Ποιός πρέπει τελικά να πληρώσει την κρίση;
Μαρ 9th, 2010 | Ανδρέας Ανδριανόπουλος| Κατηγορία: Ανδρέας Ανδριανόπουλος |
Email This Post
|
Print This Post
|
Να μην πληρώσουν την κρίση αυτοί που δεν την προκάλεσαν. Αυτό το σύνθημα κυριαρχεί στις κινητοποιήσεις ΑΔΕΔΥ (δημόσιοι υπάλληλοι) και ΓΣΕΕ (κατά βάση εργαζόμενοι σε δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας). Σωστό το σύνθημα. Αλλά ποιoί ευθύνονται πραγματικά για την κρίση;
Είχα δημόσια επισημάνει, από το ξεκίνημα της κρίσης το 2008, πως οι παρεμβάσεις των κρατών θα την βαθύνουν αντί να την εκτονώσουν. Και πως γρήγορα, από κρίση των επενδυτικών τραπεζών και του τομέα των στεγαστικών δανείων θα πέρναγε στις εμπορικές τράπεζες και στην πραγματική οικονομία. Αυτό ακριβώς κι έγινε.
Εκατοντάδες αμερικανοί βουλευτές και στρατός διεθνώς αναγνωρισμένων οικονομολόγων επέμεναν για την καταψήφιση των πακέτων Πόλσον και αργότερα Ομπάμα. Που εκταμίευαν δις. από τις τσέπες των φορολογουμένων για να διασώσουν Τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Το περίφημο stimulus, κρατικά δηλ. χρήματα για επανεκκίνηση της οικονομίας, του Ομπάμα αποδείχθηκε εντελώς αναποτελεσματικό. Τελικά βάθυνε η ανεργία, διογκώθηκαν τα δημόσια ελλείμματα και οι ΗΠΑ και η Ευρώπη τσαλαβουτούν στα οικονομικά αδιέξοδα. Δεν χωράει αμφιβολία πως οι τεράστιες οικονομικές συνεισφορές των επενδυτικών τραπεζών στις προεκλογικές καμπάνιες και των δύο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων συνέβαλαν στην ομοφωνία για την γενναία χρηματοδότησή τους.
Το εκπληκτικό είναι πως σε σχετική ημερίδα της Βουλής μετείχαν και τραπεζίτες οικονομολόγοι που για να χαιδέψουν αυτιά, όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα, δεν δίστασαν να συμπορευτούν με την παραδεκτή λογική που επικρατεί ανάμεσα στους σχολιαστές των οικονομικών εξελίξεων. Και κατήγγειλαν τις ανεξέλεγκτες αγορές και τον νεοφιλελευθερισμό για την πρόκληση των σημερινών οικονομικών αδιεξόδων. Και έμμεσα υπέδειξαν το τραπεζικό σύστημα σαν τον κύριο υπεύθυνο των μεγάλων προβλημάτων!!
Δεν θα πάψω όμως να επιμένω πως την ευθύνη για την οικονομική κρίση την είχαν οι ανακόλουθες πολιτικές του αμερικανικού δημοσίου. Η πολιτική της «φτηνής στέγης σε όλους» επέβαλε, με κυρώσεις μάλιστα σε όσες τράπεζες απειθαρχούσαν, την παροχή στεγαστικών δανείων σε άτομα δίχως τα οικονομικά εχέγγυα για την αποπληρωμή τους. Οι αρμόδιοι για τον έλεγχο της αγοράς οργανισμοί εκ των πραγμάτων περιθωριοποιήθηκαν ενώ το χρήμα έρεε άφθονο, με ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας, προς τα νέα χρηματοπιστωτικά εφευρήματα. Αν δεν απατώμαι, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται για αυστηρότητα στην διάθεση χρήματος (μονεταρισμός). Και οι αγορές δεν αυτορυθμίστηκαν διότι προφανέστατα δεν της άφησε κανένας να αυτορυθμιστούν! Ποιός φταίει λοιπόν;
Η ελληνική κρίση δεν συνδέεται με την διεθνή. Παρά μόνο στον βαθμό που δυσκολεύεται ο εξωτερικός δανεισμός, Τα ελληνικά οικονομικά αδιέξοδα οφείλονται στο ότι η χώρα ζεί για δεκαετίες τώρα με δανεικά. Δημιουργώντας ανάγκες, και καλύπτοντάς τες βέβαια, που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό της επίπεδο. Χτίζοντας ένα σύστημα παροχών που με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να αντέξει ο κόπος αλλά και οι δυνατότητες της κοινωνίας. Κι όπως φάνηκε τελευταία κοροιδεύοντας τους δανειστές μας με ψεύτικα στοιχεία. Κι όταν αυτοί αντιδρούν, διεκδικώντας τα χρήματά τους (μέσω υψηλών επιτοκίων), καθυβρίζονται.
Που πήγαν όμως τα χρήματα; Κατά βάση σε παροχές και στην κατανάλωση. Μέσω της διεύρυνσης του δημόσιου τομέα και της δημιουργίας στρατιών υπαλλήλων που με τις καθαρές – η κάτω από το τραπέζι – αμοιβές τους κινούσαν και μέρος της αγοράς. Τα νούμερα είναι αδυσώπητα. Η μισθοδοσία μόνο των υπαλλήλων του δημοσίου (του κυρίως κράτους) φτάνει τα 30 δις. ευρώ ετήσια. Στα δέκα τελευταία χρόνια του υπερβολικού δανεισμού το ποσό αυτό ανεβαίνει στα 300 δις. ευρώ. Οσο δηλαδή και το συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας!! Κι αποτελούν οι δαπάνες αυτές το 70% περίπου των ετήσιων εξόδων του κράτους. Άλλο ένα 20% πηγαίνει σε τόκους και χρεωλύσια για την εξυπηρέτηση των δανείων που χρωστάμε. Το υπόλοιπο 10% είναι για δραστηριότητες, έργα, επιχορηγήσεις κι εργολαβίες/προμήθειες. Για την διαχείριση των ποσών αυτών υπεύθυνοι άμεσα είναι οι πολιτικοί. Αλλά δεν είναι τα ποσά αυτά που προκάλεσαν τα χρέη και το ελληνικό πρόβλημα. Γιατί σε ετήσια βάση τα έσοδα του ελληνικού κράτους δεν φθάνουν ούτε για τους μισθούς και τις συντάξεις του δημόσιου τομέα. Εξ ού και ο υπερβολικός δανεισμός.
Οσοι στον ιδιωτικό τομέα πληρώνουν φόρους αλλά δεν παίρνουν ουσιαστικά τίποτα από το κράτος (ακόμα και οι υπηρεσίες είναι άθλιες και καταφεύγουν σχεδόν για τα πάντα σε ιδιώτες) τι ευθύνη έχουν για το αδιέξοδο;
Η οικονομική κρίση λοιπόν και στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια, είναι κρίση του κρατισμού. Κι όχι των αγορών. Από τα πράγματα λοιπόν μέρος του λογαριασμού θα πληρώσουν οι ωφελημένοι από το σύστημα κι αυτοί που κινητοποιούνταν σε κάθε προσπάθεια περιορισμού και εκσυγχρονισμού του.
Ανδρέας Ανδριανόπουλος
Πριν είκοσι χρόνια, είδαμε την τελική αυτοκαταστροφή του κουμμουνισμού. Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που άφησε πίσω του φαίνεται να βαδίζουν επιτέλους στην ίδια μοίρα.
Ο Δυτικός κόσμος δεν φαίνεται να έχει κατανοήσει την κρισιμότητα της κατάστασής του. Η κεντρική ελπίδα του, είναι χαρακτηριστικά αξιοθρήνητη. Αν όλα πάνε καλά, οι Ευρωπαίοι πολίτες «ελπίζουν» σε επιστροφή στην «χρυσή εποχή» της ανάπτυξης του 2% και οι Αμερικανοί στου 3.5%. Ξυπνάτε!
Δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι στην Απω-Ανατολή κινούνται με ρυθμούς ανάπτυξης 5-8%, εγκαταλείποντας το σοσιαλιστικό/κολλεκτιβιστικό μοντέλο του κεντρικού σχεδιασμού. Εν τω μεταξύ, οι λιγότεροι από ένα δις άνθρωποι της Δύσης κινούνται όλο και περισσότερο προς το κολλεκτιβιστικό/σοσιαλιστικό μοντέλο του κεντρικού σχεδιασμού. Η σύγκλιση θα έρθει πολύ γρήγορα.
Η Δύση πρέπει όχι μόνο να σταματήσει την γενικευμένη υποτροπή της προς τον κεντρικό σχεδιασμό, αλλά να ξαναπάρει τα ηνία της ατομικής ανθρώπινης ελευθερίας και να περάσει στο επόμενο στάδιο φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Αλλοιώς είναι καταδικασμένη… να δύσει .-
Ποιο είναι «το επόμενο στάδιο φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων»? Να υποθέσω από τα συμφραζόμενα ότι περάσαμε από διαφορά στάδια τέτοιων (φιλελεύθερων) μεταρρυθμίσεων πριν από την πρόσφατη οικονομική κρίση?
Αν η Δύση δεν επιστρέψει στη μονογαμία δε θα μπορέσει να ανταγωνιστεί την Ανατολή. Η επιστημονική έρευνα στις ΗΠΑ βασίζεται πλέον σε μετανάστες από μονογαμικές χώρες. Αυτοί κάποτε θα παύσουν να μεταναστεύουν.
Really, what caused the financial crisis?
As Mr. Andrianopoulos describes, the crises in the US and Greece do have some common origins (in statism).
The crisis in the U N I T E D S T A T E S :
In a nutshell, increased central planning in the once more laissez-faire US pushed the country past the brink. The crisis was built on 3 pivotal elements of central planning:
A) The centralized and very active manipulation of interest rates, in this case, the artificial, ever more forceful lowering of interest rates, for an extended period of time after the 2001 .com bubble (attempt to prolong artificial wealth with central planning sets the stage for the next, even bigger crisis).
B) The centralized interventionist “housing sandwich” policy where
b1) governments moved towards more restrictive zoning, creating scarcity of developable land and thus an inevitable strong housing price inflation while on the other hand
b2) governments tried to simultaneously compensate for the resulting housing unaffordability by promoting and mandating easy credit, which pushed citizens to take out risky loans, which would eventually prove to be unpayable upon return to more normal interest rates.
C) The central mandatory plan of roping taxpayers into providing free insurance to bankers and depositors (FDIC) altered the normal risk/reward balance and promoted risky behavior on behalf of bankers and depositors; by letting bankers and depositors keep their profits from risky investments, while leaving taxpayers on the hook if things went wrong (as wrong they did go in a systemic way).
The crisis in G R E E C E:
While the Greek crisis shares some of the causes listed above (namely element B), the Greek crisis is a result of an even more fundamental problem with Greek style democracy, i.e. a democracy with weak Constitutional Individual Rights.
The systemic problem of Greece can be described in terms of a 4 step vicious cycle:
Step 1) People develop some envy for the wealthy, so they vote for some initial redistribution.
Step 2) A large pot of money, confiscated from the wealthy, enters politics and becomes available to politicians to distribute to government employees, contractors, lobbying businesses and voters. Political corruption sets in.
Step 3) Association with corrupt politics becomes a major mode of obtaining wealth. An ever larger percentage of wealth starts correlating with corruption.
Step 4) Seeing wealth more and more associated with corruption, people hate the wealthy even more. The cycle closes. Go back to step 1 for more “revenge” against the wealthy at the polls.
This is why the almost universal, dominant complaint in Greece is about pervasive corruption.
Some of the voters recognize the vicious cycle, but hope to break it by trying to fight the unwinnable war of preventing steps 2 and 3, rather than stopping at step 1 themselves.
Αξαιρετικός ο πρώην.(ως συνήθως)
Κύριε ανδριανόπουλε για εσάς αγωνίζονται η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ , εσείς αμοίβεστε από το δημόσιο και
μάλιστα με πολύ υψηλές αποδοχές όπως όλοι οι συναδελφοί σας οι βουλευτές και οι δήμαρχοι ενεργοί και συνταξιούχοι χωρίς να προσφέρεται απολύτως τίποτα στην κοινωνία σε σύγκριση με τους λοιπούς
δημόσιους υπαλλήλους(γιατρούς,ελεγκτές,δασκάλους,αστυνομικούς κτλ) οι οποίοι βέβαια δεν είναι καθόλου αποδοτικοί αλλά έστω και σε ένα μικρό βαθμό είναι κάπως χρήσιμοι.Για ποιους ωφελειμένους λοιπόν μιλάτε πέρα του ευατού σας.
Ex-European τόσο οι οικονομίες της δύσης όσο και της ανατολής βασίζονται στον κεντρικό σχεδιασμό.Η κίνα που παρουσιάζει εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια δεν είναι πλέον σοσιαλιστική αλλά το κράτος παίζει ένα τεράστιο ρόλο στην οικονομία έχοντας υπό την κατοχή του πολλές μεγάλες τράπεζες,τις μεγαλύτερες βιομηχανίες στην παραγωγή ενέργειας ,μεταλλευμάτων, πολεμικού υλικού ,έρευνας
,πληροφορικής κτλ.Σε όλες τις χώρες το κράτος είναι ο κυρίαρχος οικονομικός και αναπτυξιακός παράγοντας
σε όλους τους τομείς(υγεία,παιδεία,έρευνα,δημόσιες επενδύσεις,επιδοτήσεις κτλ).Παντού ισχύει αυτό στην αμερική, τον ισλαμικό κόσμο, την ασία, την ευρώπη , την λατινική αμερική ,παντού κυριαρχεί ο κρατικός καπιταλισμός από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα .Το σύστημα που προτείνεις εσύ υπάρχει μόνο στην αναρχοκαπιταλιστική σομαλία.
Πολύ καλό άρθρο, τουλάχιστον ως πρός τα αίτια της Ελληνικής κρίσις.
- Για την κρίσι στις ΗΠΑ, δεν είμαι σίγουρος για τα αίτια, ίσως να είναι απλώς μια οικονομική διακύμανσι, φυσικό επακόλουθο του αναποφεύκτου οικονομικού συστήματος.
Παρά την ανάκαμψι στις ΗΠΑ, μάλλον προς περισσότερο Κρατισμό κατευθύνονται.
(5) – kapitalist ,
- Excellent comment,
– Although the numbers of Public servants and Deficit are correct, the ATTITUDE of most (?) of the population is pervasive…………. Can it be changed ??????
σχόλιο 5
Βρήκαμε λοιπόν τη ρίζα του κακού! Το «χυδαίο λαουτζίκο» που ζηλεύει τους πλούσιους…τι άλλο θα διαβάσουμε ???
…περιμένετε, έχει και συνέχεια!
«A large pot of money, confiscated from the wealthy»
Really!? Και πότε ακριβώς συνέβη αυτό????
Τουλάχιστον αφελές το σχόλιο αυτό, για να μη πώ κάτι πιο βαρύ…..
http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/john-lichfield/john-lichfield-a-lesson-son-in-crisis-and-paradox-1899559.html
Κι εγώ έξυνα τα κεφάλι μου για να βρω τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, μέχρι που μας τα εξήγησε ο ex-european.
Τελικά πρέπει αυτό το «επόμενο στάδιο των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων» ποιο είναι? Εφαρμόζεται σε ΗΠΑ και Ελλάδα? Στην Ευρώπη? Θα μας στρίψει μακριά από την επόμενη κρίση?
(8) alex,
Δυστυχώς, η νοοτροπία αυτή κυριαρχεί, (την έκανε ανέκδοτο και ο Χριστόδουλος), και μην το μεταφράζεις ως «χυδαίος λαουτζίκος»……………………..δεν νομίζω οτι θέλησε να σνομπάρει κανέναν (νομίζω)….
Spyridon44
δεν ξέρω τι νοοτροπία κυριαρχεί. Αυτό που ξέρω είναι ότι εντελώς αυθαίρετα και αστήριχτα, ο EX-European εντοπίζει τη πηγή (την απαρχή-γι’ αυτό και την ονομάζει «step 1″) του προβλήματος στη ζήλια του «απλού λαού» προς τους πλούσιους. Στη συνέχεια (step 2) ισχυρίζεται ότι πολλά χρήματα έχουν δημευθεί απο τους πλούσιους, ισχυρισμός αναληθέστατος. Ειλικρινά απορώ πώς κάποιοι θεωρούν αυτόν που έγραψε αυτό το (ανάξιο σχολιασμού και απορώ γιατί το σχολιάζω) σχόλιο «Αξαιρετικό τον πρώην.(ως συνήθως)». Αναφορικά με το «χυδαιο λαουτζίκο» χρησιμοποιώ τη προσφιλή ορολογία του κ. Χασαπογιάννη. Είναι νομίζω ξεκάθαρο ότι ο Ex-E στο σχόλιο 5 όχι μόνο σνομπάρει αλλά και υποτιμά την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού…
(12) – Και όμως, υπάρχει τέτοια νοοτρπία ή έτσι θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε τα ΜΜΕ.
- Ας κάνω και μια προσωπική στατιστική,
- Υπάρχουν οι γνωστοί που δεν μπορώ να αποφύγω (π.χ. συγγενείς) και οι γνωστοί που διαλέγω ή με διαλέγουν.
- Οι περισσότεροι των τελευταίων δεν έχουν τέτοια νοοτροπία, που είναι φυσικό, διότι ούτε εγώ θέλω «την κατσίκα του γείτονα» – έχω δεν έχω την δικιά μου…..
- Πολλοί εκ των άλλων, διακρίνω οτι έχουν τέτοιες ανησυχίες «ζήλιας» – τις ακούω αλλά δεν μιλάω – με τον «φανατισμό» δεν τα βγάζω πέρα……..
Πιστεύω, (άλλος φανατισμός!!!) ότι η αλλαγή ή βελτίωσις της νοοτροπίας μπορεί να καταφέρει περισσότερες και καλύτερες αλλαγές απο τα αυστηρά οικονομικά μέτρα και πρόστιμα…………..
Εγώ, πάντως. εξακολουθώ να αναρωτιέμαι: με τι ασχολείται ο κ. Ανδριανόπουλος, που εργάζεται, πως εξασφαλίζει τα προς το ζειν?
σχόλιο 13
το θέμα δεν είναι εάν υπάρχει ή όχι αυτή η νοοτροπια σε κάποιους… το θέμα δεν είναι εάν και κατά πόσο μπορούμε να συζητούμε σοβαρά τον ισχυρισμό του Ex-European ότι τα προβλήματα Ελλάδας πηγάζουν από τη ζήλεια (!), ισχυρισμό που πολύ άνετα θα μπορουσαμε να τον διαβάσουμε σε έκθεση παιδιού του δημοτικού…η απάντηση η δική μου είναι ότι δεν μποο΄ρυμε…
διόρθωση: το θέμα ΕΙΝΑΙ εάν και κατά πόσο….
Υποθετω ότι ο κος Ανδριανόπουλος λαμβάνει επί πολλά χρόνια βουλευτική σύνταξη, πριν να έχει συμπληρώσει συντάξιμα χρόνια. Αν αυτό ισχύει κε Ανδριανόπουλε δεν συνάδει με τις αρχές ενός πραγματικού φιλελεύθερου.
… αλλά και με όσα (σωστά) έχετε ο ίδιος γράψει κατά καιρούς για το νοσηρό ελληνικό φαινόμενο των σαραντάρηδων και πενηντάρηδων συνταξιούχων…
@Athinaios
Και εγώ το ίδιο υποθέτω… Δεν είναι παράδοξος, ίσως σουρρεαλιστικός, ο τρόπος με τον οποίο καταφέρονται κατά του κράτους και του κρατισμού ορισμένοι «φιλελεύθεροι» μεν, κρατικοδίαιτοι δε. Πως μπορεί κάποιος να τους παίρνει στα σοβαρά?
Δεν την κλέβει την σύνταξή του τη δικαιούται σύμφωνα με το δίκαιο ενός χρεοκοπημένου κρατους.
Μάλλον τότε τη δικαιούνται ακέραια και όλοι οι συνταξιούχοι ΔΥ.
Νομίζω ότι ο αρθρογράφος σωστά επισημαίνει το πρόβλημα. «Κι αποτελούν οι δαπάνες αυτές (της μισθοδοσίας του δημοσίου) το 70% περίπου των ετήσιων εξόδων του κράτους».
Όταν ένας φίλος μου στο Παρίσι (Έλληνας) μου είχε ζητήσει προ καιρού (πέρυσι) να του πω δυο λόγια για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, του είχα γράψει ότι εμείς εδώ δεν είμαστε Αμερική, με General Motors κλπ, είμαστε μια χώρα όπου τέσσερα περίπου εκατομμύρια βιοπαλαιστών πρέπει να ταίσουν ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους (των ΔΕΚΟ βέβαια συμπεριλαμβανομένων). Μου απάντησε ότι δεν συμφωνεί με την ανάλυσή μου. Οι εξελίξεις όμως με δικαίωσαν. Ακόμη και μια Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των ελλειμμάτων ανακοίνωσε μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα. Όλοι λοιπόν αναγνωρίζουν το πρόβλημα, ασχέτως «ιδεολογίας». Τα μέτρα όμως που παίρνουν είναι ελλειπή και θα αποδειχτούν αναποτελεσματικά.
Ήρθε πλέον η ώρα να πάμε σε μια ριζική αναδόμηση του δημόσιου τομέα, αλλά και σε μια ουσιαστική λύση του ασφαλιστικού συστήματος, έτσι ώστε να μειώσουμε τα βάρη (φορολογικά και εισφοροασφαλιστικά) της παραγωγικής μηχανής, για να πάρει μπρος η ανάπτυξη και να βγούμε από το τέλμα που έχουμε κολλήσει.
Προτείνω, οι μισθοί στο δημόσιο να καθοριστούν στο 80% περίπου εκείνων του ιδιωτικού τομέα, με ανανεούμενη κάθε χρόνο κυβερνητική απόφαση για όλες τις θέσεις, και κατάργηση των λεγόμενων συλλογικών διαπραγματεύσεων . (Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις έχουν νόημα μόνο στον ιδιωτικό τομέα, όπου υπάρχει εργδότης, στο δημόσιο «εργοδότης» είναι ο φορολογούμενος που «εκπροσωπείται» από τους πολιτικούς που ασκούν την εξουσία, συνήθως για ίδιο όφελος – σύμφωνα και με τη θεωρία του πολιτικού κόστους!). Μια τέτοια πολιτική θα αποκαταστήσει ισορροπία μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, δηλαδή εργαζόμενοι θα εγκαταλείπουν τον ιδιωτικό τομέα για να εργασθούν στο δημόσιο και ισάριθμοι θα φεύγουν από το δημόσιο για τον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα είναι μονόδρομος. Φεύγουν από τον ιδιωτικό τομέα για το δημόσιο, όταν βέβαια μπορούν να βρουν μια θέση, ενώ το αντίθετο είναι άγνωστο. Η αποκατάσταση μιας τέτοιας ισορροπίας θα ήταν ο ασφαλέστερος δείκτης υγείας και δικαιοσύνης του συστήματος (εξαρτημένης) εργασίας στη χώρα.
Οι συντάξεις θα πρέπει να περιοριστούν σε λογικά επίπεδα. Δεν είναι συντηρήσιμο το καθεστώς των ΔΕΚΟ, π.χ., που παράγουν αφειδώς συνταξιούχους των τριών χιλιάδων το μήνα, ενώ το μέγεθος των εισφορών επιβαρύνει υπέρμετρα την ανταγωνιστικότητα, έτσι που αν η κυβέρνηση επιβάλει την είσπραξη των καθυστερούμενων (εισφοροκλοπή!) θα κατεβάσουν όλοι ρολά και θα πούμε το ψωμί ψωμάκι.
Συνοψίζω: σύνδεση μισθοδοσίας του δημοσίου με εκείνη του ιδιωτικού τομέα, ώστε να αποκατασταθεί ισορροπία, μείωση συντάξεων και εισφορών, ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και να πάμε σε βιώσιμη ανάπτυξη.
Τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα περί πολλού τον έχεις. Ποιος είχε πεί ότι ο ελληνικός ιδιωτικός τομέας είναι επιπέδου Ζιμπάμπουε?
Είτε το θέλουμε είτε όχι, έτσι ή αλιώς, ο ιδιωτικός τομέας εκπροσωπεί την πραγματικότητα, είτε καλή είτε κακή, ενώ ο δημόσιος είναι μια μορφή «εικονικής» πραγματικότητας, δηλαδή πραγματικότητας χωρίς «πράγμα». Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι, μόνο αν ξεκινήσουμε από την πραγματικότητα, θα το πετύχουμε.
Ένας άλλος τρόπος να εκφραστώ είναι λέγοντας ότι ο ιδιωτικός τομέας, είτε βρωμάει είτε όχι, είναι φυσικός, ενώ ο δημόσιος, ακόμη κι αν μοσχομυρίζει, είναι τεχνητός.
Το φυσικό υπερέχει του τεχνητού, όπως και το πραγματικό του εικονικού.
Ορισμένες λειτουργίες του δημόσιου τομέα δεν μπορεί να τις υποκαταστήσει ο ιδιωτικός (υγεία και νοσοκομειακή περίθαλψη, βασική εκπαίδευση, σώματα ασφαλείας, πολεοδομία, συντήρηση μουσείων και αρχαιλογικών χώρων, κτλ.). Αυτές οι υπηρεσίες πρέπει να εκσυγχρονιστούν και να προκόψουν και να γίνουν περισσότερο αποτελεσματικές, αλλά δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να τις αφεθούν στην τύχη τους ή να καταργηθούν.
Δεν νομίζω ότι η υγεία είναι λειτουργία του δημόσιου τομέα, όπως η ασφάλεια. Το Κράτος παρέχει ασφάλεια, δηλαδή ελευθερία, και έτσι και μόνον έτσι δικαιώνεται η ύπαρξή του. Αν έχω την αναγκαία ελευθερία θα βρω λύση για την υγεία μου, δεν έχω την ανάγκη του κράτους.
To κράτος οφείλει να προνοεί για την υγεία και τη νοσοκομειακή περίθαλψη εκείνων που δεν διαθέτουν τα οικονομικά μέσα να την εξασφαλίσουν δια τους εαυτούς και τις οικογένειές τους. Τι κοινωνία επιζητούμε, τέλος πάντων?
Όλοι μας πρέπει να νοιαζόμαστε και να φροντίζουμε για ‘κείνους που στερούνται των οικονομικών μέσων!
Αυτό είναι από τα πρώτα που προσέχει μια πολιτισμένη κοινωνία.
Opos ipe kai i sofi agia, den iparxi kinonia, mono atoma
To kratos tin simeron imeran niazete ke frontizi gia ekinous pou sterounte ton ikonomikon metron me to na KLEVI tous ikanous kai aksious.
Ama thelis na onomazese politismeni kinonia stamata to klepsimo ke prostateuse ta atomika dikaiomata (dikaioma stin periousia) auton pou douleuoun gia na iparxis. Mono lefta gia astinomia, strato kai dikastiria tha dosoume sto kratos, Gia tipote allo.
O andrianopoulos ine gia akomi mia fora sostos. O Clinton vasika ftei gia tin persini krisi (aristeros dimokratis ine ti perimenes) tin opia epidinosan i aristeres ideologies ton kiverniseon ton perisoteron kraton (auksisi dimosion dapanon, ektiposi xrimaton ktl). I krisi apla kseskepase ton dromo ston opion bavizi i ellada ta teleutea 30 xronia.
Arage kseri kanis poso itan to xreos epi xountas i to 81?
Το μείζον πρόβλημα της Ελλάδας είναι η χαμηλή παραγωγικότητα. Δυστυχώς αν και ορθόδοξη χώρα, η εταιρική οργάνωση στην Ελλάδα βασίζεται στη βασανιστική προτεσταντική κουλτούρα η οποία απαιτεί από τον εργαζόμενο να ζορίζεται και να κουράζεται.
Αντίθετα στις βορειο-ευρωπαϊκές χώρες η εταιρική οργάνωση είναι τέτοια που βοηθάει τον εργαζόμενο να κάνει τη δουλειά του εύκολα, άνετα και απλά. Το αποτέλεσμα σύμφωνα με τις στατιστικές, να είναι πολύ πιο παραγωγικός.
Μια ανάλυση για τις διαφορές ανάμεσα στην προτεσταντική και την βορειο-ευρωπαϊκή εταιρική κουλτούρα μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
http://greekrider.blogspot.com/2010/03/blog-post_08.html
(31) – Τα περί προντεσταντικής κλπ κουλτούρας είναι παραμύθια……
Διάβασα το σχετικό blog και, – με όλο το συμπάθειο – , είανι γραμμένο και σχολιασμένο απο άπειρους…
- Οποιος θέλει να προοδεύσει , θα δουλέψει περισσότερο, αλλοιώς, ας πάει σε καμμιά παμπ ή ας αγοράσει καμμιά σκανδιναβική βότκα να γίνει λιώμα…………….
Οι Η.Π.Α. δεν τσαλαβουτούν σε κανένα αδιέξοδο. Η διαδιακασία της επανεκκίνησης της ανάπτυξης άρχισε. Θα έχει, βέβαια, σκαμπανεβάσματα και προβλήματα, αλλά, αυτό που συμβαίνει στις Η.Π.Α., ουδεμία σχέση έχει με την ευρωζωνική μιζέρια.
Η Ευρώπη των Γερμανών Εμπενίζερ Σκρουτζ τσαλαβουτάει σε αδιέξοδα και θα εξακολουθεί να τσαλαβουτάει και να βυθίζεται σε ολοένα και μεγαλύτερα αδιέξοδα, όσο δεν κόβει χρήμα, όσο δεν στοχεύει σε ένα γιγάντιο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και όσο δεν ομοσπονδιοποιείται, ελέγχοντας τους γραφειοκράτες της ΕΚΤ και την ελίτ του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
(Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο εν όψει. Ανεπαρκές, λίγο και … τσιγγούνικο, λόγω Σόϊμπλε και Angela. Αλλά και αυτό είναι κάτι, λαμβανομένης υπόψης της βραδύτητας των διαδικασιών στην ευρωζώνη, που πάει για φούντο, αν δεν κυριαρχήσει η στοιχειώδης λογική, που είναι είδος εν ανεπαρκεία στους ευρωζωνίτες).
In all her misery, Greece is offering the West, and the world, a valuable lesson.
Greece has become a laboratory of what happens when a significant majority starts thinking that it can improve their lives at the expense of an ever shrinking productive minority. So what happens? The death spiral of an ever shrinking productivity and descent into misery. Unfortunately for the Europeans, the white elephant idea of European integration will prompt Brussels Eurocrats to intervene and not let Greece it hit bottom. So the Greek zombie society will live, inviting other moribund European states to become zombies too and live on, mostly German, blood.
The gross European misconception that prosperity and the future of Europe in the innovation driven modern times, lies in unification and imposition of uniform collectivist schemes from Brussels will go down with the European Titanic.
The suicidal tendency to misinterpret the causes of the financial crisis and to actually respond with more collectivism will only hasten the fall. The only bright side is that now that the Soviets are gone, the EU seems poised to become the prime candidate in showing the world what to avoid. Will the US following the European Titanic see the iceberg in time? For now it seems to have increased speed towards the ice field.
So Greece represents the first lesson in Western socialist / statist self-destruction. What Greece shows to the rest of the world, is that there is a grand tipping point in democratic regimes, the point where once a majority who thinks it can live at the expense of a minority takes control, the path becomes irreversible. Reminds me of the so called “Brezhnev Doctrine”, whereby, once a country fell to communism there was no return.
Greece reminds many Western countries that they may have already passed that tipping point; and that makes them mortally afraid. Hence the panic over Greece…
I would not say “χυδαιος” but rather “αυτοκαταστοφικός” [λαός οι Ελληνες].
As far as my criticism offending the Greek people,
Greece is a democracy where Greek people choose their own government. They play a major part in the predicament in which Greece finds itself in.
Majorities of Russians, Italians, Germans, Chinese etc. supported their respective governments in 1917, 1922, 1932, 1949 etc. Sure, many of these governments did not follow the formal democratic process of ascension to power; however, the important point here is that, an overwhelming majority of their populations supported them, and often their methods too. I would have had no regrets criticizing those peoples too, even if they felt offended.
I am not equating Greeks with 1932 Germans. However, just like some peoples and governments were the laggards of freedom in the 20th century, so will the central planning Greek state, and people, prove laggards of freedom and prosperity in the 21st century – a sorry state for the land that acted as the cradle of democracy. Hence the criticism.
Don’t expect criticism from the politicians that you elect. Nobody gets elected criticizing the core mentality of a people. Things work in tandem, people choose politicians compatible with the prevailing public mentality, and then, politicians get the chance to shape that very same mentality.
So there may be, after all, some value in considering how a foreigner sees Greek people.
http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/john-lichfield/john-lichfield-a-lesson-son-in-crisis-and-paradox-1899559.html
I only read until the conspiracy theories started, that is, almost immediately, but I think I know how the conversation ends:
Son: Dad, why don’t you become a banker?
Dad: We tried my son. We tried to set up an honest bank. But then…then we got that bloody cut off horse’s head on our doorstep, with American postage, you know…
Son: And dad, why haven’t you also shorted Greek debt either yourself or in coordination with others, since it seems such an easy way to make money? Is it because you are a principled man?
Dad: Yes son, that’s why. A principled man, I am.
Son: And is this dad why you volunteer to pay extra taxes and work extra hours at you job even though you are not required to? Because you believe in mandatory communal action?
Dad: Yes son, this is why I volunteer to pay extra taxes and volunteer my time for extra work as a public servant.
Son: Are there enough like you that we can build a prosperous society on people like you?
Dad: I think there are. Especially if we obligate everyone to learn these ideas and discipline those who do not want to follow them.
Son: Oh dad, you are so great! How come more people do not follow our dream? That’s so unfair!
(35) – The last , end phrase is the basis of self evaluation – maybe same or better than looking in your mirror,
Liberals-Libertarians accepting government money.
I don’t know if Mr. Adrianopoulos receives government money. But I’m sure that the government has taken a lot of money from Adrianopoulos like people over the years. But even that is secondary. Accusing free market proponents of accepting government money, when it is doled out, is exactly equivalent to accusing progressives (who believe in heavy taxation, big government and mandatory participation in collective schemes) of not volunteering to pay more taxes or work extra hours for free, to benefit the public.
You would have to be a rather financially suicidal person to, on one hand, be forced to pay money to the government, but abandon the chance of recuperating some of it when it is offered to you; especially when you know that if you don’t take it someone else will.
I too am forced to support collectivist causes (though less than if I lived in Greece) under the eventual threat of jailing. If I refuse to pay farmer subsidies, or public schools, or the war in Iraq, etc. I will eventually go to jail. So, sure, when the government allocates a chunk of money to be doled out for solar energy subsidies, I lobby for them and get them. And, guess what? I’m actually pretty good at that! But this is largely the self-destructive environment the public has created for themselves. They have made it more profitable for me to use my brain to lobby the government for taxpayer money than to work on, say, new medical technology.
alex: «A large pot of money, confiscated from the wealthy» Really!? Και πότε ακριβώς συνέβη αυτό????
Is it the «large pot», or the «wealthy» you disagree with? Because, sure enough, the wealthy are no longer enough, or willing, to work to pay for the level of spending that the Greek public demands at the polls, so inevitably time has come for the middle and lower class to start paying more.
The pot of money gets collected every single day that goes by…
40% tax rate kicking in at just 60K euro + 21% VAT already makes a 52.6% tax rate. Should I add the other taxes? Corporate, fuel, implied carbon…
Don’t you think that people working from January to July every year for somebody else results in a large pot of money?
But don’t take my word for it. Look at the OECD (ΟΟΣΑ) figures. You will see that the Greek state controls 50+% of the economy. That is, 50+% of the economy is collectively driven. If I were a fan of regulation, I’d say that Greece should have a warning, like cigarettes: “Minimum communism content over 50%”.
Since when the wealthy need to work?
Some (joke?) definition.
- In England , «Liberals» stand for individual self-determination, as little state intervention as possible,
- In USA, «Liberals» stand for free dispensation of public money (!), by their Party, of course…
It is too late to worry about «rich» people in Greece. – There are none, or almost none !!!!
See, the statistics in National Revenue (as far as reliable can be….)
Over 90 % declare up to 10000 or 16000 euros yearly – that is , untaxable income…….
- The more the taxes become higher so we, the «lay» people, become smarter in avoiding them…….
At the present rate, in a year or two, that 90% percent will manage to get a unemployment fee too !!
Μεγάλο μέρος της κρίσης στην Ελλάδα οφείλεται:
α) Στα πακέτα από ΕΕ (ΕΣΠΑ, ΚΑΠ κλπ) που καθιστούν ολόκληρο τον λαό «εξαρτημένο» από «κάποιους που μοιράζουν χρήματα» και μακροχρόνια εθίζεται όλος ο λαός όπως ο άνεργος που πάιρνει επίδομα μόνο όσο είναι άνεργος.
β) Επειδή τα «πακέτα» εκλαμβάνονται σαν «ξένα» (ενώ τα μισά είναι ελληνικά) γίνονται αντικείμενο της «μεγιστης δυνατής απορρόφησης». Έτσι κατηγορούνται κυβερνήσεις, δήμοι, νομαρχίες κλπ όταν δεν απορροφήσουν τα «πακέτα» και όχι όταν δεν κάνουν την δουλειά (ενώ στοιχειώδης λογική λέει να κάνουμε την κάθε δουλειά απορροφώντας τα λιγώτερα δυνατά χρήματα και όχι τα περισσότερα!!).
γ) Οι κυβερνήσεις μέσα στην ευρωζώνη μη αντιμετωπίζοντας συναλλαγματικό και επιτοκιακό κίνδυνο (τον συνεχή, πραγματικό και φυσικό έλεγχο των αγορών) αντιμετωπίζουν τον τεχνητό και γραφειοκρατικό έλεγχο των κανόνων των κομισσάριων (Μάαστριχτ κλπ). Έτσι καταφεύγουν σε λογιστικές απάτες μέχρι να αποκαλυφθούν.
Τα παραπάνω οδηγούν μακροχρόνια σε γενικευμένη αναποτελεσματικότητα, μεγάλο κράτος, διαφθορά και στο τέλος του δρόμου υπάρχει η κατάρρευση γιά όλους (και όχι μόνον γιά την Ελλάδα).
Δεν είναι τυχαίο πως οι χώρες που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα δημοσιονομικά προβλήματα (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία) είναι εκείνες που «αναλογικά με το οικονομικό τους μέγεθός τους έπαιρναν επί δεκαετίες τα περισσότερα πακέτα από την μηχανή των Βρυξελλών που μοίραζε και μοιράζει χρήματα άλλων»
«Οι κυβερνήσεις μέσα στην ευρωζώνη μη αντιμετωπίζοντας … (τον … φυσικό έλεγχο των αγορών) αντιμετωπίζουν τον τεχνητό … έλεγχο των κανόνων των κομισσάριων …»
Όταν, με παρεμβάσεις σου, καταργείς το φυσικό σύστημα και στη θέση του εγκαθιδρύεις ένα τεχνητό, οδηγείσαι αναπόφευκτα σε αδυναμία μέχρι πλήρους εκμηδενίσεως. Η φύση κάποια στιγμή δεν σε ανέχεται πλέον και ζητάει επιτακτικά εκκαθάριση της ανωμαλίας. Μόνη λύση η εκ βάθρων αναθεώρηση, άρση της τεχνητότητας και οδυνηρή αλλά αναζωογονητική επιστροφή στη φυσική ισορροπία.
Επειδή πολλά και εύκολα και – το κυριότερο – δίχως τεκμηρίωση, λέγονται και γράφονται (και στο παρόν θέμα και από τον αγαπητό Ανδρέα Ανδριανόπουλο και από τους εκλεκτούς συνομιλητές), καλόν είναι να δούμε από το FACTBOOK της CIA, τα μακροοικονομικά στοιχεία των ευρωπαϊκών χωρών και την εξέλιξή τους τα δύο τελευταία έτη, λίγο πριν και αμέσως μετά την έλευση της σύγχρονης ύφεσης, η οποία έχει εγκλωβιστεί στην ευρωζώνη, αποτελώντας παρελθόν για τις Η.Π.Α.
(Δείτε και στο μπλογκ μου το θέμα : «2008 – 2009 : Η αριθμητική της βαθιάς ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας (προϊόν της βλακώδους και συμφεροντολογικής πολιτικής της ελίτ των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/02/2008-2009.html
Ιδού, λοιπόν, τα μακροοικονομικά μεγέθη :
ΕΛΛΑΔΑ :
2008 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 97,4%.
2009 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,5%
ΑΕΠ : 339,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 108,7 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 145,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 32,06%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,81%.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 108,1%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html
ΓΕΡΜΑΝΙΑ :
2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.
ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.200 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
ΑΕΠ : 2,812 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,398 τρισ.$
ΕΞΟΔΑ : 1,540 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 49,71%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,76%.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 77,2%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html
ΓΑΛΛΙΑ :
2008 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.300 $.
ΑΕΠ : 2,133 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,407 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,506 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 65,82%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,1%.
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.800 $.
ΑΕΠ : 2,113 τρισ. $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,1%
ΕΣΟΔΑ : 1,227 τρισ.$
ΕΞΟΔΑ : 1,245 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,07%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 68,39%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 79,7%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html
ΒΡΕΤΑΝΙΑ :
2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.100 $.
ΑΕΠ : 2,236 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,056 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,204 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,04%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 53,85%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 51,8%.
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.400 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%
ΑΕΠ : 2,165 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 819,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,132 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 37,87%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 52,29%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,5%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html
ΣΟΥΗΔΙΑ :
2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 38.200 $.
ΑΕΠ : 345,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 259,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 248,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 75,31%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 71,89%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 36,7%.
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,6%
ΑΕΠ : 333,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 196,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 211,4 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,09%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 63,44%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 43,2%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sw.html
ΟΛΛΑΝΔΙΑ :
2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 40.500 $.
ΑΕΠ : 673,5 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 405,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 397,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,27%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,99%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 58,2%.
2009 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%
ΑΕΠ : 652,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 335,4 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 372,5 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 51,42%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 57,11%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 62,3%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html
ΔANΙΑ :
2008 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.200 $.
ΑΕΠ : 204,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 188,6 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 176,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 35,5%.
2009 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.200 $.
ΑΕΠ : 199,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 162,1δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 170,7 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 81,42%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 85,74%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 38,1%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/da.html
ΙΡΛΑΝΔΙΑ:
2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 45.500 $.
ΑΕΠ : 189 δισ.
ΕΣΟΔΑ : 92,57 δισ.
ΕΞΟΔΑ : 109,9 δισ.
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 48,98%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,15%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 44,2%.
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 42.200 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -7,3%
ΑΕΠ : 177,3 δισ.
ΕΣΟΔΑ : 74,82 δισ.
ΕΞΟΔΑ : 104,6 δισ.
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,20%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,00%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 63,7%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ei.html
ΙΤΑΛΙΑ:
2008 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 31.400 $.
ΑΕΠ : 1,827 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,066 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,132 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,34%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 61,96%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 105,8%.
2009 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 30.200 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
ΑΕΠ : 1,756 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 960,1 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,068 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,67%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,82%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 115,2%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/it.html
ΙΣΠΑΝΙΑ:
2008 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.600 $.
ΑΕΠ : 1,402 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 598,1 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 659,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,66%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,01%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 40,7%
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.700 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,7%
ΑΕΠ : 1,367 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 489,2 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 640,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 35,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 46,84%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 59,5%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sp.html
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:
2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 22.200 $.
ΑΕΠ : 237,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 105,5 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 111,9 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 44,45%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,16%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 66,4%.
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 21.700 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,3%
ΑΕΠ : 232,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 91,89 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 106,8 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 40,43%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 45,99%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 75,2%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/po.html
ΗΠΑ:
2008 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 47.500 $.
ΑΕΠ : 14,440 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 2,524 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 2,978 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 17,48%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 20,62%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 34,6%
2009 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 46.400 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,4%
ΑΕΠ : 14,250 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,914 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 3,615 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 13,43%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 25,37%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 39,7%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html
Με λίγα λόγια : Οι λεβέντες των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών τα έκαναν ρόϊδο.
Ας πούμε και κάποια συμπληρωματικά στοιχεία :
Οι Η.Π.Α. τα κατάφεραν πολύ καλύτερα από όλους τους Ευρωπαίους (εντός και εκτός ευρώ), με το μαλακό δολλάριο και την αστείρευτη κρατική υποστήριξη της οικονομίας τους. Μάλιστα το τελευταίο τρίμηνο του 2009 την απογείωσαν με τελικό απολογισμό : Αύξηση του ΑΕΠ στο 5,9%, με εκτεταμένη, κεϋνσιανής εμπνεύσεως, νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, στηριζόμενη στην άφθονη κοπή χρήματος και στα αυξημένα ελλείμματα του προϋπολογισμού, ενώ οι εγκλωβισμένοι στην μονεταριστική πολιτική της τραπεζοπιστωτικής γραφειοκρατικής ελίτ Ευρωπαίοι, ασθμαίνουν και βρίσκονται πολύ πίσω, μέσα στο σκοτεινό βάθος του αντιαναπτυξιακού υφεσιακού τούνελ, που τους έχει εμπλέξει η ατταβιστική και κοντόφθαλμα συμφεροντολογική πολιτική του σκληρού ευρώ.
Κάτι ακόμα :
Η χώρα μας δεν είναι και η χειρότερη στις επιδόσεις. Και οι πλείστοι των λοιπών Ευρωπαίοι την ακολουθούν, κατά πόδας (ακόμα και στο χρέος).
Τώρα, βέβαια, μετά την ποδηγέτηση του ΓΑΠ στο μονεταριστικό άρμα των γραφειοκρατών της ΕΚΤ και της γερμανικής ελίτ και την έλευση μιας μοντέρνας γερμανικής μεταναζιστικής κατοχής, η οποία γίνεται, πλέον ορατή δια γυμνού οφθαλμού από τους δυστυχείς κατοίκους αυτής της χώρας και ασκείται από εντ΄πιους και εγκάθετους και ευρωγραφειοκράτες γκαουλάϊτερς, που αποτελούν το alter ego των μεταμοντέρνων Γερμανών κατακτητών, η Ελλάδα βαδίζει στα βήματα των λοιπών χωρών της ευρωζώνης. Δηλαδή πηγαίνει, κατ’ ευθείαν, στον γκρεμό, με την καλπάζουσα επιτάχυνση της ύφεσης, η οποία θα γκρεμίσει τα ελληνικά μακροοικονομικά μεγέθη. (Και φυσικά η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ το 2009 είναι στο -2,5% και όχι αυτή, (-2%), που, αναληθώς, ανακοίνωσε ο ΓΑΠ, όπως και είναι μεγαλύτερη η πτώση όλων των μεγεθών της ελληνικής οικονομίας.
Η αγαπητή παρέα των συνομιλητών, ας δει τα προσκομιζόμενα στοιχεία, που καταρρίπτουν πολλούς μύθους, που καλλιεργούνται από τις χρηματοπιστωτικές ελίτ και την Κομισσιόν, οι οποίες οδηγούν την ευρωπαϊκή οικονομία (και την ελληνική) σε μια μακροχρόνια ύφεση, η οποία εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε κρίση, αν η ιστορία με το σκληρό ευρώ και την επιγενόμενη χρηματοδοτική ασφυξία των ευρωπαϊκών οικονομιών, συνεχιστεί, για χάρη της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των ευρωτραπεζιτών.
Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, είναι η – όσο το δυνατόν γρηγορότερα – αλλαγή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής και η άρση της χρηματοδοτικής ασφυξίας της ευρωπαϊκής οικονομίας, κατά τα αμερικανικά πρότυπα των Μπους (στην ύστερη πολιτική του πρώην προέδρου των Η.Π.Α., που κατάφερε με τα πακέτα Πώλσον να σώσει την αμερικανική οικονομία από την παταγώδη κατάρρευση) και Ομπάμα.
Αλλιώς η ευρωζώνη θα έχει την τύχη της αλήστου μνήμης «Ε.Σ.Σ.Δ.» και η χώρα μας πρέπει να αρχίσει να σκέπτεται την επιστροφή στην δραχμή…
rebel@work Μαρτίου 11th, 2010 12:09 μμ :
Since when the wealthy need to work?
ΤΙ είδους ΑΠΙΘΑΝΗ βλακεία είναι πάλι αυτό.
Η εργασία είναι ευλογία, άκριτε γεννηματιστή (με όλο το σεβασμό).
ΟΤΑΝ τον Αύγουστο του 2000 (24 Αυγούστου γιά την ακρίβεια) υποβλήθηκα στο Sloan Kettering, σε αριστερά ΗΠΑΤΙΚΗ λοβεκτομή προς αφαίρεση μονήρους μετάστασης καρκίνου παχέος στο ΗΠΑΡ, ο Yunan Fong και η Nancy Kemeny μπήκαν την τρίτη μετεγχειρητική ημέρα στο δωμάτιό μου και μου λένε, παρουσία μεγάλης κυρίας των Αθηνών, «Κάναμε ό,τι κάναμε. Η πιθανότης επιβίωσης 5 ετών ΧΩΡΙΣ νέες μεταστάσεις είναι 10%. Ποιά είναι τώρα η άμεση επιθυμία σου;;;;»
ΚΑΤΑΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ, αλλά ΧΩΡΙΣ να σκεφθώ μηδ’ επί λεπτόν, γυρίζω και τους λέγω, «Να επιστρέψω αμέσως στην εργασία μου». ΚΑΙ, παρά μιά επιμήκη τομή που εκτεινόταν από την λαβή του στέρνου μέχρι την ηβική σύμφυση και δεύτερη οριζόντια τομή, από την λαβή του στέρνου, οριζοντίως, κατά μήκος του δεξιού υποχονδρίου (!!!!!!), σε 14 μέρες ήμουν πίσω στην δουλειά, με φοιτητές, interns, residents, fellows, research assistants και δημηγορούσα πανευτυχής.
ΔΕΝ ντρεπόμαστε λιγάκι.
ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΒΡΕ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Διόρθωση
εκτεινόταν από την λαβή του στέρνου -> εκτεινόταν από την ξεφοειδή απόφυση του στέρνου
Εγώ ανέφερα πως ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα είναι Ζιμπάμπουε. Και επειδή κάποιοι χύνουν δάκρυα για τοιν φθόνο των Ελλήνων έναντι στους πλούσιους, ας δούμε πως αποκτήθηκε ο πλούτος της Ελληνικής αστικής, my big fat ass, τάξης. Με προσοδοθηρία και δημόσια έργα στήθηκε η αστική τάξη της πλάκας που υπάρχει στην Ελλάδα. Η μονή σοβαρή τάξη είναι αυτή των εφοπλιστών που εδώ και χρόνια έχουν γράψει την ελλάδα στα παλιά τους τα παπούτσια.
Πως να μην φθονεί ο βιοπαλεστής τον Ψυχάρη πχ που έγινε ότι έγινε από τις αλλαξοκωλιές ΔΟΛ (και όχι μόνο) και δημοσίου.?
Πως να μην φθονεί την στρατιά φελών τύπου κομιστή, Ταρζαν, Χαζονικολάου που εξαργύρωσαν τις πολιτικές εξυπηρετήσεις (βλέπε Ριρή) με κρατική διαφήμιση?
Πως να μην φθονεί που η ατάλαντη Μαλβίνα (ο θεός να την συφχωρήσει) έβγαινε στα λαιφστάιλ με Τζάγκουαρ, παντρεμένη τον «κομμουνισταρά» Χαριτόπουλο, ο οποίος μας κόσμησε την λογοτεχνία με την βιογραφία του κομμουνιστοσυμμορίτη Κλάρα?
Πως να μην φθονεί που μια ολόκληρη τάξη εργολάβων, «επενδυτών» (πχ όλα τα λαμόγια του Χρηματιστηρίου που κανένα δεν λογοδότησε. Αντίθετα ο Μπατατούδης ήταν προστατευόμενος υπουργού του ΠΑΣΟΚ), αεριτζήδων στριμώχνεται στις κοσμικές φωτογραφίες με πολιτικούς πίνοντας στην υγειά του κορόιδου που θα αποδώσει ΦΠΑ 21%.
Στην Ελλάδα απαιτείται μια γερή δόση δικαιοσύνης, με μεγάλες συμβολικές ανθρωποθυσίες. Να συσταθεί ειδικό δικαστήριο για τον Κωστάκη και τον Σημιτακό, για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Επί ημερών τους ξέφυγε από κάθε έλεγχο.
Να συσταθεί ειδικό δικαστήριο για τα άισχη της Ολυμπιάδας. Μόνο με το αίμα των φυλακίσεων θα υπάρξει ανανέωση και αναγέννηση. Μια νέα δίκη των Έξι απαιτείται.
Η συντριπτική πλειοψηφίας της αστικής τάξης (με βάση τον δικό μου ορισμό) και της πλουτοκρατίας εν γένει έχουν συσσωρεύσει τον πλούτο της ΟΧΙ από την προσωπική τους εργασία (αν είναι δυνατόν να γίναι κάποιος δισεκατομμυριούχος από τη μίσθωση της εργασίας του!), αλλά κατά το μέγιστο μέρος από την εκμετάλλευση της εργασίας άλλων, συνεπικουρουμένης από κληροδοτήματα προηγουμένων γενιών. Με εξαίρεση αυτούς, τους μετρημένους, που κέρδισαν τη λοτταρία ή στο καζίνο. Αυτό ήθελα να πω και μάλλον με παρερμηνεύσατε.
Βλακείες και xυδαιότητες, λοιπόν, γράφει ο ex- παραπάνω και όχι εγώ.
Ειλικρινά, το περιστατικό που μας περιγράψατε δεν ξέρω πως σχετίζεται με αυτό και το προηγούμενο μου σχόλιο. Η άσκηση του επαγγέλματος της ιατρικής σας έκανε δισεκατομμυριούχο?
Ψυχραιμία, Κύριοι, ας εξαιρεθεί ο ασυγκράτητος μόνον (Κ.Χ.)……….
(47) larson, – πάρα πολύ ενδιαφέρον το σχόλιό σου, και εντός Ελληνικής πραγματικότητος (δυστυχώς..).
The United States exited the crisis faster, because despite the race to the bottom between the last and current governments, and the exception of an admittedly more active and interventionist FED, the US remains a less centrally planned, less dirigistic economy (*).
You should find some relief in the exception that the ECB is less dirigistic than the US FED (**)
The bottom line is that…
…some will claim that (a) the West is in crisis due to resurgent statism and central planning, or at least due to the suspension of free market reforms, while others will claim that (b) we must have even more statism and dirigisme i.e. the public needs to have an even greater role in collectively planning centrally commanding and controlling of economic activities.
My guess is that in Greece (b) will flat out overwhelm (a). Time will show what the final outcome is.
Unfortunately, some of these questions take about errr…72 years to answer…(1917-1989) and the process does not seem to be much fun. Pity the generations that will get caught into it. For those that are a little more impatient, there is the hope that more countries will finally open their borders to immigration
And since we are talking about immigration, whether you are on the right, left, center, a progressive statist or a liberal free marketer, your fastest path to political fulfillment is immigration reform, i.e. the opening of borders to the free movement of people. That will allow everyone the chance to seek his/her respective paradise regardless of political orientation …(can’t wait to see the visa lines in front of the Venezuelan embassy in Athens…).
(*) So, in spite of the great help they got from Bush, Obama and his collectivist administration, still have a bit of work to do before they bring collective planning command and control to European levels.
(**) at least so far – but Eurocrats will most likely seize the Greek crisis as an “opportunity” to change all that and create a more active, interventionist, ECB.
In/E-migration cannot not avoided – barring a full global war or complete chaos – unthinkable.
- Our Brussels’ Aii-European Government has found a great oppurtunity to become more interventionist, for better or worse …………………….
- Even China is in crisis, considering that most countries owe them …….. «papers»…
- The real international crisis is much simpler than what declared by Financial experts, that is,
Most far east countries now have to pay 1 dollar per day instead of 1 dollar per month to their workers…….
So what does the Typical Greek Voter (TGV) want when it comes to re-distribution?
Eάν κάποιος ανακαλύψει την κρύα σύντηξη “cold fusion” μετά από ένα χρόνο εργασίας, και γίνει όχι μόνο δισεκατομμυριούχος, αλλά δεν ξαναδουλέψει ποτέ στην ζωή του, το θεωρεί ο TGV πρόβλημα? Και τι ακριβώς τον ενοχλεί? Το δισεκατομμύριο (*), η το ότι δεν θα ξαναδουλέψει και θέλει να τον ζέψει να του φτειάξει και άλλα πράγματα?
(*) The discovery of cold fusion would probably add trillions yearly to the world economy (i.e. many thousands more than the hypothetical inventor’s one billion reward).
If a 10 billion company makes a yearly 800 million profit with a CEO who has an IQ of 170 but makes 850 million with a CEO who has an IQ of 190, wouldn’t it be worth it to recruit one of the perhaps only 1000 people worldwide who have such an IQ(**), and pay him the, whatever, 5 million salary?
(**) I made up how many people worldwide may actually have an IQ of 190 for the sake of the example, and I used IQ though it is not, obviously, the only factor in CEO competence.
But seems like TGV would rather work in Greece for 30K euro/year rather than work at Apple for 100K (and the prospect of 200K in a few years) because he will be surrounded by Steve Jobs who makes 5 million (or whatever he makes, I have not checked lately) and many other people who make over 250K.
So, see why there is no Greek (or French for that matter) Steve Jobs?
Because TGV says, “Mr. Jobs, great products are not enough! I also want ½ of your reward!” “So, of the 0.25 euro that your salary adds to each I-Phone, I want 0.15 euro back”.
And perhaps Mr. Jobs, in particular, is so addicted to his work that he would keep working, even though he has cancer and could have retired to his own island long time ago. But will Larry Ellison do the same? And ultimately, how many work addicts like Mr. Jobs TGV thinks there are? Enough to build a prosperous economy on their efforts? And what if another society makes better use of these people by treating them better?
So, as long as TGV is obsessed chasing the corrupt rich, which TGV himself created by giving politicians power to confiscate money, no Steve Jobs will emerge in Greece.
The Greek Steve Jobs have either emigrated, or simply said, “screw it, I can live the rest of my life on some island with my first 2 millions”. What TGV is left with then, is the mostly corrupt wealthy who rent seek after the pot of money he himself authorized politicians to confiscate. And, if the useful idiots convince the rest of the world to follow the same envy model, TGV won’t even have the future I-Phones – or cancer cures.
TGV cannot expect politicians to guide him out of this; nobody gets elected by offending the majority. But if TGV wants people to devote their lives to play the innovation lottery, he has to let them keep the winnings…
If TGV did not hate the rich as much, and left them to keep what they negotiate through free market contracts, then the corrupt plutocracy that he rightfully despises, would be replaced by the truly productive Steve Jobs and Larry Ellisons. The rich can only harm TGV when they collude with politicians. It is TGV who gives politicians this power by letting them handle a significant portion of the country’s GDP. Rich people, who are not connected with politics, have little power over TGV. Steve Jobs cannot harm me, he can only sell me I-Phones, and if Motorola can sell its CEO’s work cheaper, I can buy those.
But I know which way Greece will go.
47 larson,
Ο φθόνος που περιγράφετε είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα στο 4ο βήμα του φαύλου κύκλου που περιέγραψα στο σχ. 5 : «Επιστροφή στο βήμα 1, γιά περισσότερη εκδίκηση έναντι των πλουσίων»
Εάν ο λαός εγκεταλείψει
…τον ασφυκτικό σχεδιασμό που θέλει να ασκεί στην οικονομία (μέσω των αντιπροσώπων που επιλέγει στις εκλογές)
…την εξουσιοδότηση που έχει δωσει στους πολιτικούς του να αντλούν χρήματα από τον παραγωγικό τομέα της οικονομίας για διανομή βάσει πολιτικών κρητηρίων,
…και το μίσος που έχει εναντίον όλων των πλουσίων,
τότε η πραγματικά παραγωγική αστική τάξη θα εκτοπίσει την λίστα των (υποθέτω) παραδειγμάτων τοπικής διαφθοράς που αναφέρετε. Και όσοι άπ αυτούς έχουν πραγματικές παραγωγικές ικανότητες θα βρούν φυσικό διέξοδο σε παραγωγικό επιχειρείν αντί να ασχολούνται με την μοιρασιά των χρημάτων που πολιτικοί κατάσχουν από το περιορισμένο και καταδιωγμένο εναπομένον παραγωγικό τμήμα της ελληνικής επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Rebel 48, “…Με εξαίρεση αυτούς, τους μετρημένους, που κέρδισαν τη λοτταρία ή στο καζίνο”.
As a side note, elementary statistics imply that it is impossible to win a billion at the casino. All casinos have limits on bets so to play enough to win 1 billion whether in one night or over a lifetime, a player would have to place thousands of bets. With thousands of bets, the inherent slight probabilistic disadvantage that the player has, quickly takes over, and the player’s losses quickly converge to the (negative) expected value of gambling.
A dicto secundum quid ad dictum simpliciter, if you know what I mean. Ή «όλα τα σκυλιά που έχω δει είναι μαύρα, άρα όλα τα σκυλιά είναι μαύρα». Εσύ και ο κ. Χασαπογιάννης μας έχετε συνηθίσει σε λογικές πλάνες αυτού του είδους.
Αγαπητέ rebel@work ,
Καθ ότι γνωρίζω ο Ανδριανόπουλος έχει φύγει από την πολιτική από το 1994. Εκτοτε προφανώς δουλεύει απ ΄πτο έχω διαβάσει κυρόιως στο εξωτερικό και σε ΜΜΕ στην Ελλάδα. Είχα δεί σχετικά την δήλωσή του Πόθεν Εσχες όταν ξαναγ’υρισε στην πολιτική το 2004. Θυμάναι επόιση τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο και τον Χάρυ Κλύν να τον κατηγορουν από τηλεοράσεως το 1999-2000 (αν θυμάμαι καλά) διότι δούλευε σαν ακαδημαικός εταίρος στο γνωστό Wοodrow Wilson της Ουάσιγκτον και βέβαια πληρωνόταν. Επίσης θυμάμαι πως δούλεψε στην Ρωσία και μετά στο Καζακστάν και γι αυτό έχασε την εδρα του στη Βουλή το 2007. Στα σίγουρα θα παίρνει και σύνταξη την οποία βέβαια και δικαιούται ο άνθρωπος απόλυτα αν σκεφθείς πόσες κρατήσεις έχει πληρώσεο όλα αυτά τα χρόνια – που σαν πολιτικός ήταν και δεοντολογικά αυμβίβαστο να δουλεύει αλλού. Εξ άλλου είναι βέβαια πως θα έβγαζε πολλά περισσότερα αν δεν ήταν όλα αυτά τα χρόνια στην πολτική και δούλευε στον ιδωτικό τομέα – ‘οπως απέδειξε αφού έφυγε από την Βουλή. Το ζήτημα ε’ίναι γιαίι μοναχα για τον Ανδιρναόπουλο νοιαζόσταε όλοι. Που δεν μπήκε και φτωχός στην πολιτκή. Οι άλλοι πολιτικοί – εντός και εκτός Βουλής – πως ζούνε; Κάνουν φορολογική δήλωση και τι ακριβώς περιλαμβάνει; Αν δεν έχουν άλλα έσοδα από τον μισθό τους και την πιθανή σύνταξη πως δικαιολογoυν πολυτελή σπiτια και επαύλεις χωρίς ούτε ημέρα εργασίας εκτός πολιτικής τα τελευταία 20 χρόνια ; Η μόνο ο Α. ενοχλεί επειδή είναι εναντίον του κρατισμού;
@liberal
Ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Ανδριανόπουλο δεν έχω. Θεωρώ άκρως υποκριτικό και αδιάκριτη έλλειψη συνέπειας και, ασφαλώς, αρχών – πολιτικών και ιδεολογικών- εκ μέρους κάποιου να καταφέρεται κατά του κράτους, να προπαγανδίζει υπέρ της μείωσης των κρατικών δαπανών, δηλ. μισθών και συντάξεων, ή της αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης από τη μια, και από την άλλη να εισπράττει εδώ και χρόνια μιαν μη ευκαταφρόνητη βουλευτική σύνταξη – αν κάτι τέτοιο συμβαίνει.
Η πολιτική του σταδιοδρομία, η συνεισφορά του ως πολιτικός, δεν δικαιολογεί επ’ουδενί τρόπω τέτοια «αποζημίωση» από το κράτος, αλλά αναγνωρίζω ότι δεν είναι ο μόνος που κινείται σε μια τέτοια αρένα. Τουλάχιστον η πλειοψηφία των υπολοίπων ομολόγων του διατηρούν ένα χαμηλό προφίλ – to put it mildly ή, έστω, κάποια προσχήματα.
Πρωην Ευρωπαίο
1)Η Ελληνική, δήθεν, αστική τάξη δομήθηκε μεταπολεμικά από τις τάξεις των δωσιλόγων-μαυραγοριτών και από τον φαβοριτισμό του σχεδίου Μάρσαλ. Τι πολιτικές αναδιανομής υπήρχαν τότε? Καμία. Αστική τάξη δεν υπάρχει στην Ελλάδα, πέραν των εφοπλιστών που δεν ασχολούνται και πολύ πλέον με την Ελλάδα.
2)Κανείς Έλληνας δεν είναι κρατιστής από βίτσιο. Όταν ο ιδιωτικός τόμεας δίνει μισθούς της πλάκας και συνθήκες εργασίας Κολομβίας, ξέρετε κάποιον ορθολογικά σκεπτόμενο που να μην προτιμάει το δημόσιο με λιγότερη δουλειά και υψηλότερο μισθό?
3)Ο δικομματισμός είναι-ήταν μια λύση απελπισίας, βέβαια και με τεράστια πελατείακα δίκτυα. Αλλά βρείτε μου ενα σοβαρό κόμμα ως αντιπρόταση στον δικομματισμό. Εκεί είναι ο φαύλος κύκλος και όχι το οτί μισεί ο λαός τους πλούσιους.
4)Το μόνο που θα δικαιολογούσε τον ισχυρισμό σας είναι η θέσμιση του λαικισμού με τη άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Καταλάβετε όμως πως το ΠΑΣΟΚ της εποχής απηχούσε μιας σειράς πολύ σημαντικών πολιτικών αιτημάτων που η ψευδοαστική τάξη έβλεπε αφ΄ υψηλού. Παράδειγμα, την διάχυση ευημερίας σε κοινωνικά στρώματα εκτός των υπολογισμών του πολιτικού συστήματος μέχρι την χούντα. Ακόμα και ο εκσυγχρονισμός του οικογενειακού δικαίου, η ποδιά στα σχολεία, ο τραμπούκος εθνικόφρων δάσκαλος του σχολείου, η αγοραία εθνικοφροσύνη κλπ ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ κοινωνικά ζητήματα. Το ΠΑΣΟΚ τα εξέφρασε, προς ζημίαν της χώρας. Όμως την ίδια στιγμή οι άλλοι έκαναν πως δεν ήξεραν.
(58) – Ο Γ.Ράλλης έβγαλε την ποδιά και έβαλε την Δημοτική
59 – Την ποδιά την κατάργησε το ΠΑΣΟΚ σε όλη την εκπαίδευση το 1982.
«τότε η πραγματικά παραγωγική αστική τάξη θα εκτοπίσει την λίστα των (υποθέτω) παραδειγμάτων τοπικής διαφθοράς που αναφέρετε. Και όσοι άπ αυτούς έχουν πραγματικές παραγωγικές ικανότητες θα βρούν φυσικό διέξοδο σε παραγωγικό επιχειρείν αντί να ασχολούνται με την μοιρασιά των χρημάτων που πολιτικοί κατάσχουν από το περιορισμένο και καταδιωγμένο εναπομένον παραγωγικό τμήμα της ελληνικής επιχειρηματικής δραστηριότητας.»
Συμφωνώ απολύτως και το προσυπογράφω.
Τώρα ότι δεν υπάρχει/δεν υπήρξε αστική τάξη στην Ελλάδα είναι επιεικώς βλακείες, όμως δυστυχώς ευρέως διαδεδομένες και στην διανόηση. Αυτή είναι μία από της ενδείξεις του επιπέδου των κοινωνικών επιστημών στην Ελλάδα.
Να μου πείτε κύριε ποιοί την αποτελούν. 3-4 θα τους αναφέρω Λάτσης, Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, Παπαλεξόπουλος, Στασινόπουλος. Και οι Έλληνες εφοπλιστές που δραστηριοποιούνται εκτός χώρας. Αν εννοείτε τον Άκτωρα, τον ΔΟΛ, τις κατασκευαστικές και όλους τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες αστική τάξη, ζήτω που καήκαμε.
Is it the «large pot», or the «wealthy» you disagree with?
I disagree with both.Traditionally, it was always the middle and lower class that carried and still carry the burden. The tax rates you mentioned affect all and mostly those with a lower income. Unless you define «the wealthy» differently.
Εξαιρετικό το νέο άρθρο του Τάκη Μίχα:
Μήπως πρέπει να ενισχυθεί η φοροδιαφυγή;
Μια στιγμή, Κύριοι,
δηλαδή,
Αστική Τάξη είναι μόνον οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι εφοπλιστές ???
- Εγώ νόμιζα οτι τα κριτήρια είναι διαφορετικά, μάλλον εξαρτώμενα απο την νοοτροπία και όχι απο το χρήμα και μόνον…………
@ larson,
Απάντησε ο Spyridon44 στο #65.
«Η ελληνική κρίση δεν συνδέεται με την διεθνή. »
XAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXA
κάτσε να πάρω μια ανάσα
XAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXA
Τι καιρό κάνει στον πλανήτη σας;
Δεν έχει νόημα να ασχοληθεί κανείς με τέτοιες ανοησίες. Όποιος θέλει να καταλάβει τη σχέση της διεθνούς κρίσης με την ελληνική μπορεί να διαβάσει την αρθρογραφία του chief economics commentator των Financial Times Martin Wolf (πολύ χαρακτηριστικό άρθρο αυτό: http://www.ft.com/cms/s/0/19da1d26-fa2f-11de-beed-00144feab49a.html?nclick_check=1, θέλει συνδρομή αλλά με τσάμπα registration μπορείτε να διαβάζετε 10 το μήνα.)
Τα νούμερα που δίνει ο ΑΑ για τον κρατικό προϋπολογισμό είναι πολύ μακριά από τα πραγματικά. Ρίξτε μια ματιά για του λόγου το αληθές: http://www.mof-glk.gr/proypologismos/2010/books/proyp/index.html πάτε στο Εισηγητική Έκθεση -> κεφάλαιο 3, στον πίνακα 3.7 σελίδα 11 του pdf η ανάλυση των δαπανών.
Ο καθένας μπορεί να έχει ότι πολιτικά πιστεύω θέλει αλλά όταν είναι δημόσιο πρόσωπο οφείλει τουλάχιστον να μην λέει χοντρά ψέμματα / να μην κάνει χοντρά λάθη (όπως το βλέπει κανείς – εγώ είμαι κακόπιστος και πιστεύω το πρώτο).
Στην αρχή με οργή, στη συνέχεια με συγκατάβαση διάβασα το άρθρο αυτό του κ. Ανδριανόπουλου, βλέποντας τι αναγκάζεται να πει, ο άνθρωπος, για να βγάλει το μαύρο άσπρο !
1) Είναι μεγάλος ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα ?
Μεγάλος σε σχέση με τι ? Με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες του χώρου του κ. Ανδριανόπουλου ή με τις άλλες χώρες τις ΕΕ, ας πούμε ? Εμείς νομίζουμε το 2ο.
Αντίθετα με τον κ. Ανδριανόπουλο που πετάει νούμερα χωρίς να αναφέρει πηγές εμείς θα αναφέρουμε. Λοιπόν:
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Yearbook, 2009 της Eurostat, το σύνολο των δημοσίων εσόδων έχουν φτάσει έως στο 41% του ΑΕΠ και το σύνολο των δημοσίων δαπανών έως το 44%, όταν στην ΕΕ των 27 τα αντίστοιχα ποσοστά είναι κατά μέσο όρο 45% και 46% Άρα, παιδιά, η Ελλάδα έχει συγκριτικά μικρότερο δημόσιο τομέα από ότι ευρωπαίοι εταίροι.
2) Ποιό είναι το κόστος της μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων ?
30 δις ετήσια λεει ο κ. Ανδριανόπουλος, αντίθετα ο Ελληνικός προϋπολογισμός για το 2009 αναφέρει 25,5 δις μαζί με τις συντάξεις.
Οι δαπάνες της μισθοδοσίας αποτελούν το 70% των ετησίων εξόδων του κράτους λεει ο κ. Ανδριανόπουλος. Αν έκανε την πράξη θα εύρισκε ότι ακόμη και αν δεχόμαστε το 30 δις, αυτό θα σήμαινε ότι οι συνολικές ετήσιες δημόσιες δαπάνες είναι 42,86 δις. Αντίθετα, για το 2009 οι Πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου είναι 59,03 δις, ενώ μαζί με τα τοκοχρεολύσια φτάνουν τα 100,5 δις, επομένως το ποσοστό των μισθών και συντάξεων επί των συνολικών δαπανών πέφτει από το 70% στο 28% περίπου, ακόμη κι αν δεχτούμε τα 30 δις του κ. Ανδριανόπουλου. Συγκρίνετε τώρα τα 25,5 δις των μισθών και συντάξεων, (ή έστω τα 30 του κ. Ανδριανόπουλου), με τα 41,4 δις που πληρώσαμε το 2009 για τοκοχρεολύσια, και θα δείτε που πάει η μερίδα του λέοντος του κρατικού προϋπολογισμού: Σε 5 – 6 χρηματοπιστωτικούς καρχαρίες, όχι στους δημοσίους υπαλλήλους κ. Ανδριανόπουλε. Επίσης τα τοκοχρεολύσια το 2009 δεν είναι 20% που αναφέρετε αλλά 41,2% των συνολικών δημοσίων δαπανών (τελικά, δεν τα πάτε καλά με τα νούμερα…)
3) Φοβερό και το εύρημα της σύγκρισης 10 ετών μισθοδοσίας δημοσίων υπαλλήλων με το συνολικό χρέος της χώρας. Σύγκριση δηλ. ενός μεγέθους – flow (profit & Loss) με ένα μέγεθος στατικό (Balance sheet) !!! Εκτός αν το «εύλογον» της σύγκρισης προκύπτει από τη ρεαλιστική περίπτωση να υπάρξει ένα κράτος χωρίς καθόλου υπαλλήλους !!! Με τέτοια κόλπα και για να δώσουμε έμφαση σε ό,τι θέλουμε θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε 15 ή 25 ή όσων μας χρειάζεται, ετών μισθοδοσίες υπαλλήλων με το ένα ή το άλλο μέγεθος.
Τέλος, να αναφέρω ότι δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, αντίθετα εργάζομαι εδώ και 22 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα. Φυσικά και δεν είμαι ευχαριστημένος από το κράτος. Θα ήθελα ένα πιο αποτελεσματικό και δίκαιο κράτος. Από αυτό όμως το σημείο μέχρι την παράθεση παραπλανητικών στατιστικών υπάρχει μεγάλη απόσταση. Επίσης δεν αισθάνομαι ότι ο «εχθρός» είναι το κράτος. Αντίθετα είναι το μεγάλο κεφάλαιο (στο οποίο εργάζομαι) που καθόλου δεν παίζει με όρους ανταγωνισμού στην αγορά, παρά βασίζει τα κέρδη του στην αφαίμαξη του δημοσίου, δηλαδή όλων μας…
Σκεφτείτε παρακαλώ έστω και μία μεγάλη εταιρεία που ο μεγαλύτερος πελάτης της να μην είναι το δημόσιο !!!
Νομίζω το πρόβλημα είναι η έλλειψη παραγωγικότητας, όχι οι αριθμοί. Επιπλέον, το δημόσιο οπως είναι σήμερα, βάζει τρικλοποδιά στον ιδιωτικό τομέα.
Κατά τα άλλα:
«προσφάτως βρέθηκε με την επίσημη αποστολή στο Αμπού Ντάμπι (Κατσέλη, Παμπούκης) και ο αδελφός τού πρωθυπουργού, κ. Νίκος Παπανδρέου. Με ποια ιδιότητα, αλήθεια; Απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως σ’ ένα άλλο. Σ’ εκείνο που αφορά τις κρατικές δαπάνες, για την περιστολή των οποίων κόπτεται η κυβέρνηση Παπανδρέου: με έξοδα του κράτους πήγε στο Αμπού Ντάμπι ο κ. Ν. Παπανδρέου… Την ίδια ώρα, ουδείς γνωρίζει ακριβώς πόσες και ποιες νέες επιτροπές έχουν συσταθεί, ενώ -με τον νόμο Ραγκούση- ο πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να συγκροτεί επιτροπές για όποιο θέμα και πεδίο επιθυμεί, ανεξαρτήτως εκείνων που υπάρχουν στα υπουργεία… Εσχάτως η στήλη πληροφορήθηκε ότι σε κεντρικό υπουργείο έχουν προσληφθεί στα μέσα Δεκεμβρίου 15 νομικοί σύμβουλοι, κομματικοί οι περισσότεροι, οι οποίοι πήραν και τα αναδρομικά των μηνών Οκτωβρίου, Νοεμβρίου! (Θα επανέλθουμε, όταν καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε με τον αρμόδιο υπουργό)… Αν ληφθεί υπόψιν και το φιάσκο με τους Γραμματείς των υπουργείων, τους επικεφαλής των Οργανισμών κτλ., προκύπτει σαφώς ότι η σημερινή κυβέρνηση ουδόλως υπηρετεί πειστικά μέχρι στιγμής τις εξαγγελίες για αξιοκρατία, πάταξη της σπατάλης και συμμάζεμα του κράτους.»
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=13/03/2010&s=o-typos-twn-hlwn
Το ελληνικό πολιτικο σύστημα. Αηδία.
«… για το 2009 οι Πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου είναι 59,03 δις, ενώ μαζί με τα τοκοχρεολύσια φτάνουν τα 100,5 δις, επομένως το ποσοστό των μισθών και συντάξεων επί των συνολικών δαπανών πέφτει από το 70% στο 28% περίπου, … Συγκρίνετε τώρα τα 25,5 δις των μισθών και συντάξεων, (ή έστω τα 30 του κ. Ανδριανόπουλου), με τα 41,4 δις που πληρώσαμε το 2009 για τοκοχρεολύσια, και θα δείτε που πάει η μερίδα του λέοντος του κρατικού προϋπολογισμού: Σε 5 – 6 χρηματοπιστωτικούς καρχαρίες, … Επίσης τα τοκοχρεολύσια το 2009 δεν είναι 20% που αναφέρετε αλλά 41,2% των συνολικών δημοσίων δαπανών (τελικά, δεν τα πάτε καλά με τα νούμερα…)»
Αχ αυτά τα νούμερα! Αν π.χ. το κράτος δανειζόταν μόνο με ετήσια έντοκα γραμμάτια τα «τοκοχρεολύσια» θα ανέρχονταν στο 86% των ετήσιων δαπανών. Δεδομένου όμως ότι τι χρέος ανανεώνεται και δεν εξοφλείται, αν βάζαμε στον υπολογισμό, ως δαπάνη του προϋπολογισμού, μόνο τους τόκους, π.χ. με 3%, τότε το νούμερό μας θα ήταν γύρω στο 15%.
Για τους «χρηματοπιστωτικούς καρχαρίες» τι να πω. Ο καρχαρίας φταίει, ή μήπως αυτος που μας οδήγησε στα δόντια του?
Άκουσα ότι οι φωστήρες του υπουργείου οικονομικών ετοιμάζονται να βάλουν τεκμήριο στα τετραγωνικά χωρίς να συνυπολογίσουν τις αντικειμενικές αξίες. Με τη μέθοδο τους βγαίνει φτωχότερος αυτός που έχει σπίτι 100 τμ στην Εκάλη από αυτόν που έχει 120 τμ στον Αγ. Παντελεήμονα!
Γεώργιος Στάικος,
πολύ καλή η παρατήρησή σου.
Φυσικά όλα τα νούμερα, ακόμη και τα σωστά μπορούν να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι θα έπρεπε στις δημόσιες δαπάνες να υπολογίζονται μόνο οι τόκοι.
Για το 2009 τα χρεολύσια ήταν 29,1 δις ενώ οι τόκοι 12,3 δις, άρα περίπου 12% των συνολκών δαπανών.
Μία λογική (που δεν την ενστερνίζομαι απόλυτα), είναι ότι μιλάμε για τοκοχρεολύσια (όχι μόνο για τόκους) επειδή οι δανειστές όλα αυτά τα χρόνια έχουν πάρει πίσω το κεφάλαιό τους προ πολλού. Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του περίπου 297 δις ευρώ μόνο σε τοκοχρεολύσια.
Επίσης, πέραν του «κανονικού» δανεισμού, τα τελευταία χρόνια έχουν εκτιναχθεί τα βραχυπρόθσμα δάνεια του δημοσίου. Έτσι, το 2009 το δημόσιο πλήρωσε 41,4 δις σε τοκοχρεολύσια, όπως αναφέρουμε πιο πάνω, αλλά επιπλέον και 42,7 δις σε δαπάνες για βραχυπρόθεσμους τίτλους του δημοσίου, (ειδικές εκδόσεις ομολόγων και βραχυπρόθεσμη ταμειακή διευκόλυνση). Σύνολο εξυπηρέτησης 84,1 δις ευρώ, δηλαδή 142% των πρωτογενών δαπανών του δημοσίου, αλλά επειδή είμαι οπαδός της λογικής δεν έσπευσα να κάνω τέτοιες «τραβηγμένες» συγκρίσεις στο σχόλιό μου.
[...] 9 Μαρτίου άρθρο του κ. Ανδριανόπουλου με τον τίτλο «Ποιος πρέπει τελικά να πληρώσει την κρίση;» όπου, εν συντομία, αποσυνδέει την ελληνική κρίση από [...]
Φίλε Ανδριανόπουλε,
που τα βρήκες τα νούμερα αυτά……..??? Τα έφτιαξες μόνος σου? Γιατί ο
ΟΑΣΑ άλλα στοιχεία δίνει εντελώς σε αντίθετη κατεύθυνση. Τελικά μου φαίνεται ότι ο καθένας συμπεριλαμβανομένου και της αφεντιάς σου έχει τα δικά του στοιχεία να πει.
Αλήθεια που δουλεύεις και ζεις?? Πόσους φόρους πληρώνεις?? δώσε στη δημοσιότητα τα φορολογικά σου στοιχεία.
Με τιμή
άνεργος
Να μας ενημερώσετε επίσης επιτέλους εάν λαμβάνετε βο(υ)λευτική σύνταξη…