπου Παπασωτηριου.Πριν μερικες μερες μαλιστα πηρα και το καινουργιο βιβλιο του «Η διεθνης πολιτικη στον 21ο αιωνα»(εκδοσεις ποιοτητα). Ο ιδιος τονιζει οτι εκτος απο τον ρεαλισμο στις διεθνεις σχεσεις παιζει ρολο και η ιδεολογια αλλα ακομα σε καποιο βαθμο και οι διεθνεις οργανισμοι.Γενικα συμφωνω πιο πολυ με τις αποψεις του.

Τελος μια απορια προς εσας που ειστε και ειδικος:Καπου διαβασα οτι η φιλελευθερη θεωρια στις διεθνεις σχεσεις δεν εχει αμεση σχεση με τον φιλελευθερισμο σαν πολιτικη ιδεολογια.ισχυει κατι τετοιο?εγω προσωπικα δεν μπορω να βρω καποια διαφορα μεταξυ τους!

Από: Παναγιώτης Ήφαιστος

Παναγιώτης Ήφαιστος — Thu, 21 Aug 2008 12:33:58 +0000

Μια ακόμη πολύ σύντομη παρατήρηση που παρέλειψα. Το γεγονός ότι στην Αμερική υπάρχουν όλες αυτές οι αμφισβητήσεις που αναφέρετε –και τις οποίες γνωρίζω- οφείλεται στο γεγονός ότι συγκρινόμενη με τις υπόλοιπες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες της Δύσης έχουν ένα σύστημα ελέγχων και εξισορροπήσεων και πλήθος εξισορροπητικών μηχανισμών που θέτουν τις κοινωνικές ομάδες, τις εξουσιαστικές συνομαδώσεις και την εξουσία με την κοινωνία σε μια διαρκή συζήτηση για τους προσανατολισμούς και τις επιλογές. Σημειώνω μόνο ότι αν και δημοκρατικό καθεστώς (αντιπροσωπευτικού τύπου) πολεμά και μάλιστα άγρια και επιθετικά. Το ίδιο ίσχυε και για την Αθήνα που είχε το κορυφαίο σύστημα δημοκρατίας (άμεση). Γι’ αυτούς τους πολύ ουσιαστικούς και σημαντικούς λόγους, σημείωσα πιο πάνω σε άλλη παρέμβασή μου, η γνώση των πραγματικών αιτιών πολέμου και των στρατηγικών των κρατών είναι σημαντική υπόθεση και προϋπόθεση ορθολογιστικής συζήτησης για την εξωτερική πολιτική.
Παναγιώτης Ήφαιστος http://www.ifestosedu.gr

Από: Παναγιώτης Ήφαιστος

Παναγιώτης Ήφαιστος — Thu, 21 Aug 2008 12:09:05 +0000

Τα ζητήματα αυτά τα έχω αναλύσει και θεμελιώσει σε χιλιάδες δημοσιευμένων σελίδων στις οποίες ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξει (καθώς και στις αναρίθμητες πηγές που αναλύουν και συγκροτούν ερμηνείες για τα αίτια πολέμου, την φύση τους, τον χαρακτήρα τους και την στρατηγική των κρατών). Συντομογραφικά, καμιά πρακτωρολογία, καμιά συνομωσιολογία και καμιά αβάσιμη υπόθεση ή εικασία. Κανείς εξάλλου, δεν ευθύνεται για λόγια και ισχυρισμούς άλλων, είτε αυτοί είναι κόμματα, ή πολιτικοί ή ακαδημαϊκοί. Ο καθείς ευθύνεται για τα δικά του λόγια και επιχειρήματα. Τώρα, μια λέξη για τις ΗΠΑ. Μεταξύ πολλών άλλων που θα μπορούσα να σας παραπέμψω μελετήστε το John Mearsheimer, η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, (Εκδόσεις Ποιότητα, βλ. http://www.ifestosedu.gr/82GoodBooks.htm) το οποίο ήδη ανέφερα πιο πάνω στο πλαίσιο μιας άλλης συζήτησης και στο οποίο μεταξύ πολλών άλλων θα δείτε μια πολύ παραστατική περιγραφή των στρατηγικών των ηγεμονικών δυνάμεων. Ένα άλλο κείμενο είναι του Jonathan Mowat (το έχω αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/47.htm μαζί με ένα ακόμη κείμενο της Κόφφιν για τον Σόρος). Είμαι σίγουρος θα συμφωνήσετε με αυτό που όσοι από εμάς ασχολούμαστε με την αμερικανική στρατηγική εδώ και πολλές δεκαετίες γνωρίζουμε, ότι δηλαδή παράλληλα ή μάλλον υποστηρικτικά στις ηγεμονικές στρατηγικές, η «στρατηγική μαλακής ισχύος» κατέχει, πλέον, κεντρική θέση. Καμιά σχέση δεν έχει με συναισθηματισμούς, συνομωσιολογίες, ιδεολογίες ή άλλα συμπαρομαρτούντα. Στην ανελέητη, όπως γράφει ο Mearsheimer, διαπάλη για μεγιστοποίηση του μεριδίου της παγκόσμιας ισχύος που ελέγχουν (για λόγους που αφορούν τα αίτια πολέμου και κυρίως τους ανταγωνισμούς των ηγεμονικών κρατών), η στρατηγική μαλακής ισχύος συνίσταται, κυρίως, στον έλεγχο των ιδρυμάτων παραγωγής πολιτικής (και κυρίως «προτάσεων πολιτικής» ευαγών ιδρυμάτων που ενισχύουν παντοιοτρόπως», την επιρροή στα μέσα ενημέρωσης, την συστηματική διαπαιδαγώγηση και επιστράτευση μορωφιλόδοξων προσώπων («young leaders») που προορίζονται για πολιτικές θέσεις, την διείσδυση στα πανεπιστήμια και στον εν γένει στοχαστικό και καλλιτεχνικό χώρο κτλ. Διεθνικά ΜΚΟ (ας τα διακρίνουμε από τα ενδοκρατικά ΜΚΟ, τουλάχιστον εν μέρει), διεθνικοί δρώντες κάθε είδους και κυρίως ασύλληπτες εξωπολιτικές οργανώσεις σε πολλές εκδοχές και αποχρώσεις που διαφεύγουν τους κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους και εξισορροπήσεις. Στρατηγικές μαλακής ισχύος λίγο πολύ και σε διάφορες βαθμίδες και αποχρώσεις έχουν σχεδόν όλα τα ηγεμονικά κράτη και αποτελεί βασικό στοιχείο της διεθνούς πολιτικής που κανείς μπορεί να διαπιστώσει περιγραφικά και αξιολογικά ουδέτερα χωρίς να συσχετίζεται (αν και γνωρίζω πως αυτό είναι δύσκολο να κατανοηθεί) με την διακρατική διαπάλη ή την ενδοπαραταξιακή πολεμική. Το ζήτημα λοιπόν είναι η κατανόηση των μηχανισμών της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής και των στρατηγικών των ηγεμονικών κρατών.
Τέλος, θα ήμουν ο τελευταίος που θα έλεγα ότι στις ΗΠΑ ή κάποιο άλλο κράτος υπάρχει μια μεγάλη «συνωμοτική γαϊδουροκεφαλή». Τα κράτη αυτά έχουν σχεδόν απρόσωπες υπηρεσίες (εκατοντάδες χιλιάδες δουλεύουν για το πεντάγωνο και η παρουσία τους εκτείνεται από το γραφείο του Αρχηγού του κράτους μέχρι κάποιο δρόμο της Αιγύπτου ή της Ελλάδας όπου κάποιος αναλυτής συλλέγει και αναλύει πληροφορίες για το ηθικό ή τις τάσεις της κοινής γνώμης. Αυτή όλοι, όπως μπορεί κανείς να διαβάσει σε οποιοδήποτε εισαγωγικό κείμενο για τα «ενξαλλακτικά πλάνα δράσης» των ΗΠΑ, για παράδειγμα, θα δει ότι με άξονα το εθνικό συμφέρον παγκόσμια και τοπικά αναλύονται χώρες, περιφέρειες, διενέξεις, ηγέτες, τάσεις κοινής γνώμης κτλ για να θέσουν στο τραπέζι του προέδρου το προσφορότερο εναλλακτικό σχέδιο δράσης ανάλογα με την περίπτωση, το ζήτημα και την εξέλιξη μιας κρίσης. Η ιστορική βιβλιογραφία, για παράδειγμα, μας πληροφορεί πως σε μερικές μέρες στην Κύπρο στην φάση εισβολής της Τουρκίας οι αμερικανοί άλλαξαν στάση πολλές φορές άλλοτε υπέρ άλλοτε εναντίον των ελληνικών συμφερόντων ανάλογα με το πώς εξελισσόταν κρίση (πόσο αντιστέκονταν οι έλληνες, πως έβλεπαν οι ηγέτες τους την εξέλιξη των πραγμάτων, το κατά πόσο κινδύνευε λόγω απρόσμενης αντίστασης των ατάκτων ελλήνων να ταπεινώσουν ένα ισχυρό στρατό του ΝΑΤΟ εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου κτλ).
Συνομωσίες ή αντίστροφα μακάριος εφησυχασμός είναι ταλαντώσεις που παρατηρούνται στο μυαλό όσων ανορθολογικά και κυρίως χωρίς πληροφόρηση ή παθιασμένη από ανορθολογικά ιδεολογικά πάθη βλέπουν τον κόσμο είτε ανθόσπαρτο είτε γεμάτο εχθρούς και συνωμότες. Οι πιο ισορροπημένοι βλέπουν τα κράτη να αγωνίζονται για την ασφάλειά τους και τα εθνικά τους συμφέροντα όπως τα αυτοκατανοούν, να χαράσσουν και να εφαρμόζουν στρατηγικές για να τις εξυπηρετήσουν. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται και η στρατηγική «μαλακής ισχύος» που προανάφερα.
Εν τέλει, πέραν επαληθεύσιμων αναλύσεων όπως οι πιο πάνω υπάρχει και μια ευρύτερα επαληθεύσιμη αλήθεια: «Η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί αναγκαστικά, για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους» (Κονδύλης, Ισχύς και απόφαση, 1991, σ. 213). Τόσο ανελέητα σωστές και καθημερινά επαληθευμένες θεωρήσεις μόνο δυνατές ψυχές μπορούν να τις αντέξουν οπότε και αποκλείεται να σκέφτονται με ιδεολογικούς όρους, με όρους ανακουφιστικούς και εφησυχαστικά (και πολύ περισσότερο αποκλείεται να θεωρούν την πατρίδα τους, όπως εύκολα μπορεί να εξακριβώσει κανείς διαβάζοντας τον καθημερινό ή κυριακάτικο τύπο, αναλώσιμη στον βωμό του ενός ή άλλου ιδεολογήματος). Τα ηγεμονικά κράτη, λοιπόν, φταίνε στον βαθμό που παραβιάζουν –ή εμείς λέμε ότι παραβιάζουν – το διεθνές δίκαιο. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο αυτά όσο αυτοί στο εσωτερικό των κρατών-στόχων που τα διευκολύνουν ή συνπράττουν μαζί τους.
Τώρα, σε επίπεδο πιο πεζών διατυπώσεων χωρίς αξιώσεις πραγματολογικής επαλήθευσης, επιτρέψτε μου να θεωρώ τύπους όπως ο Σαασκαβίλι, τον Ιωαννίδη ή τους πραξικοπηματίες της ΕΟΚΑ Β ή τους φανατικούς –πρωτεργάτες-υποστηρικτές του ανελεύθερου σχεδίου Αναν (δεν αναφέρομαι σε πολιτικά πρόσωπα), λίγο πολύ ή τολάχιστον λογικά και πιθανότατα «συνδεδεμένους» (ανεπίγνωστα ή συνειδητά είναι αδιάφορο) με τις υπηρεσίες σχεδιασμού και εφαρμογής στρατηγικής των ηγεμονικών κρατών. Εγώ θα έλεγα ότι η κοινή λογική λέει ότι πολλοί που δυνητικά θα επηρεάσουν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων γίνεται προσπάθεια να ελέγχονται «από κούνια», όπως θα έλεγε ο λαός. Αν τις υψιτενείς αναλύσεις των διεθνολόγων δεν τις παίρνει στα σοβαρά (και ίσως σωστά πράττει), τουλάχιστον αυτή την λογική θέση μπορεί κανείς να το πάρει στα σοβαρά, μιας και η λαϊκή σοφία σε αντίθεση με τους πολιτικούς και τους διανοούμενους, σπάνια πέφτει έξω.

Παναγιώτης Ήφαιστος http://www.ifestosedu.gr

Υστερόγραφο. Το γεγονός ότι πολλοί συνέπραξαν με την χούντα το ξέρω από πρώτο χέρι. Αυτό όμως ενισχύει το δικό μου επιχείρημα.

Από: athanasios

athanasios — Thu, 21 Aug 2008 11:10:16 +0000

Δηλαδη για τον κυριο Ηφαιστο που υποθετω ειναι σοβαρος επιστημονας ο Σαακασβιλι ειναι πρακτορας,ο Ιωαννιδης ηταν πρακτορας,το παλατι ηταν γεματο πρακτορες,οι ηγετες της ανατολικης ευρωπης ειναι πρακτορες κτλ.Απορω πως ενας σοβαρος επιστημονας εχει επιχειρηματα ακροδεξιων ή ακομα και τυπου ΚΚΕ. Που σταματαει και που τελειωνει η πρακτορολογια?Για τους αριστερους π.χ για την χουντα ευθυνονται αποκλειστικα οι Αμερικανοι.Για τους ακροδεξιους η πτωση της χουντας οφειλεται στους αμερικανους.Για καποιους αλλους ισχυουν και τα 2 ταυτοχρονα και επισης θεωρουν πρακτορες οσους συμμετειχαν στα γεγονοτα του πολυτεχνειου.Για αλλους ο Ανδρεας Παπανδρεου ηταν πρακτορας.Σημερα πολλοι θεωρουν οτι οτι τα 2 μεγαλα κομματα αποτελουνται απο πρακτορες των ΗΠΑ και τω Εβραιων.Δηλαδη εμεις δεν εχουμε ευθυνες για τιποτα για ολα φταινε οι αλλοι και οι δικοι μας παραγοντες απλα υπακουνε σαν ρομποτακια χωρις ελευθερη βουληση.Τελος παντων τετοιες προσεγγισεις ειναι απλα ανιστορητες και δεν μπορουν να θεωρηθουν επιστημονικες για αυτο δεν χρειαζεται να τις παρουμε στα σοβαρα

ΥΓ1: Το αστειο ειναι οτι και μεσα στην αμερικη υπαρχουν πολλοι που πιστευουν οτι οι πολιτικοι τους ειναι πιονια του ΟΗΕ,των εβραιων,των πολυεθνικων κτλ και σαν ρομποτακια απλα ικανοποιουν τα θεληματα τους!
ΥΓ2:για οσους πιστευουν οτι η χουντα ηταν απλα ξενοφερτη ας πανε στην επαρχια ή ας πιασουν κουβεντα με οσους ειναι πανω απο 55 χρονων για να δουν με τι θετικα λογια εκφραζεται ο απλος κοσμος ακομα και σημερα υπερ της χουντας ή της βασιλειας και το μισος για το σημερινο πολιτικο συστημα.