(Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα)
Είχα κάμποσα χρόνια να ταξιδέψω με πλοίο. Λίγο οι περικοπές για να πείσω τον εαυτό μου ότι κάνω οικονομία, λίγο μια νοσταλγία για τα παλιά φοιτητικά μου πηγαινέλα και πολύ περισσότερο η νέα ακτοπλοϊκή γραμμή που έμπαινε μετά βαΐων και κλάδων στο νησί μου, με έκανε να το δοκιμάσω. Λένε ότι το ταξίδι της επιστροφής είναι συνήθως πιο σύντομο από τον πηγαιμό. Αυτό όμως ειδικά αποδείχτηκε μακρύ και ιδιαίτερα διδακτικό για την εμπειρία της καθημερινότητας στην Ελλάδα. Κι αν το ταξίδι δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία όση ο προορισμός, όπως λέει και ο ποιητής, στην περίπτωσή μου αυτό το ταξίδι αποτυπώθηκε στο μυαλό μου σα ένα θέατρο του παραλόγου με πολλές πράξεις.
Πράξη Πρώτη: Λόγω επαγγέλματος χρειαζόμουν οπωσδήποτε σύνδεση με internet εν πλω. Γι’ αυτό αλλά και εξαιτίας μιας διαστροφικής προνοητικότητας, είχα εξασφαλίσει εγγυήσεις από την εταιρεία ότι θα είχα όσο φθηνό και γρήγορο internet ήθελα. Αφήνοντας το λιμάνι άφησα πίσω και τις ελπίδες μου για σύνδεση λόγω προβλημάτων με το δορυφόρο, καιρικών συνθηκών (5 μποφόρ!) όπως μου είπαν κλπ. Δεν έχει τόση σημασία το γιατί, το αποτέλεσμα μετράει που λένε και στην πολιτική. Το καλό είναι ότι λόγω της ανωτέρας βίας που προέκυψε, βρήκα ευκαιρία να τεμπελιάσω και ετοιμάστηκα να απολαύσω το νυχτερινό ταξίδι.
Πράξη Δεύτερη: Ένας μάλλον βλοσυρός μεσόκοπος καμαρότος με οδήγησε στην καμπίνα μου. Δεν προσφέρθηκε να με βοηθήσει με το μπαγκάζι το οποίο ζύγισε κάμποσο αλλά μάλλον με είδε πιο νέο από εκείνον οπότε υπέθεσε ότι δεν χρειαζόμουν βοήθεια. Βοήθεια φώναξα όμως όταν άνοιξε η πόρτα της στενάχωρης καμπίνας και με πήρε η μπόχα της μούχλας και της κλεισούρας του χώρου. Μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω ότι δεν έφταιγε ο προσωρινός μου συγκάτοικος γιατί πολύ απλά είχα μπει πρώτος και ο συγκάτοικος τελικά δεν ήρθε ποτέ – ευτυχώς για εκείνον. Το αίτημά μου για αλλαγή καμπίνας σκόνταψε σε γραφειοκρατικές δικαιολογίες που θύμιζαν τον αρνητισμό του δημοσίου όπως όταν επισκέπτεσαι για υπόθεσή σου εφορία, πολεοδομία κ.λπ. Έπεισα τον εαυτό μου ότι μεγαλώνω, ότι έχω αρχίσει να γίνομαι ιδιότροπος και υποχόνδριος και ότι νύχτα είναι θα περάσει. Η νύχτα πέρασε – ή μάλλον δεν πέρναγε – με ασταμάτητους τριγμούς του πλοίου που τα 5 μποφόρ τα έκανε να μοιάζουν με 7, φωνές και αλαλαγμούς περαστικών στους διαδρόμους και τις τηλεοράσεις να παίζουν στην διαπασών Chart Show σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό. Καλή η μουσική, δεν λέω, αλλά ακόμα καλύτερος ο ύπνος ειδικά όταν έχεις να πας στο γραφείο την επομένη το πρωί.
Πράξη Τρίτη: Το πλοίο ήταν προγραμματισμένο να φτάσει στον Πειραιά στις 6.15 το πρωί αλλά δεν έδεσε πριν τις 7, είχα όμως έτοιμη την δικαιολογία: είχα όλο το χρόνο να κάνω ένα ζεστό μπάνιο για να βγάλω την μούχλα από πάνω μου, να ξυριστώ και γενικώς να σουλουπωθώ για να πάω ως αξιοπρεπής επαγγελματίας στην δουλειά μου. Όταν όμως οι άνθρωποι κάνουν όνειρα, ο θεός γελάει. Εγώ δεν γέλασα καθόλου όταν διαπίστωσα ότι ζεστό νερό δεν υπήρχε παρόλο που είχα μείνει με την εντύπωση ότι δεν χρειάζεται να ανάψεις κανέναν θερμοσίφωνα αλλά φροντίζουν γι’ αυτό οι μηχανές του βαποριού και έτσι αρκέστηκα στο κρύο νερό που είχε κι ένα καφετί χρώμα. Η αλήθεια είναι ότι το κρύο ντους με ξύπνησε για τα καλά και έτσι πήρα φρέσκος το μπαγκάζι μου και κατηφόρισα στην έξοδο του πλοίου για να πάρω το λεωφορείο του ΟΛΠ που θυμόμουν ότι σε πάει καρφί στον ηλεκτρικό. Απόλαυσα το χάραμα, χάζεψα τα πλοία, τους ντόκους και το φαραωνικό κτίριο του Υπουργείου Ναυτιλίας που μοιάζει τελείως παράταιρο με το υπόλοιπο μισοεγκαταλειμένο λιμάνι, για μισή ώρα. Τόσο έκανε να έρθει το λεωφορείο που με άφησε κοντά στην εξίσου εντυπωσιακή πεζογέφυρα που μπορεί να έκανε 4 χρόνια να κατασκευαστεί, αλλά πλέον οδηγεί τους ταξιδιώτες «αβάδιστα» μαζί με τα μπαγκάζια τους στο απέναντι κτίριο του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου. Λεπτομέρεια ίσως ασήμαντη ότι οι κυλιόμενες σκάλες δεν λειτουργούσαν και ανέβαινες καμιά 50αριά σκαλιά φορτωμένος με το μπαγκάζι. Μπρος όμως στην πρωινή γυμναστική και την υγεία μας τι είναι μερικές σκάλες;
Πράξη Τέταρτη: Πάνω που είχα αρχίσει να σκέφτομαι το υπόλοιπο της μέρας μου κι κάποια από τα πολλά που είχα να κάνω, το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε καμιά 20αριά -όχι παραπάνω – τύπους με τυρόπιτες και φραπέδες στα χέρια που είχαν παραμάσχαλα και τις ασπροκόκκινες σημαίες του ΠΑΜΕ. Παραταγμένοι στον καταπέλτη ενός πλοίου της ίδιας εταιρείας με αυτήν που μου χάρισε απλόχερα το ονειρικό ταξίδι που περιέγραψα παραπάνω, φαίνονταν σαν κάτι να περιμένουν. Η απορία μου λύθηκε αμέσως όταν είδα τις κάμερες και τα μικρόφωνα να στήνονται απέναντί τους από κάτι άλλους αγουροξυπνημένους τύπους που κι αυτοί κράταγαν τυρόπιτες και φραπέδες. Σκέφτηκα πώς είναι δυνατόν να έχει εδώ απεργία και όχι 500 μέτρα πιο πέρα, εκεί που αποβιβάστηκα ανεμπόδιστα από έναν άλλο καταπέλτη λίγο πριν αλλά πάλι έδωσα μόνος την απάντηση στον εαυτό μου: πρόκειται για μία πολύ ωραία τηλεοπτική απεργία. Η ώρα της ζωντανής σύνδεσης των πρωινάδικων με τους απεργούς αγωνιστές λιμενεργάτες έφτανε και όλοι είχαν πάρει τις θέσεις τους για να καταγγείλουν την πλουτοκρατία και να κηρύξουν ανυπακοή.
Πράξη Πέμπτη: Μ’ αυτά και μ’ αυτά έφτασα στα εκδοτήρια εισιτηρίων του ΗΣΑΠ αφού πρώτα έκανα προσπάθεια να περάσω πάνω από την πραμάτεια καμιά 30αριά μικροπωλητών που είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν την πλατεία. Πριν βγάλω το εισιτήριο είχα πάλι εκείνη την διαστροφική προνοητικότητα να ρωτήσω τον γκρίζο υπάλληλο πίσω από το σκοτεινό γκισέ εάν ο συρμός πάει μέχρι την Ομόνοια. Φυσικά και πάει, μου απάντησε, μόνο που θα κάνεις μία στάση στο Φάληρο, θα πάρεις λεωφορείο μέχρι την Καλλιθέα και από εκεί θα ξαναμπείς στο τρένο και θα φτάσεις γρήγορα και άνετα στον προορισμό σου με μόλις 350 παλιές δραχμές. Πριν προλάβω να υπολογίσω πόσα χρόνια κρατάει το μεγάλο έργο της αναβάθμισης στις ράγες του ΗΣΑΠ, είχα μπει σε ταξί. Κλασσικό ελληνικό ταξί, κλασικός έλληνας ταξιτζής, κλασική δυσωδία, ακαταστασία και καφρίλα που κάνει το 2004 να φαίνεται τόσο μακρινό όσο το 1954.
Κάπως έτσι, έφτασα στον προορισμό μου. Το ταλαίπωρο ταξίδι μου είχε τελειώσει, ειλικρινά όμως χάρηκα που το έκανα. Μεταμορφώθηκα για λίγο σε έναν ψυχρό παρατηρητή της ελληνικής πραγματικότητας του 21ου αιώνα και είδα καθαρά πολλά μικροπράγματα, ίσως και ασήμαντα τελικά, που όμως αντανακλούν μια μεγαλύτερη εικόνα. Πράγματα που ίσως όλοι κοιτάμε στην καθημερινότητά μας αλλά δεν τα βλέπουμε. Συνειδητοποίησα ότι είχα βάλει τον εαυτό μου νοητά στην θέση ενός βορειοευρωπαίου τουρίστα που επισκεπτόταν την χώρα μας. Είμαι σχεδόν σίγουρος για το τι θα έλεγε, τι θα έκανε, τι θα σκεφτόταν και με τι εντυπώσεις θα επέστρεφε στην πατρίδα του. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα ξαναπατούσε στην Ελλάδα και ότι θα μετάνιωνε για το κάθε ευρώ που άφησε στη χώρα της παράνοιας, της νιρβάνας και της τσαπατσουλιάς. Σκέφτηκα ότι κι εγώ εάν δεν είχα γεννηθεί εδώ και αν δεν αγαπούσα τη χώρα μου, δεν θα ήθελα να ζω στην Ελλάδα των τριτοκοσμικών υπηρεσιών που τις πληρώνουμε χρυσάφι, στη χώρα των παραδομένων ανθρώπων της που αντιμετωπίζουν το επάγγελμά τους ως καταναγκασμό, στην χώρα που οι συνδικαλιστές του φραπέ είναι οι διακόπτες της οικονομίας της, στην Ελλάδα που τα ΜΜΕ της μεταμορφώνουν συστηματικά το ασήμαντο σε σημαντικό, στην πατρίδα που οι περισσότεροι πολιτικοί της, εάν συνεχίσουν το ίδιο βιολί, θα την εξαφανίσουν πριν εξαφανιστούν κι εκείνοι. Μπορώ επίσης να αποκαλύψω χωρίς ντροπή και δισταγμό τι σκέφτηκα εγώ όταν ξαναφόρεσα τον χιτώνα του Έλληνα: Ζήτω το ΔΝΤ!!!
Δημήτρης Φραγκάκης