του Σωκράτη Μεταξά
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία [1] (ΦΙΣ) δημιουργήθηκε από την ανάγκη. Τα δομικά προβλήματα της μεταπολιτευτικής μας πολιτικής ζωής υπαγόρευσαν τη δημιουργία της κίνησης αυτής. Είναι η μια άλλη αντίδραση. Χωρίς βία και αντί-βία, χωρίς φολκλορικές αντιδράσεις, πορείες κτλ. Είναι καθαρά μια πολιτική κίνηση που θέλει να ανατρέψει τις συνηθισμένες μας μπηχεβιοριστικές [2] μας αντιλήψεις περί συλλογικής δράσης.
Οι άρρητες αρχές της εμπνέουν μια πολιτική νοοτροπία που ευνοεί το νέο , το καινούργιο, το εναλλακτικό. Στηρίζονται στο νεοτερικό, μοντέρνο και μεταμοντέρνο μοντέλο συλλογικής δράσης της ατομοκεντρικής [3] Δύσης και όχι της πατερναλιστικής [4] Ανατολής.
Το έρεισμα λοιπόν της ΦΙΣ βρίσκεται στο ότι οφείλει να μη γίνει η κίνηση ίδια (προσομοιωθεί) με τις δομές, λειτουργίες, και συμπεριφορές των μεγάλων κομμάτων. Αν αναλογιστεί αυτό κανείς σοβαρά, δεν θα εκπλησσόταν, αν έφθανε στο συμπέρασμα, ότι ο σκοπός αυτής της κίνησης (φορέας της μοντέρνας αντίληψης πολιτικής), να αποκλίνει από το θεμιτό στόχο κάθε κομματικού σχηματισμού, δηλ. την εκλογική επιτυχία! Για το λόγο, πως καμιά εκλογική επιτυχία στα σημερινά δεδομένα δεν είναι επιτυχία του νέου ενάντια στο παλαιό, αν δεν συνοδεύεται έστω από αργές κι αισθητές αλλαγές στη δομή του πολιτικού μας συστήματος είτε στη νοοτροπία είτε στο νομικό μας καθεστώς.
Δίνω ένα επίκαιρο παράδειγμα για να εξηγήσω τη θέση μου. Ως γνωστόν τις κοινοβουλευτικές εκλογές τις 7ης Μαρτίου του 2004 τις κέρδισε η Νέα Δημοκρατία με κεντρικό της αίτημα την καταπολέμηση της διαφθοράς και συνακόλουθα τον εκσυγχρονισμό του Κράτους. Επίσης είναι γνωστόν και ταυτόχρονα πικρό, ότι δυστυχώς ασκώντας την εξουσία, χωρίς να παραβιάζει τη νομιμότητα, ούτε το πρώτο κατόρθωσε πολύ δε περισσότερο απέτυχε στο άλλο.
Πού βρίσκεται η αδυναμία της παρούσης διακυβέρνησης στο να επιτύχει ή να πλησιάσει δυο των βασικών της στόχων; Εγώ θα απαντούσα, ότι αυτό δεν ερμηνεύεται μονολιθικά μόνο με το αρκετά συνηθισμένο σχήμα «απόστασης προθέσεων και πολιτικής πρακτικής». Πιο πολύ έχει να κάνει με τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων κατά την προεκλογική περίοδο. Στόχος των κομμάτων είναι η μεγιστοποίηση των ψήφων. Δυστυχώς με οποιοδήποτε κόστος. Ενώ λοιπόν η Ν.Δ. δια των υποψηφίων της Βουλευτών έπεισε το εκλογικό σώμα αναλογικά περισσότερο απ’ ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ., να λάβει τη ψήφο του, δεν έπεισε το μυαλό του, τη γνώμη και τη θέλησή του. Το παρόν κόμμα, όπως και κάθε προηγούμενο, έχει τις έδρες στη Βουλή, όχι όμως τις γνώμες στην κοινωνία. Κάθε αλλαγή λοιπόν από πάνω προς τα κάτω τείνει να γίνει αδύνατη!
Τα ατού μικρών κομμάτων, ιδιαίτερα της κίνησης αυτής, δεν έγκειται μόνο στην απλή διαμόρφωση της κοινής γνώμης είτε στη διαφώτισή της είτε στη δημιουργία της. Το έρεισμα αυτής της κίνησης βρίσκεται, κατά τα γνώμη μου, πολύ περισσότερο στην αποκάλυψη δομικών εμποδίων που διαστρεβλώνουν το πολιτικό μας σύστημα κατά το πνεύμα του.
Για να επιστρέψω στο παράδειγμα της ψήφου. Εύκολα ψηφίζω ένα κόμμα που μου υπόσχεται την τακτοποίηση ενός θέματός μου, δύσκολα δίνω όμως τη πολιτική συγκατάθεση μου για την ανατροπή των μέχρι τώρα γνωστών εργασιακών μου σχέσεων (όποιες κι αν είναι αυτές).
Αν λοιπόν η ΦΙΣ μπει στη λογική των μεγάλων κομμάτων που έχουν την πολυτέλεια να εφαρμόζουν τούτη τη λάθος στρατηγική, θα χάσει τριπλά, διότι η ΦΙΣ δεν έχει και δεν μπορεί στον πολίτη να υποσχεθεί τίποτα, δεύτερον δεν αποτελεί αυτό τίποτε το νέο και τρίτον χάνει σε χρόνο και κόπο από το να ασχοληθεί με εκείνα τα δομικά και πολιτικά ελλείμματα, που αν τα κάλυπτε με το πολιτικό της λόγο και δράση θα έτεινε να πλησιάσει στο πραγματικό της στόχο, που είναι να βοηθήσει στα πολιτικά μας πράγματα ταυτόχρονα ωφελώντας και την ίδια την κίνηση.