Ποιές πολιτικές οδηγούν στην ανάκαμψη

Μαι 25th, 2009 | | Κατηγορία: Ανδρέας Ανδριανόπουλος | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Οι πόλεμοι, οι επιδημίες, οι σοβαρές τρομοκρατικές επιθέσεις, και αναμφίβολα, στο μέλλον, οι οικολογικές κρίσεις είναι όλες σε θέση να διαλύσουν το λεπτά συντονισμένο σύγχρονο οικονομικό σύστημα. Ο κυβερνητικός πανικός και η ασύνετη δραστηριότητα των τελευταίων έξι μηνών, εντούτοις, έχουν καταστήσει ένα πράγμα απόλυτα σαφές: ο κόσμος χρειάζεται επειγόντως ένα καλύτερα σχεδιασμένο παράδειγμα για την πραγματοποίηση της ανάκαμψης.

Ο κυβερνητικός πανικός και η ασύνετη δραστηριότητα των τελευταίων έξι μηνών, εντούτοις, έχουν καταστήσει ένα πράγμα απόλυτα σαφές: ο κόσμος χρειάζεται επειγόντως ένα καλύτερα σχεδιασμένο παράδειγμα για την πραγματοποίηση της ανάκαμψης

Το πρόβλημα είναι ότι εκείνες οι θεραπείες, που είναι δημοφιλείς με τις επιχειρήσεις και με το ευρύ κοινό, είναι αποτελεσματικές μόνο όταν χρησιμοποιούνται σε περιορισμένη δόση απέναντι σε μιά μέτριας έντασης και συνήθη ύφεση.

Έτσι το μετριοπαθές δημοσιονομικό ερέθισμα (δηλ. μικρή αύξηση δημοσίων δαπανών) στις αρχές της περιόδου διακυβέρνησης Μπους αποδείχθηκε αποτελεσματικό, ιδιαίτερα όμως επειδή συνοδεύθηκε από μια σειρά μέτρων της πλευράς της προσφοράς – από τις φορολογικές περικοπές του 2001 και την μικρή μείωση της διπλής φορολογίας μερισμάτων το 2003.

Αλλά η χαλαρή νομισματική πολιτική (δηλ.περισσότερο διαθέσιμο χρήμα) στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία το 1970-73 οδήγησε σε πολύ υψηλότερο πληθωρισμό χωρίς την κατάληξη σε οποιαδήποτε σοβαρή οικονομική ανάκαμψη. Το δημοσιονομικό (υψηλές δημόσιες δαπάνες) ερέθισμα της μέσο-δεκαετίας του ’70 στη Μεγάλη Βρετανία του Harold Wilson, παρήγαγε ομοίως μια νομισματική κρίση, χωρίς να βοηθήσει την οικονομία να ανακάμψει.

Η επεκτατική πολιτική σκοτώνει…

Αρκεί να εξετάσει κανείς το τεράστιο δημοσιονομικό και νομισματικό ερέθισμα (μεγάλες δημόσιες δαπάνες και αύξηση προσφοράς χρήματος) που χρησιμοποιήθηκε στη δεκαετία του ’90 στην Ιαπωνία για να συνειδητοποιήσει ότι η δημοσιονομική και νομισματική ασπιρίνη μπορεί να σκοτώσει τον ασθενή εάν χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία μιάς σοβαρής ασθένειας.

Αυτοί λοιπόν που σχεδιάζουν τις σημερινές πολιτικές χρειάζονται μια συνταγή για να αποτρέψουν τα σοβαρά οικονομικά τραύματα από το να μετεξελιχθούν σε κάτι σαν το Μεγάλο Οικονομικό Κράχ του ‘30 η σαν την άθλια εξέλιξη που είχαμε στην Ιαπωνία μετά το 1990. Είναι λογικό να υποτεθεί ότι τα εξωγενή σόκ προς το οικονομικό σύστημα είναι πιθανότερα σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο και σε μιά εποχή έκρηξης των επικοινωνιών και υψηλής πληθυσμιακής πυκνότητας απ’ ό,τι στις αργό-επικοινωνιακές, αραιοκατοικημένες και με λιγότερο ενσωματωμένο κόσμο κοινωνίες του 19ου και των αρχών του 20 αιώνα.

Η δημοσιονομική – χρηματική παρέμβαση Μπούς του 2008 (πακέτο Πόλσον) ήταν όχι μόνο ατελέσφορη αλλά αύξησε επικίνδυνα τις ανάγκες κρατικού δανεισμού, μείωσε την οικονομική ευελιξία και αύξησε την έλλειψη κεφαλαίων. Το νομισματικό ερέθισμα (αύξηση παροχής εύκολου χρήματος) που χρησιμοποιήθηκε μετά από το 2001 για να αντιμετωπίσει τα αποτελέσματα της τότε χρηματιστηριακής κάμψης παρήγαγε την πολύ περισσότερο επικίνδυνη και τελικά μοιραία φυσαλίδα του τομέα της κατοικίας.

Τώρα πλέον και ο πληθωρισμός και τα επιτόκια μπορεί να περιμένει κανείς πως θα αυξηθούν σημαντικά τους επόμενους μήνες. Με ασχημη βέβαια κατάληξη για το δολάριο

Δεν Υπάρχουν Εύκολες Λύσεις

Για να αποφασίσει κανείς την πιό κατάλληλη πολιτική απάντηση σε μια σοβαρή οικονομική κρίση, είναι απαραίτητο αρχικά να εξετάσει τι ακριβώς προσπαθεί να επιτύχει: προφανώς, μια οικονομία σε γρήγορη ανάκαμψη, που παράγει μεγάλους αριθμούς θέσεων εργασίας με καλές αμοιβές, με δημιουργία σοβαρής κεφαλαιακής βάσης και δυναμικό επιχειρηματικό πνεύμα, πληθωρισμό χαμηλό ή ακόμα και αρνητικό, και την κυβέρνηση να χαλιναγωγεί την κατάσταση , έτσι ώστε ο προϋπολογισμός να είναι ισοσκελισμένος είτε να κινείται γρήγορα πίσω προς την κατεύθυνση αυτή.

μόνο το σκληρό χρήμα (περιορισμός νομισματικής κυκλοφορίας), η υψηλή αποταμίευση και οι εξισορροπημένοι προϋπολογισμοί μπορούν να αποτελέσουν το αποτελεσματικότερο εργαλείο ανάκαμψης κι αποφυγής βαθύτερων κρίσεων

Οι καλύτερες ανακάμψεις από την οικονομική καταστροφή έχουν όλες πάρει την μορφή αυτή — εξετάστε τη βρετανική θεραπευτική αγωγή του 1820s από τις ζημιές των Ναπολεοντείων πολέμων και τη μεταπολεμική ύφεση, την ανάκαμψη των ΗΠΑ της δεκαετίας του ’20 από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη μεταπολεμική ύφεση, την αμερικανική αναζωογόνηση του 1945-60 από την μεγάλη οικονομική κρίση, τις γερμανικές και ιαπωνικές ανακάμψεις της δεκαετίας του ’50 από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και πολλές άλλες. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης του ‘30, η Μεγάλη Βρετανία, που ακολούθησε αυτές τις πολιτικές, ευημερούσε πολύ περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία, οι οποίες ακολουθούσαν περισσότερο τον δημοσιονομικό ερεθισμό (λ.χ. Κευνσιανισμός και New Deal).

Οι εναλλακτικές προσεγγίσεις στην αποκατάσταση δεν έχουν λειτουργήσει. Η γερμανική εκτύπωση χρημάτων του 1919-23 οδήγησε στον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαιμάρης και την εξασθένηση της μεσαίας τάξης. Η προσπάθεια της Βρετανίας να ανακάμψει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέσω των Κευνσιανών μεθόδων των μεγάλων δημοσίων δαπανών δεν οδήγησε ποτέ στην πολυπόθητη οικονομική απογείωση κι’ έμεινε πίσω από την Ιαπωνία και την Γερμανία που ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Είναι σαφές επίσης, πως η προσπάθεια της Ιαπωνίας να οδηγηθεί σε ευημερία μέσω της δημιουργίας υποδομών από το δημόσιο τομέα στην δεκαετία του ’90 δεν λειτούργησε. Η προσπάθεια επίσης της Ρωσίας στην ίδια δεκαετία να επιτύχει την ευημερία μέσω άναρχης ιδιωτικοποίησης και τού φτηνού χρήματος είχε καταστροφικά αποτελέσματα.

Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις, άλλες δικαιολογίες μπορούν να προβληθούν για να εξηγήσουν την αποτυχία, αλλά η γενική εικόνα είναι σαφής: μόνο το σκληρό χρήμα (περιορισμός νομισματικής κυκλοφορίας), η υψηλή αποταμίευση και οι εξισορροπημένοι προϋπολογισμοί μπορούν να αποτελέσουν το αποτελεσματικότερο εργαλείο ανάκαμψης κι αποφυγής βαθύτερων κρίσεων.

Συνταγή για την αποκατάσταση

Εάν ένα υψηλής-αποταμίευσης, χαμηλού-πληθωρισμού, και αυστηρού δημοσίου ελέγχου παροχών και νομισματικής κυκλοφορίας καθεστώς αποτελεί το αναγκαίο κυβερνητικό περιβάλλον για την υλοποίηση μιάς πολιτικής ανάκαμψης τότε οι πρακτικές πολιτικές θα πρέπει να είναι οι ακόλουθες;

Οφείλουν να αυξηθούν τα επιτόκια ώστε η αποταμίευση να αποδίδει και να αυξηθεί το διαθέσιμο κεφάλαιο.

Οι δημόσιες δαπάνες να μπούν κάτω από αυστηρότατο έλεγχο ώστε τα ελλείμματα του προυπολογισμού κατά το δυνατόν να γεφυρωθούν δίχως την υποχρέωση αύξησης των φόρων.

Οι αποτυχημένοι φορείς (επιχειρήσεις και ίσως και Τράπεζες) να μείνουν δίχως χρήμα και να εκκαθαρισθούν ώστε να απελευθερωθούν δυνατότητες (διαθέσιμο κεφάλαιο και κομμάτια της αγοράς) για την εμφάνιση καινούργιων επιχειρηματικών μονάδων

Ο πληθωρισμός να αντιμετωπίζεται σαν επιδημία λέπρας ενώ μιάς μικρής εμβέλειας στασιμότητα (deflation) να είναι καλοδεχούμενη. Διότι έτσι θα αυξηθεί η αξία του κεφαλαίου με αποτέλεσμα την εμφάνιση καινούργιων και καλύτερων επιχειρήσεων.

Περισσότερη απελευθέρωση εμπορίου και μηχανισμών της αγοράς (αυστηροποίηση ανταγωνισμού) και ψαλίδισμα γραφειοκρατίας για περισσότερες επιχειρηματικές ευκαιρίες και ξεκαθάρισμα παλιών και δυσκίνητων εταιριών από νέες μονάδες (Creative Destruction)

Κατάργηση δύσκαμπτων κανόνων της αγοράς εργασίας ώστε οι αμοιβές αλλά και οι προσλήψεις – απολύσεις να ακολουθούν από κοντά τις διακυμάνσεις των αγορών. Να διευκολυνθεί έτσι η κινητικότητα μέσα στην αγορά του ανθρώπινου δυναμικού και να υπάρξουν γενναίες πολιτικές κοινωνικής φροντίδας και αποκατάστασης ανεκπαίδευτων εργαζομένων.

Αντιμετώπιση σοβαρά του προβλήματος του παράνομου εργατικού δυναμικού, της παράνομης μετανάστευσης και του αθέμιτου και εκτός κανόνων ανταγωνισμού.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Ένα σχόλιο
Leave a comment »

  1. Κυριε Ανδριανόπουλε,

    μαζί σας αλλά η πρότασή σας έχει τρομακτικές ενγενείς δυσκολίες στην Ελλάδα, ουσιαστικές ελλείψεις και ασφαλώς δεν στοχεύει στο μέλλον…

    Αναφαίρετε π.χ. μείωση της ρευστότητας με αυξημένες καταθέσεις αλλά αυτές προϋποθέτουν εισόδημα που δεν υπάρχει… Σαφώς και ο κόσμος μπορεί να περιορίσει τη σπατάλη και τις υπερβολές αλλά πλέον αυτές προέρχονται απο τους έχοντες και κατέχοντες που επιπλέον δεν αρέσκονται στα μηδενικά επιτόκια…

    Η τυχόν συντηρητική αύξηση των επιτοκίων δεν θα διορθώσει την κατάσταση ενώ οι τράπεζες με τα χαμηλά επιτόκια εξισορροπούν τα λάθη του Δεκεμβρίου Ιανουαρίου με τα υπερυψηλά επιτόκια βγάζοντας κοινώς τα σπασμένα…

    Ο δημόσιος τομέας είναι μεν δυσανάλογος και τεράστιος αλλά βρισκόμαστε σε περίοδο αυξανόμενης ανεργίας και ο περιορισμός του θα έχει ακόμα μεγαλύτερες συνέπειες σε αυτόν τον τομέα…

    Βέβαια το κράτος δεν μπορεί να είναι parking ανέργων χαμηλής προστιθέμενης αξίας όσον αφορά τις παρεχόμενες υπηρεσίες…

    Είναι γνωστό οτι με την τρέχουσα δομή της Ελληνικής οικονομίας οι δημόσιες δαπάνες είναι ανελαστικές οχι διοτι πρέπει αλλα διότι το κράτος όπως είπα μεριμνά για τον λαό σε μια λογική μη αναπτυξιακή που δεν διορθώνεται σε περιόδους κρίσεων…

    Η Ελλάδα εισάγει πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν απο την Κίνα και την Ιταλία ενώ τα καταστήματα γελοίων ειδών (Ωρολογάδες και λοιποί παρασιτικοί έμποροι) κάνουν χρυσές δουλείες…

    Με αυτή τη λογική, που ουδόλως αντιμετωπίζεται απο την φιλελεύθερη θεώρηση στην μη ανταγωνιστική Ελληνική οικονομία, που είναι το φως…; OEO; Που είναι το φως;

    Με τη μείωση της σπατάλης όπως π.χ. εκείνη των ληστρικών φαρμακευτικών εταιρειών που ναι μεν πληρώνονται αργά αλλά έχουν προϋπολογίσει τόκους 20% ανά έτος στις τιμές τους για μία πενταετία… πρέπει να υπάρξει προτεραιότητα αλλά την περιμένετε αυτή την πολιτική απο τον κύριο Αβραμόπουλο, τον άνθρωπο που διαμόρφωσε το πρώην κόμμα του με δανεικά και αγύριστα; Θα αστειεύεστε ασφαλώς…

    Η αγορά φαρμάκων απο Ινδία και όχι απο τους Γάλλους, τους Ελβετούς και τους Αμερικανούς (με άδεια στα συσκευαστήρια της χώρας μας) διότι δεν αντέχουμε τις υψηλές τιμές τους, είναι επίσης μία ανάγκη…
    Οι υπερωρίες στο δημόσιο ώστε να γίνεται η εργασία εντός του ωραρίου επίσης…

    Την κινητικότητα της εργασίας (θαυμάσια πρόταση αλλά μόνο ως ευχή) θα πρέπει να την φροντίσουμε αναπτύσσοντας την επαρχία πάσει θυσία με εξειδικευμένη βιομηχανική παραγωγή στον τομέα των νέων τεχνολογιών γύρω απο τα Πανεπιστήμια και σε μεγάλη κλίμακα.

    Τα πανεπιστήμια της επαρχίας πρέπει να γίνουν συνεργάτες των βιομηχάνων που θα παρέχουν την τεχνογνωσία τους εκτός του Νομού Αττικής. Τα πανεπιστήμια πρέπει εν των μεταξύ να αυτονομηθούν απο το αποκρουστικό Υπουργείο Παιδείας… αυτή τη χολέρα διαμόρφωσης αγράμματων και άτεχνων Ελλήνων…

    Η Ελληνική γεωργία χρίζει άμεσης αναδιάρθρωσης και εσείς κάνετε απλά την πάπια σε ένα τόσο τεράστιο θέμα κύριε Ανδριανόπουλε… π.χ. η συμφωνία της ΕΒΖ με την Coca Cola έσπασε και οι πάντα επιπόλαιοι αριστερίζοντες ισχυρίστηκαν κακή νοοτροπία απο τον αμερικάνο πελάτη με Κυπριακή απόχρωση ενώ είναι γνωστό στον καθένα ότι η εταιρεία αυτή αντικαθιστά τη ζάχαρη με άλλη γλυκαντική ουσία η οποία παρεπιπτόντως δεν παράγεται στην Ελλάδα… παρά το υψηλό εισόδημα που προσφέρει η καλλιέργειά της και το κατάλληλο κλίμα της χώρας…

    Τα εξοχικά μεσοχρόνιας ανάπαυσης στα χωριά των τουριστών πρέπει να αρχίσουν να κατασκευάζονται άμεσα είτε για να πωληθούν είτε για να φέρνουν σημαντικό εισόδημα…

    Τα ψεύδη των ψευτοοικολόγων του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αθλίων που με ψηφοθηρική διάθεση και μόνο ομιλούν για Ισπανοποίηση της Ελλάδας αν καταργηθεί το κατ εμέ βλακώδες Συνταγματικό άρθρο 24, πρέπει να σιγάσουν μέσω ευφυούς επιχειρηματολογίας… Η εξομοίωση με την Ισπανία είναι σκόπιμη και ουδεμία σχέση έχει με τα προτεινόμενα τουριστικά χωριά… Οι άθλιοι ψευτοπεριβαλλοντολόγοι προτιμούν την κατακερμάτιση της Ελληνικής εξοχής με το χυδαίο μοντέλο ανάπτυξης που βιώνουμε καθημερινά… Καμία οικιστική και χωροτακτική πρόταση δεν κάνουν αλλά ούτε εσείς κύριε Ανδριανόπουλε…

    Επιπλέον η Ελλάδα πρέπει να παύσει να αγοράζει όπλα για τα συμφέροντα της Γερμανίας και της Γαλλίας.
    Να τους πει οτι αν θέλετε όπλα «αει γαμηθείτε…» ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ Γερμανούς και στους Γάλλους…. Δεν θα συντηρεί η μικρή Ελλάδα την εργασία των ισχυρών ευρωπαίων.

    Με άλλα λόγια πρέπει να πούμε στους Ευρωπαίους ότι θα περιορίσουμε τη σπάταλη εάν αυτοί πληρώσουν την εξωφρενική επιβάρυνση του ελλείμματος (στην όποια κατηγορία και με όποια μορφή καμουφλάρεται απο την δημιουργική λογιστική) χρηματοδοτώντας τις νατοϊκές πολεμικές δαπάνες… διοτι η Ελλάδα κύριε Ανδριανόπουλε δεν εξοπλίζεται για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους αλλά για τον εκ βορρά κίνδυνο του κομμουνισμού… (Βλακώδες στρατηγείο Λάρισας κ.λπ.) Τόσο ηλίθιοι είμαστε αλλά αυτά δεν τα λέτε …

    Τα καταπίνετε Κυριε Ανδριανόπουλε και λέτε πραγματάκια για τους απλοϊκούς μη οικονομολόγους και ισως μη σκεπτόμενους Ελληνες…

    Δυστυχώς…

Σχολιαστε