[1]
του Radley Balko*
Ο εκλιπών οικονομολόγος Julian Simon [2] ήταν ο μεγάλος αισιόδοξος του φιλελευθερισμού. Οι οπαδοί του κλασσικού φιλελευθερισμού είναι, από τη φύση τους, κυνικοί όσον αφορά την κυβέρνηση και την, όπως περίφημα το έθεσε ο Jefferson, φυσική της τάση να επεκτείνεται , με αποτέλεσμα η ελευθερία να χάνει έδαφος. Ωστόσο, το πλεονέκτημα της φιλελεύθερης φιλοσοφίας υπήρξε ,πάντα, η ικανότητα της να αντιλαμβάνεται τη δυνατότητα και την τάση των ανθρώπων να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις για τη δικιά τους ευημερία και στην πορεία, να βελτιώνουν την κακή κατάσταση της ανθρωπότητας.
O Simon έθεσε στην πιο σωστή βάση την έκρηξη πλούτου και ευημερίας της ανθρωπότητας. Οι «στόχοι» επίκρισης του Simon ήταν οι περιβαλλοντολόγοι που τα έβλεπαν όλα μαύρα , και οι ακτιβιστές που υποστήριζαν τη μηδενική αύξηση του πληθυσμού, οι οποίοι στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, διοχέτευαν τρομερές προβλέψεις για τον επερχόμενο κατακλυσμό που θα έφερναν, όπως έλεγαν, οι ελεύθερες αγορές και ο Αμερικάνικος καταναλωτισμός. Χρησιμοποιώντας έναν πλούτο οικονομικών, δημογραφικών, υγειονομικών , και καταναλωτικών δεδομένων, ο Simon έδειξε με ποιόν τρόπο ο καπιταλισμός, μας έκανε πιο πλούσιους, πιο υγιείς, με καλύτερη εκπαίδευση, και μακροζωϊα, και γενικά σε καλύτερη κατάσταση απ’ ότι ήμασταν ποτέ. Επιπλέον, απέδειξε, πως ο πλούτος και η τεχνολογία συμβάλουν στην αφθονία των σπάνιων φυσικών πόρων , και όχι στην ελάττωση τους.
Παρότι οι Μαλθουσιανοί προφήτες κάνουν την εμφάνιση τους ακόμη από καιρού εις καιρόν, ο Simon μοιάζει να έχει κερδίσει τη δημόσια συζήτηση. Οι σημερινοί επικριτές των ελεύθερων αγορών, δεν επικαλούνται τον Αρμαγεδδώνα, όπως έκαναν οι προκάτοχοι τους. Ούτε δηλώνουν ότι η ευημερία θα είναι η καταστροφή μας. Κατά μείζονα λόγο σήμερα υποστηρίζουν ότι απλά δεν είμαστε εξοπλισμένοι να αντιμετωπίσουμε την ελευθερία και την επιτυχία μας . Αντί να καλούν την κυβέρνηση να διευθύνει με αυστηρούς κανόνες την οικονομία και να αναδιανείμει τον πλούτο, τώρα υποστηρίζουν πως η κυβέρνηση πρέπει να παίρνει πολλές από τις προσωπικές μας αποφάσεις αντί για μας , επειδή οι Αμερικανοί πολίτες δεν είναι άξιοι εμπιστοσύνης ώστε να αποφασίζουν μόνοι τους.
Η Άνοδος του Πατερναλισμού
Σε μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Public Choice, “Ο φόβος του να είσαι ελεύθερος : Η Εξάρτηση σαν το Επιθυμητό ” ο τιμημένος με Νόμπελ οικονομολόγος James Buchanan [3] ταξινομεί τις νέες σοσιαλιστικές απειλές για την ελευθερία.. Ο Buchanan υποστηρίζει πως οι συμβατικές απειλές στην ελευθερία από τον διοικητικό σοσιαλισμό (κεντρικός σχεδιασμός ) και τον διανεμητικό σοσιαλισμό (το κράτος πρόνοιας ), σήμερα συναντούν τον πατερναλιστικό σοσιαλισμό και τον σοσιαλισμό της «πατρωνίας» , που ο Buchanan περιγράφει σαν την προθυμία πολλών να επιτρέψουν στην κυβέρνηση να πάρει τον έλεγχο της ζωής τους.
Η ανερχόμενη απειλή για την Αμερικάνικη ελευθερία σήμερα, είναι ,λοιπόν, ένας συνδυασμός αυτών των δύο τελευταίων μορφών του σοσιαλισμού,- η επιθυμία από μερικούς στην κυβέρνηση να χώνονται σχεδόν σε κάθε πλευρά της ζωής μας, και η έλλειψη ανησυχίας εκ μέρους πολλών Αμερικάνών όταν αυτό συμβαίνει. Και ενώ οι συμβατικοί επικριτές του καπιταλισμού, προέρχονταν κυρίως από την Αριστερά, το πατερναλιστικό κίνημα δεν περιθωριοποιείται τόσο εύκολα.
Για παράδειγμα, από την Αριστερά, αναδείχθηκε, κάτω από το λάβαρο της «δημόσιας υγείας», μια νέα ομάδα επικριτών. Η πραγματική δημόσια υγεία είναι φυσικά , ένα απολύτως θεμιτό πεδίο λειτουργίας της κυβέρνησης. Η συλλογική φύση των απειλών που θέτουν ,για παράδειγμα, οι πολύ μεταδοτικές ασθένειες , κάνει την προστασία από αυτές ένα θεμιτό δημόσιο αγαθό, που παρέχεται από την κυβέρνηση. Σήμερα κάποιος θα μπορούσε επίσης να συμπεριλάβει και τις απειλές από τη βιολογική ή τη χημική τρομοκρατία.
Αλλά οι σύγχρονες πρωτοβουλίες που αφορούν τη «δημόσια υγεία», έχουν προχωρήσει πολύ πιο πέρα απ’ ότι θα κατατάσσονταν δικαιολογημένα στην κατηγορία των δημόσιων αγαθών. Σήμερα, η κυβέρνηση αναλαμβάνει ,στο όνομα της δημόσιας υγείας ,όλων των ειδών τις πρωτοβουλίες, με σκοπό να ρυθμίσει την ατομική συμπεριφορά. Αυτό ξεκίνησε τις δεκαετίες του 1970 και 1980 με τις πρωτοβουλίες εναντίον του καπνίσματος, και σήμερα περιλαμβάνει ένα εύρος προγραμμάτων , στα οποία συγκαταλέγονται προσπάθειες που σκοπεύουν να ελαττώσουν την κατανάλωση του αλκοόλ, να ενθαρρύνουν τη χρήση της ζώνης ασφαλείας και του κράνους μηχανής , να ρυθμίσουν νομοθετικά τη διατροφή και τον τρόπο ζωής στο όνομα της καταπολέμησης της παχυσαρκίας, περνώντας στην ομοσπονδιακή δικαιοδοσία τοπικά ζητήματα όπως τα όρια ταχύτητας και η ελάχιστη ηλικία κατανάλωσης αλκοόλ, και γενικά να χρησιμοποιήσει την κρατική εξουσία ώστε να εξαλείψει το ρίσκο που γεννάει ο τρόπος ζωής μας.
Αλλά και η Αμερικάνικη Δεξιά, που παραδοσιακά ισχυριζόταν ότι ευνοούσε το μικρό κράτος, δεν είναι καλύτερη. Το ελεγχόμενο από τους Ρεπουμπλικάνους Κογκρέσο, προσπαθεί να απαγορεύσει τον τζόγο στο internet. Το ίδιο Κογκρέσο, επιδιώκει να επεκτείνει την νομοθετική εξουσία της FCC για να συμπεριλάβει πέρα από την αναλογική τηλεόραση και την καλωδιακή τηλεόραση και το δορυφορικό ραδιόφωνο. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης του Προέδρου Bush έχει διακηρύξει πως η δίωξη της πορνογραφίας αποτελεί πρώτη προτεραιότητα. Και φυσικά, η κυβέρνηση Bush έχει ενισχύσει τους νόμους κατά των ναρκωτικών επιδεικνύοντας ιδιαίτερη επαγρύπνηση, αψηφώντας την παραδοσιακή συντηρητική αρχή της πολιτειακής κυριαρχίας. Ο Λευκός Οίκος υπεράσπισε σθεναρά την εξουσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης να ρυθμίζει νομοθετικά ,για παράδειγμα ,την ιατρική χρήση μαριχουάνας, την αυτοκτονία με βοήθεια γιατρού , τα συνταγογραφούμενα αναλγητικά, ακόμη και σε πολιτείες όπου οι ψηφοφόροι, έχουν ξεκάθαρα δείξει την προτίμησή τους για μια πιο χαλαρή εφαρμογή αυτών των νόμων. Στην περίπτωση της μαριχουάνας για ιατρική χρήση, οι προσπάθειες του Λευκού Οίκου, μπορεί να βάλουν την οριστική ταφόπλακα στον φεντεραλισμό.
Παρότι το κίνημα για τη «δημόσια υγεία» προέρχεται κυρίως από την Αριστερά, και οι σταυροφορίες του λεγόμενoυ «πόλεμου της κουλτούρας» [4] ενάντια στον τζόγο, την πορνογραφία, την pop κουλτούρα και τα ναρκωτικά, προέρχονται κυρίως από την Δεξιά, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι υπάρχει μια σημαντική σύγκλιση μεταξύ των δύο. Ένθερμοι ακτιβιστές ενάντια στο αλκοόλ ,σαν τον πρώην στέλεχος της κυβέρνησης Carter, Joseph Califano, για παράδειγμα, είναι το ίδιο ενεργητικοί στο να προωθούν την απαγόρευση των ναρκωτικών. Ο συντάκτης του National Review David Frum έχει ζητήσει έναν «φόρο πάχους» σε τροφές με υψηλές θερμίδες , συμπράττοντας με πιο αριστερές οργανώσεις όπως το Center for Science in the Public Interest. Υποστηρικτές των οικογενειακών αξιών όπως ο William Bennett και ο John DiIulio όπως και Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές όπως ο Tom Osborne και ο Frank Wolf ,έχουν συμπράξει με κεντροαριστερές οργανώσεις όπως το Robert Wood Johnson Foundation , ζητώντας αυστηρές κυβερνητικές ρυθμίσεις για το αλκοόλ. Και φαίνεται να υπάρχει μια ευρεία , διακομματική υποστήριξη για ένα ισχυρό κράτος σε θέματα όπως η συνέχιση του πολέμου ενάντια στα ναρκωτικά, η θεσμοθέτηση απαγόρευσης καπνίσματος σε ιδιωτικά bars και εστιατόρια, η απαγόρευση του τζόγου στο internet που αναφέρθηκε προηγουμένως , και αυξημένος κυβερνητικός έλεγχος σε εκφάνσεις της pop κουλτούρας όπως η ραπ μουσική και τα βίαια video games.
Στη Δεξιά, κινήματα όπως ο « crunchy συντηρητισμός» [5] του συνεργάτη του National Review Rod Dreher ,δανείζεται ευφυολογήματα από τον Μarx, ώστε να σπιλώσει έννοιες όπως ο πλούτος, η κατανάλωση και ο καταναλωτισμός . Εν τω μεταξύ, οι αριστερές συντακτικές ομάδες της Washington Post και των New York Times εγκατέλειψαν τις παραδοσιακές τους ανησυχίες για τα ατομικά δικαιώματα ,υποστηρίζοντας την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, να διατηρήσει την ομοσπονδιακή απαγόρευση στην ιατρική χρήση μαριχουάνας, επειδή μια αντίθετη απόφαση θα μπορούσε να επηρεάσει αντίστροφα την τεράστια ρυθμιστική δύναμη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Όπως υποστήριξε ο Jesse Walker του περιοδικού Reason,., “Δεν υπάρχει κόμμα που να στηρίζει την ανοχή στην Washington—απλά (υπάρχει) ένα κόμμα που διεξάγει τις σταυροφορίες του στο όνομα του Χριστού και ένα κόμμα που διεξάγει τις σταυροφορίες του στο όνομα του «Οι Τέσσερις στους Πέντε Ειδικούς Συμφωνούν»’’
Η Επαναφορά του Προοδευτισμού
Η έλλειψη μιας σαφούς ιδεολογικής συγγένειας κάνει τον σημερινό πατερναλισμό, να μοιάζει ολοένα και περισσότερο με το «προοδευτικό» [6] κίνημα των αρχών του 20ου αιώνα. . Και τα δύο αποτελούνται από ένα ετερόκλητο μίγμα από σταυροφόρους ηθικών αξιών και οπαδούς του «κράτους-γκουβερνάντα» .Και τα δύο αξιολογούν το «συλλογικό καλό» πιο πάνω από την προσωπική επιλογή., την προφύλαξη πάνω από το ρίσκο, και την κοινότητα πάνω από το άτομο.
Ίσως δε θα πρέπει να εκπλαγούμε, τότε, όταν η δημόσια συζήτηση τελευταία, βρίθει νοσταλγίας για τον «προοδευτισμό». Άνθρωποι της Αριστεράς, έχοντας σπιλώσει το καλό όνομα του «φιλελεύθερου», τώρα αποκαλούν τους εαυτούς τους “προοδευτικούς.”. Ρεπουμπλικάνοι, από τον τωρινό Πρόεδρο George W. Bush, μέχρι τον γερουσιαστή John McCain, που κάποιοι θεωρούν σαν τον κύριο υποψήφιο για την Προεδρία , έχουν δημόσια εκφράσει τη θετική τους γνώμη για τον Theodore Roosevelt, τον πρώτο Πρόεδρο της «Προοδευτικής Περιόδου» [7].
Ο συνεργάτης του New America Foundation, Joel Kotkin σε ένα δοκίμιο στην Washington Post, ζήτησε ανοιχτά μια επιστροφή στην πολιτική της «Προοδευτικής Περιόδου », ενώ ο Michael Gerson , που υπηρέτησε τα τελευταία έξι χρόνια σαν ο κύριος συγγραφέας ομιλιών του Προέδρου Bush , πρόσφατα ονομάτισε το είδωλο των προοδευτικών William Jennings Bryan [8] σαν έναν από τους προσωπικούς του ήρωες. Παραδόξως ίσως , η Drug Enforcement Administration πρόσφατα πήρε τη θέση πως η ποτοαπαγόρευση- η «κορωνίδα» των μεταρρυθμίσεων της «Προοδευτικής Περιόδου » και ένα από τα πιο καταστροφικά πειράματα στην αμερικάνικη ιστορία- ήταν στην πραγματικότητα μια επιτυχία.
Όπως τονίζει ο Buchanan , ο πατερναλισμός είναι στο βάθος απλά μια νέα μορφή του σοσιαλισμού. Αξιολογεί την κοινότητα και το συλλογικό καλό πάνω από την επιλογή και την ατομική ελευθερία. Οι προτάσεις δημόσιας πολιτικής που σκοπεύουν να καταπολεμήσουν, για παράδειγμα, τον αλκοολισμό και την παχυσαρκία, σπάνια στοχεύουν τους ίδιους τους αλκοολικούς ή τους παχύσαρκους. Κυρίως στοχεύουν να δαμάσουν το «περιβάλλον» του αλκοόλ και της παχυσαρκίας, κωδικός για τις βιομηχανίες φαγητού και ποτού. Συγκεκριμένες προτάσεις αναπόφευκτα στοχεύουν το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση, τα μέσα δηλαδή που οι ελεύθερες αγορές χρησιμοποιούν για να διοχετεύσουν τις πληροφορίες.
Όταν οι πολιτικές απευθύνονται σε άτομα, είναι γενικά ,από τη φύση τους, αναδιανεμητικές- φόροι για «αδυναμίες» ή επιβλαβείς συνήθειες, για παράδειγμα. Προτάσεις όπως ο «φόρος πάχους» φορολογεί όλους τους καταναλωτές τροφών με πολλές θερμίδες, με έσοδα που πηγαίνουν στη θεραπεία και σε προγράμματα πρόληψης της παχυσαρκίας – που σημαίνει ότι αναδιανέμουν τον πλούτο από τους ανθρώπους που καταναλώνουν τροφές με πολλές θερμίδες συνειδητά σε αυτούς που δεν καταναλώνουν τέτοιες τροφές.
Κάτι που μας φέρνει πίσω στον Julian Simon. Ο Simon χρησιμοποίησε εμπειρικά στοιχεία για να κλονίσει τους ισχυρισμούς πως ο καπιταλισμός και η βιομηχανία μας αρρωσταίνουν , καταστρέφουν ανεπανόρθωτα τη γη, και φέρνουν πιο κοντά το τέλος της ανθρωπότητας. Αντίθετα ο Simon έδειξε πως οι ελεύθερες αγορές και οι φιλελεύθεροι θεσμοί μας εισάγουν σε μια εποχή υγείας, πλούτου, και μακροζωϊας χωρίς προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.
Η ανερχόμενη πατερναλιστική σοσιαλιστική απειλή στην ελευθερία, είναι από πολλές πλευρές η ίδια παλιά απειλή, με καινούργια ρούχα. Οι επικριτές του καπιταλισμού και του καταναλωτισμού δεν μπορούν πια να προβλέψουν με αξιοπιστία ότι οι ελεύθερες αγορές θα εξαλείψουν τα αποθέματα τροφής. Έτσι σήμερα υποστηρίζουν πως η βιομηχανία τροφίμων έχει δημιουργήσει ένα έθνος λαίμαργων (το οποίο, λαμβάνοντας υπόψη πως το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας υπήρξε ένας αγώνας ενάντια στην πείνα, δεν είναι τελικά τόσο σοβαρό πρόβλημα ). Φυσικά, μόνο μια κοινωνία αρκετά ευημερούσα ώστε να ξεφορτωθεί την παιδική εργασία μπορεί να ανησυχεί πως τα παιδιά της έχουν τόση τροφή για να καταναλώσουν. Η διάδοση της πορνογραφίας στο Internet ή ο δικτυακός τζόγος δεν ανησυχεί τόσο χώρες όπου λιγότερο από το 5% του πληθυσμού έχει πρόσβαση στο Internet.
Τα «προβλήματα» που αυτή η τελευταία μορφή σοσιαλισμού προσπαθεί να λύσει , είναι λοιπόν ασθένειες της ευημερίας. Είναι προβλήματα που το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη θα θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό να τα έχει.
Επίσης δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν όλα αυτά , είναι πραγματικά προβλήματα
Συνεχώς όλο και καλύτερα
Σκεφτείτε την «πολιτιστική παρακμή» της Αμερικής — κάτι που αρέσει στους συντηρητικούς να επικαλούνται .Σε κάθε φωνή για κυβερνητική ρύθμιση της πορνογραφίας, του τζόγου, του αλκοόλ και άλλων παρόμοιων, είναι εγγενής η αντίληψη πως η καλωδιακή τηλεόραση ,η ποπ μουσική, η επικράτηση της πορνογραφίας και άλλοι παρίες της κουλτούρας καταστρέφουν τους σημαντικούς κοινωνικούς θεσμούς της Αμερικής. Αλλά υπάρχουν λίγα στοιχεία που να δείχνουν πως κάτι τέτοιο συμβαίνει. Στην πραγματικότητα, κάθε κοινωνικός δείκτης τείνει σε μια κατεύθυνση που οι περισσότεροι από μας θα θεωρούσαν θετική.
Εδώ είναι απλά λίγα παραδείγματα ,σταχυολογημένα από κυβερνητικές υπηρεσίες και ομάδες υποστήριξης : Η εφηβική εγκυμοσύνη είναι στο χαμηλότερο της επίπεδο από τότε που οι ερευνητές της κυβέρνησης κρατούν στατιστικά στοιχεία. Η παραβατικότητα των ανηλικών πέφτει εδώ και 20 χρόνια (παρότι, ομολογουμένως, υπάρχει μια μικρή άνοδος τον τελευταίο χρόνο ) . Τα εγκλήματα εναντίον των παιδιών μειώνονται. Ο αριθμός των καταγεγραμμένων βιασμών έχει μειωθεί δραματικά τις τελευταίες 2 δεκαετίες, όπως υποχωρεί και το κοινωνικό στίγμα απέναντι στα θύματα βιασμού. .Παρά μια αμελητέα αύξηση τα τελευταία χρόνια, το συνολικό έγκλημα στις Η.Π.Α. είναι επίσης σε κάμψη εδώ και 15 χρόνια.
Υπάρχει και κάτι ακόμη : Ο δείκτης των διαζυγίων πέφτει. Οι έφηβοι περιμένουν περισσότερο χρόνο για να κάνουν σεξ. . Τα ποσοστά εγκατάλειψης του λυκείου μειώνονται. Η ανεργία παραμένει χαμηλή. Και την τελευταία δεκαετία, ο συνολικός δείκτης των εκτρώσεων έχει πέσει σημαντικά. Εάν η….δυσλειτουργία στην γκαρνταρόμπα της Janet Jackson, η πορνογραφία στο Internet , και τα βίαια video games οδηγούν πράγματι το έθνος προς τα Γόμορα, όπως το είδωλο των συντηρητικών Robert Bork υποστήριξε κάποτε, , είναι δύσκολο να το διακρίνεις από αυτές τις στατιστικές.
Αυτό που είναι πιο αξιοπερίεργο είναι πως όλες αυτές οι τάσεις έλαβαν χώρα τουλάχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90- μια περίοδος κατά την οποία η τεχνολογία μας έδωσε μεγαλύτερη ελευθερία από κάθε άλλη φορά να παρεκτραπούμε προς τις «κακές συνήθειες» , και μια εποχή κατά την οποία οι Αμερικάνοι έχουν γίνει αξιοσημείωτα λιγότερο επικριτικοί (απέναντι σε διαφορετικούς τρόπους ζωής). Τα τελευταία 15 χρόνια υπάρχει μεγαλύτερη ανεκτικότητα προς τον τρόπο ζωής των gays, με τηλεοπτικά προγράμματα σαν το « Will and Grace» και το « Queer Eye for the Straight Guy» να βρίσκουν ένα mainstream κοινό. Στη δεκαετία του ‘90 γίναμε επίσης μάρτυρες της ανόδου του internet , που έχει δώσει στους Αμερικάνους ιδιωτική, ανεμπόδιστη πρόσβαση στον τζόγο και στην πορνογραφία, έκανε δυνατή την ανώνυμη αγορά αλκοόλ, τσιγάρων και συνταγογραφούμενων φαρμάκων και έδωσε την ευκαιρία ακόμη και σε αυτούς που ανήκουν στις πιο ιδιόρρυθμες υποκουλτούρες να βρουν άλλους ακριβώς σαν κι αυτούς, και να δημιουργήσουν κοινότητες. Η δεκαετία του ‘90 είδε επίσης την άνοδο του gangsta’ rap, των βίαιων video games, του Howard Stern, και του South Park.
Το 2004, το συντηρητικό περιοδικό City Journal δημοσίευσε μια σειρά δημοσκοπήσεων που έδειχναν πως σε θέματα «κακών συνηθειών», προσωπικής συμπεριφοράς και ηθικής, οι Αμερικάνοι κάτω από 30 χρόνων είναι πιο συντηρητικοί από τις προηγούμενες γενιές. Όμως είναι επίσης πιο ανεκτικοί και λιγότερο επικριτικοί σε διαφορετικούς τρόπους ζωής, , και καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες της ποπ κουλτούρας που οι συντηρητικοί διαμορφωτές κοινής γνώμης μας λένε πως διαφθείρει τόσο πολύ.
Είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι η στατιστική που αντιστέκεται σε αυτές τις τάσεις είναι αυτή της χρήσης ναρκωτικών. Η χρήση ναρκωτικών ανάμεσα στους ενήλικους είναι πράγματι ανεβασμένη τα τελευταία 20 χρόνια. Αλλά η χρήση ναρκωτικών ανήκει στο πεδίο της προσωπικής ελευθερίας που η κυβέρνηση αστυνομεύει όλο και πιο επιθετικά , κάτι που δείχνει πως οι κυβερνητικές προσπάθειες να ελέγξουν τις αποφάσεις μας, όχι μόνο καταπνίγουν την ατομική ελευθερία, αλλά δεν είναι ούτε καν αποτελεσματικές.
Αλλά ακόμη και όσον αφορά τη χρήση ναρκωτικών, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις πως οι Αμερικάνοι συμπεριφέρονται υπεύθυνα. Παρότι η χρήση για ψυχαγωγία, είναι ανεβασμένη ανάμεσα στους ενήλικες, είναι πεσμένη κατά την ίδια περίοδο για τους νέους κάτω των 18 ετών. Έτσι ενώ είναι πιο πιθανό, άνθρωποι αρκετά μεγάλοι σε ηλικία για να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις για τη ζωή τους, να χαλαρώσουν ευκαιριακά με ένα τσιγάρο μαριχουάνας, ταυτόχρονα προσπαθούν πολύ να απομακρύνουν τα παιδιά τους απ’ ότι είναι, ξεκάθαρα, δραστηριότητες ενηλίκων.
Παρομοίως, παρά τους ισχυρισμούς των κινδυνολόγων της δημόσιας υγείας ότι η παχυσαρκία, το κάπνισμα, ο αλκοολισμός, και άλλες συνήθειες που βλάπτουν , προκαλούν μια υγειονομική καταστροφή στην Αμερική, εμπειρικά στοιχεία δείχνουν έντονα ,πως η Αμερική στην πραγματικότητα είναι πιο υγιής από ποτέ.
Το προσδόκιμο όριο ζωής στις Η.Π.Α. έφτασε την τελευταία χρονιά στο πιο υψηλό του επίπεδο. Οι Αμερικάνοι κάθε ηλικίας μπορούν να περιμένουν να ζήσουν περισσότερο από ποτέ. Το χάσμα στο προσδόκιμο όριο ζωής μεταξύ μαύρων και λευκών κλείνει επίσης. Οι καρδιακές νόσοι βρίσκονται σε κάθετη κάμψη από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90., όπως και τα εγκεφαλικά. Θάνατοι και περιστατικά καρκίνου βρίσκονται επίσης σε υποχώρηση, συμπεριλαμβανομένου όλων, εκτός από έναν, των τύπων καρκίνου που συσχετίζονται περισσότερο με την παχυσαρκία, Ο απόλυτος αριθμός θανάτων εξαιτίας του καρκίνου επίσης έπεσε κατά 50.000 το 2004 , ένα αξιοσημείωτο κατόρθωμα αν λάβουμε υπόψη ότι ο Αμερικάνικος πληθυσμός συνεχίζει να αυξάνεται. Όμως αυτές οι ενθαρρυντικές τάσεις επιμένουν, παρά το γεγονός πως την ίδια περίοδο πολλοί Αμερικάνοι, πήραν κιλά. Σίγουρα, οι πρόοδοι στην ιατρική τεχνολογία, οι βελτιώσεις στον προληπτικό έλεγχο και στην θεραπεία των ασθενειών, και θαυματουργά φάρμακα, που είναι γνωστά ως στατίνες αξίζουν τα «εύσημα». (παρότι αξίζει να τονιστεί πως πολλές από τις ίδιες αυτές ομάδες δημόσιας υγείας αντιτίθενται σε αυτές τις πλευρές ελεύθερης αγοράς του Αμερικάνικού υγειονομικού συστήματος, που κάνουν αυτές τις προόδους δυνατές ).Κανείς δε θα ισχυριζόταν πως η υπερβολική παχυσαρκία είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να αγωνιστούμε. Αλλά εάν η… αυξανόμενη περιφέρεια της Αμερικής ήταν πράγματι η επαπειλούμενη καταστροφή που ισχυρίζονται, θα έπρεπε τουλάχιστον να βλέπαμε τα πρώτα σημάδια του κατακλυσμού. Αυτό δεν έχει συμβεί.
Όπως και με την περίπτωση των πεσιμιστών , που ο Simon πολέμησε τότε, απλά δεν υπάρχουν αρκετές αποδείξεις για να υποστηρίξουν τα σενάρια τύπου «ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια μας», που εκπορεύονται από υποστηρικτές του μοντέρνου πατερναλισμού,. Όπως οι Αμερικάνοι, είναι πιο σοφοί, πιο λογικοί και πιο υπεύθυνοι με τα δικά τους χρήματα απ’ ότι είναι κυβέρνηση, φαίνεται επίσης να τα καταφέρνουν μια χαρά όταν παίρνουν αποφάσεις σχετικά με την ηθική, τις επιβλαβείς συνήθειες και τον τρόπο ζωής τους . Φυσικά, ακόμη και αν δεν τα κατάφερναν, υπάρχουν φιλοσοφικές ενστάσεις στην κυβερνητική ανάμιξη σε προσωπικές υποθέσεις.
Ο δημοσιογράφος των αρχών του 20ου αιώνα H. L. Mencken [9] , ένας δριμύς επικριτής των πρώτων «προοδευτικών» έγραψε: « η επιθυμία να σώσεις την ανθρωπότητα είναι σχεδόν πάντα ένα πρόσχημα για την επιθυμία να την εξουσιάσεις». Αυτό ήταν αληθινό τον τελευταίο αιώνα, όταν οι σωτήρες της ανθρωπότητας, ήταν υποστηρικτές του κεντρικού σχεδιασμού που οδήγησαν μεγάλο μέρος του αναπτυσσόμενου κόσμου στο λιμό. Είναι αλήθεια και σήμερα, όταν οι δικοί μας «σωτήρες» θέλουν νόμους, κανονισμούς, και κυβερνητικές καμπάνιες ενημέρωσης, απλώνοντας το χέρι της κυβέρνησης σχεδόν, σε κάθε πλευρά της ζωής μας.
*Αυτό το άρθρο αρχικά εμφανίστηκε στην έκδοση Σεπτεμβρίου/Οκτωβρίου 2006 του Cato Policy Report [10].
To άρθρο αναδημοσιεύεται στα πλαίσια της συνεργασίας του e-Rooster με το Ινστιτούτο Cato.
Η μετάφραση του πρωτότυπου [1], για λογαριασμό του e-Rooster, έγινε από τον Τηλέμαχο Χορμοβίτη [11]