- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Η Νομοθεσία του παραλόγου και οι ατομικές μας ελευθερίες

Μια φιλελεύθερη δημοκρατία υπερέχει σε σχέση με τις εξουσιαστικές μορφές διακυβέρνησης στο πολιτικό πεδίο εξαιτίας της ποσότητας των ελευθεριών που προσφέρει στους πολίτες της. Αυτή η ποσότητα συσσωρευμένη σε επαρκή βαθμό εξελίσσεται σε μια ανώτερη ποιότητα ζωής που διαχέεται σ όλους τα κοινωνικά πεδία. Την πολιτική , την οικονομία, την τέχνη, τον πολιτισμό, την καθημερινότητα

Ο φιλελευθερισμός θέτει στην προμετωπίδα του την υπεράσπιση του ανθρώπου ενάντια σε κάθε εξουσία, και το πρωτείο του σε σχέση με οποιαδήποτε συλλογικότητα. Το κράτος, νομιμοποιημένος φορέας φυσικής βίας αποτελεί ένας μηχανισμό συσσωρευμένης,σφαιρικής εξουσίας. Ο ρόλος του σε μια φιλελεύθερη κοινωνία είναι να προστατεύει τη ζωή, την ιδιοκτησία και την ελευθερία του ατόμου από παραβιάσεις. Είναι εύκολο με αυτό το κριτήριο να διακρίνουμε όχι μόνο τα όρια της κρατικής εξουσίας αλλά και τις εκτροπές της. Το νεοελληνικό κράτος , ακόμα και σήμερα λοιπόν αποτελεί τυπικό παράδειγμα αποχαλινωμένης κολλεκτίβας. Κανένας τομέας της ζωής μας δεν ξεφεύγει από το εποπτεύον μάτι του: ηθική, καθημερινή συμπεριφορά, σεξουαλικότητα.

Μια επιφανειακή έστω ματιά στην ελληνική νομοθεσία αρκεί για να μας πείσει. Ο χαρακτήρας θεμελιωδών νόμων του κράτους είναι καθαρά κολλεκτιβιστικός, και μέσα του κρύβει το στόχο της υποταγής του ατόμου σε απρόσωπες αφαιρέσεις των οποίων η «προστασία» κατοχυρώνεται με την εγγύηση της κρατικής βίας .

Ο χαρακτήρας θεμελιωδών νόμων του κράτους είναι καθαρά κολλεκτιβιστικός, και μέσα του κρύβει το στόχο της υποταγής του ατόμου σε απρόσωπες αφαιρέσεις των οποίων η «προστασία» κατοχυρώνεται με την εγγύηση της κρατικής βίας

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατοχύρωση της ελευθερίας του λόγου που βρίσκει σημαντικά εμπόδια ακόμα και μέσα στο ίδιο το Σύνταγμα, την Χάρτα των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας. «Ασεμνα δημοσιεύματα» επιτρέπεται λοιπόν σύμφωνα με το σύνταγμα να κατάσχονται. Μπορείτε να κυνηγήσετε ένα περιοδικό επειδή δημοσίευσε ένα φυσιολογικό τμήμα του ανθρώπινου σώματος σε μια «άσεμνη» στάση. Μπορείτε να συνθλίψετε μια εφημερίδα ή ένα κανάλι επειδή παρουσιάζει δυο ανθρώπους να διαπράττουν το .. λάγνο «αδίκημα» στο οποίο οφείλεται ότι βρισκόμαστε όλοι εμείς εδώ σήμερα…

Σε κάτι τέτοια ζητήματα ο εξουσιαστικός χαρακτήρας του νεοελληνικού κρατικού Λεβιάθαν ξεδιπλώνεται σ όλο του το σκοτεινό μεγαλείο. Απομεινάρι άλλης εποχής, ή όπλο για τις κρίσιμες στιγμές, η διάταξη που αφορά τα ΜΜΕ αποκαλύπτει την κατάσταση ομηρείας της ελευθερίας μας με τα παρακάτω ξερά λόγια:

Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους

Μια φράση συχνά αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι απλό: αυτήν την ελευθερία θέλουμε για τα παιδιά μας; Αυτή είναι η ελευθερία για την οποία πάλαιψαν οι προηγούμενες γενιές; Όσο περισσότερο περιδιαβαίνει κανείς στις ατέλειωτες σελίδες των νεολελληνικών νόμων, γίνεται όλο και πιο αντιληπτό ότι σε αρκετά σημεία υφέρπει ένα άτυπο τεκμήριο υπεράσπισης του παρεμβατισμού που κατ εξαίρεσην ανατρέπεται για χάρη της ελευθερίας .Ο ρόλος του ΕΡΣ συνίσταται έτσι κατά νόμο μεταξύ άλλων στην «προαγωγή της ποιότητας των εκπομπών» και πάνω στη βάση αυτής της γενικόλογης διακήρυξης δίνεται η ευκαιρία κάθε λογής εξουσιαστικών παρεμβολών στο όνομα υποκειμενικών γενικόλογων αρχών.

Εξισου παραδοξος περιορισμός της ελευθερίας του λόγου ειναι και η λεγόμενη «επιβουλή της θρησκευτικής ειρήνης» στον Ποινικό μας Κώδικα (αρθρ 198-200) που ποινικοποιεί την εξύβριση των θρησκειών και του θεού απειλώντας τους παραβάτες με φυλακίσεις και πρόστιμα. Προφανώς ο θεός αν υπάρχει,θα έχει και ανάγκη ένστολης προστασίας, κάτι το οποίο εξασφαλίζουν προθυμα οι φίλοι του στα υψηλά κλιμάκια του κρατικού μηχανισμού.

οι κρατικές εισβολές στο όνομα αφαιρετικών αρχών («αιδώς») αποτελούν τυπικές μορφές εξουσιαστικών πράξεων που εκφυλίζουν τον φιλελεύθερο χαρακτήρα των κοινωνιών μας στερώντας τους πολίτες από το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης

Η ηθική του κράτους, ηθική των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων που το διαφέντευαν τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί λοιπόν ενα «οχυρό» που θα πρέπει να καταληφθεί από έναν φιλελεύθερο σχηματισμό για να διαλυθεί αμέσως μετά. Κι αυτή η ηθική , πουριτανική και οπισθοδρομική εξακολουθεί να υφίσταται ιδίως στα σημεία όπου η σεξουαλική ελευθερία ενώνεται με την οικονομική: η παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων «από κερδοσκοπία» τιμωρείται λοιπόν με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Πλήττοντας τη σεξουαλική ελευθερία με αστυνομικά μέσα, το κράτος παρεμβαίνει στην προσωπική ζωή των πολιτών σε απαράδεκτο βαθμό, σπαταλώντας ταυτόχρονα τους πόρους του στο όνομα μιας ηθικής που δεν έχει δικαίωμα να επιβάλει σε κανέναν. Κανένα οργανωμένο σώμα ανθρώπων δεν δικαιούται να απαγορεύσει σε συναινούντες ενήλικες τέτοιου είδους συνευρέσεις καθώς οι σεξουαλικές τους επιλογές πρέπει να γίνονται σεβαστές. Αυτές οι κρατικές εισβολές στο όνομα αφαιρετικών αρχών («αιδώς») αποτελούν τυπικές μορφές εξουσιαστικών πράξεων που εκφυλίζουν τον φιλελεύθερο χαρακτήρα των κοινωνιών μας στερώντας τους πολίτες από το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης.

Πλάι σ’αυτές τις παρεμβάσεις, η κρατική ηθική πασχίζει να μας προστατεύσει απεγνωσμένα από τον ίδιο μας τον εαυτό, ξεχνώντας βέβαια ότι μόνοι υπεύθυνοι για κάτι τέτοιο είμαστε οι ίδιοι. Τα εγκλήματα δίχως θύμα , όπως ο τζόγος , αποτελούν προνομιακό πεδίο επέμβασης του κράτους, ασχέτως αν αυτή η πάγια τακτική οδηγεί στον διεθνή διασυρμό μας (βλ. πρόσφατη υπόθεση με τα «φρουτάκια»). Επόμενο είναι με αυτή την πατερναλιστική λογική η χαρτοπαιξία να ποινικοποιείται (χαρτοπαιξία «καθ¨έξιν ή κατ¨ επάγγελμα») Μια καθαρή και κοφτή φιλελεύθερη πολιτική θα απαιτήσει την απελευθέρωση του πολίτη από τέτοιους κρατικούς συνετισμούς. Στο επιχείρημα κάποιου ότι αυτές οι συνήθειες οδηγούν στην αυτοκαταστροφή απαντούμε δίχως δισταγμό: ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να χειριστεί τους πόρους του και το σώμα του όσο άσωτα και «ασύνετα» επιθυμεί. Σε τελική ανάλυση, η φιλική συμβουλή και οι συστάσεις αγαπημένων προσώπων δεν μπορούν ούτε και πρέπει να υποκατασταθούν από το ρόπαλο του αστυνόμου και το σφυρί του δικαστή.

Τα παραπάνω παραδείγματα αποτελούν ένα ελάχιστο δείγμα του συντηρητικού κατεστημένου που έχτισε ο κρατισμός στην Ελλάδα ( δες επίσης διατάξεις περί απαγόρευσης «της επαιτείας και της αλητείας», περί προσηλυτισμού κλπ). Μπορεί κανείς να βρει άπειρα άλλα σημεία όπου η χοντροκομμένη γραφή της γραφειοκρατίας προσπαθεί να σχεδιάσει την καθημερινότητα μας σε κάθε πιθανή λεπτομέρεια. Το έμπειρο μάτι του αυριανού φιλελεύθερου νομοθέτη θα συλλάβει τις άμεσες και έμμεσες απειλές που κρύβουν για την ελευθερία μας οι φλύαροι κρατικοί νόμοι. Και θα τις διαγράψει με την βεβαιότητα του ανθρώπου που απελευθερώνει την κοινωνία από έναν βαρύ ζυγό