H Σαρία στη Θράκη προσβάλλει όλους μας
Μαρ 26th, 2008 | Φώτης Περλικός| Κατηγορία: Φώτης Περλικός |
Email This Post
|
Print This Post
|
Το καθεστώς της Σαρίας είναι ένα μεσαιωνικό και βάρβαρο δίκαιο που αγνοεί πλήρως τις κατακτήσεις των πολιτών στα ατομικά τους δικαιώματα τους τελευταίους αιώνες. Είναι μια μορφή δικαίου που η συντριπτική πλειοψηφία του ισλαμικού κόσμου έχει απορρίψει και ξεπεράσει (με εξαίρεση χώρες όπως η Σαουδική Αραβία ή το Αφγανιστάν της διακυβέρνησης των Ταλιμπάν).
Είναι προσβολή για τη χώρα μας να είμαστε η μοναδική περιοχή της Ευρώπης που το απαράδεκτο αυτό δίκαιο εξακολουθεί να ισχύει. Είναι όμως ασύγκριτα πιο προσβλητικό για τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες να υφίστανται διακρίσεις με την εφαρμογή πάνω τους αυτού του δικαίου. Διακρίσεις που παραβιάζουν και το Σύνταγμα και κυρωμένες από την χώρα μας διεθνείς συμβάσεις.
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της χαιρετίζει τη σημαντική απόφαση, με μεγάλη συμβολική αλλά και ουσιαστική σημασία, που έλαβε το Μονομελές Πρωτοδικείο της Ροδόπης. Η απόφαση αυτή αμφισβητεί ευθέως την, μέχρι τώρα, ισχύ και εφαρμογή του «ιερού ισλαμικού νόμου» στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και αναγνωρίζει στις γυναίκες της μειονότητας ίσα κληρονομικά δικαιώματα με τους άντρες. Η απόφαση αυτή είναι ένα πρώτο βήμα για την εξάλειψη των διακρίσεων μεταξύ των πολιτών λόγω της Σαρίας.
Στην απόφαση επισημαίνεται ότι: «….οι δικαιοδοτικές αρμοδιότητες του μουφτή, δεν θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση της παραβίασης ατομικών δικαιωμάτων των μουσουλμάνων, τα οποία προστατεύονται ρητά από το Σύνταγμα όσο και από την ευρωπαϊκή Σύμβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ρώμης και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο των Παρισίων….Η εφαρμογή αναχρονιστικών διατάξεων που ίσχυαν σε μεταβατικές περιόδους ιστορικά και πολιτειακά, δεν μπορεί να αφαιρέσει δικαιώματα και να αντιμετωπίσει δυσμενώς τις Ελληνίδες μουσουλμάνες, κατά παρέκκλιση μάλιστα της συνταγματικής αρχής της ισότητας των φύλων και της ισονομίας των πολιτών.»
Φυσικά μια απόφαση ενός δικαστηρίου δεν φτάνει. Πρέπει να έχει και συνέχεια. Χρειάζεται σαφής και ξεκάθαρη νομοθετική παρέμβαση για αποκτήσει νόημα η επιταγή του Συντάγματος για ισονομία και ισότητα. Μια παρέμβαση που κανένα κόμμα εξουσίας δεν έχει τολμήσει να διατυπώσει, αφήνοντας την Θράκη στην κοινωνική καθυστέρηση.
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι το μόνο κόμμα που υπερασπίζεται στο πρόγραμμά του την «κατάργηση της εφαρμογής του ισλαμικού νόμου (Σαρία) σε περιοχές της ελληνικής επικράτειας όπου ισχύει σήμερα (Θράκη) και εφαρμογή του ελληνικού δικαίου στο σύνολο της χώρας για όλους ανεξαίρετα τους πολίτες. Αφαίρεση από τους μουφτήδες της μουσουλμανικής μειονότητας κάθε δικαιοδοτικής αρμοδιότητας και περιορισμός του ρόλου τους στα αυστηρά θρησκευτικά τους καθήκοντα. Η ανάδειξη των μουφτήδων της μουσουλμανικής μειονότητας θα πρέπει να είναι εσωτερικό της ζήτημα το οποίο δεν δικαιούται να ρυθμίζει το κράτος»
Η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων αυτοπροσδιορισμού ατόμων και ομάδων δεν πρέπει να είναι επιλεκτική και να ισχύει κατά περίπτωση αλλά πρέπει να είναι ενιαία, καθολική και θεσμική στο πλαίσιο ενός σύγχρονου κράτους δικαίου.
εχω γραψει πολλα στο μπλογκ μου και στο jihadwatch.org του Robert. Πρεπει να τελειωσει η υποθεση μια και καλη. Ειναι ντροπη.
Τρέμω όσους αναλαμβάνουν εργολαβία τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά χωρίς αυτούς τους ποίους αφορούν και τα δίνουν μια νέα διάσταση: αυτή που τους βολεύει. Έτσι εγκαθιστούν μια ιδιότυπη ελευθερία στο μυαλό τους, που στην ουσία είναι αυτό που οι σύγχρονοι ονομάζουν τυραννία.
Δεν υπάρχουν καλά και κακά ανθρώπινα δικαιώματα, κι όλοι έχουν δικαίωμα σε αυτά…
Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο σας κ. Περλικέ. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά, ότι σε θέματα μειονοτήτων, ανεξιθρησκίας, ατομικών δικαιωμάτων, προσωπικών δεδομένων, οι Φιλελεύθεροι έχουν πολύ σωστές απόψεις, είναι απόψεις που συγκλίνουν με την ανανεωτική αριστερά.
Χαιρετίζω κι εγώ την απόφαση του ελληνικού δικαστηρίου να θεωρήσει δικαίωμα ενός μέλους της μουσουλμανικής κοινότητας να επιλέγει να μην υπόκειται στον θρησκευτικό νόμο της Σαρίας. Μέχρις εκεί όμως. Ποτέ δεν θα καλούσα το κράτος να επιβάλει την κατάργηση της Σαρίας σε αυτούς, λίγους ή πολλούς, που την θεωρούν ως τον νόμο που διέπει τις προσωπικές τους σχέσεις ως μέλη της συγκεκριμένης εθνοθρησκευτικής κοινότητας.
Θα συμφωνήσω δε με τον Ανώνυμο σχολιαστή ως προς την άποψη του ότι δεν υπάρχουν καλά και ανθρώπινα ανθρώπινα δικαιώματα. Το δικαίωμα μάλιστα στην ελευθερία περιλαμβάνει και τον σεβασμό της υιοθέτησης απόψεων αναχρονιστικών, μεσαιωνικών και βαρβάρων.
Τέλος η υπεράσπιση των δικαιωμάτων είναι ενιαία, καθολική και θεσμική για όποιον όμως ατομικά το ζητήσει. Δεν επιβάλλεται δια νόμου από το κράτος.
Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση. Το κράτος οφείλει να καταργήσει την Σαρία ως επίσημο ισχύον δίκαιο για να προστατεύσει τα ατομικά δικαιώματα (τα οποία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα και ξεκαθαρίζονται με Διεθνείς Συμβάσεις που η χώρα μας έχει υπογράψει και κυρώσει και που η Σαρία παραβιάζει κατάφορα. Δεν είναι καθόλου αόριστες ή επιλεκτικές έννοιες). Οφείλει να την καταργήσει διότι δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η ισχύς του κράτους προκειμένου να επιβάλλεται ένας νόμος που παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα. Και σε καμία περίπτωση η ιδιότητα του μέλους μιας εθνοθρησκευτικής κοινότητας δεν είναι πάνω από την ιδιότητα του πολίτη και δεν μπορεί να γίνει αφορμή ώστε μέλη αυτής της κοινότητας να στερούνται των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των πολιτών.
Από κει και πέρα όσα μέλη επιλέγουν εθελοντικά να λύνουν τις διαφορές τους με την Σαρία είναι ελεύθερα να το πράξουν. Είναι διαφορετικό να έχει αυτό το μεσαιωνικό δίκαιο ισχύ νόμου του κράτους με ότι συνεπάγεται αυτό (άρα να εφαρμόζεται επί ανθρώπων που δεν το δέχονται) και διαφορετικό να είναι μέσο επίλυσης μιας διαφοράς το οποίο όλα τα αντίδικα μέρη ελεύθερα επιλέγουν και ανανγωρίζουν και δεν χρειάζεται πουθενά η παρέμβαση του κράτους για την εφαρμογή της απόφασης.
Για τη Σαρία οφείλατε να γνωρίζατε ότι οι αποφάσεις της επικυρώνονται από ελληνικό πρωτοδικείο, οπότε προσοχή με τα δάκρυα και τους ορυμαγδούς… Επίσης η Σαρία οφείλετε να γνωρίζετε ότι ήταν πάγιο αίτημα της Ελληνικής μωαμεθανικής μειονότητας. Αυτά για τους αυτοπροσδιορισμούς.
Α και κάτι άλλο μια και μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, για τους μειονοτικούς της νοτίου Αλβανίας, και το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση θα βγάλετε καμιά ανακοίνωση; Ή μήπως αυτοί δεν έχουν δικαιώματα αυτοπροσδιορισμού;
@ Περλικός
Με το συλλογισμό σας βάζετε ένα θέμα το οποίο μου φαίνεται ότι είναι κεντρικό στην φυσιογνωμία της ΦΣ. Τόσο εσείς όσο και η ΦΣ είστε ένθερμοι υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολύ ωραία μέχρι εδώ. Προχωράτε όμως παραπέρα και ζητάτε από το κράτος να επιβάλλει την εφαρμογή των δικαιωμάτων. Προσέχτε, όχι να τα υπερασπιστεί όταν παραβιάζονται, αλλά να τα επιβάλλει ακολουθώντας τα διδάγματα του Ρολς υποθέτω. Επ’αυτού υπάρχει ένα θαυμάσιο βιβλίο του Chandran Kukathas: The Liberal Archipelago: A Theory of Diversity and Freedom, Oxford University Press, 2003. Ο Kukathas αρνείται το βασικό ερώτημα που θέτει ο Ρολς: τι θα πρέπει το κράτος, ή η κυβέρνηση ή «εμείς» να επιτρέπουμε σε μια καλή και ευνομούμενη κοινωνία; Ποιός είναι ο ρόλος της πολιτικής εξουσίας όσον αφορά την προώθηση της, και από ποιές αρχές θα έπρεπε να καθοδηγείται αυτή η προσπάθεια. Με άλλα λόγια βάσει ποιών αξιών θα πρέπει να «ζουμε».
Η άποψη του συγγραφέα με την οποία συμφωνώ είναι ότι δεν είναι καθόλου δουλειά του κράτους να επιβάλλει οποιοδήποτε σύστημα αξιών. Αναφέρει μάλιστα και το παράδειγμα θρησκευτικών ομάδων που παρεμποδίζουν στις γυναίκες να βγαίνουν από το σπίτι και ελεύθερα να ακολουθούν ανεξάρτητες καριέρες. Λέει λοιπόν (και συμφωνώ μαζί του) ότι αν το κράτος επιβάλλει σε αυτές τις ομάδες να σταματήσουν αυτές τις πρακτικές θα παραβιάσει τις συνειδήσεις αυτών που θέλουν να συνεχίσουν να ζουν με αυτές τις πρακτικές. Το δικαίωμα στην ελευθερία είναι απόλυτο. Οι άνθρωποι θα πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι να συμμετέχουν σε ομάδες που αρνούνται την ίδια την αρχή της ελευθερίας και της ανοχής. Το μόνο που πρέπει πάσει θυσία να διασφαλίζει το κράτος είναι η ελευθερία του κάθε μέλους της ομάδας να αποχωρεί από αυτή αν έτσι πιστεύει. Πράγμα που η συγκεκριμένη απόφαση δικαστηρίου το διασφάλισε και γι’αυτό την χαιρετίζω. Αλλά μέχρις εκεί.
Συγγνώμη για το μακροσκελές του ποστ. Ελπίζω να μην καταχράστηκα της φιλοξενίας σας.
Για τη Σαρία οφείλατε να γνωρίζατε ότι οι αποφάσεις της επικυρώνονται από ελληνικό πρωτοδικείο, οπότε προσοχή με τα δάκρυα και τους ορυμαγδούς…
απαντηση = δυστυχως τα κειμενα ειναι γραμμενα στην αραβικη γλωσσα- προ κεμαλικη τουρκικη γραφη που κανεις στο πρωτοδικειο δεν την ξερει και απλως το πρωτοδιικειο εγκρινει διχως να ξερει τι γραφει. Για πιο πολλα δες σχετικο ντοκυμοντερ των φακελων πριν κατι χρονια.
Τα κείμενα της Σαρία απ’ όσο γνωρίζω έχουν μεταφρασθεί τουλάχιστον στα αγγλικά αλλά νομίζω και στα ελληνικά. Το αν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους τα ελληνικά δικαστήρια είναι άλλο θέμα, που κάνει το πρόβλημα με την δήθεν «επιβολή» της Σαρίας να μην υφίσταται, γιατί τότε έχουμε κακοδικία όλοι μας.
Γεγονός, για μένα τουλάχιστον, είναι ότι η ΦΣ ήταν άστοχη για μια ακόμη φορά στις ανακοινώσεις της, ειδικά σε θέματα πολιτικού «φιλελευθερισμού». Γι’ αυτό έγραψα ότι «Τρέμω όσους αναλαμβάνουν εργολαβία τα ανθρώπινα δικαιώματα». Και η ΦΣ προσπαθεί να αναλάβει το ρόλο του μεγαλοεργολάβου.
Εσύ φίλε ανώνυμε νομίζω τρέμεις γενικά τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εσύ φίλε Ισίδωρε βγάζεις συμπεράσματα από μόνος σου…
@pelerin
«Η άποψη του συγγραφέα με την οποία συμφωνώ είναι ότι δεν είναι καθόλου δουλειά του κράτους να επιβάλλει οποιοδήποτε σύστημα αξιών.»
Δεν είναι δυνατό να υπάρξει κράτος που δεν επιβάλλει ένα σύστημα αξιών. Ένα τέτοιο κράτος δεν θα δρούσε ποτέ γιατί η δράση, η επιλογή να πράξεις το Α και όχι το Β, η θέσπιση ενός νόμου που επιβάλλει το Α και θεωρεί παράνομο το Β σημαίνει πως προτιμάς το Α και όχι το Β, πως θεωρείς το Α αξία και το Β όχι.
Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο του κ. Περλικού.
Α και κάτι άλλο μια και μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, για τους μειονοτικούς της νοτίου Αλβανίας
Θέλουν και αυτοί να έχουν Σαρία και δεν το ξέραμε;
Επίσης η Σαρία οφείλετε να γνωρίζετε ότι ήταν πάγιο αίτημα της Ελληνικής μωαμεθανικής μειονότητας.
Το θέμα δεν είναι αν βγαίνει ένας τύπος με μούσια και λέει «εκπροσωπώ την κοινότητα». Το θέμα είναι να πηγαίνει η γυναίκα στο κοσμικό δικαστήριο για τα κληρονομικά της και να παίρνει το μερίδιο που της αναλογεί. Αν ήθελε να χαρίσει την περιουσία της ή να την χωρίσει ατιμωρητί ο άνδρας της επειδή φόρεσε κοντομάνικο, μπορούσε να το κάνει και μόνη της. Δεν χρειάζεται να την υποχρεώσει κανείς. Η εμμονή στην διατήρηση διαφορετικού νομικού καθεστώτος για τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας είναι ΑΤΙΜΙΑ. Ατιμία γιατί τους θεωρούμε κατώτερους ώστε να μην εκπροσωπούνται από τον ελληνικό νόμο και οι αδύνατοι στην κοινότητά τους να μην έχουν προστασία. Η ΤΙΜΗ επιβάλλε την προστασία των αδυνάτων, και όχι να θυσιάζονται σε σκοπιμότητες. Το πρόβλημα δεν είναι αν θέλουν οι μουσουλμάνοι να πηγαίνουν σε ισλαμικά δικαστήρια. Μπορεί όποιος θέλει να παραιτηθεί των δικαιωμάτων του. Το πρόβλημα είναι ότι υποχρεώνονται να πηγαίνουν σε αυτά τα δικαστήρια.
Κατά τούτο το ελληνικό κράτος είναι χειρότερο του οθωμανικού: οι τζίμμηδες (χριστιανοί-εβραίοι) είχαν δικά τους δικαστήρια, αλλά μπορούσαν αν ήθελαν να λύνουν τις διαφορές τους και στα δικαστήρια του οθωμανικού κράτους. Στην Ελλάδα δεν έχουν οι μουσουλμάνοι την δυνατότητα να πηγαίνουν στα «χριστιανικά» δικαστήρια. Μια διάταξη ας πούμε της Σαρία λέει ότι για κάθε μαρτυρία μουσουλμάνου απαιτούνται οι μαρτυρίες 3 χριστιανών για να τις αντισταθμίσουν. Είναι ποτέ δυνατόν ελληνικό δικαστήριο να δέχεται τέτοιες διατάξεις με κραυγαλέα καταπάτηση της ισότητας απέναντι στον νόμο;
Γενικά υπάρχει μια αντιμετώπιση ουσιωδώς ρατσιστική απέναντι στους μουσουλμάνους. Η ποιότητα που τους καθορίζει είναι η θρησκεία τους και όχι το ότι είναι Έλληνες πολίτες. Το ότι κάποιος είναι εθνικά Τούρκος δεν του αφαιρεί την ελληνική υπηκοότητα, ούτε τον κάνει πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Μπορεί να είναι και γαύρος ποδοσφαιρικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πηγαίνει σε διαφορετικό δικαστήριο. Κι επειδή η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι γαύροι- κι ο υποφαινόμενος- το αθλητικό δίκαιο πρέπει να αντικατασταθεί από το δίκαιο του γαύρου. Αφού ο γαύρος εκπροσωπεί την ελληνική οπαδική «κοινότητα» δια της πλειοψηφίας των οπαδών.
Η πιο επικίνδυνη ρητορική αφορά όμως ακριβώς στο δικαίωμα τους αυτοπροσδιορισμού. Η επίσημη θέση της Ελλάδας όταν απαγορεύει διάφορα σωματεία με επωνυμία «τουρκικός» είναι ότι άλλο το δικαίωμα συλλογικού αυτοπροσδιορισμού και άλλο το δικαίωμα ατομικού αυτοπροσδιορισμού. Παρολαυτά, ενώ ισχυριζόμαστε ότι ο καθένας μόνο ατομικά μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί, ταυτόχρονα θεωρούμε ότι αυτοπροσδιορίζεται υποχρεωτικά συλλογικά ως μέλος μιας κοινότητας και αυτό έχει συνέπειες πάνω του! Ας αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε: ατομικό ή συλλογικό αυτοπροσδιορισμό.
Ένα δεύτερο θέμα υφέρποντος φασισμού αφορά στον επίκληση της πλειοψηφίας: αφού οι περισσότεροι μουσουλμάνοι θέλουν να πηγαίνουν σε ισλαμικά δικαστήρια, όλοι οι μουσουλμάνοι πρέπει να πηγαίνουν σε ισλαμικά δικαστήρια. Μα αυτό δεν είναι δικαίωμα της πλειοψηφίας των μουσουλμάνων. Είναι επιλογή τους που δεν μπορεί να επιβληθεί σε όλους χωρίς να ρωτηθούν, ειδικά αυτούς που δεν έχουν συμφέρον να δικάζονται με πολύ δυσμενέστερους για τους περισσότερους Έλληνες πολίτες νόμους.
Ας αγιάσει το χέρι του δικαστή που υπέγραψε αυτήν την απόφαση.
@ Ευάγγελος Πολυμερόπουλος
Οι μειονοτικοί της Νοτίου Ελλάδας – Βόρειας Ηπείρου κατά αυτούς, θέλουν να μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς φόβο και σε τελική ανάλυση θέλουν η περιοχή τους να αλλάξει χέρια, για όσο αξίζει αυτό!
Αυτά περί μουσουλμάνων κι αυτοπροσδιορισμών δεν τα κατάλαβα. Κι αν δύο μουσουλμάνοι θέλουν να πάνε σε θρησκευτικό δικαστήριο για τη λύση του γάμου τους πρέπει να είναι ελεύθεροι να το κάνουν! Και κανένας εργολάβος ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν μπορεί να το απαγορεύσει!
Ειναι ξεκάθαρος φασισμός και κομμουνισμός κι ότι άλλο απολυταρχικό σκεφτεί κανείς, να τους αφαιρεθεί αυτό το δικαίωμα. Κι ο ελληνικός νόμος είναι ξεκάθαρος, και δίνει επιπλέον προστασία με την επικύρωση από λαϊκό δικαστή.
Στα θέματα αυτοπροσδιορισμού των Τούρκων στην Ελλάδα, νομίζω ότι ο γνωστός νόμος που συζητάμε τώρα, τους έδωσε τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα που αποζητούσαν για δεκαετίες. Κάθε επίθεση στο νόμο αυτό είναι επίθεση στα ανθρώπινα δικαιώματα…
@Αντικειμενιστής
Το κράτος δεν πρέπει να επιβάλει σύστημα
α) Η Σαρία στην Θράκη ΔΕΝ είναι προαιρετική. Είναι το δίκαιο με το οποίο ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ δικάζονται διαφορές όσως είχαν την ατυχία να γεννηθούν μουσουλμάνοι στην Θράκη. Γι’αυτό έχει μεγάλη σημασία η πρόσφατη απόφαση.
β) Η απόφαση ενός ελληνικού δικαστηρίου ΔΕΝ συνιστά νομολογία, όπως πχ στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο. Γι’αυτό η απόφαση από μόνη της, χωρίς νόμο της Βουλής, δεν συνεπάγεται ότι όποιο μέλος της μειονότητας καταφύγει στα κοσμικά κρατικά δικαστήρια θα αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο (όπως άλλωστε δεν γινόταν ως τώρα).
γ) Όπως είπα και πριν, όποιοι θέλουν να λύνουν τις διαφορές τους εκτός των μηχανισμών του κράτους, μπορούν να το κάνουν με όποιο τρόπο θέλουν (είτε με τη Σαρία, είτε με τον κώδικα του Χαμουραμπί, είτε όπως αλλιώς συμφωνήσουν). Αυτό προϋποθέτει ότι ΚΑΙ τα δυο αντίδικα μέρη ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ και ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ με τη χρήση αυτού του μέσου. Εκεί όμως ΔΕΝ απαιτείται καμία παρέμβαση του κράτους (άρα ανάγκη νόμου) γιατί πρόκειται για μια ιδιωτική διαφορά επιλυόμενη με ιδιωτικά μέσα.
δ) Το πρόβλημα είναι όταν τα δύο μέρη ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ σε κάποιο ιδιωτικό μέσο επίλυσης της διαφοράς τους. Εκεί το κράτος προσφέρει αυτόν τον μηχανισμό. Τα χαρακτηριστικά λοιπόν αυτού του μηχανισμού επίλυσης συζητούμε και επ’αυτού μας ενδιαφέρει να προστατεύεται η ισότητα και η ισοπολιτεία, γιατί μόνο αυτός ο μηχανισμός έχει ισχύ νόμου.
ε) Οποιοσδήποτε νόμος οφείλει να μην παραβιάζει το Σύνταγμα. Αυτός είναι ο σκοπός του Συντάγματος. Να θέτει τους περιορισμούς στην εξουσία του κράτους και να ορίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας νόμος. Νόμοι όπως της Σαρίας έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα γιατί παραβιάζουν κατοχυρωμένα δικαιώματα σε αυτό. Αυτά είναι στοιχειώδη ζητήματα πολιτικού φιλελευθερισμού.
O «όχι σαν τους άλλους» ανώνυμος φαίνεται ότι είναι ευφυής άνθρωπος. Επειδή δεν νομίζω ότι δεν καταλαβαίνει αυτά που διαβάζει, μου δίνει την εντύπωση ότι απλά θέλει να δημιουργεί εντυπώσεις. Για παράδειγμα σε αυτήν την συζήτηση προσπαθεί να μας αποδώσει τον τίτλο του «εργολάβου» (=»λάβαμε» από κάποιον/κάποιους να εκτελέσουμε ένα «έργο») ενώ ταυτόχρονα διαστρεβλώνει τα δεδομένα του προβλήματος. Τί ακριβώς κάνει εδώ ο ανώνυμος; Επικαλείται το δικαίωμα δύο μουσουλμάνων που συναινούν στην λύση ενός προβλήματός τους με την Σαρία προκειμένου να δικαιολογήσει ένα καθεστώς που επιβάλει σε δύο μουσουλμάνους που ΔΕΝ συμφωνούν σε αυτό να εκδικάσουν το πρόβλημά τους με βάση την Σαρία. Πάει παρακάτω ισχυριζόμενος ότι το να μην είναι η Σαρία υποχρεωτική και μην έχει ισχύ νόμου συνιστά απαγόρευση σε δύο μουσουλμάνους που ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ να λύσουν ιδιωτικά μια διαφορά τους. Με βάση αυτήν την λαθροχειρία εκτοξεύει τους συνθισμένους χαρακτηρισμούς περί εργολαβίας, φασισμού, κομμουνισμού κτλ. Είναι όμως πασιφανές για οποιονδήποτε κοιτάει με λίγη αντικειμενικότητα το πρόβλημα ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται όταν κάποιος υποχρεώνεται να δικαστεί με ένα μεσαιωνικό δίκαιο όταν ΔΕΝ το επιθυμεί (όπως χιλιάδες γυναίκες της μειονότητας ως τώρα), και όχι όταν εφαρμόζεται ένα δίκαιο σύμφωνο με το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συνθήκες.
Για τον pelerin, όχι δεν χρειάζεται να φτάσω στον Rawls για βρω επιχειρήματα. Αυτά που συζητάμε είναι στον πυρήνα του πολιτικού φιλελευθερισμού και ξεκινούν από τον Locke και την Δεύτερη Πραγματεία περί Διακυβέρνησης. Το πρόβλημα είναι αυτό: Το μόνο που πρέπει πάσει θυσία να διασφαλίζει το κράτος είναι η ελευθερία του κάθε μέλους της ομάδας να αποχωρεί από αυτή αν έτσι πιστεύει. Για να διασφαλιστεί αυτό απαιτείται νόμος. Το δικαστήριο δεν παράγει νόμο στην χώρα μας, άρα μια αποφασή του μπορεί να βοηθήσει έναν άλλο δικαστή αλλά δεν τον δεσμεύει. Η διασφάλιση αυτής της ελευθερίας απαιτεί την κατάργηση της υποχρεωτικότητας της Σαρίας. Ο νόμος μπορεί να έχει μόνο τα χαρακτηριστικά που του επιτρέπει το Σύνταγμα. Η Σαρία δεν τα έχει και μόνο ως ιδιωτικό μέσο επίλυσης διαφορών συναινούντων αντιδίκων μπορεί να υπάρχει χωρίς να παραβιάζει ατομικά δικαιώματα.
Να προσθέσω και κάτι ακόμα. Μίλησα για ΑΤΙΜΙΑ γιατί η τιμή επιβάλλει την προστασία των αδυνάτων. Ο νόμος οφείλει να προασπίζει τα δικαιώματα των αδυνάτων. Χρέος κάθε έντιμου ανθρώπου είναι να σκέφτεται τι θα έκανε αν βρισκόταν στην θέση αυτή – να βάλλει τον εαυτό του στα παπούτσια μια γυναίκας από τον Εχίνο λ.χ. που κάπνισε στον άνδρα της να την χωρίσει και αυτή μέχρι τότε το μόνο που έκανε είναι να δουλεύει στα χωράφια που ανήκουν στον άντρα της ή που πεθαίνει ο πατέρας της όταν αυτή βρίσκεται στην ηλικία των 13 ετών και μένει χωρίς λεφτά και υποχρεώνεται να παντρευτεί έναν σαραντάχρονο. Ποια προστασία έχουν αυτά τα άτομα; Σκεφτείτε τώρα ότι μια γυναίκα να πρέπει να κάνει ένσταση για να πάει σε ελληνικό δικαστήριο πώς θα αντιμετωπιστεί από τον περίγυρό της τον κοινωνικό στις πρωτόγονες συνθήκες που επικρατούν στα χωριά της Θράκης και αν τολμά να πει δεν θέλω και να διαφοροποιηθεί δημόσια. Θυμίζει λίγο το επιχείρημα αυτών που ήταν υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Αυτοί που δεν θέλουν μπορούν να μην το γράφουν. Μα τι επιχείρημα είναι αυτό! Να δηλώνεις ότι είσαι διαφορετικός και να πρέπει να κάνεις επανάσταση για να πας κόντρα στο ρεύμα και όλα αυτά τα απαιτούν από γυναίκες που δεν βγήκαν λ.χ. ποτέ παραέξω από το χωριό τους. Και η υποσημείωση είναι ότι η κοινότητα το απαιτεί, κοινότητα λέγοντας κάποιους που βγαίνουν και μιλάνε στο όνομα όλων χωρίς να τους εκπροσωπούν. Ας μιλά ο καθένας μόνο για τον εαυτό του. Ας υπάρξει ένας νόμος για όλους κι από εκεί και πέρα ας έχει επιλογή να κάνει ό,τι νομίζει περαιτέρω. Όχι σε βάρος των αδυνάτων όμως. Γιατί θεωρούμε δεδομένη την συναίνεση σε κάτι για ανθρώπους που ποτέ δεν ρωτήθηκαν και ποτέ δεν είχαν επιλογή. Ουσιωδώς αποτελεί μια ρατσιστική-αποικιοκρατική νοοτροπία: ο νόμος αυτός είναι καλός για αυτούς τους ανθρώπους, εγγράφοντας πολιτιστικά δεδομένα στην ατομική συνείδηση του καθενός. Κάποτε ρώτησαν την ευρωπαϊκή επίτροπο για θέματα δικαιωμάτων τι χρειάζεται την δημοκρατία η Βιρμανία, αφού δεν είχε ποτέ-πορφανώς οι Βιρμανοί δεν θέλουν δημοκρατία! Και απάντησε μνημειωδώς: «φυσικά και την θέλουν. ‘Οταν τους δόθηκε η ευκαιρία ψήφισαν μαζικά. Απλά ποτέ δεν τους δόθηκε η ευκαιρία». Αν μια από τις κατακτήσεις του παλιού φιλελευθερισμού ήταν το civil rights movement προσωπικά αποδέχομαι τον χαρακτηρισμό του εργολάβου, αφού καλόν έργο αναλαμβάνουμε.
Επαναλαμβάνω απλά ότι οποιαδήποτε απόφαση του μουφτή επικυρώνεται από πολιτικό δικαστήριο. Έτσι διασφαλίζεται ότι η απόφαση είναι σύννομη και δεν υπερβαίνει τον ελληνικό νόμο.
Η Ελλάδα έχει καταδικασθεί από ΕΔΑΔ διότι αμφισβήτησε αποφάσεις του μουφτή. Το απαράδεκτο της υπόθεσης απο τους «υπερασπιστές» των δικαιωμάτων είναι η a-priori υπόθεση ότι με τη Σαρία τα δικαιώματα των αντίδικων καταπατούνται, γι’ αυτό πρέπει να καταργηθεί.
Ο κ Περλικός βέβαια ανακαλεί ουσιαστικά από τη θέση της κατάργησης στη θέσης της εθελοντικής χρήσης της Σαρία. Ένα τραγελαφικό που δεν έχετε αναφέρει βέβαια, ότι η Σαρία αφορά μόνο τους μόνιμους κατοίκους της Θράκης και κανέναν άλλο μουσουλμάνο.
@Πολυμερόπουλος
Νομίζω ότι έχω ήδη απαντήσει. Και μόνο η προστασία από τα πολιτικά δικαστήρια, μέσω της επικύρωσης της απόφασης, διασφαλίζει όλα όσα φοβάσαι.
Η ανακοίνωση της ΦΣ θα έλεγα ότι ήταν στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που θέλει να προασπίσει. Εξ’ ου και ο χαρακλτηρισμός εργολάβος.
Το απαράδεκτο της υπόθεσης απο τους “υπερασπιστές” των δικαιωμάτων είναι η a-priori υπόθεση ότι με τη Σαρία τα δικαιώματα των αντίδικων καταπατούνται, γι’ αυτό πρέπει να καταργηθεί.
Έτσι είναι. Τα καταπατά a priori αφού εισάγει διακρίσεις έναντι του νόμου. Το δικαστήριο είναι σχετικό ως εγγύηση, αφού διαδοχικά δικαστήρια δέχτηκαν οι αποφάσεις ενός νομικού συστήματος που είναι ξένο προς το δικό μας έχουν ισχύ. Πιστεύετε ότι ο λόγος τριών χριστιανών αντιστοιχεί στον λόγο ενός μουσουλμάνου στο δικαστήριο; Ότι ο άνδρας έχει αυτόματα δικαίωμα να χωρίζει την γυναίκα του όταν φορά κοντομάνικο; Ότι αν ένας μουσουλμάνος αλλαξοπιστήσει, ο πιστός μουσουλμάνος που θα τον δολοφονήσει πρέπει να έχει ελαφρυντικά, αφού κάτι τέτοιο προβλέπεται από την Σαρία; Αυτό είναι ποινικό, αλλά αφού εμείς επίσημα αναγνωρίζουμε την σαρία στα αστικά γιατί όχι και στα ποινικά; Πρέπει η γυναίκα να μην μπορεί να χωρίσει τον άνδρα επειδή την ξυλοκοπεί; Αλλά αντίθετα το διαζύγιο να βγαίνει και εναντίον της, αφού μπορεί να χωρίσει τον άνδρα της αν δεν της κάνει παιδί και αποδειχθεί ότι ο άνδρας είναι ανίκανος; Να μπορεί να την χωρίσει ο άνδρας της χωρίς συνέπειες αν αυτή δεν του κάνει παιδί;
Όσον αφορά τα πρακτικά ζητήματα με την προστασία των γυναικών στην Θράκη, αυτά τα κάνουμε γαργάρα. Ανάφερα πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα όπου η σαρία είναι πολύ άσχημη για τις γυναίκες. Δεν μιλάμε θεωρητικά. Μιλάμε πρακτικά. Είναι σαφές ότι αν η γυναίκα θέλει να χαρίσει την περιουσία της στα αδέλφια της ή να χωρίσει από τον άνδρα της επειδή αυτός την δέρνει και να του παραχωρήσει όλα του τα δικαιώματά της, μπορεί να το κάνει και με μια απλή δηλωσή της στο κοσμικό δικαστήριο. Η σαρία επιβλήθηκε σε έλληνες πολίτες χωρίς να ερωτηθούν. Το γεγονός ότι οι γυναίκες δεν έχουν τα ίδια κληρονομικά δικαιώματα λ.χ. και τα ελληνικά δικαστήρια το επικυρώνουν δηλώνει ότι δεν υπάρχει προστασία. Και δεν υπάρχει προστασία γιατί το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει επίσημα την σαρία για μουσουλμάνους πολίτες, απαγορεύοντας ουσιαστικά στο δικαστήριο να διαφοροποιηθεί. Η σαρία είναι νόμος του κράτους. Τα δικαστήρια δεν μπορούν να λειτουργήσουν ενάντια στους νόμους του κράτους. Αυτά περί της προστασίας από τα πρωτοδικεία. Αντίθετα θα έπρεπε να μας εξηγήσει κανείς γιατί δεν υπάρχει προστασία από τα πρωτοδικεία στους έλληνες πολιτες μέχρι τώρα, αλλά αν και όταν υπήρχε θέμα θα μπορούσαν να προστατεύσουν αυτά τα δικαιώματα. Το αν και όταν υπάρχει απλά και μόνο γιατί η σαρία προστατεύεται νομικά. Εμείς ζητάμε να πάψει να προστατέυεται νομικά. Οι συμπολίτες μας εξακολουθούν να δικάζονται χωρίς να ερωτηθούν αν αυτό είναι που επιθυμούν. Ποιο κράτος του κόσμου έχει δυο νομικά συστήματα; Το Σουδάν και η Σομαλία ίσως. Ας πάει κάποιος όπου θέλει, μετά την κατάργηση της αναγνώρισης των ιεροδικείων ως επίσημων διανεμητών δικαιοσύνης και ας πει ότι είναι «ενάντια» στα «ανθρώπινα δικαιώματα». Και μετά θα γελάνε και οι πέτρες μαζί του. Όπως έλεγε ο λύκος στο αρνάκι του Αισώπου «ου συ με λοιδωρείς, αλλ’ ο τόπος».
Ο φιλελευθερισμός δεν προσδιορίζει τους ανθρώπους με βάση σε ποια κοινότητα ανήκουν. Αυτό είναι ανοησία, αφού θεωρεί κάποιος ότι έχει μια ιδιότητα λ.χ. μουσουλμάνος, τούρκος, γερμανός ή ό,τι άλλο που καταργεί όλες τις άλλες ιδιότητές του ή ότι αυτή έρχεται πρώτα από όλες τις άλλες. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι κοινός στον μαρξισμό και στον εθνικισμό: είσαι εργάτης λ.χ., η τάξη σου σε καθορίζει και δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό. Είσαι εβραίος/έλληνας/γερμανός, η φυλή σου ή το αίμα σου σε καθορίζει και δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό. Το ελληνικό κράτος πρέπει να αναγνωρίζει μια ιδιότητα: αυτή του έλληνα πολίτη. Το ελληνικό κράτος είναι τυφλό απέναντι σε όλες τις άλλες ιδιότητες πλην του έλληνα πολίτη. Το γεγονός ότι κάποιοι πολίτες είναι μουσουλμάνοι είναι αδιάφορο. Θα μπορούσαν να έχουν έρθει και από τον Σείριο. Τα δικαιώματα του έλληνα πολίτη είναι κοινά και σε έλληνες πολίτες που έχουν καταγωγή από τον Σείριο.
Έχω κάνει ενάμισυ χρόνο αγροτικός γιατρός σε ένα μικρός χωριό στην επαρχία. Τα ήθη και οι αντιλήψεις για την θέση της γυναίκας δεν διαφέρουν πολύ από την Κομοτηνή. Προτείνω, αφού αλλιώς με βάση τα όσα ακούμε, να επεκταθεί το καθεστώς διαφορετικού οικογενειακού δικαίου και στους έλληνες μη μουσουλμάνους συμπολίτες μας που έχουν διαφορετικές αντιλήψεις όσον αφορά στο οικογενειακό δίκαιο. Εξάλλου υπάρχει παραδοσιακό οικογενειακό δίκαιο που εφαρμοζόταν επί τουρκοκρατίας και στα σύγχρονα χρόνια με την ανοχή του κράτους. Αφού οι κοινότητες αυτές αυτό πιστεύουν, ποιοι είμαστε εμείς να τους στερήσουμε το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό; Ας μου πει κάποιος ένα λόγο αν ισχύει η σαρία στην Θράκη γιατί να μην ισχύει η «παράδοση» του χωριού στους γάμους στις κοινότητες της επαρχίας; Αν το θέλουν οι κοινότητες πάντα…Τα άτομα ποιος τα γράφει; Επίσης πρέπει να επανέλθει το άρθρο εκείνο του ελληνικού ποινικού κώδικα που δίνει ελαφρυντικά για τα εγκλήματα «τιμής». Αν οι κοινότητες το θέλουν πάντα.
Προσοχὴ στὰ συγχαρητήρια !
Ἂν ὁ μουσουλμάνος πιστεύει ὅτι τὸ Ἑλλαδικὸ κράτος θὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ δώσει στὴν γυναίκα του, μὲ τὴν ὁποία διαζευγνύεται, τὴν μισὴ περιουσία του, θὰ φροντὶσει νὰ παντρευτεῖ μὸνον ἐνώπιον τοῦ μουφτῆ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἡ θριαβεύσουσα στὶς ἑπόμενες ἐκλογὲς ΦΣ θὰ ἔχει ἀφαιρέσει τὶς ἀστικὲς ἁρμοδιότητες. Ὁ γὰμος του, λοιπὸν, θὰ ἱσχύει μὸνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δὲν θὰ τὸν ἀνακοινώσει στὸν Δήμαρχο. Ὅταν τὴν βαρεθεῖ τὴν γυναίκα, ἂς τολμήσει νὰ πάει αὐτὴ σὲ Ἑλληνικὸ δικαστήριο … Δὲν ἀποκλείεται νὰ μᾶς προκύψει καὶ τρομοκρατικὴ ὁμάδα ποὺ θὰ «ἐπικυρώνει» τὶς πνευματικὲς ἀποφέσεις τοῦ μουφτῆ. Κάτι σὰν τὴν μηδενικὴ «κοινὴ» ἐγκληματικότητα στὴν Βόρειο Ἰρλανδία ἐπὶ ἐποχής IRA.
Τὸ ζουμὶ τῆς ὑποθέσεως εἶναι ὅτι ἡ νεωτεριστικὴ νομολατρεία εἶναι ἐξ ἴσου ἀναποτελεσματικὴ καὶ πιθανώτατα πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρεία, νόθο τέκνο τῆς ὁποὶας τυγχάνει.
@ Περλικός
Κατ’αρχάς να σας ευχαριστήσω που βρήκατε τον χρόνο να απαντήσετε στο ποστ μου. Δεν αντιλαμβάνομαι όμως γιατί αναφέρεστε στον Λοκ. Έχω μεγάλες αμφιβολίες αν ο Λοκ (θεωρητικός των φυσικών δικαιωμάτων σε αντιπαράθεση με την επιβολή του νόμου από το κράτος χωρίς κοινωνικό συμβόλαιο) θα συμφωνούσε με την επιβολή από το κράτος κάποιου δικαιώματος. Η συζήτηση εν πάσει περιπτώσει για το αν το κράτος πρέπει να επιβάλει μια σειρά αξιών είναι πολύ μεταγενέστερη του Λοκ και προσδιορίζεται στο τέλος του 20ου αιώνα. Γι’αυτό και η αναφορά μου στον Ρολς.
Άλλωστε το δικαίωμα στην ελευθερία κατά Λοκ (και τον κλασσικό φιλελευθερισμό) είναι φυσικό δικαίωμα, απαραβίαστο και δεν χρειάζεται την νομοθετική ρύθμιση. Ούτε καν η αναφορά του στο Σύνταγμα απαιτείται, κι αν υπάρχει απλώς επιβεβαιώνει την ύπαρξη του φυσικού δικαιώματος και τίποτα περισσότερο. Με άλλα λόγια, για να ζει ένας άνθρωπος ελεύθερος δεν χρειάζεται την προστασία των νόμων. Οι νόμοι εξ’ορισμού αποτελούν περιορισμό της ελευθερίας η οποία γίνεται δεκτή μόνο μέσω κοινωνικού συμβολαίου. Πρέπει λοιπόν να αποδειχθεί ότι ο συγκεκριμένος νόμος της Σαρίας δεν έχει την αποδοχή της μουσουλμανικής κοινότητας. Αυτό όμως είναι υπόθεση της ίδιας της κοινότητας κι όχι κάποιων απ’έξω να το πουν.
@ Πολυμερόπουλο
Θέτετε ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα με το παραάδειγμα των ηθών της ελληνικής επαρχίας. Η κλασσική φιλελεύθερη άποψη στο ζήτημα που θέτετε είναι ότι το κράτος δεν έχει καμμία δουλειά να επιβάλλει οικογενειακό δίκαιο (πχ την υποχρεωτικότητα η γυναίκα όταν παντρεύεται να κρατά το πατρικό της όνομα και η απαγόρευση, ακόμα κι αν το θέλει, να πάρει το όνομα του συζύγου της που ισχύει στο δικό μας δίκαιο). Ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας είναι αυστηρώς ατομική υπόθεση μεταξύ συμφωνούντων ενηλίκων, οι οποίοι μόνον έχουν το δικαίωμα να διαμορφώσουν το πλαίσιο της έγγαμης συμβίωσης τους. Δεν είναι δουλειά του κράτους να τους πει πως θα ζήσουν τις ζωές τους, και πως θα διαχειριστούν τις περιουσίες τους.
Οτιδήποτε άλλο, λυπάμαι που το λέω, αλλά μικράν σχέση έχει με τον κλασσικό φιλελευθερισμό.
Επίσης ο αυπροσδιορισμός του ατόμου είναι απόλυτος. Αν κάποιος θέλει να αυτοπροσδιορίζεται μόνο ως εργάτης, ή μόνο ως ανήκων σε μια εθνική ομάδα, ή μόνο ως οπαδός μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, το γεγονός αυτό λέει πολλά για τον δείκτη ευφυίας του. Αλλά δεν μπορεί κανείς να του επιβάλλει δια νόμου να αυτοπροσδιορίζεται πολλαπλώς διότι ο μονοδιάστατος αυτοπροσδιορισμός είναι βλακώδης σε μια σύγχρονη κοινωνία. Ή δεν μπορεί κανείς να του επιβάλλει να αυτοπροσδιορίζεται αφηρημένα ως άτομο, γιατί ο προσδιορισμός του καθενός ως άτομο αποτελεί το άθροισμα μίας, μερικών, ή πολλαπλών συνιστωσών τις οποίες το άτομο μόνο του επιλέγει.
Το πρόβλημα είναι όχι το πώς αυτοπροσδιορίζεται το άτομο, αλλά το πώς εμείς a priori θεωρούμε ότι αυτοπροσδιορίοζεται. Σε όλους τους Έλληνες πολίτες θεωρούμε ότι προέχει ο αυτοπροσδιορισμός ως ελλήνων πολιτών, ανεξαρτήτως ομάδας ποδοσφαιρικής, θρησκευτικού, εθνικού, σεξουαλικού ή άλλου προσανατολισμού. Ειδικά στους μουσουλμάνους όμως πολίτες της Θράκης-ακόμα πιο ενδιαφέρον, της Θράκης μόνο και όχι του Γκαζιού στην Αθήνα λ.χ.- το θρήσκευμα θεωρούμε ότι προέχει ως αυτοπροσδιορισμός, έναντι οποιουδήποτε άλλου. Γιατί; Το κόλπο είναι σε αυτήν την φράση: «πρέπει λοιπόν να αποδειχθεί ότι ο συγκεκριμένος νόμος της Σαρίας δεν έχει την αποδοχή της μουσουλμανικής κοινότητας». Το ερώτημα αλλάζει δραματικά αν αλλάξουμε μια λεξούλα: των διαδίκων εκεί που λέει της κοινότητας, αφού οι άλλοι δεν μπορούν να αποφασίζουν για το πώς εσύ θα λύνεις τις διαφορές σου! Αν ισχύει για το κράτος που δεν μπορεί να επιβάλλει οικογενειακό δίκαιο, πολλώ δε μάλλον για «κοινότητα».
Το επιχείρημα περί του ότι το κράτος δεν μπορεί να επιβάλλει οικογενειακό δίκαιο κλπ. είναι καθαρά θεωρητικό, αφού οι πολίτες προσφεύγουν στο κράτος ή στον μουφτή ο οποίος έχει την υποστήριξη του κράτους στην επιβολή των αποφάσεών του, για να επιλύσει τις διαφορές του. Ζήτημα συμφωνίας είναι η προσφυγή στο μουφτή, ζήτημα συμφωνίας είναι η προσφυγή στο κράτος. Το να σου πάρει ο άλλος την μισή περιουσία δεν καταλαβαίνω σε τι διαφέρει για το αν σου την πάρει επειδή ήταν προίκα σε σένα ή επειδή στην καταπάτησε. Υπάρχει και αυτή η διάσταση. Αν δεν κατέφευγαν στα δικαστήρια, μπορούσε η γυναίκα λ.χ. να χαρίσει την περιουσία της ελεύθερα και χωρίς μουφτήδες και χωρίς ελληνικό κράτος. Ακόμα χειρότερα, βάσει ποιου δικαίου θα δικάσει το ελληνικό κράτος αν αποφασίσει η γυναίκα να καταφύγει στο ελληνικό κράτος;Και δεν απαντάται το ερώτημα που τέθηκε: αν κάποιος ανήκει στην κοινότητα, αλλά δεν θέλει να δικάζεται με τους νόμους αυτής, πρέπει το ελληνικό κράτος να τον υποχρεώνει να έχει δυσμενή μεταχείριση, αφού αυτός είναι ο αδύνατος της υποθέσεως, ή αλλιώς να γίνεται αντάρτης και στιγματισμένος κοινωνικά; Δεν πρέπει να προκαταλαμβάνουμε τις αποφάσεις των πολιτών. Είμαστε σίγουροι για το τι θέλει το αδύνατο μέρος της υποθέσεως; Ας δοθεί η ευκαιρία στους πολίτες να έχουν επιλογή και μετά μπορούμε να συζητάμε για το ποιος επιβάλλει τι σε ποιον. Εγώ, όπως το βλέπω, οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας δεν έχουν επιλογή. Ακόμα και η σαρία που επιβλήθηκε στην Θράκη, επιβλήθηκε από κάποια κακώς εννούμενη υποχρέωση του ελληνικού κράτους προς ένα τρίτο συμβαλλόμενο μέρος, άσχετο με την επιθυμία των μουσουλμάνων. Θεωρήθηκε απλά ότι αυτή θα ήταν η επιθυμία τους.
Το προβλημα ειναι θελουμε ναι η οχι πολυπολιτισμικη κοινωνια. Ειναι απλο. Αν δεχτουμε το δικαιωμα στην πολυπολιτισμικοτητα καποιων ομαδων οχι μονο την Σαρια οφειλουμε να αναγνωρισουμε αλλα και οτιδηποτε αλλο πολιτιστικο τους παραγομενο οσο απεχθες και αν ειναι για εμας,
Αν απο την αλλη δεν πιστευουμε στον πολιτιστικο σχετικισμο και την πολυπολιτισμικοτητα αλλα σε ενα melting pot τοτε η Σαρια ειναι απαραδεκτη. Διαλεγουμε κα παιρνουμε. Προτιμω το δευτερο
Δὲν εἶναι μόνον οἱ μουσουλμάνοι συμπολίτες μας ποὺ δὲν ἔχουν ἐπιλογὴ! Τὸ νὰ μεγαλώσεις μέσα σὲ μιὰ κοινωνία συνεπάγεται μερικὲς ὑποχρεώσεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖς νὰ ἀπαλλαγεῖς. Γιὰ παράδειγμα, παραιτεῖσαι ἀπὸ τὸ καθ΄ὅλα φυσικὸ δικαίωμά σου νὰ ἀποπατεῖς σὲ δημοσὶα θέα. Μὲ τὰ σημερινὰ μέσα ὑγιεινῆς ἡ ἀπαγὸρευση εἶναι μιὰ ἀκὸμα κοινωνικὴ προκατάληψη, Ἀλλὰ οἱ γονεῖς ἐπιμὲνουν νὰ τὴν διδάσκουν (μὲ ἀπὶστευτο κόπο καὶ κόστος) στὰ παιδιά τους. Ἀντιστοίχως, οἱ μουσουλμάνοι γονεῖς διδάσκουν στὰ κορίτσια τους ὅτι εἶναι ὑποχρέωσή τους νὰ παραιτοῦνται τῆς περιουσίας ὅταν τίς διώξει ὁ ἄντρας τους. Τὸ νὰ ἔρθει ὁ ἀστυφύλακας, ὑπάλληλος τοῦ Ἑλλαδικοῦ κράτους, καὶ νὰ ἐπιβάλλει τὸ ἀντίθετο σημαίνει νὰ χάσει τό Ἑλλαδικὸ κράτος καὶ τὴν λίγη ἀξιοπιστία ποὺ τοῦ μένει. Ἀντὶστοιχα παθαίνει τὸ κράτος, ἂν προσπαθήσει νὰ περιορίσει καταπατητὴ γῆς σὲ περιοχὴ ὅπου τὸ ἐθιμικὸ δίκαιο ποὺ παραδέχεται ἡ πλειοψηφία δὲχεται τὴν καταπάτηση κτήματος ἀπὸντος ἐπὶ μακρὸν ἰδιοκτήτου. Εἰδικῶς ἡ περίπτωση τῆς Σαρίας στὴν Θράκη θέλει μεγαλύτερη ἀνοχὴ διότι οἱ καταπατητὲς δὲν εἶναι τόσο πιθανὸν νὰ κηρύξουν ἱερὸ πόλεμο. Ἄλλο ὅτι στὰ Ζωνιανὰ τὸ ἐπεχείρησαν …
@Πολυμερόπουλο,
Το πρόβλημα είναι θεωρητικό, αφού έχουμε συμφωνήσει στην ορθότητα (και αναγακαιότητα) της απόφασης του δικαστηρίου. Επιτρέψτε μου να πω ότι περιπτωσιολογείτε στην επιχειρηματολογία σας, πράγμα που δεν διευκολύνει την συζήτηση πάνω στο βασικό θέμα που ετέθη ως σχόλιο στο ποστ του Περλικού. Αν δηλαδή το κράτος νομιμοποιείται (στο πλαίσιο μιας θεώρησης των πραγμάτων από την μεριά του κλασικού φιλελευθερισμού) να επιβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ή αν πρέπει να περιοριστεί στην διασφάλιση της μη καταπάτησης τους.
Σε αυτό, κλείνοντας, δεν έχω τίποτα να προσθέσω από το τσιτάτο του Hayek που έχετε θέσει ως μία από τις εναλλασόμενες προμετωπίδες στην κεντρική σελίδα αυτού του site.
There is all the difference in the world between treating people equally and attempting to make them equal.
pelerin επιμένω, διαβάστε πάλι την Δεύτερη Πραγματεία να δείτε ότι σε πολλά σημεία ο Locke υπερασπίζεται την ισονομία χωρίς να αναγνωρίζει καμία εξαίρεση (πχ παρ 94), κάτι ριζοσπαστικό για τις κοινωνίες του 17ου και 18ου αιώνα. Ο Locke ήταν υπερασπιστής του νόμου και του κράτους, όχι της φυσικής κατάστασης (state of nature). Ο πολιτικός φιλελευθερισμός στηρίζεται εδώ και 3 αιώνες στα θεμέλια τις ισονομίας (που παραβιάζει το καθεστώς της Σαρίας).
Οι δικές σας ενστάσεις δεν αφορούν ουσιαστικά την διάκριση μεταξύ μουσουλμάνων της Θράκης και υπόλοιπων πολιτών που δημιουργεί το ισχύον καθεστώς, αλλά το τί προβλέπει το Σύνταγμα και οι νόμοι που εφαρμόζονται σε όλους του υπόλοιπους. Η ένστασή σας θα ίσχυε αυτούσια ακόμα και αν δεν υπήρχε μουσουλμανική μειονότητα ή η Σαρία. Γι’ αυτό είναι μια εντελώς άλλη συζήτηση.
Επαναλαμβάνω, η Σαρία πρέπει να καταργηθεί γιατί όλοι οι Έλληνες πολίτες πρέπει να έχουν την ίδια ακριβώς πρόσβαση στο ίδιο νομικό πλαίσιο και την ίδια προστασία από το κράτος, την οποία σήμερα η υποχρεωτικότητα της Σαρίας αρνείται. Το περιεχόμενο αυτού του πλασίου μπορεί να συζητηθεί και πόσο πολύ και πού μπορεί το κράτος να επεμβαίνει, αλλά δεν αφορά την παρούσα συζήτηση (ή τουλάχιστον την αρχική μου τοποθέτηση).
Επίσης, παρερμηνεύετε τον Hayek στο quote που έβαλα. Ο Hayek υπερασπίζεται το treating people equal (=ισονομία, ισότητα έναντι του νόμου) σε σχέση με την ισότητα του αποτελέσματος που επιδιώκει μια σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας ή ένα εκτεταμένο παρεμβατικό κράτος που attempts to make them equal.
Ἀντιστοίχως, οἱ μουσουλμάνοι γονεῖς διδάσκουν στὰ κορίτσια τους ὅτι εἶναι ὑποχρέωσή τους νὰ παραιτοῦνται τῆς περιουσίας ὅταν τίς διώξει ὁ ἄντρας τους. Τὸ νὰ ἔρθει ὁ ἀστυφύλακας, ὑπάλληλος τοῦ Ἑλλαδικοῦ κράτους, καὶ νὰ ἐπιβάλλει τὸ ἀντίθετο σημαίνει νὰ χάσει τό Ἑλλαδικὸ κράτος καὶ τὴν λίγη ἀξιοπιστία ποὺ τοῦ μένει.
Το βασικό επιχείρημα είναι το εξής: εμείς θεωρούμε εκ των προτέρων ότι επειδή έτσι δίδαξαν οι γονείς του στο κορίτσι έτσι θα θέλει να κάνει. Που το ξέρουμε; Αντίστοιχα στο παράδειγμα με τον καταπατητή, αν ο αδικημένος προσφύγει στο δικαστήρι σημαίνει ότι δεν δέχεται αυτόν τον νόμο! Το τι πιστεύουν όλοι οι άλλοι για μένα για το πώς πρέπει να φερθώ δεν με δεσμεύει επ’ουδενί! Δεν είμαι νομικός, άρα δεν θα μπω στις διαμάχες για θετικό νόμο, για de lege lata, de lege ferenda κλπ. που θίγετε για τον νόμο που εφαρμόζεται και το πώς θα έπρεπε να είναι,αφού δεν είναι ο τομέας μου και δεν έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα. Επισημαίνω απλά αυτό: ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις έχουμε προκαταλάβει την βούληση των ενδιαφερομένων μερών χωρίς να τους δώσουμε επιλογή. And that makes all the difference in the world. Η πρακτικότητα του ζητήματος έγκειται στο ότι αντί να εξετάζουμε την περίπτωση άτομο και το τι είναι διατεθειμένο να δεχτεί, το τσουβαλιάζουμε στην κατηγορία μουσουλμάνος. Ξαναλέω: το να πάει κάποιος στο δικαστήριο σημαίνει ότι δεν συμφωνεί με τον άλλο. Όποιος πάει στο δικαστήριο θέλει να έχει δικαιότερη μεταχείριση, όχι χειρότερη. Εάν στην κοινωνία μας ίσχυε καθολικά η σαρία, ενδεχομένως να μην υπήρχε θέμα, αφού δεν θα υπήρχε δικαιότερη μεταχείριση. Αλλά τώρα υπάρχει δικαιότερη μεταχείριση και την αρνούμαστε ακριβώς σε αυτούς που την ζητάνε από εμάς.
Και όπως είπα και πιο πριν: κατά τούτο το ελληνικό κράτος είναι χειρότερο του οθωμανικού – οι τζίμμηδες (χριστιανοί-εβραίοι) είχαν δικά τους δικαστήρια, αλλά μπορούσαν αν ήθελαν να λύνουν τις διαφορές τους και στα δικαστήρια του οθωμανικού κράτους. Στην Ελλάδα δεν έχουν οι μουσουλμάνοι την δυνατότητα να πηγαίνουν στα “χριστιανικά” δικαστήρια-τουλάχιστον όχι άμεσα.
@ Περλικό
Απ’ότι γνωρίζω από την αγάπη σας προς την πολιτική θεωρία και την πολιτική ευρύτερα ασχολείστε με τις έννοιες που μας παιδεύουν εδώ. Επίσης ασχολούμενος πρακτικά με την πολιτική, ως πρόεδρος κόμματος, λογικό είναι να πιστεύετε ότι ο πολιτικός πρέπει να πράττει. Να διαχειρίζεται δηλαδή την εξουσία και τους πόρους που του εμπιστεύεται η κοινωνία. Εκεί νομίζω βρίσκεται και ο πυρήνας της διαφωνίας μας.
Είναι λοιπόν απόλυτα κατανοητό (η παθιασμένη ενασχόληση με τα πράγματα πολλές φορές το προκαλεί) να σας ξέφυγε ότι εγώ μίλησα για φυσικά δικαιώματα και όχι για κατάσταση της φύσης. Ο Λοκ λοιπόν θεωρεί ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι φυσικά δικαιώματα και δεν εκχωρούνται από καμμία εξουσία. Προέρχονται δε από την κατάσταση του ανθρώπου στην φύση. Τα έχει δηλαδή μόνο εκ του γεγονότος ότι είναι άνθρωπος. Αυτό το λέει για να αντικρούσει, την κυριαρχούσα στην εποχή κατάσταση, τα δικαιώματα και οι νόμοι να αποτελούν προνόμια που εκχωρούσαν κατά βούληση ο μονάρχης και/ή οι κατά τόπον φεουδάρχες. Τα δικαιώματα αυτά λοιπόν είναι τρία: ζωής, ελευθερίας και περιουσίας.
Για την καλύτερη διασφάλιση των θεμελιωδών αυτών δικαιωμάτων, ο άνθρωπος εντάσσεται με συμβόλαιο σε κοινωνία με άλλους ανθρώπους. Εκεί λοιπόν διαμορφώνεται ένα πλαίσιο Νόμων που πρέπει να αντικατοπτρίζουν το φυσικό δίκαιο. Οικειοθελώς λοιπόν το άτομο εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο, ως συμβαλλόμενος, με δικαίωμα όμως αποχώρησης αν δεν του αρέσει κάτι στο μέλλον.
Μια που τσιτάρετε, με βάζετε στον πειρασμό, με την άδεια σας, να το κάνω κι εγώ. Λέει λοιπόν ο Λοκ:
134. The great end of Mens entring into Society, being the enjoyment of their Properties in Peace and Safety, and the great instrument and means of that being the Laws establish’d in that Society; the first and fundamental positive Law of all Commonwealths, is the establishing of the Legislative Power; as the first and fundamental natural Law, which is to govern even the Legislative it self, is the preservation of the Society, and (as far as will consist with the publick good) of every person in it.
Όργανο λοιπόν ο Νόμος για να χαιρόμαστε τα φυσικά μας δικαιώματα. Η προάσπιση δε της κοινωνίας και του κάθε ατόμου μέσα σε αυτήν, είναι πάνω από την Νομοθετική εξουσία (πάνω από το όργανο που είναι ο Νόμος). Και αυτή η προάσπιση είναι ο πρώτος και βασικός φυσικός Νόμος.
Αυτά κ. Περλικέ δεν επιβάλλονται με νόμο. Τα έχει ο άνθρωπος μόνο εκ του γεγονότος ότι είναι άνθρωπος. Ο νόμος απλώς τα προασπίζει σε ένα πλαίσιο συμβολαίου. Δηλαδή, αν κάποιος δεν αισθάνεται συμβαλλόμενος δεν μπορούμε να τον υποχρεώσουμε να συμβληθεί.
Αν κάποιος λοιπόν δεν θέλει να μοιράζει την οικογενειακή περιουσία με τον τρόπο που η κοινοτική του συνείδηση επιβάλλει, πρέπει να είναι έλεύθερος να το κάνει. Πράγμα που διασφάλισε η εν λόγω απόφαση δικαστηρίου. Και το αντίθετο όμως. Όποιος θέλει να μοιράζει την οικογενειακή περιουσία με τον τρόπο που η κοινοτική του συνείδηση επιβάλλει, πρέπει επίσης να είναι έλεύθερος να το κάνει. (Η Ισλαμική φιλοσοφία δικαίου παρεπιμπτόντως, επίσης αναγνωρίζει το φυσικό δίκαιο και θεωρεί ότι. Η βασική διαφορά έγκειται στο ότι θεωρούν ως πηγή δικαίου το Κοράνι και τα βασικά βιβλία, και όχι το κοινωνικό συμβόλαιο, όπως στην δυτικήσχέψη. Βλ. SCHACHT, J. The Origins of Muhammadan Jurisprudence, Oxford University Press, Oxford 1950 και GERBER, H. Sharia, Kanun and Custom in the Ottoman Law: The Court Records of 17th Century Bursa, in the International Journal of Turkish Studies, Vol.2, No.1, University of Wisconsin, Madison, Spring/Summer 1981.)
Τον Χάγιεκ δεν τον παρερμηνεύω καθόλου. Τον ερμηνεύω όπως ακριβώς κι εσείς. Μόνο που εσείς την παρεμβατικότητα την αντιλαμβάνεστε διαφορετικά. Την κρίνετε από τις προθέσεις του παρεμβαίνοντος. Όταν αρχίζει όμως, ανεξαρτήτως προθέσεων, μπαίνουμε στον γνωστό δρόμο….. The road to serfdom.
@ Πολυμερόπουλο,
εμείς θεωρούμε εκ των προτέρων ότι επειδή έτσι δίδαξαν οι γονείς του στο κορίτσι έτσι θα θέλει να κάνει. Που το ξέρουμε;
Βάζετε με την τελευταία συλλογιστική σας ένα τεράστιο θέμα συνείδησης, ερμηνείας της συνείδησης και λανθασμένης (ίσως) συνείδησης. Δεν το ξέρουμε κ. Πολυμερόπουλε. Δεν είναι δουλειά όμως καμμίας αρχής και κανενός νόμου να ερμηνεύει ποιά συνείδηση είναι σωστή και ποιά όχι. Να το πω λίγο προκλητικά: Το δικαίωμα στην ελευθερία να έχω μια βλακώδη ή επαίσχυντη συνείδηση είναι σημαντικότερο από όποιο σύστημα αξιών, έστω και κοινά αποδεκτών από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.
Για τον Locke θα απαντήσω αναλυτικά μόλις προλάβω. Για την Σαρία μπορείτε να διαβάσετε την εργασία της φίλης Άσπας, που έτυχε να δημοσιευτεί προημερών και μας την έστειλε.
Αν έστω κι ένας μουσουλμάνος της Θράκης επιθυμεί να βγάλει διαζύγιο με τη σαρία, είναι δικαίωμα του να το επιδιώξει. Οποιοσδήποτε, προσπαθεί να αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα από τον μουσουλμάνο αυτό προσπαθεί να καταπατήσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τουλάχιστον. Η ΦΣ με την ανακοίνωσή της αυτή τάσσεται υπέρ της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του μουσουλμάνων της Θράκης, και τους αφαιρεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Αυτό εγώ το ονομάζω εργολαβία «υπεράσπισης». Δεν νομίζω ότι η ΦΣ έχει ξανά δικαίωμα να μιλήσει για δικαιώματα κι αυτοπροσδιορισμούς. Θα είναι τουλάχιστον υποκριτικό.
Και να υπενθυμίσω ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν σήμα κατατεθέν την αθεΐα. Ή το αντίθετο ότι όποιος θέλει να ασκεί τους θρησκευτικούς κανόνες στους οποίους πιστεύει είναι κατά βάση βάρβαρος. Σας υπενθυμίζω ότι τα πιο βάναυσα κι απολυταρχικά καθεστώτα του 20ου και 21ου αιώνα εστιάζουν την καταπίεσή τους κύρια στην καταπίεση του θρησκευτικού συναισθήματος, όπως προσπαθείτε κι εσείς να κάνετε υιοθετώντας την κατάργηση του δικαιώματος της προσφυγής στη Σαρία από έναν μουσουλμάνο.
Εγώ πιστεύω ότι η Σαρία στην Ελλάδα, στα πλαίσια του αυτοπροσδιορισμού, είναι ένα από τα σπάνια γεγονότα ουσιαστικού πολιτικού φιλελευθερισμού στην πράξη, που γλυτώνει από πολλά προβλήματα την τοπική κοινωνία. Θα έπρεπε μάλιστα να βλέπαμε πως αυτή θα μπορούσε να προεκταθεί και σε άλλους τομείς της ζωής αυτών των ανθρώπων, κανοντάς τους να αισθάνονται ότι στην ουσία τους θέλουμε μαζί μας.
@ Περλικός
Κατ’αρχάς γιατί μου λέτε να διαβάσω τι λέει η φίλη σας η Άσπα για τη Σαρία; Δεν το καταλαβαίνω. Για να επιμορφωθώ στην ισλαμική φιλοσοφία δικαίου; Ή γιατί το εν λόγω πόνημα συμφωνεί με εσάς; Ας πάμε στο δεύτερο ενδεχόμενο. Και που καταλήγει η φίλη σας η Άσπα;
Thus, the relativism of moral values should be adopted as the main philosophy underlying legal principles. Equality, individual freedom, tolerance and equity should be understood and interpreted in this light. Members of religious communities should be encouraged and empowered to make their own long-term choices for their families.
Αν αυτό, αλλά και η όλη επιχειρηματολογία του πονήματος, συμφωνεί με αυτά που λέτε εσείς και η ανακοίνωση της ΦΣ, τότε κάτι πάει στραβά με την δυνατότητα μου κατανόησης. Οι συγγραφείς μιλάνε για προγράμματα συμβουλευτικής και επιμόρφωσης και πουθενά για κατάργηση του νόμου. Βάζουν προφανώς ένα θέμα ελευθερίας βουλήσεως κι αν αυτή μπορεί να είναι «πραγματικά» ελεύθερη σε καθεστώς αμορφωσιάς και κλειστών κοινοτήτων, αλλά αυτό έχει απαντηθεί επανηλλειμένως από τους θεωρητικούς του φιλελευθερισμού. Με απλά λόγια, για να συνεννοηθούμε, ελεύθερη επιλογή είναι η απόφαση που παίρνει ένα έλλογο ον χωρίς την άσκηση βίας. Αν θεωρείτε ότι οι μουσουλμάνες γυναίκες δεν είναι έλλογα όντα ή μπορείτε να αποδείξετε την άσκηση βίας, τότε μαζί σας. Αλλά άσκηση βίας δεν είναι το περιβάλλον στο οποίο κάποιος ζει. Αλλιώς μπαίνουμε σε μια συζήτηση περί λανθασμένης συνείδησης (false consciousness) που οδηγεί σε άλλες (αριστερές) ατραπούς.
Περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την ανάλυση σας περί Λοκ.
Για νομικούς λόγους δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε το πλήρες άρθρο οπότε αντ’αυτού δίνω το link:
http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=1114366
Η συγγραφέας του άρθρου λέει σαφώς για ότι η concurrent jurisdiction έχει αποτύχει. Αν διαβάσει κανείς το άρθρο είναι σαφώς υπέρ της κατάργησης της Σαρία ως νόμου και προτείνει να πάρει ο μουφτής συμβουλευτικές υπηρεσίες. Και στο abstract μπορεί να το δει κανείς ακόμα-ακόμα: We then comment on the coexistence of secular and religious jurisdiction and suggest that a single secular jurisdiction is the only regime that can lead to results consistent with the values of western democracies. We illustrate that mediation is the best system as it can allow deviations from state family law and accommodate the parties’ deeper religious interests that dictate compliance with Muslim cultural values. Για τα υπόλοιπα, συμφωνώ με όσα λέει μέσα το άρθρο. Έχει όλη αυτήν την συζήτηση που έγινε παραπάνω λίγο-πολύ με τα επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα που εκφράστηκαν.
Συνγώμη που άργησα να απαντήσεω.
1) σε ολο το αραβικο κοσμο τα κειμενα και οι φατφα γράφονται πάντα στην αραβική.
2) iparxei ena site enos filou to http://www.realmuhammad.info/ gia na doume to poso «eiriniko» einai to islam.
3) den mporei kanena vivlio psedoprofiti-pedofilou opws o Mo na einai panw apo to sintagma.
Το αίτημα για κατάργηση της σαρία ως υποχρεωτικού νόμου του κράτους δεν είναι αίτημα για πολεμική ενάντια στην μουσουλμανική ή οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Ακόμα τα επιχειρήματά μας δεν μιλούν για «ψευδή» συνείδηση των γυναικών, αλλά το αντίθετο: ότι οι γυναίκες που πάνε στο δικαστήριο μέχρι αποδείξως του αντιθέτου δεν θα ήθελαν να δικαστούν με χειρότερο για τα συμφερονάρα τους νόμο, αλλά με καλύτερο – αυτό δεν προσβάλλει εξάλλου την μουσουλμανική θρησκεία, αφού ο νόμος αλλάζει διαρκώς και δεν δεσμεύονται από το τι ειπώθηκε πριν 1300 χρόνια. Εμείς φορτώνουμε τις γυναίκες αυτές με μια συνείδηση που δεν διαθέτουν αφού προκαταβολικά θεωρούμε πώς θέλουν να δικαστούν με χειρότερο για τα συμφέροντά τους νόμο! Αν κάποιος θέλει να ακολουθεί τα διδάγματα της θρησκείας του είναι ελεύθερος χωρίς να δεσμεύουμε την συνειδησή του!
1. Ο Locke πιθανότατα θα έλεγε ότι η «σύμφωνη με το Σύνταγμα» (Νόμο) απόφαση είναι αντίθετη στους Νόμους της Φύσης και τους Νόμους του Θεού (law of scripture=Αγία Γραφή=χριστιανική σαρία):
The Second Treatise of Civil Government
Sec. 136. Secondly,* ……………
(* Human laws are measures in respect of men whose actions they must direct, howbeit such measures they are as have also their higher rules to be measured by, which rules are two, the law of God, and the law of nature; so that laws human must be made according to the general laws of nature, and without contradiction to any positive law of scripture, otherwise they are ill made. Hooker’s Eccl. Pol. l. iii. sect. 9.
To constrain men to any thing inconvenient doth seem unreasonable. Ibid. l. i. sect. 10.)
2. Πόσο υποκριτικό είναι στα αλήθεια να κόπτονται δήθεν σ’ αυτό το βήμα ορισμένοι «ροβεσπιερίσκοι» για τις γυναίκες τις τουρκικής μειονότητας της θράκης και όχι για δύο πρόσφατες σημαντικότατες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για παραβίαση δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας.
Δείτε:
http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=3279
http://cm.greekhelsinki.gr/uploads/2008_files/ghm1000_echr_turks_greece_greek.doc
3. Γιατί θα πρέπει το κράτος να στερεί τους πολίτες από το ατομικό τους δικαίωμα να ορίζουν όπως αυτοί επιθυμούν και συμφωνούν μεταξύ τους τις οικογενειακές, τις κληρονομικές, τις εργασιακές κλπ. σχέσεις τους;
Γιατί θα πρέπει το κράτος να επεμβαίνει σ’ αυτές τις σχέσεις που αποτελούν res adiafora για το ίδιο και να μην σέβεται τις σχετικές επιθυμίες και τις συμφωνίες των ίδιων των ατόμων;
Τι δουλειά έχει εν προκειμένω το κράτος να ρυθμίσει την εξ αδιαθέτου κληρονομική διαδοχή του κάθε μακαρίτη μουσουλμάνου; Γιατί να μη σεβαστεί το νόμο της φύσης ή το νόμο του θεού του μακαρίτη, όπως θα έλεγε ο Locke;
4. Κι όπως χαρακτηριστικά λέει πάλι ο Locke για τη Νομοθετική Εξουσία:
The Second Treatise of Civil Government
Sec. 135. Though the legislative, whether placed in one or more, whether it be always in being, or only by intervals, though it be the supreme power in every common-wealth; yet,
First, It is not, nor can possibly be absolutely arbitrary over the lives and fortunes of the people: for it being but the joint power of every member of the society given up to that person, or assembly, which is legislator; it can be no more than those persons had in a state of nature before they entered into society, and gave up to the community: for no body can transfer to another more power than he has in himself;
Γιατί θα πρέπει το κράτος να στερεί τους πολίτες από το ατομικό τους δικαίωμα να ορίζουν όπως αυτοί επιθυμούν και συμφωνούν μεταξύ τους τις οικογενειακές, τις κληρονομικές, τις εργασιακές κλπ. σχέσεις τους;
Γιατί θα πρέπει το κράτος να επεμβαίνει σ’ αυτές τις σχέσεις που αποτελούν res adiafora για το ίδιο και να μην σέβεται τις σχετικές επιθυμίες και τις συμφωνίες των ίδιων των ατόμων;
Αυτό είναι το πρόβλημα εξαρχής: ότι θεωρούμε δεδομένο ότι θέλουν τα άτομα να ρυθμίζουν τις υποθέσεις τους με τρόπο δυσμενή ως προς τα ίδια και τα συμφεροντά τους! Φυσικά, αυτό δεν ισχύει. Τα άτομα δεν έχουν επιλογή. Επιλογή θα είχαν αν θα μπορούσαν να πάνε απευθείας στο κοσμικό δικαστήριο-κι αυτό πάλι σχετικό, αν σκεφτούμε την πίεση του κοινωνικού περιγύρου, αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Αλλά δεν μπορούν να πάνε στο κοσμικό δικαστήριο! Τα άτομα έχουν διαφορές και προσφεύγουν προς το κράτος για να τους τις λύσει, εκτός των άλλων, γιατί το κράτος έχει και το μονοπώλιο της νόμιμης βίας. Αν το κράτος είχε απλά συμβουλευτικό ρόλο και δεν είχε από πίσω του τον αστυνομικό και τα όπλα που διατάσσει το δικαστήριο να δράσσουν, δεν θα υπήρχε λόγος να προτιμήσει κανείς το κράτος από τον μουφτή. Αλλά το κράτος εν προκειμένω διαλέγει πλευρά στην διαμάχη, αφού χρησιμοποιεί το μονοπωλιό του στη βία για να ενισχύσει ασύμμετρα την μια πλευρά.
Σκεφτείτε το παράδειγμα όπου μια τέτοια γυναίκα που ρίχνεται στην μοιρασιά σε μια τέτοια διαδικασία, προσλαμβάνει πέντε μπράβους και οικειοποιείται δια της βίας, αυτό που στο κάτω-κάτω της γραφής της ανήκει πιθανότατα. Το κράτος τι θα κάνει; Γιατί εν προκειμένω η κοινότητα δεν θα κάνει τίποτα. Ποιανού την μεριά θα πάρει; Η απάντηση δείχνει το ότι ούτε αδιάφορο είναι το κράτος στην πραγματικότητα, ούτε ουδέτερο. Το επιχείρημα για να δράσει βίαια ενάντια στην γυναίκα αυτή ποιο θα είναι; Ότι επιθυμεί να δικαστεί με την σαρία; Μα, η βίαιη αντίδραση από μέρους της θα δείχνει ακριβώς ότι δεν επιθυμεί να δικάζεται με αυτόν τον νόμο! Ποια θα είναι η θεμελίωση από το κράτος της παρεμβάσεώς του; Ότι πρέπει να επιθυμεί να δικαστεί με την σαρία;
Κάποιος ανάφερε ποιο πριν το παράδειγμα με τον τύπο που λείπει χρόνια και κάποιος του καταπατά το χωράφι, γιατί στη περιοχή έτσι είναι ο νόμος. Σκεφτείτε πάλι το ίδιο: έρχεται ο παλιός ιδιοκτήτης και δια της βίας διώχνει τον νέο, αφού το κράτος στο σχετικό δικαστήριο αναγνώρισε ότι ο νόμος της περιοχής έχει μεγαλύτερη αξιά από τον νόμο του κράτους. Ποιος έχει δίκιο; Σκεφτείτε πάλι τον μετανάστη από την Αίγυπτο που αφαιρεί τα εξωτερικά γεννητικά όργανα από το 10χρονο κοριτσάκι του. Η απάντηση ποια είναι; Καλά κάνει, αφού το κοριτσάκι επιθυμεί να εφαρμόζονται πάνω του τα έθιμα της παλιάς πατρίδας;
Το νομικό άρθρο που παρατέθηκε λέει ότι μπορούν οι μουφτήδες να γίνουν συμβουλευτικά όργανα. Πραγματικά, αν ο μουφτής ξέρει και ο άνδρας διάδικος αντίστοιχα, ότι δεν πρόκειται να έρθει κανένας κράτος-νταβατζής να προστατεύσει δια της βίας την όποια αυθαιρεσία του, θα δείτε πόσο πιο διαλλακτικοί θα ήταν και πόσο πιο πολύ θα προσπαθούσαν να λύσουν ειρηνικά τις διαφορές τους. Το ελληνικό κράτος εφαρμόζοντας την βία, όμως, ενθαρρύνει ακριβώς αυτήν την αδιαλλαξία. Ξαναλέω: όποιος προσφεύγει σε δικαστήρια οποιουδήποτε είδους επιθυμεί την άσκηση βίας εναντίον του αντιδίκου του, ώστε να διασφαλίσει τα δικαιώματα που νομίζει ότι έχει. Αλλιώς θα έπαιρνε τον «νόμο» στα χέρια του. Ο μουφτής λοιπόν δεν είναι ουδέτερος και άκακος. Έχει πέντε μπράβους από πίσω του, αλλά οι μπράβοι αυτοί τυχαίνουν να είναι μπράβοι του κράτους.
Ανάφερα πριν πώς έχουν αλλάξει τα πράγματα προς το χειρότερο στο νεοελληνικό κράτος. Ο Απόστολος Παύλος το 50 μ.Χ. επικρίνει τους χριστιανούς γιατί καταφεύγουν στα ρωμαϊκά κοσμικά δικαστήρια για τις μεταξύ τους διαφορές. Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός επικρίνει τους χριστιανούς του 1770 γιατί καταφεύγουν στα οθωμανικά δικαστήρια και όχι στα δικαστήρια της κοινότητάς τους. Αυτό δηλώνει εκτός των άλλων ότι το δικαίωμα που είχαν τα άτομα πριν 250 χρόνια στο οθωμανικό κράτος και πριν 2000 στο ρωμαϊκό κράτος, δηλαδή να διαλέγουν αυτά τον κριτή των διαφορών τους, στο σύγχρονο ελληνικό κράτος το έχουν απολέσει.
Η ιστορία με τις τουρκικές ενώσεις στην Θράκη δεν είναι ζήτημα επιλεκτικής ευαισθησίας: αλλιώς θα καταντούσαμε σαν τους αριστερούς που για να μιλήσεις για τις παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην άνω κωλοπετεινίτσα πρέπει να βάλλεις μέσα και την Παλαιστίνη και το Βιετνάμ. Το θέμα μας είναι αυτό συγκεκριμένα – η σαρία. Το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό το υποστηρίζει σταθερά η ΦΣ και με πραγματικό κόστος, αφού αυτό δεν αρέσει στην πλειοψηφία του κόσμου! Και πάλι μπορεί να πει κάποιος κατ’αντιστοιχία των παραπάνω, αφού η πλειοψηφία επιθυμεί να απαγορεύεται η αυτοέκφραση των μειονοτήτων είναι θεμιτό να απαγορεύεται. Για να θέλουν να κατοικούν στο ελληνικό κράτος θα θέλουν-συμπεραίνουμε αυθαίρετα-να εφαρμόζονται ό,τι νόμοι συμφωνεί η πλειοψηφία.
Αλλά μια που το λέμε, οι ίδιοι άνθρωποι που απαγορεύουν στις μουσουλμάνες να ασκούν τα ατομικά τους δικαιώματα, οι ίδιοι άνθρωποι απαγορεύουν στους Τούρκους να ασκούν τα δικαιώματά τους. Γιατί δεν μπορεί κάποιος να είναι μόνο μουσουλμάνος για το κράτος όταν συμφέρει και ταυτόχρονα να απαιτεί να είναι και Τούρκος! Αν ήταν Τούρκος πρώτα πρώτα θα επιθυμούσε να δικάζεται με το νομικό καθεστώς του κράτους-εθνικού κέντρου του, δηλαδή με κοσμικό νόμο. Γιατί το Ισλάμ, μιας και το επικαλούνται όλοι όταν συμφέρει, απαγορεύει την διάκριση σε εθνότητες μεταξύ των πιστών. Κοινώς, είτε είσαι πιστός είτε άπιστος. Φυσικά το ισλάμ επίσης δεν λαμβάνει υπόψιν του την επιθυμία της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Ο ισλαμικός νόμος πρέπει να ισχύει ανεξάρτητα αριθμού πιστών. Άρα όποιος επιθυμεί την εφαρμογή της σαρία στους μουσουλμάνους, ανεξάρτητα της προσωπικής τους επιθυμίας, είναι πιστός στην σαρία, αλλά όχι στα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού αυτή τα αντιστρατεύεται – στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Σε αυτό, πάντως, το κράτος είναι συνεπές: είτε αυτό οι άνθρωποι είναι μουσουλμάνοι και τίποτα άλλο, είτε είναι ό,τι επιθυμούν και είναι ελεύθεροι να λύνουν τις διαφορές τους όπως θέλουν και σε όποιο δικαστήριο θέλουν, είτε είναι τούρκοι και το κράτος πρέπει να τους αντιμετωπίζει ως τουρκικής συνείδησης έλληνες πολίτες και να εφαρμόζει ό,τι νόμους ισχύον και για τους άλλους. Στο κάτω-κάτω της γραφής, τα μέλη της ένωσης κατουνιωτών αττικής δεν αντιμετωπίζονται διαφορετικά ως προς τον νόμο, επειδή εκεί η οπλοφορία είναι κάτι συνηθισμένο και σύμφωνο με τις κοινωνικές νόρμες! Ούτε απαιτούν κάτι τέτοιο.
Συμφωνώ με το ότι τα φυσικά δικαιώματα είναι αντίστοιχα της Σαρία στην λογική – και τα δυο πηγάζουν από μια φυσική κατάσταση που θεωρούμε ότι υπάρχει. Το όλο πρόβλημα πηγάζει από μια λανθασμένη ανάγνωση του κοινωνικού συμβολαίου: όποιος συμμετέχει σε μια κοινωνία, εκ των προτέρων συμφωνεί σε όλα όσα αποφασίζει η κοινωνία. Αν υπάρχει κοινωνικό συμβόλαιο αυτό δεν είναι αναγκαστικό. Αυτό είναι διαστροφή όμως της έννοιας, αφού πραγματικό κοινωνικό συμβόλαιο υπάρχει όταν ελεύθερα, ανά πάσα δεδομένη στιγμή, μπορούμε να δηλώσουμε ότι δεν συναινούμε με τους κατεστημένους θεσμού. Ο Μπακούνιν στο έργο του «Θεός και Κράτος», από μια φιλελεύθερη αναρχική σκοπιά απορρίπτει το κοινωνικό συμβόλαιο ως έννοια, ακριβώς με αυτό το επιχείρημα: το ότι γεννήθηκες και συμμετέχεις σε μια κοινωνία δεν είναι κάτι που διάλεξες. Αν πιστεύουμε ότι η ιδανική κατάσταση είναι να διαλέγεις, ας αφήσουμε την επιλογή στα άτομα.
Δείτε και αυτό το ενδιαφέρον αρθράκι χάριν της συζητήσεως: Yemen: Eight year old girl wants divorce
Ας ανακεφαλαιώσουμε:
α) Υποστηρίζω ότι η Σαρία ως νόμος είναι αντισυνταγματικός και πρέπει να καταργηθεί. Κανείς δεν επιχειρηματολόγησε επί του αντιθέτου.
β) Προβλήθηκε ως αντεπιχείρημα ότι η κατάργηση της Σαρίας «επιβάλλει» τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επί ανθρώπων που δεν το επιθυμούν. Απαντήθηκε αυτό ότι όσοι το επιθυμούν μπορούν να χρησιμοποιούν την Σαρία ως μέσο ιδιωτικής διαμεσολάβησης πράγμα που δεν καταπατά τα δικαιώματα κανενός εφόσον όσοι προσφεύγουν σε αυτήν το επιθυμούν αμοιβαία. Αντίθετα προστατεύονται με την κατάργηση της υποχρεωτικότητας, όσοι δεν επιθυμούν να δικαστούν με αυτήν και σήμερα την υφίστανται.
Από κει και πέρα, ο pelerin ισχυρίζεται αυτό είναι μια πολιτική επιβολής δικαιωμάτων. Όμως ένα ατομικό δικαίωμα δεν μπορεί να επιβληθεί, γιατί φορέας του είναι το άτομο, το οποίο επιλέγει να το ασκήσει ή όχι. Αλλιώς γίνεται υποχρέωση. Αυτό που εξασφαλίζει ή όχι το κράτος είναι η δυνατότητα άσκησής του. Πχ. το δικαίωμα στην έφεση και στην εκδίκαση σε δευτεροβάθμιο όργανο σήμερα δεν υφίσταται με την Σαρία. Αν αντικατασταθεί με τον νόμο που ισχύει για όλους τους υπόλοιπους Έλληνες, αυτό σημαίνει ότι οι μουσουλμάνοι αποκτούν την δυνατότητα άσκησης ενός δικαιώματος, αλλά οι ίδιοι επιλέγουν αν θα το ασκήσουν. Αντίθετα σήμερα και να θέλουν αυτή η δυναότητα τους στερείται. Δίκιο θα είχε ο pelerin αν μιλάγαμε για «θετική δράση», δηλαδή δικαιώματα που παραχωρούνται στην κοινότητα και ασκούνται σε βάρος άλλων ατόμων, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει σχέση με την αποκατάσταση της ισονομίας μεταξύ των πολιτών που επιδιώκει η καταργηση της Σαρίας. Αντίθετα με αυτά, η ισονομία αυτή δεν χρειάζεται σύγχρονες θεωρίες δικαιωμάτων, είναι εγγεγραμένη στα θεμελιώδη κείμενα του πολιτικού φιλελευθερισμού.
Διατυπώθηκαν μεγάλες αμφιβολίες αν ο Λοκ (θεωρητικός των φυσικών δικαιωμάτων σε αντιπαράθεση με την επιβολή του νόμου από το κράτος χωρίς κοινωνικό συμβόλαιο) θα συμφωνούσε με την επιβολή από το κράτος κάποιου δικαιώματος. Επίσης, σωστά διατυπώθηκε ότι ο Νόμος είναι όργανο για να χαιρόμαστε τα φυσικά μας δικαιώματα. Γιαυτό και η Σαρία δεν μπορεί να είναι τέτοιο όργανο γιατί τα παραβιάζει κατάφορα. Αλλά λέχθηκε ότι η προάσπιση της κοινωνίας και του κάθε ατόμου μέσα σε αυτήν, είναι πάνω από την Νομοθετική εξουσία (πάνω από το όργανο που είναι ο Νόμος). Και αυτή η προάσπιση είναι ο πρώτος και βασικός φυσικός Νόμος. Τί λέει όμως ο ίδιος:
Παρ.88 And thus the Commonwealth comes by a Power to set down, what punishment shall belong to the several transgressions which they think worthy of it, committed amongst the Members of that Society. (Which is the power of making Laws) as well as it has the power to punish any Injury done unto any of its Members, by any one that is not of it, (which is the power of War and Peace;) and all this for the preservation of the property of all the Members of that Society, as far as is possible. But though every Man who has entered into civil Society, and is become a member of any Commonwealth, has thereby quitted his power to punish Offences against the Law of Nature, in prosecution of his own private Judgment; yet with the Judgment of Offences which he has given up to the Legislative in all Cases, where he can Appeal to the Magistrate, he has given a right to the Commonwealth to employ his force, for the Execution of the Judgments of the Commonwealth, whenever he shall be called to it; which indeed are his own Judgments, that being made by himself, or his Representative. And herein we have the original of the Legislative and Executive Power of the Civil Society, which is to judge by standing Laws how far Offences are to be punished, when committed within the Commonwealth; and also to determine, by occasional Judgments founded on the present Circumstances of the Fact, how far Injuries from without are to be vindicated, and in both these to employ all the force of all the Members when there shall be need.
Και συνεχίζει:
Παρ.89 Where-ever therefore any number of men are so united into one society, as to quit everyone his Executive power of the Law of Nature, and to resign it to the public, there and there only is a Political, or Civil Society. And this is done where-ever any number of Men, in the state of Nature, enter into Society to make one People, one Body Politic under one Supreme Government, or else when any one joins himself to, and incorporates with any Government already made. For hereby he authorizes the Society, or which is all one, the Legislative thereof to make Laws for him as the public good of the Society shall require; to the Execution whereof, his own assistance (as to his own Decrees) is due. And this puts Men out of a State of Nature into that of a Commonwealth, by setting up a Judge on Earth, with Authority to determine all the controversies, and redress the Injuries, that may happen to any Member of the Commonwealth; which Judge is the Legislative, or Magistrates appointed by it. And where-ever there is any number of men, however associated, that have not such decisive power to appeal to, there they are still in the state of Nature.
Για να κλείσει η πραγματεία:
Παρ. 243 To conclude, The Power that every individual gave to Society, when he entered into it, can never revert to the Individuals again, as long as the Society lasts, but will always remain in the Community; because without this, there can be no community, no Common-wealth, which is contrary to the original agreement
Τέλος ακόμα περιμένω μια πολιτική πρόταση που να διασφαλίζει την ελευθερία του κάθε μέλους της μουσουλμανικής κοινότητας να δικάζεται από κόσμικά δικαστήρια εφόσον το επιθυμεί. Γιατί μόνο η κατάργηση της Σαρίας το κάνει.
@ pelerin
Λέτε:
[Αν κάποιος λοιπόν δεν θέλει να μοιράζει την οικογενειακή περιουσία με τον τρόπο που η κοινοτική του συνείδηση επιβάλλει, πρέπει να είναι έλεύθερος να το κάνει. Πράγμα που διασφάλισε η εν λόγω απόφαση δικαστηρίου.]
Αλήθεια, πώς γνωρίζετε εσείς, ότι ο μακαρίτης μουσουλμάνος (που δεν άφησε διαθήκη), δεν ήθελε σύμφωνα με την «κοινοτική του συνείδηση» να έχουν λ.χ. μεγαλύτερο εξ αδιαθέτου μερίδιο τα αγόρια από τα κορίτσια; Η απόφαση απλώς μερίμνησε για τους επιγόνους του με κριτήρια «ισότητας».
@ Γιώργο Μπούρχα, αλλά και Περλικό
Δεν αναφέρθηκα στο συγκεκριμένο παράδειγμα που απετέλεσε την αφορμή για το αρχικό ποστ του κ. Περλικού. Αποφεύγω να αναφέρομαι σε παριπτώσεις όταν δεν γνωρίζω πλήρως τα πραγματικά περιστατικά. Έκανα μιαν υπόθεση εργασίας, που αναπτυσσόμενη έχει ως εξής: Ένας πατέρας μουσουλμάνος μοιράζει την περιουσία του στα δύο παιδιά του, όπως ορίζει ο κοινοτικός νόμος της Σαρίας. Αν όλοι οι εμπλεκόμενοι (3 άτομα -πατέρας και δύο παιδιά) συμφωνούν στον συγκεκριμένο τρόπο, όλα είναι καλά. Αν κάποιος από τους τρεις δεν αποδέχεται τον κοινοτικό νόμο και θέλει να διαχειριστεί τα της περιουσίας του σύμφωνα με τον νόμο του κράτους, πρέπει να είναι ελεύθερος να το κάνει προσφεύγοντας στα δικαστήρια του κράτους στο οποίο ζει (εν προκειμένω της Ελλάδας). Αυτό ακριβώς κατά την ταπεινή μου γνώμη εξασφάλισε η εν λόγω απόφαση δικαστηρίου. Πάλι λοιπόν όλα καλά.
Το τέλειο θα ήταν φυσικά το ελληνικό δικαστήριο να δίκαζε με βάση τόσο τον νόμο του ελληνικού κράτους, όσο και με τον δίκαιο της μουσουλμανικής κοινότητας. Να λαμβάνει δηλαδή υπ’ όψιν ΚΑΙ το άτυπο δίκαιο της κάθε κοινότητας. Δεν ξέρω αν το κάνουν τα τοπικά δικαστήρια. Εύχομαι να το κάνουν.
@ Περλικό
[Τέλος ακόμα περιμένω μια πολιτική πρόταση που να διασφαλίζει την ελευθερία του κάθε μέλους της μουσουλμανικής κοινότητας να δικάζεται από κόσμικά δικαστήρια εφόσον το επιθυμεί. Γιατί μόνο η κατάργηση της Σαρίας το κάνει.]
Σας θυμίζω ότι το όλο θέμα ξεκίνησε ακριβώς επειδή υπήρξε απόφαση πολιτικού δικαστηρίου που αναγνώριζε το δικαίωμα «εξόδου» από το κοινοτικό δίκαιο. Και χωρίς να καταργηθεί η Σαρία.
Ας πάμε και λίγο στον Λοκ τώρα. Τα χωρία που παραθέτετε καθορίζουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του ατόμου μέσα στην κοινωνία των πολιτών. Λέει λοιπόν ο μακαρίτης (!) ότι από την στιγμή που μπαίνεις σε μια κοινωνία των πολιτών με την δική σου βούληση, εκχωρείς σε αυτή την πολιτική οντότητα το δικαίωμα στην βία. Επίσης η επιλογή σου να μπείς σε αυτό το πολιτικό σώμα δεν είναι a la carte. Δηλαδή δεν επιλέγεις με ποιά στοιχεία συμφωνείς και απέχεις από αυτά που διαφωνείς τυχόν και δεν σέβεσαι τους αντίστοιχους νόμους. Παίρνεις όλο το πακέτο που υπέγραψες με το κοινωνικό συμβόλαιο. Αλλά και το κράτος δεν μπορεί να αλλάζει αυθαίρετα σημεία του κοινωνικού συμβολαίου χωρίς την συναίνεση του όλου (όλης της κοινωνίας των πολιτών), ή του μέρους που το αφορούν τα συγκεκριμένα προς αλλαγή στοιχεία (κάποια μέλη της κοινωνίας των πολιτών). Ελπίζω να συμφωνούμε μέχρι εδώ.
Ο νόμος λοιπόν που ορίζει τα της Σαρίας στο ελληνικό δικαιικό σύστημα είναι αποτέλεσμα των γνωστών διεθνών συνθηκών και είχε σαν σκοπό την ομαλή ένταξη της μουσουλμανικής κοινότητας, που παρέμεινε στην Ελλάδα, στο ελληνικό πολιτικό σώμα. Δηλαδή ο συγκεκριμένος νόμος (κατά Λοκ -οποία ασέβεια εκ μέρους!!) είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία των πολιτών και την νεοεισερχόμενη σε αυτήν, μουσουλμανική κοινότητα. Ή, αν θέλετε, ανάμεσα στους έλληνες πολίτες, μουσουλμάνους και μη. Ουσιαστικά και τα δύο μέρη συμφωνούν να αποδέχονται την ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης κοινότητας.
Με την δική σας προτροπή να καταργηθεί ο νόμος της Σαρίας, ζητάτε να σπάσει το συγκεκριμένο κοινωνικό συμβόλαιο, χωρίς να αποδεικνύετε ότι κάποιος εκ των συμβαλλομένων, τα άτομα της μουσουλμανικής κοινότητας ή/και ο υπόλοιπος ελληνικός πληθυσμός στην πλειοψηφία του, επιθυμεί την κατάργηση του συμβολαίου. Η επίκληση σας της αντισυνταγματικότητας του νόμου (ότι δηλαδή δεν συμφωνεί με τις βασικές αρχές προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως ορίζονται στο Σύνταγμα) μένει να αποδειχθεί. Βλέπετε υπάρχει διαδικασία με την οποία ένας νόμος κρίνεται ως αντισυνταγματικός. (Θα σας πρότεινα εδώ, ως κόμμα, να προσφύγετε στην δικαιοσύνη ζητώντας ο νόμος να κριθεί ως τέτοιος).
Όπως και η φίλη σας η Άσπα λέει, καλό θα ήταν από νομικής απόψεως να υπήρχε ένα νομικό πλαίσιο σε μια χώρα που θα κρίνει τα του ιδιωτικού βίου όλων των πολιτών. Αυτό διευκολύνει και τους νομικούς βέβαια. Σε κάθε περίπτωση όμως, συνεχίζει, θα πρέπει να παίρνονται οι αποφάσεις σε ένα καθεστώς συναίνεσης και διαβούλευσης.
Αν έχει ένα πρόταγμα ο φιλελευθερισμός στο επίπεδο της λειτουργίας μια κοινωνίας, αυτό είναι ο διάλογος. Όλα τα θέματα λύνονται μέσω διαβούλευσης και χωρίς επιβολή εκ των άνωθεν.
@ pelerin
[Αν όλοι οι εμπλεκόμενοι (3 άτομα -πατέρας και δύο παιδιά) συμφωνούν στον συγκεκριμένο τρόπο, όλα είναι καλά". ]
Με συγχωρείτε, αλλά τα δύο παιδιά γιατί θα πρέπει να έχουν λόγο για το πώς διαθέτει την δική του περιουσία του ο πατέρας;
[Το μόνο που πρέπει πάσει θυσία να διασφαλίζει το κράτος είναι η ελευθερία του κάθε μέλους της ομάδας να αποχωρεί από αυτή αν έτσι πιστεύει. Πράγμα που η συγκεκριμένη απόφαση δικαστηρίου το διασφάλισε και γι’αυτό την χαιρετίζω. Αλλά μέχρις εκεί.]
Η απόφαση λοιπόν δεν διασφάλισε, αυτό που λέτε. Συμφωνώ βέβαια μαζί σας το κράτος να διασφαλίζει την «ελευθερία του κάθε μέλους της ομάδας να αποχωρεί από αυτή αν έτσι πιστεύει». Να αποχωρεί όμως, και όχι να επιλέγει ότι του αρέσει κατά τρόπο ανακόλουθο…
Κατά τα άλλα συμφωνώ πλήρως με τα σχόλια σας.
@ Γιώργο Μπούρχα,
Δεν νομίζω ότι διαφωνούμε. Ενδιαφέρον το ερώτημα που θέτετε. Αλλά το θέμα συμφωνίας ή διαφωνίας έχει να κάνει με την διαδικασία (τον τρόπο) κι όχι με την ουσία. Το πρόβλημα είναι σε κάποιες διατάξεις της Σαρίας που θέτει σε δεύτερη μοίρα την γυναίκα στα κληρονομικά. Εκεί έγκειται το δικαίωμα διαφωνίας, κι όχι αν πήρε το χωράφι στην κάτω ραχούλα ή την πάνω.
Προφανώς όταν διαφωνεί με την διαδικασία και τις δεσμεύσεις του κοινοτικού νόμου διεκδικεί το δικαίωμα αποχώρησης. Όπως προανέφερα, a la carte κοινωνικό συμβόλαιο δεν είναι νοητό. Η απόφαση λοιπόν αναγνωρίζει το δικαίωμα στο άτομο να μην υπόκειται (αν έτσι επιθυμεί) στις δεσμεύσεις της Σαρίας. Διαμορφώνει μια γενική αρχή μέσω μιας ειδικής περίπτωσης. Αυτή άλλωστε είναι και η έννοια της νομολογίας.
Το μπάχαλο με την Σαρία και τις διαδοχικές δικαιοδοσίες είναι πολύ μεγαλύτερο απότι κάποιος μπορεί να αντιληφθεί, πράγμα που δείχνει πώς οι καλές προθέσεις οδηγούν στην κόλαση, αν ήταν ποτέ καλές βέβαια. Γιατί ο διαχωρισμός σε κοινότητες μόνο στην εποχή των ολοκληρωτισμών και των εθνικισμών χρησιμοποιούνταν ως εργαλείο από το κράτος. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Ειπώθηκε ότι δεν υπάρχει ένσταση στον μουφτή. Υπάρχουν, όμως, όργανα που μπορεί κάποιος να καταθέσει μια «ένσταση», αν και όχι με την κλασική έννοια του όρου και αυτοί είναι οι σεΪχουλισλάμηδες. Αλλά σεϊχουλισλάμης δεν υπάρχει στην Ελλάδα! Και ερχόμαστε στο παράδοξο πρωτοδίκως να φαινόμαστε ότι σεβόμαστε την απόφαση του ατόμου να δικάζεται ισλαμικά, αλλά στο ελληνικό δικαστήριο να την καταργούμε. Πότε επιτρεπόταν κάτι τέτοιο στην σαρία; Ή θα προσφύγουμε στον σεϊχουλισλάμη ποιού κράτους; Και ποιας σχολής;
Ακόμα χειρότερα, όλοι οι μουσουλμάνοι δεν έχουν το ίδιο χρώμα όπως θέλουμε να πιστεύουμε – και κυριολεκτικά: υπάρχουν σήμερα 300-400 Σουδανοί, απόγονοι στρατιωτών που έφτασαν τον 18ο αιώνα στα Βαλκάνια. Υπάρχουν και σιίτες στην μειονότητα, αλλά ευτυχώς για μας οι τούρκοι σιίτες δεν έχουν κεφαλή τον αγιατολάχ, οπότε έπρεπε να παίρνουμε γραμμή για το οικογενειακό δίκαιο από τον αγιατολά της Νατζάφ του Ιράκ, ή αν είναι πολύ δύσκολο από την Κομ του Ιράν, αλλά τα οτζάκια, πράγμα που διευκολύνει την ζωή των ελλήνων διοικητικών υπαλλήλων, αφού πρέπει να ψάχνουν τους απογόνους του τάδε ή του δείνα ντεντέ και να βρίσκουν τους οτζακζαντέδες που βρίσκεται στο Αζερμπαϊτζάν, στο Κουρδιστάν και στη Μοσούλη για να συγκληθεί ένα πραγματικό συμβούλιο! Βέβαια, αν δεν ανήκεις στην οικογένεια αυτή τι γίνεται; Έρχεται το ελληνικό πρωτοδικείο να αποφασίσει μεταξύ οικογενειών;
Παρολαυτά το ελληνικό κράτος για κάποιος περίεργο λόγο εξακολουθεί να δικάζει τους σιίτες στα σουνιτικά ιεροδικεία. Μήπως το ζήτησε η κοινότητά τους; Αλλά πάλι αν δεν πηγαίνουν να δικαστούν στα δικαστήρια, αυτό ενισχύει το επιχείρημα ότι μπορεί οι οτζακαντέδες, μολλάδες, ντεντέδες κλπ. μπορεί να λειτουργήσουν συμβουλευτικά.
Υπάρχουν βέβαια και επισήμως καμιά χιλιάδα κιζιλμπασήδες στα σύνορα Ροδόπης-Έβρου, και όπως και οι σιίτες, λόγω της διαδεδομένης σε αυτούς τους πληθυσμούς τακίγια, είναι στην πραγματικότητα περισσότεροι. Το γνωρίζουμε και από τις επαφές που έχουν με αδέλφια τους στην Τουρκία, αφού εκεί τα πράγματα όσον αφορά τους σιίτες είναι πολύ χειρότερα. Παρολαυτά, και αυτοί αντί να ζητάμε την δικαστικής συνδρομή του Αγά Χαν από την Ελβετιά που μένει, τους δικάζουμε στα σουνιτικά ιεροδικεία…
Η απορία παραμένει βέβαια. Όταν χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία πληθυσμού δικάζουν με μη-ισλαμικούς νόμους, τότε δεν τίθεται θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν αυτό γίνεται στο 1% του πληθυσμού της Ελλάδας τίθεται. Πώς γίνεται αυτό;
Υ.Γ. Όλοι υποσχέθηκαν να βάλλουν κάτι για τον Λοκ. Ε, κι εγώ, όταν μπορέσω θα βάλλω και εγώ κάτι για το γιατί πίστευε ότι οι Ινδιάνοι της Αμερικής δεν έπρεπε να έχουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα!
@ pelerin
Όπως λέει το ποστ:
[Η απόφαση αυτή …..αναγνωρίζει στις γυναίκες της μειονότητας ίσα κληρονομικά δικαιώματα με τους άντρες.]
Εσείς λέτε: ότι [Η απόφαση λοιπόν αναγνωρίζει το δικαίωμα στο άτομο να μην υπόκειται (αν έτσι επιθυμεί) στις δεσμεύσεις της Σαρίας.]
Εγώ δεν γνωρίζω αν η κυρία για την οποία εκδόθηκε η απόφαση ήταν και έπαψε πλέον να είναι μουσουλμάνα. Πάντως αν είναι μουσουλμάνα είναι ανακόλουθο να δηλώνει ότι δεν αποδέχεται αυτά που προβλέπει η Σαρία για την εξ αδιαθέτου κληρονομική διαδοχή των γυναικών μουσουλμάνων. Το μόνο που ξέρω, είναι ότι ο μακαρίτης ήταν μουσουλμάνος και απεβίωσε χωρίς να αφήσει διαθήκη για την περιουσία του. Η δε πιο πάνω κυρία επιθυμεί να μην σέβεται όχι μόνο το νόμο του Θεού του μακαρίτη μουσουλμάνου αλλά μετά πιθανότητας που εγγίζει την βεβαιότητα και την ίδια τη βούληση του μακαρίτη μουσουλμάνου, ερίζοντας έτσι για «ξένα κόλυβα», που δεν παρήγαγε η ίδια. Της τάξανε γάιδαρο και τον κοίταζε στα δόντια! Τι κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Οι δε «λιμπεραλιστές» στην Ελλάδα ερίζουν με ποια κριτήρια το κράτος θα παρέμβει για να ρυθμίσει την εξ αδιαθέτου κληρονομική διαδοχή του κάθε μακαρίτη! Τα ατομικά δικαιώματα έτσι από δικαιώματα απέναντι στο κράτος κατά την κλασσική λιμπεραλιστική αντίληψη καταντούν δικαιώματα, που χρειάζονται την προστασία του κράτους απέναντι στους ιδιώτες φορείς τους, από το ενδεχόμενο οι τελευταίοι να τα ασκήσουν δήθεν καταχρηστικά σε βάρος του κοινωνικού συνόλου!
Προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που να διαθέτει την περιουσία του με βάση το τι λέει του επιβάλλει ο νόμος. Συνήθως ένας γονιός δίνει κάτι παραπάνω στο παιδί που έχει αδυναμία, αν είναι αγόρι και είναι καθυστερημένος οπότε πιστεύει ότι πρέπει να του δώσει παραπάνω ή και για πρακτικούς λόγους, αφού το κορίτσι το αγοράζεις από τον γονιό του οπότε περιουσία το κορίτσι δεν χρειάζεται κ.ο.κ. Αν παρελπίδα ο μακαρίτης ήταν τόσο νομιμόφρονας ώστε να θεωρεί ότι πρέπει να η περιουσία του να διατεθεί όπως λέει ο κοσμικός νόμος που διαμορφώθηκε στα κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία τα τελευταία 1300 χρόνια, καμιά αντίρρηση δεν θα έχει να διατεθεί η περιουσία του και με βάση το δίκαιο που έχει αναπτυχθεί στην Δύση τα τελευταία 2500 χρόνια, αφού η επιθυμία του είναι να διατίθεται η περιουσία του με βάση τον νόμο και όχι με το τι επιθυμεί ο ίδιος. Αλήθεια, η θέση μας για τον γονιό που πουλάει το 15χρονο κορίτσι του σε γάμο έναντι χρημάτων ποια είναι; Το δουλεμπόριο επιτρέπεται ακόμα; Ή το κορίτσι είναι το «κοινωνικό σύνολο» και ο γονιός το άτομο που πρέπει να προστατεύσουμε από τις υπερβάσεις του κράτους;
Ο νόμος λοιπόν που ορίζει τα της Σαρίας στο ελληνικό δικαιικό σύστημα είναι αποτέλεσμα των γνωστών διεθνών συνθηκών και είχε σαν σκοπό την ομαλή ένταξη της μουσουλμανικής κοινότητας, που παρέμεινε στην Ελλάδα, στο ελληνικό πολιτικό σώμα. Δηλαδή ο συγκεκριμένος νόμος είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία των πολιτών και την νεοεισερχόμενη σε αυτήν, μουσουλμανική κοινότητα με την δική σας προτροπή να καταργηθεί ο νόμος της Σαρίας, ζητάτε να σπάσει το συγκεκριμένο κοινωνικό συμβόλαιο, χωρίς να αποδεικνύετε ότι κάποιος εκ των συμβαλλομένων, τα άτομα της μουσουλμανικής κοινότητας ή/και ο υπόλοιπος ελληνικός πληθυσμός στην πλειοψηφία του, επιθυμεί την κατάργηση του συμβολαίου.
Για να μην παρεξηγούμαστε. Ο ελληνικός στρατός κατέκτησε αυτές τις περιοχές όπου οι μουσουλμάνοι ήταν η απόλυτη πλειοψηφία των πολιτών το 1913 και εκκαθάρισε εθνικά όσους περισσότερους μπορούσε. Αν ήταν στο χέρι των ανθρώπων αυτών δεν θα επέλεγαν να ενταχθούν στο ελληνικό κράτος. Δεν υπήρξε λοιπόν κανένα κοινωνικό συμβόλαιο ή ότι άλλο μπορεί να φανταστούμε, αλλά η βίαιη κατάκτηση από τον ελληνικό στρατό.
Συμφωνίες με την Τουρκία δεν υπάρχουν που να λένε για σαρία στους μουσουλμάνους, ενώ οι συμφωνίες με το οθωμανικό κράτος δεν δεσμεύουν κανένα, αφού η Ελλάδα είναι το ίδιο διάδοχος το οθωμανικού κράτους όσο και η Τουρκία,Σερβία,Αλβανία, Υεμένη, Τυνησία και Αίγυπτος. Χώρια που οι κάτοικοι που είχαν υπαχθεί με αυτές τις συμφωνίες εκδιώχθηκαν, είτε βίαια είτε στην ανταλλαγή των πληθυσμών.
Εφόσον κάνεις διαθήκη ο νόμος του ελληνικού κράτους προστατεύει σε αρκετό βαθμό την επιλογή σου για τη μετά τον θάνατο διάθεση της περιουσίας σου. Εάν δεν κάνεις όμως διαθήκη ο νόμος ορίζει κάποια κριτήρια για τη διάθεση της περιουσίας σου. Πώς προκύπτουν αυτά τα κριτήρια; Τα αποφάσισε ο έλληνας νομοθέτης ακολουθώντας παλαιότερους νόμους και έθιμα. Ο μουσουλμάνος νομοθέτης της ιστορίας ακολούθησε άλλους νόμους και έθιμα και κωδικοποίησε διαφορετικά κριτήρια στον ισλαμικό νόμο. Όμως πό την άποψη των δικαιωμάτων του θανώντος (και κύριου της περιουσίας του) ούτε ο ένας νομοθέτης ούτε ο άλλος κάνουν κάτι πολύ διαφορετικό. Εφόσον αυτός εκφράσει την επιλογή του, αμφότεροι νομοθέτες και δικαστές την σέβονται και την προστατεύουν πάνω-κάτω.
Από την σκοπιά των ατομικών δικαιωμάτων του κληροδοτούντα δεν νομίζω ότι μπορούμε να πούμε τίποτα παράνω. Ούτε ο ισλαμικός νόμος ούτε ο ελληνικός νόμος μπορούν να εξασκήσουν εκ μέρους του θανώντα τα δικαιώματα που αυτός δεν εξάσκησε. Πιστεύω πως ο δικαστής οφείλει να σεβαστεί όλες τις δυνητικές δικαιοπραξίες του νεκρού χωρίς να τις περιορίσει σε σχέση με αυτές που είχε ως ζωντανός. Ο ζωντανός έχει δικαίωμα να δώσει περισσότερο μερίδιο στη κόρη αντί για τον γιό και δεν καταλαβαίνω πως ο δικαστής μπορεί να περιορίσει τον σεβασμό σε αυτή του τη δυνατότητα όταν έχει πεθάνει το άτομο αυτό, ακόμα και αν θεωρείται προφανές ότι στατιστικά μιλώντας ο συγκεκριμένος νεκρός θα ήταν της τάδε ή της δείνα άποψης για το ζήτημα.
Εφόσον ο νεκρός έχει φύγει από τη ζωή δεν μπορεί να προβάλει καινούριες αιτιάσεις πάνω στη περιουσία του. Η τελευταία διαθήκη του, εάν την έκανε, είναι και η τελευταία πράξη που υποδηλώνει κάποια αιτίαση με βάση την αρχή της ιδιοκτησίας. Εφόσον έχουν γίνει πράξη όλες οι εξεφρασμένες επιθυμίες του νεκρού και εφόσον ο νεκρός δεν μπορεί άλλο να επικαλείται ότι είναι ιδιοκτήτης της περιουσίας του, η αρχή της ιδιοκτησίας μας επιτρέπει να αναζητήσουμε άλλα άτομα καθώς και τις αιτιάσεις που μπορεί να προβάλλουν αυτά για την κατοχή της περιουσίας. Αυτό δεν περιλαμβάνει καμμία παραβίαση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας του θανώντος, εφόσον επαναλαμβάνω έχει ήδη εκτελεστεί η όποια διαθήκη.
Το ερώτημα λοιπόν που πρέπει να απασχολήσει έναν δικαστή, εφόσον πιστεύει ότι έχει καταβληθεί η δέουσα προσπάθεια για ικανοποίηση των τελευταία εκφρασμένων επιθυμιών του θανώντα, είναι ποιοί εναπομείναντες έχουν περισσότερο δικαίωμα στη κληρονομιά. Που μπορεί να στηρίζονται τέτοια δικαιώματα; Ίσως εκεί που στηρίζεται και η αρχή της χρησικτησίας, όπου αν καταλαβαίνω σωστά η επένδυση και η συνεισφορά ενός ατόμου σε μια περιουσία που βρίσκεται χωρίς ιδιοκτήτη μπορεί να τον καταστήσει ιδιοκτήτη. Στη περίπτωση της κληρονομιάς τα άτομα αυτά δεν είναι αναγκαίο να είναι πάντα τα παιδιά, αλλά εφόσον είναι τα παιδιά το φύλο των παιδιών παίζει κανένα ρόλο για το κόστος, την επένδυση ή γενικά τη συνεισφορά τους στη περιουσία αυτή; Σήμερα νομίζω μάλλον απίθανο να υπολείπονται τα κορίτσια σε σχέση με τα αγόρια από αυτή την άποψη.
Για παράδειγμα, έστω ότι έχω μια κόρη και έναν γιό, δίδυμα, ηλικίας 20 ετών που διαμένουν στο σπίτι μου. Με βάση την αρχή της ιδιοκτησίας οι αιτιάσεις που προέβαλα για την οποιαδήποτε πράξη αφορούσε το σπίτι μου είναι και μετά το θάνατο μου ισχυρότερες από οποιουδήποτε άλλου τις αιτιάσεις γιατί αναγνωρίζομαι ως ιδιοκτήτης του σπιτιού και ως ελεύθερος άνθρωπος. Αλλά εάν πεθάνω, χτύπα ξύλο, χωρίς να έχω αφήσει διαθήκη δεν μπορώ να κάνω άλλες αιτιάσεις ούτε με βάση την ελευθερία μου, ή την αναγνωρισμένη ιδιότητα μου ως ιδιοκτήτη ή ακόμα και με βάση τα θρησκευτικά μου πιστεύω. Δεν έχει σημασία αν ήμουν μουσουλμάνος, χριστιανός ή γραμμένος στην εκκλησία της Σαϊεντολογίας. Σημασία έχει ότι από όλους τους υπόλοιπους εν ζωή ανθρώπους ξεχωρίζουν δύο, ο γιός και η κόρη μου, που είναι ελεύθεροι άνθρωποι που ζούσαν επί 20 χρόνια σε ένα σπίτι που βρίσκεται χωρίς ιδιοκτήτη. Είναι για όλο το κόσμο οι δίκαιοι ιδιοκτήτες του σπιτιού και η αρχή της ιδιοκτησίας τους προστατεύει. Αλλά εφόσον δεχόμαστε, όπως ελπίζω ότι το κάνουμε, ότι και η κόρη μου και ο γιός μου είναι ελεύθεροι άνθρωποι με ίσα δικαίωματα τότε θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι και η κόρη και ο γιός πρέπει να προστατευτούν εξίσου από την καταπάτηση της δικαιωματικά δικής τους ιδιοκτησίας από τα χέρια του ενός ή του άλλου αδερφιού όπως και από τα χέρια τρίτων ληστών.
Συμπερασματικά, ένα δικαστήριο που σέβεται την αρχή της ιδιοκτησίας δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι το ίδιο ή κανένα άλλο δικαστήριο μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας του θανώντα εφόσον αυτός δεν τους έχει ρητώς εξουσιοδοτήσει να το κάνουν όταν ζούσε. Γι’αυτό και το δικαστήριο του ελληνικού κράτους δεν μπορεί να αναγνωρίσει την απόφαση ενός μουσουλμανικού δικαστηρίου που δίνει παραπάνω στον γιό επειδή έτσι είναι το έθιμο της τοπικής κοινωνίας. Το δικαίωμα του πεθαμένου δεν είναι πια δυνατό να εξασκηθεί από κανέναν και το μόνο που μένει είναι τα δικαιώματα άλλων, των παιδιών ίσως, που ενώ δεν θα υπερίσχυαν σε καμμία περίπτωση των δικαιωμάτων του ζωντανού γονιού-ιδιοκτήτη εντούτις υπερισχύουν ανάμεσα σε όλων των εναπομείναντων στη ζωή αυτή. Το δίκαιο είναι λοιπόν να πάρει ο καθένας ότι του αξίζει με βάση τη σύγκριση των αιτιάσεων του με τους υπόλοιπους. Ένας γιός και μία κόρη, εφόσον όλα τα άλλα είναι ίσα, σαν ελεύθεροι και ίσοι άνθρωποι έχουν ισότιμες αιτιάσεις πάνω στα αγαθά με τα οποία συνδέονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Κώστα στην Θράκη δεν είναι πάντα έτσι απλά τα πράγματα, αλλά γενικά συμφωνώ με όσα γράφεις. Ο οικονομικός ρόλος της γυναίκας στο μουσουλμανικό νοικοκυριό ως παραγωγικής δύναμης αναγνωρίζεται, γιαυτό και δίνει η οικογένεια του γαμπρού ένα ποσό στην οικογένεια της νύφης το λεγόμενο μπασλίκ στα τούρκικα. Οπότε η κόρη αν πεθάνει ο πατέρας και έχει παντρευτεί, ο πατέρας έχει πάρει κάποια χρήματα για αυτήν που λογικά θα έπρεπε να επιστραφούν σε αυτήν, αφού είναι αντίτιμο για δική της εργασία και όχι τους αδελφού της, αλλά στην πραγματικότητα δεν θα της επιστραφούν ποτέ, αφού στον μουφτή δεν θα μπορέσει να βρει το δίκιο της. Αν πάλι ο πατέρας πεθάνει και η κόρη ζει στο σπίτι, η κόρη θα βρεθεί στο δρόμο. Ακόμα χειρότερα, ο αδελφός μπορεί να την παντρέψει, κι αν είναι ανήλικη ειδικά κόντρα στην επιθυμία της, αλλά ο νόμος δεν αναγνωρίζει την ελευυθερία βούλησης του ανηλίκου, και να πάρει αυτός το αντίτιμο της εργασίας της! Εξασφάλιση ακόμα και να ήταν επιθυμία του πατέρα της δεν έχει, αφού η μεν περιουσία της θα έχει δεσμευτεί, αλλά ο αδελφός μπορεί να την παντρέψει με όποιον να’ναι. Η βούληση του πατέρα μπορεί να είναι και πρόφαση λοιπόν για την αδικία σε βάρος της γυναίκας, αφού βούληση του πατέρα είναι και η καλή αποκατάσταση της κόρης! Και για να προσθέσουμε για την ελευθερία της βούλησης, όταν η εναλλακτική σε μια γυναίκα που ο πατέρας της φρόντισε να μην την στείλει – παρανόμως συνήθως, αφού ούτε οι άνδρες τελειώνουν την υποχρεωτική εκπαίδευση στην Θράκη – στο σχολείο και άρα δεν έχει καμιά δυνατότητα πρόσβασης στον έξω κόσμο σχεδόν, είναι ή να παντρευτεί ή να μείνει στον δρόμο, νομιζω οι επιλογές της περιορίζονται πάρα πολύ. Σε κάθε περίπτωση έχουμε σκαστή παραβίαση των πραγματικών ατομικών δικαιωμάτων της κόρης και ταυτόχρονα παραβίαση της βούλησης του πατέρα για αποκατάσταση της κόρης.
[...] The case regarded the inheritance that was to be assigned to a daughter and was half of what the son would perceive. It is the first of it’s kind and opens up the way to the abolition of the practice since it directly challenges the decision of the mufti. You can read an article on the greek Sharia by Ios but I’d also recommend reading an interesting dialogue at e-roosters. [...]
δεν διαφωνω… αλλά μήπως θα πρέπει να προηγηθεί ο πλήρης διαχωρισμός Εκκλησιας – Κρατους?? Πώς απαιτούμε γενικά να αρνηθούν άλλοι τα ειωθότα τα δικά τους, όταν εμείς ταυτίζουμε τα θρησκευτικά έθιμά μας με εθνικές εορτές, αργίες εκπαιδευτικές πολιτικές και επεκτείνουμε την επιρροή της δικής μας θρησκεία στο Νόμο που όμως ισχύει για όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως θρησκείας??? Μου κάνει λίγο «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μας»……