Οι τρεις δρόμοι

Μαι 17th, 2010 | | Κατηγορία: Γιώργος Παγουλάτος | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

H Ελλάδα έχει τρεις επιλογές, η μία χειρότερη από την άλλη. Η πρώτη συνεπάγεται μείωση εισοδημάτων, φτώχεια, θυσίες, ίσως και αίμα, και αβέβαιη κατάληξη. Η δεύτερη είναι με βεβαιότητα καταστροφική. Η τρίτη είναι ακόμα χειρότερη από τη δεύτερη. Από τους τρεις αυτούς δρόμους, ο πρώτος είναι ο μόνος που διασφαλίζει το μεγαλύτερο κεκτημένο της χώρας, τη συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και το ευρώ. Ο δεύτερος δρόμος πιάνει την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα και την παίζει στα ζάρια. Ο τρίτος την πετάει από το παράθυρο.

Ο πρώτος δρόμος λέει τα εξής:

«Για να μπορώ να ανήκω στο κλαμπ, παίζω με τους κανόνες. Για να συμμετάσχω στην αλλαγή των κανόνων πρέπει να παραμείνω στο κλαμπ. Χρειάζομαι τεράστιες προσαρμογές στο κράτος και στην οικονομία μου –όλα τα στοιχεία το δείχνουν. Θα αξιοποιήσω τον εξωτερικό περιορισμό και την τεχνογνωσία των δανειστών μου για να τις κάνω τώρα. Στο τέλος του προγράμματος θα έχω εξυγιάνει τον δημόσιο τομέα δημιουργώντας νέες ανταγωνιστικές βάσεις. Αλλωστε, η προσαρμογή είναι το αναγκαίο τίμημα της διάσωσής μου».

Ο πρώτος δρόμος δεν είναι μόνο οδυνηρές περικοπές μισθών και συντάξεων. Περιέχει αλλαγές που εξυγιαίνουν τα δημοσιονομικά, διασώζουν το ασφαλιστικό για τις επόμενες γενιές, διευρύνουν τη φορολογική βάση, εισάγουν διαφάνεια στο κράτος. Αλλαγές που μπορούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε σύγχρονη ευρωπαϊκή οικονομία με βιώσιμες προϋποθέσεις ανάπτυξης. Που μπορεί όμως και να αποτύχουν.

Μια στάση πληρωμών, ένα «κούρεμα» του χρέους, θα πλήξει κυρίως τους ξένους πιστωτές μας. Καλά να πάθουν. Η ιδέα έχει όλη τη μεγαλοφυΐα κάποιου που αποσυνδέει τα ηλεκτρικά του για να τιμωρήσει το μετρητή της ΔΕΗ. Είναι ενδιαφέρουσα όσο και αυτοκαταστροφική

Πράγματι, ο πρώτος δρόμος του «εσωτερικού αποπληθωρισμού» ενέχει κινδύνους. Ο οικονομικός κίνδυνος είναι στο τέλος της τριετούς προσαρμογής το ΑΕΠ να έχει συρρικνωθεί τόσο πολύ, και το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να έχει γίνει τόσο μεγάλο, ώστε η εξυπηρέτησή του (δηλαδή η πληρωμή τόκων στους δανειστές μας) να συνθλίβει την οικονομία. Ο πολιτικός κίνδυνος είναι το τέρας του λαϊκισμού και της μικροπολιτικής να ξυπνήσει ξανά. Ο κοινωνικός κίνδυνος είναι η ύφεση να ξεπεράσει τα όρια αντοχής της κοινωνίας. Αυτοί είναι οι κίνδυνοι, αλλά ισχυρότερες είναι οι ελπίδες.

Θα ήταν αυτονόητος μονόδρομος η επιλογή του πρώτου δρόμου αν δεν υπήρχε η απατηλή αντιπρόταση ενός τυχοδιωκτικού δεύτερου δρόμου. Να κηρύξουμε, λένε, μονομερώς, πλήρη ή μερική στάση πληρωμών. Το χρέος μας, λένε, είναι κατά 70% εξωτερικό. Μια στάση πληρωμών, ένα «κούρεμα» του χρέους, θα πλήξει κυρίως τους ξένους πιστωτές μας. Καλά να πάθουν. Η ιδέα έχει όλη τη μεγαλοφυΐα κάποιου που αποσυνδέει τα ηλεκτρικά του για να τιμωρήσει το μετρητή της ΔΕΗ. Είναι ενδιαφέρουσα όσο και αυτοκαταστροφική. Ξεκινώντας με έναν από τους χειρότερους δείκτες εθνικής αποταμίευσης στην Ευρώπη, η ελληνική οικονομία θα έχανε κάθε πρόσβαση σε κεφάλαια. Η εμπιστοσύνη στα ελληνικά ομόλογα θα κατέρρεε, παρασύροντας τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία. Οι καταθέσεις θα έφευγαν, το τραπεζικό σύστημα θα αδυνατούσε να χρηματοδοτήσει νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Η οικονομία θα έμπαινε σε βαθιά ύφεση για πολλά χρόνια, οδηγώντας σε εξαθλίωση ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας. Μια μονομερής στάση πληρωμών θα εκλαμβανόταν ως δόλια από τους πιστωτές μας, που θα χρησιμοποιούσαν την ευκαιρία να μας εκδιώξουν από την Ευρωζώνη ή ακόμα κι από την Ε.Ε., μεταβάλλοντάς μας σε κράτος–παρία.

Αν ο δεύτερος δρόμος δεν σας φαίνεται επαρκώς καταστροφικός, υπάρχει και ο τρίτος. Εκεί, η στάση πληρωμών θα συνοδευόταν από άμεση υποτίμηση με έξοδο από το ευρώ. Σε μια οικονομία σχετικά κλειστή, η υποτίμηση θα είχε ελάχιστα θετικά και όλα τα αρνητικά. Θα ολοκλήρωνε την καταστροφή του δεύτερου δρόμου, αυξάνοντας το πραγματικό βάρος του εξωτερικού χρέους της χώρας, και συρρικνώνοντας την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων. Με ένα αδύναμο και ανυπόληπτο νόμισμα, η Ελλάδα θα παράδερνε στις καταιγίδες της νομισματικής και χρηματοοικονομικής αστάθειας, διευρύνοντας το χάσμα από την ανεπτυγμένη Ευρώπη, διαγκωνιζόμενη με άλλους Βαλκάνιους για ολίγα ψίχουλα ευρωπαϊκής προσοχής…

Ξεκινώντας με έναν από τους χειρότερους δείκτες εθνικής αποταμίευσης στην Ευρώπη, η ελληνική οικονομία θα έχανε κάθε πρόσβαση σε κεφάλαια. Η εμπιστοσύνη στα ελληνικά ομόλογα θα κατέρρεε, παρασύροντας τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία. Οι καταθέσεις θα έφευγαν, το τραπεζικό σύστημα θα αδυνατούσε να χρηματοδοτήσει νοικοκυριά και επιχειρήσεις

Δεν αποκλείεται μια λύση αναδιάρθρωσης στο τέρμα του πρώτου δρόμου, ενώ είναι εξαιρετικά πιθανή η επιμήκυνση του χρέους. Αλλά τότε θα ήταν μια λύση συναινετική και οργανωμένη σε επίπεδο Ε.Ε. Στη διαπραγμάτευσή της θα προσέλθουμε με απείρως μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ από κείνη μιας χώρας κατεργαραίων που μέχρι χθες εξαπατούσε τους εταίρους της. Με μέσο δημόσιο χρέος στην Ευρωζώνη πάνω από 80%, δεν αποκλείεται η ΟΝΕ να προχωρήσει σε συνολική αναδιάρθρωση χρεών. Ηδη, η χθεσινή ορθοδοξία αναθεωρείται δραστικά. Ποιος θα φανταζόταν Ευρωπαϊκό ταμείο σταθεροποίησης 720 δισ., ύψους πέντε κοινοτικών προϋπολογισμών, ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παρεμβαίνει στις αγορές ομολόγων! Αλλά για να μετέχουμε στη νέα ΟΝΕ πρέπει να παραμείνουμε στον πρώτο δρόμο, τηρώντας τους όρους Ε.Ε./ΔΝΤ.

Ο πρώτος δρόμος είναι ανώμαλος και ανηφορικός, αλλά μας κρατάει μέσα στην ομάδα που κατευθύνεται στο ασφαλές καταφύγιο της αναθεωρημένης ΟΝΕ, με μεγαλύτερο «Ο» αυτή τη φορά. Ο δεύτερος δρόμος είναι κατήφορος, που καταλήγει σε γκρεμό. Ο τρίτος ισοδυναμεί με κατευθείαν άλμα στο κενό.

Γιώργος Παγουλάτος

8 σχόλια
Leave a comment »

  1. Δεν αποκλείεται μια λύση αναδιάρθρωσης στο τέρμα του πρώτου δρόμου, ενώ είναι εξαιρετικά πιθανή η επιμήκυνση του χρέους. Αλλά τότε θα ήταν μια λύση συναινετική και οργανωμένη σε επίπεδο Ε.Ε. Στη διαπραγμάτευσή της θα προσέλθουμε με απείρως μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ από κείνη μιας χώρας κατεργαραίων που μέχρι χθες εξαπατούσε τους εταίρους της

    Τωρα μιλατε την γλωσσα της λογικης [και της ηθικης, it follows without saying!] κυριε Παγουλατο.

  2. Ο οικονομικός κίνδυνος είναι στο τέλος της τριετούς προσαρμογής το ΑΕΠ να έχει συρρικνωθεί τόσο πολύ, και το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να έχει γίνει τόσο μεγάλο, ώστε η εξυπηρέτησή του (δηλαδή η πληρωμή τόκων στους δανειστές μας) να συνθλίβει την οικονομία.

    Αυτό δεν είναι κίνδυνος, αλλά μαθηματική βεβαιότητα.

  3. Η οποια ομως μπορει να αρθει ΚΑΙ θα ΑΡΘΕΙ
    1) Εαν φορολογηθουν με 10% οι «φτωχες» ζαπλουτες 2-3 εκατομμυρια Μργαριτες -> 5-10 ΔΙΣ ετησιως
    ΚΑΙ
    2) Μειωθουν μεσοσταθμισμενα κατα 33% οι Αμεριναικοι μισθοι !!! των Ελληνων ΔΥ

    ΠΡΟΣ ΑΥΤΗΝ την ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ εχουμε ηδη ενημερωσει το ΔΝΤ και τον σοβαρο Αμερικανικο Τυπο

  4. Με τιε ΔΥΟ αυτες μεθοδους θα προκυψουν ΕΤΗΣΙΩΣ 10-20 ΔΙΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Ο ΖΑΠΛΟΥΤΟΣ λαουτζικος πρεπει να αρχισει να πληρωνει φορους

  5. σενάρια επιστημονικής φαντασίας Κ. χασαπογιαννή!

    η μόνη λύση είναι μια! εσείς σαν γιατρός γνωρίζεται ότι όταν ο ασθενής είναι terminal τότε προετοιμάζεσται για να δωρίσετε τα οργανά του σε ασθενείς που έχουν καλύτερες ελπίδες….

    Δηλαδή? η ελλάδα να κάνει εξαγωγή των καταλλήλων υποψηφίων ώστε να μπορεσουν να βοηθήσουν την αναπτύξη της παγκόσμιας οικονομίας(εκτός Β. Κορέας και Κούβας).

  6. Δηλαδή ο μόνος τρόπος γιά να προοδεύει οικονομικά ένας λαός είναι να του κάνουν κάποιοι άλλοι «κουμάντο» (ευρωζώνη, ΕΕ). Τότε η Ελβετία, η Νορβηγία, η Σιγκαπούρη, το Χόνγκ Κόνγκ, η Ν. Κορέα και η Αυστραλία να σπεύσουν να μπουν στο € γιά να σωθούν!!
    Ο μόνος τρόπος γιά μακροχρόνια οικονομική πρόοδο ενός λαού είναι σωστές πολιτικές, εφαρμογή των νόμων, σκληρή και τίμια δουλειά. Η άποψη ότι μπορεί ένας λαός και οι ηγέτες του να είναι επί χρόνια «άσωτοι» αλλά να προοδεύουν επειδή τους κάνουν κουμάντο κάποιοι άλλοι (ΕΕ, Ευρωζώνη) είναι αντίθετη με την κοινή λογική, με την επιστήμη της οικονομίας και την εμπειρία.

  7. Κύριε Μανώλη,

    Τα επιχειρήματα σας είναι εντελώς άστοχα. Η χώρες που αναφέρατε είναι παραδείγματα προς μίμηση(όπως και οι κοινωνίες τους). Είναι χώρες παραγωγικε΄ς χωρίς μεγάλη διαφθορά, χώρες ανοιχτές σε επενδύσεις και με άνθρώπους που προσπαθούνε.

    Σε καμία από τις χώρες που αναφέρατε δεν υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά με την Ελλάδα. Σιγκεκριμένα στις 4 τελευταίες που αναφέρατε η απεργία και γενικώς η παρεμπόδιση της ομαλής λειτουργείας του κράτους είναι έγκλημα(στην ελλάδα καθημερινότητα).

    Η εμπειρία, η επιστήμη και η κοινη λογική σταματούν εκεί που ξεκινάει το Ελλαδιστάν.

  8. Επειδή μας ξέρω, ο τρίτος δρόμος μου φαίνεται πιο πιθανός