Σοσιαλδημοκρατία και Μετανάστευση

Ιούν 27th, 2009 | | Κατηγορία: Δημήτρης Σκάλκος | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Οι πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη των εκπροσώπων των ευρωπαίων πολιτών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επεφύλαξαν δυσάρεστα αποτελέσματα για τα σοσιαλδημοκρατικά/σοσιαλιστικά κόμματα, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Αυτές οι ιστορικά αρνητικές επιδόσεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (που καταλαμβάνει πλέον μόλις το 22% των εδρών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) επιβάλλουν ενδελεχή προβληματισμό και θαρραλέο αναπροσανατολισμό της πολιτικής τους στόχευσης. Ο πολιτικός κύκλος (δηλαδή η περιοδική εναλλαγή της απήχησης των κομματικών οικογενειών) και το ιστορικό μομέντουμ (στιγμή υποτιθέμενης παγκόσμιας από-νομιμοποίησης του φιλελεύθερου καπιταλισμού) μάλλον επέτειναν τη σύγχυση και την απογοήτευση τους αποκαλύπτοντας πολλές από τις βολικές πλάνες ενός τμήματος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

γίνεται φανερή η τάση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας να υφίσταται τις πολιτικές συνέπειες της προβληματικής διαχείρισης της παγκοσμιοποίησης όπου αναδεικνύονται τα ζητήματα οικονομικής αβεβαιότητας και ταυτότητας σε καθοριστικούς παράγοντες πολιτικής και εκλογικής συμπεριφοράς

Πέρα από τις ιδιαιτερότητες κάθε εθνικού πολιτικού συστήματος που ερμηνεύουν ως ένα βαθμό τα εκλογικά αποτελέσματα, γίνεται φανερή η τάση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας να υφίσταται τις πολιτικές συνέπειες της προβληματικής διαχείρισης της παγκοσμιοποίησης όπου αναδεικνύονται τα ζητήματα οικονομικής αβεβαιότητας και ταυτότητας σε καθοριστικούς παράγοντες πολιτικής και εκλογικής συμπεριφοράς. Το μεταναστευτικό ζήτημα ενσωματώνει τις παραπάνω ανησυχίες και οι (νόμιμοι ή μη) μετανάστες μετατρέπονται σε άδικα θύματα μιας, περισσότερο ή λιγότερο, δίκαιης ανασφάλειας.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες συντελείται μία αξιοσημείωτη σταδιακή διεύρυνση της εκλογικής της βάσης προς τα μεσαία στρώματα και αντίστοιχα μία εξίσου σημαντική απομάκρυνση από την παραδοσιακά εκλογικά της στηρίγματα, την εργατική τάξη και τα μικρομεσαία αστικά στρώματα. Το γεγονός αυτό επέτρεψε τη προώθηση πολιτικών που συνέβαλαν στον αναγκαίο οικονομικό εκσυγχρονισμό και την απεξάρτηση από κατεστημένα συμφέροντα και παγιωμένες αντιλήψεις (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους Νέους Εργατικούς του Τόνυ Μπλερ). Ταυτόχρονα όμως, αποκόπηκαν από κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά αποτελούσαν προνομιακούς συνομιλητές τους.

Καθώς τα παραπάνω γίνονται πλέον αντιληπτά και υπό τη πίεση της περιθωριοποίησής τους, τα περισσότερα κόμματα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας υιοθετούν μια, περισσότερο ή λιγότερο, αντι-μεταναστευτική ατζέντα, το περιεχόμενο της οποίας δεν μπορεί να εξωραϊστεί πίσω από πολιτικά ορθές εκφράσεις περί «ανεκτών ποσοστών» και «κέντρων υποδοχής μεταναστών». Αν και το ζήτημα της μετανάστευσης ορθά πρέπει να βρεθεί στο κέντρο του προγραμματικού λόγου της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, τούτο δεν πρέπει να γίνει με τον απλουστευτικό και λανθασμένο τρόπο του ατελέσφορου περιορισμού της. Η στρατηγική αυτή πέρα από ηθικά μετέωρη, οικονομικά επιζήμια και πολιτικά αναποτελεσματική καθίσταται και εκλογικά αβέβαιη καθώς, τα ζητήματα τάξης και ασφάλειας αποτελούν μάλλον προνομιακό πεδίο για τα συντηρητικά κόμματα.

Είναι σαφές πως τα ηθικά επιχειρήματα της συνηγορίας της μετανάστευσης δεν αποδίδουν στον επιθυμητό βαθμό. Αν και η καθολικότητα των δικαιωμάτων αποτελεί προϋπόθεση της ύπαρξής τους, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα θα πρέπει να κινηθούν στη βάση ενός συνεπειοκρατικού ωφελιμισμού και να δώσουν συγκεκριμένες απαντήσεις στο επίπεδο της καθημερινής διαβίωσης, αρθρώνοντας το πολιτικό τους λόγο σε δύο κύριους άξονες.

Αν και η καθολικότητα των δικαιωμάτων αποτελεί προϋπόθεση της ύπαρξής τους, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα θα πρέπει να κινηθούν στη βάση ενός συνεπειοκρατικού ωφελιμισμού

Πρώτον, πρέπει να καταδείξει με απλό και πειστικό τρόπο το γεγονός πως η μετανάστευση ωφελεί συνολικά την εγχώρια οικονομική ανάπτυξη, συμβάλλοντας στην αύξηση του ΑΕΠ αλλά και στην αύξηση της απασχόλησης. Δεν αρκεί όμως αυτό. Πλήθος εμπειρικών μελετών καταδεικνύουν πως μεγάλες μεταναστευτικές ροές μπορούν να στερήσουν, κυρίως σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, θέσεις ανειδίκευτης εργασίας. Τούτο οδηγεί σε δύο κατευθύνσεις:

1. Μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. Γίνεται πλέον αντιληπτή η άμεση σχέση της ευελιξίας της αγοράς εργασίας με την απασχόληση των μεταναστών. Οι «άκαμπτες» αγορές εργασίας (όπως η ελληνική) πέρα από το ότι εμποδίζουν την παραγωγική ενσωμάτωση των μεταναστών εργαζομένων, καθιστούν δυσκολότερη την απορρόφηση των αρνητικών κραδασμών της αύξησης της προσφοράς εργασίας στους γηγενείς εργαζομένους. Είναι λοιπόν σημαντικό οι διακηρυγμένοι στόχοι της Στρατηγικής της Λισαβόνας και οι πολιτικές ευελιξίας με ασφάλεια (flexicurity) να συμπεριλάβει και τους μετανάστες.

2. Στοχευμένες ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης καθώς και αποζημίωση των άμεσα θιγόμενων εργαζομένων μέσω αποτελεσματικών και δίκαιων αναδιανεμητικών μηχανισμών. Τούτο προϋποθέτει τη διακρίβωση των συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, παραγωγικών κλάδων και γεωγραφικών περιοχών που ενδεχομένως υφίστανται τη μεγαλύτερη πίεση με στόχο την εφαρμογή αντι-κυκλικών πολιτικών στην αγορά εργασίας.

είναι προφανής η σύγχυση του φιλελεύθερου πλουραλισμού με τον ηθικό σχετικισμό όπου υποπίπτει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς

Δεύτερον, η εμπιστοσύνη ανάμεσα στα μέλη μιας κοινωνίας αποτελεί αναγκαία συνθήκη αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης και απρόσκοπτων οικονομικών συναλλαγών. Εδώ είναι προφανής η σύγχυση του φιλελεύθερου πλουραλισμού με τον ηθικό σχετικισμό όπου υποπίπτει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Τα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα οφείλουν να προωθήσουν έναν «κοσμοπολιτισμό με ρίζες» (όπως θα το περιέγραφε ο φιλόσοφος της πολιτικής ανεκτικότητας Τζων Στούαρτ Μιλ), κάτι που στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής μεταφράζεται σε πολιτικές ενσωμάτωσης με στόχο τη διευκόλυνση της κοινωνικής ένταξης και της δημιουργίας μίας ελάχιστης, πλην όμως λειτουργικής, αφοσίωσης (loyalties) στο κράτος υποδοχής.

Είναι προφανές πως, πρόκειται για μια εξαιρετικά δύσκολη συζήτηση που τέμνει κάθετα έναν (κάθε άλλο παρά ομοιογενή) ιδεολογικό χώρο. Είναι όμως εξίσου προφανές ότι, από την έκβαση αυτής της συζήτησης θα εξαρτηθεί τόσο η μελλοντική πολιτική απήχηση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, όσο και η οικονομική ευημερία και η κοινωνική συμβίωση στις σύγχρονες ευρωπαϊκές πολυπολιτισμικές κοινωνίες.

Δημήτρης Σκάλκος

7 σχόλια
Leave a comment »

  1. δεν πιστευω οτι τα σοσιαλδημοκρατικα αλλα και τα πιο αριστερα κομματα μπορουν να προσφερουν τιποτα!καλυτερα να ασχολειθουμε με τα φιλελευθερα αλλα και τα συντηρητικα και κεντροδεξια κομματα.η αριστερα ακομα και στην πιο ηπια μορφη της εχει αποτυχει.

  2. 1. Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι η αύξηση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) αλλά η αύξηση του ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ. Στο τελευταίο, είναι βέβαιο οτι η ραγδαία μετανάστευση (ραγδαία αύξηση του πληθυσμού πολύ πέραν αυτής που προβλέπει ο ετήσιος ισολογισμός γεννήσεων-θανάτων) όταν δεν συνοδεύεται από εισαγωγή κεφαλαίων (capital) ή από εισαγωγή τεχνογνωσίας (know-how ή skills) προκαλεί μείωση (ή επιβράδυνση) της αύξησης του κατά κεφαλήν εισοδήματος.
    2. Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού (πολύ πέραν του ετήσιου 1% έως 2% που προκύπτει από τους αυτόχθονες) δημιουργεί τεράστια επιβάρυνση και υποβάθμιση των κρατικών υποδομών (δρόμοι, σχολεία, νοσοκομεία κλπ) και των κοινωνικών κρατικών υπηρεσιών (επιδόματα ανεργίας, συντάξεις, αστυνόμευση κλπ). Οι κρατικές υποδομές και οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν δημιουργούνται απο την μία μέρα στην άλλη, ακόμη και άν όλοι οι μετανάστες είναι νόμιμοι, εξειδικευμένοι και βρίσκουν αμέσως δουλειά. ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ.
    3. Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού (πολύ πέραν του ετήσιου 1% έως 2% που προκύπτει από τους αυτόχθονες) δημιουργεί προβλήματα «ανομοιογένειας» της κοινωνίας. Η ανομοιογένεια (γλώσσα, παραδόσεις, ήθη και έθιμα, θρησκευτικές παραδόσεις, αίσθηση κοινότητας, ιστορική συνέχεια, συνοχή, προθυμία γιά υπακοή στους νόμους, προθυμία γιά πληρωμή φόρων, αυτοθυσία γιά το κοινό καλό κλπ) υποβαθμίζει από μόνη της την ποιότητα ζωής. Ο λόγος που οι κοινωνίες ανέπτυξαν π.χ. κοινή γλώσσα ή κοινά έθιμα είναι ακριβώς το αντίθετο της ανομοιογένειας, είναι καθαρά πρακτικός (και όχι «υπερφυσικός») και λέγεται «ΟΜΟΙΟΓΕΝΕΙΑ».
    4. Η παράνομη μετανάστευση είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ. Τέλος. Ότι είναι παράνομο είναι παράνομο, είτε πρόκειται γιά ληστεία τράπεζας είτε πρόκειται γιά φοροδιαφυγή είτε πρόκειται γιά δωροδοκίες είτε πρόκειται γιά παράνομη είσοδο από τα σύνορα μιάς χώρας. Το κυνήγι της παρανομίας δεν είναι στην διακριτική ευχέρεια ούτε των κρατικών υπηρασιών, ούτε των κομμάτων, ούτε των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, ούτε της κυβέρνησης. Ο κάθε λαός δίνει πάντοτε (μέσω των νόμων που ψηφίζει) σε ΟΛΟΥΣ μόνιμη εντολή γιά υπακοή στους νόμους (ή ισοδύναμα γιά δίωξη της παρανομίας).

    Μανώλης Στειακάκης (www.kede.gr)

  3. @ .Μανώλης Στειακάκης Ιουνίου 28th, 2009 2:01 μμ :

    «Η παράνομη μετανάστευση είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ. Tέλος. O,τι είναι παράνομο είναι παράνομο……»

    I concur through and through!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Οι ρελατιβισμοί, ο Παπανδρεο-Γεννηματικός ανθρωπισμός a la grecque και η λαϊκιστική διγλωσσία πρέπει να πάψουν αυθωρεί και παραχρήμα.

  4. «Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι η αύξηση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) αλλά η αύξηση του ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ»

    Μήπως θέλατε να πείτε κάτι άλλο; Εξ ορισμού, per capita income = GNP (AEΠ)/population!

  5. Κύριε Στειακάκη συμφωνώ και βρίσκω τις θέσεις τους κόμματος σας όπως διατυπώνονται στην ιστοσελίδα σας πολύ ενδιαφέρουσες.

  6. c a hassapoyannes
    » Μήπως θέλατε να πείτε κάτι άλλο; Εξ ορισμού, per capita income = GNP (AEΠ)/population! »

    Έχει υποστηριχθεί από πολλούς και επίσημους (όχι μόνο στην Ελλάδα) ότι η αύξηση του πληθυσμού από την μετανάστευση (νόμιμη ή παράνομη) επειδή αυξάνει τον αριθμό των εργαζομένων σε μία χώρα αυξάνει το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας. Αυτό είναι απόλυτα σωστό. Όμως ο ρυθμός που αυξάνει τον υλικό του πλούτο το κάθε άτομο προϋποθέτει την διαίρεση με τον πληθυσμό. Έτσι άν γιά παράδειγμα λόγω αιφνίδιας εισροής μεταναστών ο πληθυσμός μιά χώρας την περυσινή χρονιά αυξήθηκε κατά 4% (π.χ. 2,2% εισελθόντες μετανάστες και 1,8% η «αυτόχθων¨αύξηση λόγω ισοζυγίου γεννήσεων-θανάτων) και το ΑΕΠ πέρυσι αυξήθηκε κατά 3,5% τότε το κατά Κεφαλήν Εισόδημα (αυτό που τελικά ενδιαφέρει το άτομο) μειώθηκε (πολύ χονδρικά) κατά : 103,5% / 104% ~ -0,5% .
    Μανώλης Στειακάκης

  7. stirner
    Ευχαριστώ πολύ γιά τα καλά σας λόγια.
    Μανώλης Στειακάκης

Σχολιαστε