Kai mi ksexasoume na steirosoume tous ilithious pou exoun tetoies faeines idees.

Ενδιαφέρον έχει αυτό το άρθρο των NY Times με τίτλο The Cognitive Age:

http://isteve.blogspot.com/2008/05/its-always-fun-to-see-my-work-refracted.html

Αναρωτιέμαι αν για να μπορέσουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί στο μέλλον, θα πρέπει να εφαρμόσουμε ένα πρόγραμμα soft ευγονικής επιδοτώντας τα ζευγάρια με υψηλό IQ να κάνουν περισσότερα παιδιά.

Φτηνή τεχνολογία που μπορεί να προσφέρει πολλά στη διδασκαλία.

Ο προβληματισμός μου, σε τελική ανάλυση, έχει να κάνει με το κατά πόσον το ΧΟ λαμβάνει υπόψη του τις μαθησιακές πρακτικές των παιδιών στις ηλικίες που απευθύνεται;

Για το σπρώξιμο τώρα: συμφωνώ πως οφείλουμε να εκπαιδεύουμε ενεργούς εξερευνητές γνώσης. Αλλά από τη στιγμή που μιλάμε για εκπαίδευση, μιλάμε και για broadcast. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν εξισώνουμε την εκπαίδευση με το broadcast. Πρόβλημα όμως δημιουργείται και όταν αφαιρούμε εντελώς το broadcast από την εκπαίδευση. Η βέλτιστη κατάσταση είναι κάπου στο ενδιάμεσο. Να συμφωνήσουμε λοιπόν πως δεν μπορούμε να έχουμε εκπαίδευση χωρίς broadcast; Κι αν ναι, τότε με κάποιον τρόπο (push ή pull) δεν θα πρέπει να γίνει η απαραίτητη μονόδρομη επικοινωνία, όταν είναι αναγκαίο;

Αν πρέπει να επιβάλλουμε στα παιδιά να προσέξουν το δάσκαλο, τότε είναι σίγουρο πως αυτά που θα τους πει ο δάσκαλος θα μπουν από το ένα αυτί και θα βγουν από το άλλο. Τα θλιβερά αποτελέσματα αυτών των παιδαγωγικών πρακτικών τα βλέπουμε παντού. Θα θέλαμε τα παιδιά να αποταθούν μόνα τους στο δάσκαλο όταν χρειαστούν βοήθεια και κατεύθυνση σ’ αυτό που προσπαθούν να επιτύχουν. Τότε μόνο θα μάθουν πραγματικά. Όπως λένε και οι Ινδιάνοι Lakota Sioux: «Tell me and I will forget, Show me and I will remember, Engage me and I will understand.»

Το μαζικό σπρώξιμο παρουσιάζει τα εξής δύο προβλήματα. Πρώτα απ’ όλα μετατρέπει να παιδιά σε καταναλωτές «διδακτέας ύλης», ενώ θα τα θέλαμε να είναι ενεργοί εξερευνητές της γνώσης. Επιπλέον, αγνοεί τις διαφορές ανάμεσα στις ικανότητες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών, επιβάλλοντας σε όλα να παρακολουθήσουν το ίδιο υλικό. Και οι δύο μορφές σπρωξίματος που αναφέρονται στο παραπάνω σχόλιο είναι το ίδιο επιζήμιες.

Τα παιδιά — ειδικά στην ηλικία των 6-11 — δεν μπορούν να προσέξουν τον δάσκαλο, όσο ενδιαφέρων κι αν είναι. Πρόκειται για στοιχειώδεις αρχές παιδαγωγικής και γνωσιακής πρακτικής. Αν το ΧΟ λειτουργεί ως σκανδάλη μειωμένης προσοχής, αυτό θα χειροτερέψει τα πράγματα.

Όσο για το μαζικό σπρώξιμο πού ακριβώς είναι το πρόβλημα; Δεν είναι πρόβλημα να ποστάρει κάπου ο δάσκαλος ένα URL για να το κατεβάσουν όλοι οι μαθητές του αλλά είναι πρόβλημα αν τους στείλει ένα pdf; Είτε με push είτε με pull κάποιες φορές ο δάσκαλος χρειάζεται να κάνει broadcast. Γιατί είναι πρόβλημα αυτό;