- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Τα “παιδιά με τα μαλλιά” κουρεύονται και η επαναστατικότητά τους δεν ήταν παρά…μούσια!

Της Γιώτας Μπέλμπα

Ανήκω σε μια γενιά φοιτητών της Ιατρικής Αθηνών που γεύτηκε «με το κουτάλι» κατάληψη σαν πρώτο πρώτο ερέθισμα από τη σχoλή. Εννοώ ότι οι πρώτοι μου μήνες στη σχόλη, σχεδόν όλος ο χειμώνας του 2000-2001, ήταν εποχή μιας μακριάς κατάληψης. Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε και θυμάμαι τώρα πόση γοητεία είχαν ασκήσει πάνω μου αλλά και σε πολλούς ακόμα συμφοιτητές μου οι επαναστάτες- καταληψίες. Και η επίδραση αυτή, δυστυχώς ή ευτυχώς, κράτησε χρόνια.

Ήταν λογικό να συμβεί κάτι τέτοιο. Ως πρωτοετείς, το πρώτο και μοναδικό για μήνες ερέθισμα από τη σχολή μας ήταν οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών που επαναλαμβάνονταν με εβδομαδιαία συχνότητα και έληγαν κάθε φορά αποφασίζοντας τη συνέχιση της κατάληψης. Είχαμε δεν είχαμε προλάβει να γνωριστούμε με κάποιους συμφοιτητές και καθηγητές, μας κατέκλυσε η εμπειρία των συνελεύσεων και των συνδικαλιστών. Για εμάς τους πρωτοετείς του 2000, ο ακαδημαϊκός κύκλος, ο καινούριος κύκλος τελοσπάντων, ήταν οι συνδικαλιστές και δη οι καταληψίες. Διακωμωδούσαμε το γεγονός με τις φίλες μου λέγοντας στα γαλλικά: J΄aime le syndicalisme.. Kαι σε όλο αυτό το πανηγύρι του εντυπωσιασμού, τα πρωτεία μεταξύ των συνδικαλιστών κατείχαν οι καταληψίες. Ήταν τα επαναστατικά τους σύμβολα, τόσο στην εμφάνιση όσο και στη γλώσσα που άγγιζαν τη σχεδόν εφηβική ακόμα καρδιά μας: μακριά μαλλιά, μούσια, εναλλακτική μόδα και πύρινοι λόγοι εκ μέρους της συντονιστικής επιτροπής και των παρατάξεων που στήριζαν το πλαίσιό της. Λόγοι που ξεσήκωναν τα πλήθη με επαναστατικές κορώνες αλλά και με τον αέρα της νίκης, αφού το πλαίσιο της κατάληψης κάθε φορά κυριαρχούσε. Ήταν επόμενο η νεανική καρδιά των μετά-το-Λύκειο εφήβων, γεμάτη ιδεαλισμό και αγνότητα, να γοητευτεί, να δεχτεί έλξη, να ερωτευτεί υπό μια έννοια όλη αυτή την επαναστατικότητα και τους φοιτητές-ενσαρκωτές της. Θυμάμαι τον Φώτη Περλικό [1], τότε φοιτητή και μετέπειτα γιατρό, που μου το είχε δηλώσει ευθαρσώς: “είστε μικροί και σας επηρεάζουν”…

Πώς λέμε ότι τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου είναι καθοριστικά για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του; Έτσι και αυτοί οι πρώτοι μήνες στη σχολή με τους καταληψίες να θριαμβεύουν, φαίνεται ότι επηρέασαν καθοριστικά την πολιτική μας συνείδηση, εντός της σχολής τουλάχιστον, και για τα επόμενα χρόνια. Βλέπετέ λοιπόν πόσο θαυμάσια λειτουργεί ο μηχανισμός του επηρεασμού; Πόσο οργανωμένα προωθούν το δίκιο τους οι «επαναστάτες»;

Λίγοι είναι αυτοί που…αγωνίζονται στο κίνημα. Οι υπόλοιποι χιλιάδες κάθονται. Και είναι πανεύκολο να ψηφίσεις υπέρ του καθισιού στη συνέλευση, το πιο εύκολο πράγμα

Ώσπου ξυπνάς μια ωραία πρωία και το όνειρό σου διαλύεται. Γιατί μεγαλώνεις και καθώς μεγαλώνεις αφαιρείς σιγά σιγά το πέπλο του ρομαντισμού από πρόσωπα και γεγονότα, οπότε μένει η στεγνή πραγματικότητα. Τότε συνειδητοποιείς πως αυτή η ωραία επαναστατική αχλύ, η τόσο ερωτεύσιμη στα πρώτα φοιτητικά χρόνια, δεν ήταν παρά μια φούσκα. Το λέω αυτό το σκληρό για τον εξής λόγο: η κατάληψη ως προς τη διαδικασία της, για την πλειονότητα των φοιτητών, σημαίνει απλώς αποχή από τα μαθήματα, περίοδος νωθρότητας και χαβαλέ. Λίγοι είναι αυτοί που…αγωνίζονται στο κίνημα. Οι υπόλοιποι χιλιάδες κάθονται. Και είναι πανεύκολο να ψηφίσεις υπέρ του καθισιού στη συνέλευση, το πιο εύκολο πράγμα. Αλλά η κατάληψη και ως προς την αποτελεσματικότητά της είναι φούσκα. Και εννοώ την αποτελεσματικότητα σε σχέση με τα διεκδικούμενά της. Διεκδικεί την απόσυρση νομοσχεδίων με τον πιο αναχρονιστικό, γραφικό και επικοινωνιακά στείρο τρόπο. Ποιος υπουργός να πάρει στα σοβαρά κάποιους που λειτουργούν με τέτοιες πρακτικές; Γι΄ αυτό και τα “κεκτημένα”- από την πλευρά των σχεδιαστών της κατάληψης- είναι ελάχιστα, συγκριτικά μάλιστα με τη ζημιά που προκαλούν στο σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Για να μην αναφερθώ στην ευρύτερη φιλοσοφία και το προφίλ των φορέων της κατάληψης. Το ιδεολογικό τους υπόβαθρό χαρακτηρίζεται πρώτα και κύρια από αρνητισμό και τυφλή αντιδραστικότητα απέναντι σε καθετί καινοτόμο. Το ύφος και ήθος τους χαρακτηρίζονται από έλλειψη σεβασμού και ενίοτε φραστικές και σωματικές επιθέσεις απέναντι στον εκάστοτε “εχθρό”. Μετά από τις ασέβειες αυτές, επιθυμούν από πάνω και την ηρωοποίησή τους. Πού φτάσαμε, να περνάνε για ήρωες εκείνοι που καταστρώνουν πώς θα κλείσουν τη σχολή και πώς θα μας εξευτελίσουν στην κοινωνία γενικότερα.

Να λοιπόν πώς το νόμισμα έχει δύο όψεις. Πώς μπορούν να επηρεαστούν οι, είτε στην ηλικία είτε στην καρδιά και τη σκέψη, αθώοι ( κατ΄ ευφημισμόν, αντί να πω οι “αφελείς” αφού ήμουν και η ίδια κάποτε ανάμεσα σε αυτούς). Και να βλέπουν τη μια όψη μόνο ,την καλή. Αυτό να κρατήσει για χρόνια και να γίνει καταρράκτης από συναισθήματα και συμπεριφορές υποστήριξης. Ώσπου κάποτε αναπόφευκτα το μπαλόνι ξεφουσκώνει,. “Τα παιδιά με τα μαλλιά” που λέει και ο Σαββόπουλος κουρεύονται και τότε γίνεται ηλίου φαεινότερο πώς η ουσία της επαναστατικότητάς τους δεν ήταν παρά…μούσια.

Τα χρόνια της αθωότητας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τα χρόνια του Σαββόπουλου (“στ΄αμφιθέατρο σε ψάχνω και ζητάω πληροφορίες και υλικό’’). Η πραγματικότητα είναι άλλη: η κατάληψη δεν μας ωφελεί, μας ζημιώνει. Τελεία και παύλα.