- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Υπάρχει δικαίωμα στην εργασία;

Μετά τα τραγικά γεγονότα της 5ης Μαϊου, ο δημόσιος διάλογος ελάχιστα ασχολήθηκε με τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας, αλλά επικεντρώθηκε στους συνήθεις εύκολους στόχους, τις ευθύνες της εργοδοσίας. Πριν φτάσουμε όμως να συζητάμε για τις ευθύνες της τράπεζας για την πυρασφάλεια (αυτό θα μας το πει η Πυροσβεστική) ή για τον εξαναγκασμό των υπαλλήλων σε εργασία παρά την θέλησή τους (ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που δεν αποδεικνύεται με κανένα τρόπο, αλλά εύκολα και άκριτα υιοθετείται μαζικά), προηγείται ένας μεγάλος κατάλογος ευθυνών.

Πριν ασχοληθούμε γιατί δεν υπήρχαν ρολά, έξοδοι κινδύνου ή γιατί δεν ήταν κλειστή η τράπεζα, ας αναρωτηθούμε γιατί θα έπρεπε να χρειάζονται όλα αυτά, για να προστατευθούν οι εργαζόμενοι από τις συνέπειες των διαδηλώσεων. Γιατί πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι κάθε φορά που οι συνδικαλιστές του Δημοσίου, των ΔΕΚΟ και του ΠΑΜΕ κατεβαίνουν σε διαδήλωση, θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα προστασίας τύπου Βαγδάτης;

Γιατί πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι κάθε φορά που οι συνδικαλιστές του Δημοσίου, των ΔΕΚΟ και του ΠΑΜΕ κατεβαίνουν σε διαδήλωση, θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα προστασίας τύπου Βαγδάτης;

Σε μια ανοιχτή και ελεύθερη κοινωνία δικαίου, θα έπρεπε να είναι εξίσου σεβαστό το δικαίωμα όσων επιθυμούν να εργαστούν με το δικαίωμα όσων επιθυμούν να συναθροιστούν και να διαμαρτυρηθούν. Θα έπρεπε τα μαγαζιά και οι τράπεζες να είναι ανοιχτά, όχι κλειδαμπαρωμένα, με περιφράξεις και ρολά, μπροστά στον κίνδυνο των τραμπούκων. Το ερώτημα “γιατί δεν ήταν κλειστή η τράπεζα;” είναι φασιστικό. Η τράπεζα και καμία άλλη επιχείρηση δεν οφείλει να υποκύπτει στον εκβιασμό των δολοφόνων. Ο κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα να επιλέξει την προσωπική του στάση, και να μην κινδυνεύει να καεί επειδή δεν συμφωνεί με τις απόψεις όσων εδώ και δεκαετίες κάνουν σε τακτική βάση το κέντρο της πόλης πεδίο μάχης. Προσωπικά, εργάστηκα κανονικά εκείνη την ημέρα, όχι επειδή με εκβίασε κάποιος, αλλά γιατί διαφωνώ με τους διαδηλωτές, και δεν υποστηρίζω την χρεοκοπία της χώρας μου. Είναι δημοκρατικό μου δικαίωμα και αναπαλλοτρίωτη ελευθερία μου, να επιλέγω αν θα συνταχθώ με τις αποφάσεις ενός συνδικαλιστικού φορέα και αν θα εργαστώ ή όχι.

Οι μολότοφ πετάχτηκαν ενάντια σε κάθε εργαζόμενο εκείνης της ημέρας, αναζητώντας θύματα για παραδειγματισμό. Πριν καταφέρουν να κάψουν την Μαρφίν, επιχείρησαν το ίδιο στον Ιανό, αλλά οι εργαζόμενοι τους εμπόδισαν με τους πυροσβεστήρες στο χέρι. Πριν τον Ιανό έκαψαν ένα άλλο κατάστημα με ρούχα. Στο facebook διάβασα αφηγήσεις εργαζομένων, που σύρθηκαν με την βία από τους χώρους εργασίας τους. Ακόμα και αν τις μολότοφ δεν τις έριξαν μέλη του ΠΑΜΕ (αυτοί απλά κοίταζαν και φώναζαν συνθήματα, την ώρα που η τράπεζα καίγονταν και οι εργαζόμενοι καλούσαν σε βοήθεια, όπως αποδεικνύει πέραν κάθε επιχείρησης διαστρέβλωσης βίντεο), τα μέλη του ΠΑΜΕ συστηματικά επιδίδονται στην άσκηση βίας σε βάρος εργαζομένων (πράγμα που έχω δει ως αυτόπτης μάρτυρας την τελευταία Κυριακή του 2009, όταν επιχείρησαν να μην αφήσουν τα καταστήματα του κέντρου να ανοίξουν). Και μετά από αυτό το περιστατικό, χάρη στους “χρήσιμους ηλίθιους” κουκουλοφόρους, κανείς δεν θα τολμήσει να παρακούσει τις εντολές των συνδικαλιστών και να ανοίξει την επιχείρησή του σε ανάλογη περίσταση. Ο εκβιασμός πέτυχε. Οι συνέπειές του θα φανούν το επόμενο διάστημα, που το κέντρο θα κλείνει διαρκώς, από ομάδες διαμαρτυρίας.

Δεν χάθηκαν μόνο 4 ζωές την προηγούμενη Τετάρτη. Χάθηκε και ένα μέρος της ελευθερίας μας. Η ελευθερία να διαφωνούμε με τους συνδικαλιστές και να αποφασίζουμε οι ίδιοι αν θέλουμε να εργαστούμε. Την ελευθερία να θέτουμε το πρωτείο του ατόμου υπεράνω των ηθικά χρεοκοπημένων συλλογικοτήτων

Όσοι μιλάνε για τυφλή βία βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Η βία δεν ήταν καθόλου τυφλή. Ήταν και είναι στοχευμένη να χτυπήσει τις ατομικές και δημοκρατικές μας ελευθερίες. Δεν χάθηκαν μόνο 4 ζωές την προηγούμενη Τετάρτη. Χάθηκε και ένα μέρος της ελευθερίας μας. Η ελευθερία να διαφωνούμε με τους συνδικαλιστές και να αποφασίζουμε οι ίδιοι αν θέλουμε να εργαστούμε. Την ελευθερία να θέτουμε το πρωτείο του ατόμου υπεράνω των ηθικά χρεοκοπημένων συλλογικοτήτων. Ένα μέρος της ελευθερίας μας, το οποίο το κράτους ουδόλως ενδιαφέρθηκε να προστατέψει, αφήνοντας εδώ και χρόνια την πόλη στο έλεος τη ανομίας, και μόνο από τύχη δεν είχαμε νωρίτερα παρόμοια περιστατικά. To κράτος αδυνατεί να προσφέρει στον πολίτη την στοιχειώδη ασφάλεια και ελευθερία, την απουσία καταναγκασμού.

Αν πραγματικά ενδιαφέρονται οι υποκριτές διοργανωτές των συγκεντρώσεων και το άθλιο κράτος μας να απομονώσουν την πολιτική βία, οφείλουν στην επόμενη μεγάλη συγκέντρωση, όχι απλά να μην επιτρέψουν έκτροπα, στα οποία έχουμε κακώς εθιστεί, αλλά να διαμορφώσουν τέτοιες συνθήκες ασφάλειας, ώστε ο πολίτης να μπορεί ταυτόχρονα να εργαστεί ή να ψωνίσει στις επιχειρήσεις του κέντρου. Οτιδήποτε λιγότερο είναι τρομοκρατία σε βάρος των πολιτών.

Φώτης Περλικός