Η «big babble» του ειδικού μας βάρους στη διεθνή σκηνή

Μαρ 10th, 2009 | | Κατηγορία: Πέτρος Τατούλης | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Τελικά το περίφημο ρητό του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή «έξω πάμε καλά» ακολουθεί και αυτό την φρενήρη κάθετη πτώση, όπως όλοι οι υπόλοιποι κυβερνητικοί χειρισμοί. Οι πανηγυρισμοί και οι επευφημίες για την εκλογή Ομπάμα και την ανάληψη της προεδρίας του ΟΑΣΕ από τη χώρα μας είχαν απ’ότι φαίνεται πολύ μικρή διάρκεια ζωής. Μετά την επίσημη επίσκεψη της ΥπΕξ των ΗΠΑ κας. Κλίντον στη γείτονα χώρα και την ανακοίνωση της εκεί επίσημης επίσκεψης του κ. Ομπάμα τον προσεχή Απρίλιο τα χαμόγελα πάγωσαν και οι ελπίδες μας τελείωσαν. Δεν μένει πλέον καμία αμφιβολία ότι η γειτονική χώρα αναβαθμίζεται στρατηγικά, καθίσταται σημαντικός παίχτης στα θέματα της Μέσης Ανατολής και ενδυναμώνεται η θέση της στο κυπριακό ζήτημα.

Οι υπεραισιόδοξες διαρροές από την τελευταία επίσκεψη της Ελληνίδας Υπουργού Εξωτερικών απεδείχθησαν προφανώς αναληθείς και παραπλανητικές. Οι όποιες οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις, τις οποίες έντεχνα είχαν παρουσιάσει ως το «δυνατό χαρτί» της ελληνικής διπλωματίας, δεν είναι ικανές να ενισχύσουν την εξωτερική μας πολιτική διότι λείπουν ορισμένα πολύ βασικά στοιχεία.

Δεν είναι δυνατόν τη σήμερον ημέρα να συνεχίζουμε να μιλάμε με όρους παρωχημένους, εθνικιστικούς και άκρως επικίνδυνους

Ουσιαστική κατάρτιση και ολοκληρωμένη, μακρόπνοη εθνική στρατηγική χαραγμένη πάνω σε ρεαλιστικές βάσεις και λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές ιδιαιτερότητες και τάσεις της διεθνούς σκηνής. Δεν είναι δυνατόν τη σήμερον ημέρα να συνεχίζουμε να μιλάμε με όρους παρωχημένους, εθνικιστικούς και άκρως επικίνδυνους. Δεν είναι τυχαίο που τίποτα από όσα οι ιθύνοντες του Υπουργείου Εξωτερικών περίτρανα διαφημίζουν, δεν αποδεικνύονται από κανένα πραγματικό γεγονός και το μόνο που καταφέρνουν είναι να διατηρούν μέτωπα ανοιχτά. Ποιος αγνοεί ότι όλο και πιο έντονα γίνεται σήμερα κουβέντα για την κατάσταση της τουρκικής και μακεδονικής μειονότητας στις βόρειες περιοχές της χώρας μας; Εννοείται ότι δεν μπαίνω στη διαδικασία να εξηγήσω αν υπάρχει ή δεν υπάρχει τέτοιου είδους μειονότητα.

Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι σοβαρό να στρουθοκαμηλίζουμε, να το παίζουμε υπεράνω και να προσποιούμαστε ότι όλα βαίνουν καλώς. Οι εξελίξεις τρέχουν και συνήθως μας προσπερνάνε. Περίτρανη απόδειξη το ζήτημα με τη γειτονική χώρα της ΠΓΔΜ. Η λύση ήταν στα χέρια μας (θυμηθείτε όλοι το πακέτο Πινέιρο) και εμείς απλά την πετάξαμε ελέω τακτικισμών και επικοινωνισμών για εσωτερική κατανάλωση. Αυτά τα λάθη που κάναμε είκοσι χρόνια πριν, τα συνεχίζουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επικοινωνίζουμε και τακτικολογούμε, «τουρκολογούμε» και «σκοπιανοποιούμε» αναλόγως την περίοδο και τι έχει αυτή να μας προσφέρει.

Η λύση ήταν στα χέρια μας (θυμηθείτε όλοι το πακέτο Πινέιρο) και εμείς απλά την πετάξαμε ελέω τακτικισμών και επικοινωνισμών για εσωτερική κατανάλωση

Η ιστορία με το Βουκουρέστι είναι πολύ πρόσφατη. Σχεδόν ένα χρόνο μετά τίποτα δεν έχει κεφαλαιοποιηθεί. Είναι ωστόσο, γεγονός ότι ανεβάζοντας τους τόνους στην ελληνοσκοπιανή διένεξη , ο κ. Γκρούεφσκι έχει επιτύχει θεαματική συσπείρωση του σλαβομακεδονικού στοιχείου, καλλιεργώντας ανθελληνικό κλίμα μετά το Βουκουρέστι. Μεσούσης μάλιστα και προεκλογικής περιόδου. Το ζήτημα είναι αν, ακολουθώντας κι εμείς αυτήν την υπερπατριωτική έξαψη, εξυπηρετούμε την αναβάθμιση των δικών μας θέσεων στη διεθνή σκηνή. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει.

Η υιοθέτηση ακραίων θέσεων και υψηλών τόνων σε ένα ζήτημα, του οποίου τον κάκιστο χειρισμό πληρώνουμε ακόμη, μπορεί να “ανακουφίζει” έναν κίβδηλο και μη ρεαλιστικό πατριωτισμό κάποιων ακραίων στοιχείων, αλλά επί της ουσίας προσφέρει στον κ. Γκρούεφσκι μια καλή ευκαιρία να ανεβάσει ανθελληνικές στροφές και να αλιεύσει ψηφοφόρους.

Και γι’αυτό το θέμα βέβαια ήταν μεγάλη η χαρά μας που εξελέγη ο κ. Ομπάμα. Ελπίζω ειλικρινά να μη μετανιώσουμε και γι’αυτή τη χαρά. Κάτι για το οποίο φυσικά δεν θα έχει ευθύνη ο Αμερικανός Πρόεδρος, αλλά η για ακόμη μία φορά κοντόφθαλμη και «προσωπική» χάραξη της εξωτερικής μας πολιτικής.

Πέτρος Τατούλης

4 σχόλια
Leave a comment »

  1. Πετρο αντε τωρα στα αζητητα της πολιτικης

  2. Τι λές βρε μαλάκα; Η Τουρκία έχει 60 εκατομμύρια κόσμο και ώς αποτέλεσμα είναι δυνητικά περιφερειακή υπερδύναμη, ενώ Η Ελλάδα έχει 10 εκατομμύρια κόσμο και είναι μία μικρή χώρα. Το ότι οι Τούρκοι δεν κατάφερναν να αναδείξουν το μέγεθος τους εδώ και κάτι δεκαετίες οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην μαλακία τους, και όχι στις «προσπάθειες» της Ντόρας (να γλύψει την κατουρημένη ποδιά των Η.Π.Αμερικάνων ή να κάνει το ΥΠΕΞ χώρο διαφήμισης της πολιτικής της καριέρας).

    Όσο γιά τις περίφημες αναφορές στις μειονότητες μας, ποιός δίνει σημασία εάν ο Βοσκόπουλος και ο Ντεντέ δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα ονόματα της αρεσκέιας τους στους συλλόγους τους, πέρα άπό κάποιους υστερικούς Βαλκάνιους; Τι το φοβερό έγραψε η ΜακΝτούγκαλ ή ο Χάμαμπεργκ εναντίον της Ελλάδας δηλαδή, στο οποίο αξίζει να δίνουμε σημασία; ΤΙΠΟΤΑ. Θα μας κλάσουν τα αρχίδια στον Ο.Η.Ε. και στην Ε.Ε., εκεί έχουν να ασχοληθούνε με σοβαρά προβλήματα, δεν έχουνε χρόνο γιά μαλακίες…

    Από την άλλη οι Τούρκοι ακόμα ξεθάβουν πτώματα από πηγάδια στο Κουρδιστάν, ειδικά τώρα με την αποκάλυψη της υπόθεσης Εργκένεκον, και ο παγκόσμιος τύπος αναφέρει τα δέοντα βεβαίως, αντίθετα με τα κλάματα μερικών κακομοίρηδων που θέλουν και καλά να το παίζουν μειονοτική παράγοντες αλλά κατά βάθος δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους η ίδια.

    Άντε παπάρα ξύπνα, που μου πίστευες και στην Μπακογιάννη και στις σχέσεις της με την «Μαμά-Αμερική», λες και εσύ δεν θα ήθελες και εσύ το 1/10 των διασυνδέσεων του Μητσοτακεϊκού.

    Υ.Γ.

    Με εκείνο το υπόστεγο στην Σαντορίνη τι έγινε; Γιατί δεν σε πήγανε μέσα γιά ήθική αυτουργία σε φόνο όπως πολύ σωστά είπε ο Πάγκαλος;

  3. It’s bUbble, not bAbble

  4. χααααααααααααααααααααααααααααααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Σχολιαστε