Καθαρές κουβέντες για την οικονομία

Ιαν 17th, 2010 | Ανδρέας Ανδριανόπουλος| Κατηγορία: Ανδρέας Ανδριανόπουλος | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα σχετικά με την οικονομία. Ολοι σήμερα αναγνωρίζουν τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Και που μέχρι πριν μερικά χρόνια οι περισσότεροι πεισματικά αρνούνταν. Για δεκαετίες η χώρα ζούσε με δανεικά. Η παραγωγή της, σχηματικά, ήταν κοντά στο εκατό και κατανάλωνε περίπου τριακόσια. Αναπόφευκτα το αδιέξοδο θα έφθανε κάποια στιγμή. Μια και ο δανεισμός θα στέρευε. Κάτι στο οποίο οδηγηθήκαμε γρηγορότερα λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Που δυσκόλεψε την δανειακή λειτουργία των Τραπεζών αλλά έκανε και τους εκτιμητικούς οίκους προσεκτικότερους και αυστηρότερους.

Το πρόβλημα της χώρας είναι διαρθρωτικό. Εχουμε ανοιχτεί σε παροχές, υπηρεσίες και συστήματα που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό μας επίπεδο και την παραγωγική μας δυναμική. Και τώρα ήρθε δυστυχώς η ώρα να πληρώσουμε τον σχετικό λογαριασμό

Το πρόβλημα της χώρας είναι διαρθρωτικό. Εχουμε ανοιχτεί σε παροχές, υπηρεσίες και συστήματα που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό μας επίπεδο και την παραγωγική μας δυναμική. Και τώρα ήρθε δυστυχώς η ώρα να πληρώσουμε τον σχετικό λογαριασμό. Αυτά που ακούγονται από τους δήθεν “ειδικούς” των τηλεοπτικών καναλιών αλλά κι από μερικούς κομματικούς λαικιστές, πως δήθεν τα χρήματα που λείπουν τα έκλεψαν οι πολιτικοί η μοιράσθηκαν σε ορισμένες οικογένειες, είναι τουλάχιστον αστειότητες. Τα χρήματα πήγαν σε παροχές, μισθούς και στην δημιουργία νέων δημόσιων φορέων και οργανισμών.

Το γεμάτο αντιφάσεις, αδικίες κι’ ευνοιοκρατικές ρυθμίσεις ελληνικό οικονομικό και κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα έχει φθάσει πλέον στα όριά του. Σχεδόν κανείς δεν απολαμβάνει παροχές σε σχετική αναλογία με όσα προσφέρει. Οι περισσότεροι απαιτούν με κριτήριο τις υποτιθέμενες ανάγκες τους. Κι όχι την πραγματική τους συνεισφορά. Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχισθεί άλλο. Κανείς πλέον δεν δέχεται να μας σέρνει στην πλάτη του.

Ολοι οι διεθνείς φορείς που ενασχολούνται με την οικονομία μας συνιστούν περικοπές δαπανών. Όπως, εξ άλλου, κάποιοι από εμάς δεν κουραζόμασταν να ζητάμε εδώ και πολλά χρόνια. Το πολιτικό όμως προσωπικό της χώρας, και ιδιαίτερα της κυβέρνησης, δίνει έμφαση στην αύξηση των εσόδων

Το πρόβλημα πλέον βρίσκεται στα χέρια τα δικά μας. Για να αποτραπεί η καταστροφή είναι απαραίτητο να μειώσουμε το δημόσιο οικονομικό έλλειμμα και να εξασφαλίσουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και στα δύο αυτά οι πάντες συμφωνούν. Διαφωνούν όμως στην μεθοδολογία για την επίτευξή τους. Να καταλάβουμε πως δίχως πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή η προοπτική είναι ανατριχιαστική και μονοδιάστατη. Το επισημαίνω σαν ανησυχητικό ενδεχόμενο από τον περασμένο Νοέμβριο: Εξοδος δηλ. με δική μας πρωτοβουλία από το ευρώ, ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση να τυπώσει χρήμα και να πληρώσει μέσα στο 2010 μισθούς και συντάξεις.

Ολοι οι διεθνείς φορείς που ενασχολούνται με την οικονομία μας συνιστούν περικοπές δαπανών. Όπως, εξ άλλου, κάποιοι από εμάς δεν κουραζόμασταν να ζητάμε εδώ και πολλά χρόνια. Το πολιτικό όμως προσωπικό της χώρας, και ιδιαίτερα της κυβέρνησης, δίνει έμφαση στην αύξηση των εσόδων. Με επίκεντρο βέβαια τους νέους και μεγαλύτερους φόρους. Σε μια οικονομία όμως σε κρίση, η αύξηση των φόρων ισοδυναμεί με κίνηση αυτοχειριασμού. Οι διευρυνόμενες επιβαρύνσεις δε της ιδιοκτησίας οδηγούν τα πράγματα στα άκρα. Σε λίγο κανείς δεν θα φέρνει χρήματα, ούτε και θα επενδύει, στη χώρα.

Λιγότερο κράτος (άρα και λιγότερη γραφειοκρατία), λιγότεροι φόροι, περισσότερα χρήματα διαθέσιμα στον ιδιωτικό τομέα, περισσότερη ανάπτυξη. Αυτή είναι η μοναδική φόρμουλα επιτυχίας για το αύριο

Για τον φόβο του πολιτικού κόστους κανείς δεν ακουμπάει το εξωπραγματικό μέγεθος του κράτους. Για πραγματική μείωση δαπανών. Υπονομεύεται έτσι και η οποιαδήποτε προοπτική ανάπτυξης. Που για να έχει ελπίδες είναι απαραίτητο να χρηματοδοτηθεί από πόρους που θα αφαιρεθούν από τον δημόσιο τομέα. Και που για να επιζήσει είναι απαραίτητο να απαγκιστρωθεί από την σημερινή ασφυκτική δημόσια γραφειοκρατία. Που την τρέφει βέβαια και την συντηρεί ο μεγάλος δημόσιος τομέας.

Η ανάπτυξη δεν έρχεται μέσω δημοσίων επενδύσεων και χρηματικών παροχών σε (και ιδιωτικές ακόμη) επιχειρήσεις. Η αναποτελεσματικότητα των σχετικών πρωτοβουλιών σε ΗΠΑ και Βρετανία αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές. Αυτή επιτυγχάνεται με την ανακούφιση του ιδιωτικού τομέα μέσω κατάργησης πολλών φορολογικών επιβαρύνσεων. Που σήμερα συνιστούν πόρους που απορροφούνται από το μεγάλο κράτος. Λιγότερο κράτος (άρα και λιγότερη γραφειοκρατία), λιγότεροι φόροι, περισσότερα χρήματα διαθέσιμα στον ιδιωτικό τομέα, περισσότερη ανάπτυξη. Αυτή είναι η μοναδική φόρμουλα επιτυχίας για το αύριο.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

492 σχόλια
Leave a comment »

  1. - Παρά την αισιοδοξία μου, ακόμη δεν έχει γίνει κανένα αποφασιστικό βήμα απο την νέ (Δια)Κυβέρνηση.
    - Πράγματι, όπως λέει και ο αρθρογράφος, οι προσπάθειες, πρός το παρόν, επικεντρώνονται σε εισπρακτικά μέτρα.

    - Μήπως, με την συλλογή των αποδείξεων τώρα, παρουσιαστεί αύξησις εσόδων απο ΦΠΑ και , κατα το τέλος του χρόνου, «ξεχαστούν» οι αποδείξεις ??????

    - «Μαύρο φίδι» περιμένει …………….. Επειδή πολλοί ψηφίζουν «το μη χείρον , βέλτιστον» ή «ας του δώσουμε μια ευκαιρία», δεν σημαίνει οτι έχουμε συλλογικό αλτσχάϊμερ……………………

  2. - Παρά την αισιοδοξία μου, ακόμη δεν έχει γίνει κανένα αποφασιστικό βήμα απο την νέα (Δια)Κυβέρνηση.
    - Πράγματι, όπως λέει και ο αρθρογράφος, οι προσπάθειες, πρός το παρόν, επικεντρώνονται σε εισπρακτικά μέτρα.

    - Μήπως, με την συλλογή των αποδείξεων τώρα, παρουσιαστεί αύξησις εσόδων απο ΦΠΑ και , κατα το τέλος του χρόνου, «ξεχαστούν» οι αποδείξεις ??????

    - «Μαύρο φίδι» περιμένει ……………..
    - Επειδή πολλοί ψηφίζουν «το μη χείρον , βέλτιστον» ή «ας του δώσουμε μια ευκαιρία», δεν σημαίνει οτι έχουμε συλλογικό αλτσχάϊμερ……………………

  3. Kαλά τα γράφει ο κ. Ανδριανόπουλος αλλά στο παρακάτω κομμάτι
    «…δήθεν τα χρήματα που λείπουν τα έκλεψαν οι πολιτικοί η μοιράσθηκαν σε ορισμένες οικογένειες, είναι τουλάχιστον αστειότητες.»
    είναι υπερβολικά επιεικής με όσους πρόσθετα κυβέρνησαν την χώρα και ελπίζω αυτό να μην οφείλεται στο γεγονός πως με κάποιους από αυτούς παλιότερα συνυπήρξε ως στέλεχος στην ΝΔ και σε κυβερνήσεις της της περιόδου 90-93.
    Προς θεού δεν ισχυριζομαι πως το σύνολο των «χρημάτων που λείπουν» βρίσκονται στις τσέπες πολιτικών προσώπων, αυτό θα ήταν πράγματι αστειότητα. Αλλά ας μην προσπερνά και ελαφρά τη καρδία ο κ. Ανδριανόπουλος την συμμετοχή παλαιότερων συνοδοιπόρων του σε κραυγαλέα σκάνδαλα όπως αυτό του Βατοπεδίου που όντως ζημίωσαν το δημόσιο. Αυτού του είδους η διακυβέρνηση αν μη τι άλλο διαμορφώνει αντιλήψεις και περνά στους πολίτες το μήνυμα πως είναι αποδεκτό ο καθένας να προσπαθεί να «αρμέξει» όσα περισσότερα μπορεί από το σπάτλο κράτος ανάλογα με το πόσο μπορεί.

  4. Διόρθωση:
    όσους πρόσθετα κυβέρνησαν την χώρα = όσους πρόσφατα κυβέρνησαν την χώρα

  5. «Το πρόβλημα της χώρας είναι διαρθρωτικό. Εχουμε ανοιχτεί σε παροχές, υπηρεσίες και συστήματα που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό μας επίπεδο και την παραγωγική μας δυναμική.»
    Θέλω να σταθώ σε αυτή τη παράγραφο τού κ. Α. Ανδριανόπουλου διότι είναι ολοκληρωμένη και καίρια αλλά ποιό είναι το οικονομικό ΜΑΣ επίπεδο και η παραγωγική ΜΑΣ δυναμική; Θεωρείται αυτή να ορίζετε ως ελληνική, περιφερειακή, ή ευρωπαϊκή ή ανάμικτη; Διότι αναλόγως δικαιολογείται κι’ η ανοικτή οικονομία. Εγώ διαπιστώνω αντιθέτως να βράζει στο ζουμί της και την εσωστρέφεια εκτός φυσικά της συμβολής τού Α.Α στην συμβολή της ρωσικής οικονομίας ως σύγχρονου Κυρίλλου ή Μεθοδίου αλλά και τού έλληνα πρωθυπουργού ως προέδρου των Ευρωπαίων σοσιαλιστών και πολλών άλλων επιχειρηματιών, εφοπλιστών, επ[ιστημόνων κλπ.

  6. Oυδεις νοημων Ελληνας πιστευει οτι τα χρηματα που λειπουν τα εκλεψαν πολιτικοι η μοιραστηκαν δε ορισμενες οικογενειες.
    Ολοι ομως οι Ελληνες θα συμφωνησουν οτι το 0.01% απο αυτα που λειπουν τα εκλεψαν πολιτικοι και ορισμενες οικογενειες .Και το ποσο αυτο ανερχεται τουλαχιστον σε 100.000.000.ευρω.Και αυτο δεν ειναι αστειοτητες.

  7. To πραγματικό ποσοστό είναι πολύ υψηλότερο αν συνυπολογίσουμε και αυτούς που επωφελήθηκαν και επωφελούνται από τη διαπλοκή με την πολιτική εξουσία, δηλ. όπου πολιτικοί χρησιμοποιούνται ως μεσάζοντες για άλλους.

  8. Θα συμφωνήσω ότι το προϊόν της διαχρονικής Πορνανδρείκής διαπλοκής, η οποία όπως έχουμε πει jξανά-και-ξανά αφορά στις απάτες ΑΜΦΟΤΕΡΩΝ των Κομματων εξουσίας (απλά φέρει το όνομα του «δωράκια» δλδ του πρώτου διδάξαντος, του ΕΚΜΑΥΛΙΣΤΟΥ των ΕΛΛΗΝΩΝ και ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ του ΕΘΝΟΥΣ) ανέρχεται σε 1% του χρέους, ήτοι 3 ΔΙΣ. Βέβαια, από αυτό το προϊόν της διαπλοκής έχει ευεργετηθεί ΜΕΓΑΛΗ ΛΑΪΚΗ ΜΑΖΑ.

    Παρότι μόλις 1% του συνολικού χρέους, ο κύριος Μηλιώνης ορθά θέτει ότι σε απόλυτες τιμές είναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ.
    Ποσοστιαίως, nonetheless, είναι ΣΤΑΓΩΝ εν τω ΩΚΕΑΝΩ. Τα λεφτά τα έδωσαν οι Κυβερνήσεις
    στον ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΝ είτε μέσω ΜΙΣΘΩΝ και ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, είτε μέσω ΜΗ ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ ΦΟΡΩΝ από τα 5 εκατομμύρια Μαργαρίτες επί 30 ΧΡΟΝΙΑ.

    Therefore, ο Λαουτζίκος που έφαγε το 99% του ΧΡΕΟΥΣ, αυτός ΚΑΙ θα το εξοφλήσει!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Tit for tat, που λένε οι Αγγλοσάξονες.

    Παρότι ΛΑΤΡΕΥΩ την ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΑ μου, νοιώθω βαθύτατη περιφρόνηση για τους Ελλαδίτες και όντας ειλικρινής οφείλω να ομολογήσω πως, γιά μένα, η εμπειρία θα είναι οργασμική!

  9. Δεδομένης της ΑΡΝΗΣΗΣ της Κυβέρνησης ΚΑΙ των άλλων Κομμάτων ΚΑΙ του Λαουτζίκου να γίνουν ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΜΙΣΘΩΝ και ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, η πρόταση του κυρίου Ανδριανοπούλου είναι η ΜΟΝΗ ΒΙΩΣΙΜΗ ΛΥΣΗ.

    Επιστροφή στην ΔΡΑΧΜΗ θα επιτρέπει ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΥΠΟΤΙΜΗΣΕΙΣ. Σήμερα, ένας τμηματάρχης με προϋυπηρεσία 30 ετών, εφοριακός, δλδ ένας ταγμένος εχθρός της Πατρίδας, αμείβεται με 3.300 ευρώ ΚΑΘΑΡΑ (ήτοι μετά εισφορές ΚΑΙ μετά φόρους που παρακρατούνται στην πηγή) ΜΗΝΙΑΙΩΣ. Σε δυό χρόνια, ο μισθός του θα ισοδυναμεί με, at best, 1.200 ευρώ.

  10. Τὸ ἄρθρο περιέχει ἕνα σοβαρὸ λάθος : Δὲν μοιράσθηκαν οἱ πόροι ἀπὸ τὸν δανεισμὸ σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες. Θὰ μπορούσαμε βασίμως νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι τὴν μερίδα τοῦ λέοντος ἔλαβαν οἱ κρατοδίαιτοι. Αὑτοί, ὅμως, εἶναι πολλοὶ καὶ ψηφίζουν. Καὶ αὐτὸ τὸ πρόβλημα θὰ παραμείνει καὶ μετὰ τὴν ἔξοδο τῆς χώρας άπὸ τὴν ζώνη τοῦ εὐρώ.
    Ὑπάρχει καὶ τὸ φιλοσοφικὸ ἐρώτημα : Καλά, έμεῖς δανειζόμασταν, ἀλλὰ κάποιοι μᾶς δάνειζαν. Ἂν φορτώναμε καὶ στέλναμε στὴν Γερμανία 100 Porsche Cayenne νὰ πωληθοῦν σὲ πλειστηριασμὸ ὑπέρ τῶν δανειστῶν ὡς δεῖγμα εἰλικρινοῦς μεταμελείας καὶ ἐξορκισμοῦ τῆς ἀσκόπου σπατάλης, τί θὰ ἔλεγαν οἱ ἐνάρετοι ἑταῖροι μας ; Ὡραία δημοσιότητα θὰ ἐλάμβαναν. Τὸ φιλοσοφικὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς θὰ ἀποκτήσει ἡ Ἑλλάδα πλεόνασμα, ὅταν πλεόνασμα ἐπιδιώκει ὅλος ὁ κόσμος ; Νὰ στέλνουμε τὶς Porsche στὸν Ἄρη ;

  11. Tα μετρα που εληφθησαν Κ.Χασαπογιαννη ειναι πλεον μη δυναμενα να μειωσουν το ελλειμμα .(too little too late)
    To ελλειμμα πλεον εχει την δικη του δυναμικη και δεν υπαρχει περιπτωση να μειωθει με την αυξηση της φορολογιας και την μερικη περικοπη των επιδοματων των Δ.Υ.
    Πιστευω οτι η Μερκελ εχει ηδη αποφασισει για το μελλον της Ελλαδος και αυτο, δεν θα ειναι του ισοτιμου μελους της Ε.Ε.οπως αυτο ειναι μεχρι τωρα.Ηδη σε προσφατη δηλωση της ειπε, οτι δεν μπορει να πει στο Ελληνικο κοινοβουλιο τι να κανει με το ασφαλιστικο ,οπως δεν θα αρεσε και στους Γερμανους να τους πουμε εμεις, τι πρεπει να κανουν στη χωρα τους. Αυτο ειναι ΤΙΤ FOR ΤΑΤ, αλλα και «Νίπτω τας χείρας μου».
    Εκεινο ομως που θελω να αναφερω ειναι μια δημοσια δηλωση της Κατσελη πριν λιγα χρονια για την πρωτη διακυβερνηση του Α.Παπανδρεου.Η δηλωση της ελεγε, οτι οταν ανεβηκαν στην εξουσια και δωσανε λεφτα στους Ελληνες, δεν περιμεναν οτι θα πηγαιναν ολοι να αγορασουν συσκευες video!!! Ηταν η εποχη οπου ολη η Ελλαδα ηταν γεματη βιντεαδικα και καθε σπιτι ειχε video.Tην ιδια εποχη το video στην Αμερικη ηταν ακριβο για τον μεσο Αμερικανο και πολλοι Αμερικανοι περιμεναν να πεσουν οι τιμες για να το αγορασουν.
    Αυτοι μας κυβερνουσαν και αυτοι παλι μας κυβερνουν,μονο που τωρα δεν υπαρχει η υποτιμηση της δραχμης οπως τοτε.

  12. Τα «videos» !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    xaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaxaxaxaxaxaxaxaxaxaxaxaxa

    Ξαναήρθαν στη μόδα υπό μορφήν DVD. Αυτή την στιγμή «σπάζει τα ταμεία» το ελληνικό πορνό «Η εκδίκηση της Γυναίκας του Γιατρού» όπου ο πρωταγωνιστής είναι πραγματικός γιατρός και διδάκτωρ.

  13. erratum
    Η εκδίκηση της Γυναίκας του Γιατρού -> H Τίμια Γυναίκα του Γιατρού.

  14. 1. Μείωση του δημόσιου τομέα (κατάργηση της μονιμότητας)
    2. Σύλληψη της φοροδιαφυγής (χρήση ιδιωτικών γραφείων ορκωτών λογιστών γιά δειγματοληπτικούς ελέγχους)
    3. Κανείς καινούργιος φόρος.
    4. Κατάργηση των μισών περίπου νόμων και κανονισμών (είναι άχρηστοι)
    5. Επιβολή των νόμων που υπάρχουν (αν οι διωκτικές αρχές δεν μπορούν να επιβάλουν τους νόμους να απολυθούν)

    θα μπορούσαν να είναι μέτρα γιά ένα ξεκίνημα από εκεί που βρισκόμαστε.

    Το πολιτικό κατεστημένο (που μας έχει οδηγήσει ώς εδώ) δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τίποτε και αρνείται να ακούσει την φωνή του λαού σε μορφή οποιουδήποτε δημοψηφίσματος.
    Τα λέτε πολύ σωστά κ. Ανδριανόπουλε αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες «μία απότομη πτώχευση» ίσως είναι προτιμώτερη «των μόνιμων αργών παραισθήσεων ενός παρασιτικού λαού».

  15. Αν συλλαμβανοταν τωρα η φοροδιαφυγη στο συνολο της, θα μπαιναμε σε βαθυα υφεση. Μειωση φορων και εισαγωγη ολου του μαυρου, ξεπλυμμενου χρηματος χωρις ερωτησεις και πολλα πολλα που βρισκεται σε ξενες τραπεζες.

  16. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω την εμμονή κάποιων με τους φορολογικούς συντελεστές, τους οποίους έτσι και αλλιώς, λόγω φοροδιαφυγής, ελάχιστοι πληρώνουν! Τα πράγματα είναι απλά.

    Όταν για κάθε δικαιοπραξία που αφορά ακίνητο (μεταβίβαση, πώληση, κ.ο.κ) αλλά και συναλλαγή με το δημόσιο χρειάζεσαι ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα διότι το κράτος σε αντιμετωπίζει σαν ένοχο μέχρι αποδείξεως του εναντίου, χιλιάδες εργατοώρες την ημέρα (και τον πολιτών και των υπαλλήλων) θα χαραμίζονται στην έκδοση δικαιολογητικών.

    Όταν έχουμε δεκάδες διαφορετικά ασφαλιστικά ταμεία (ενώ οι ΗΠΑ των 300 εκατομμυρίων έχουν ένα) θα απασχολούμε επιπλέον διοικητικό προσωπικό με επιπλέον κόστος.

    Όταν οφείλει ο κάθε πολίτης να έχει τρεις (στις ΗΠΑ μόνο έναν!) διαφορετικούς αριθμούς, φορολογικού μητρώου, ταυτότητας, και ασφαλιστικού μητρώου εκατοντάδες εργατοώρες θα ξοδεύονται προκειμένου η κάθε υπηρεσία να τηρεί αρχείο το οποίο θα ανανεώνει όταν κάποιος πολίτης χάσει την ταυτότητά του και βγάλει καινούργια με νέο αριθμό.

    Όταν θα πρέπει κάθε μερικούς μήνες να διορθώνουμε τις καταστροφές των βανδάλων στα εκπαιδευτικά κτήρια, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, κ.α. λιγότεροι πόροι θα διατίθενται σε παραγωγικές δραστηριότητες.

    Όταν χιλιάδες φοιτητές φεύγουν κάθε χρόνο για σπουδές στο εξωτερικό, διότι το κράτος αρνείται να αναγνωρίσει το πτυχίο των εν Ελλάδι βρισκόμενων μη-κρατικών πανεπιστημίων, η χώρα θα στερείται επενδύσεις και φορολογικά έσοδα.

    Όλα αυτά ελάχιστα έχουν να κάνουν με το επίπεδο της φορολογίας, και περισσότερο με την παράνοια των νεο-Ελλήνων! Δηλαδή εμείς στο Long Island που πληρώνουμε $8,000 το χρόνο μόνο για φόρο ακίνητης περιουσίας γιά μέτριας αξίας πρώτη κατοικία, $6,000 το χρόνο ανά οικογένεια για ιδιωτική ιατρική ασφάλιση (δεν υπάρχει κρατική), και επιπλέον το ένα τρίτο του μισθού μας σε φόρο εισοδήματος τι να πούμε? Απλώς οι φόροι είναι σε μεγάλο βαθμό ανταποδωτικοί. Καλά δημόσια σχολεία, πάρκα, αστυνόμευση, βιβλιοθήκες, κ.ο.κ.

  17. Ποτέ, ποτέ, ποτέ

    Θα είναι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ γιά την χώρα να χάσει αυτήν την ευκαιρία

    Ιt’s now or never.

    Eμείς επιμένουμε ότι η χώρα πρέπει να επανοικοδομηθεί επί ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ.

  18. Το παραπάνω σχόλιό μου αναφέρεται στο #15 του laskos

  19. «…η προοπτική είναι ανατριχιαστική και μονοδιάστατη. Το επισημαίνω σαν ανησυχητικό ενδεχόμενο από τον περασμένο Νοέμβριο: Εξοδος δηλ. με δική μας πρωτοβουλία από το ευρώ, ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση να τυπώσει χρήμα και να πληρώσει μέσα στο 2010 μισθούς και συντάξεις.»

    Το «ανησυχητικό ενδεχόμενο», η «ανατριχιαστική και μονοδιάστατ绨προπτική, η «έξοδος από το ευρώ» είναι η μόνη λύση!

    Το 2001, λίγο πριν από την υιοθέτηση του ευρώ, η Κυβέρνηση Σημίτη παρουσίασε το σχέδιο Γιαννίτση για το ασφαλιστικό, προφανώς σαν ελάχιστη πρωτοβουλία προσαρμογής των δομών της Ελληνικής οικονομίας στο (σκληρό ως γερμανικό μάρκο) επερχόμενο ευρώ από την 1-1-2002. Οι αντιδράσεις των πολυζωγοπουλαίων ματαίωσαν την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, αλλά (φευ) δεν πτόησαν τον κ. Σημίτη που (ασμένως) εισήγαγε τη χώρα στην ΟΝΕ (κανονικά έπρεπε να πει, χωρις ασφαλιστική μεταρρύθμιση δεν έχει ούτε ευρώ!).
    Με δυό λόγια επιχειρήθηκε ο γάμος μιας οικονομίας, όπως η Ελληνική, με δομή δύσκαμτη και δυσπροσάρμοστη, με ένα νόμισμα σκληρό και σταθερό, σα χρυσή λίρα, όπως το ευρώ. Φυσικό δύο σκληρά και άκαμτα σώματα να συγκρούονται θανάσιμα για το πιο αδύναμο από τα δύο, δηλ. την Ελληνική οικονονομία! Αφού δεν εννοούμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκαμψίες μας, τι τα θέλουμε τα σκληρά νομίσματα? Μια χαρά ήταν η δραχμή με πληθωρισμό 20% το χρόνο. Τώρα η υπερχρέωση έγινε μονόδρομος.

    Οι λύσεις είναι λοιπόν δύο.
    1. Ο «αργός θάνατος» με το ευρώ!
    2. Η έξοδος, και επιστροφή στη δραχμή, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή, άμεση και απότομη υποχώρηση του εισοδήματος, κυρίως των δημοσίων υπαλλήλων, με μεγάλη κοινωνική αναστάτωση, με σημαντικές πολιτικές συνέπειες. Κλείσιμο του κύκλου της μεταπολίτευσης, με πλήρη χρεωκοπία των (εκφυλισμένων) γόνων και των (ανίκανων) ακολούθων τους, που συγκροτούν τη σημερινή πολιτική ηγεσία, ανίκανη να αντιληφθεί και αδύναμη να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας.

    Μεταξύ των δύο λύσεων προκρίνουμε την έξοδο! Γιατί έτσι κλείνει ο (αμαρτωλός – φαύλος) κύκλος, προκαλείται η αναγκαία κάθαρση και διαμορφώνεται η προοπτική για την έναρξη ενός νέου (ενάρετου) κύκλου.

    Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, «η πολιτική φαίνεται» να είναι η «μάλιστα αρχιτεκτονική» «των επιστημών».

    Πράγματι, η έξοδος από το ευρώ, ως πολιτική επιλογή, θα διευκολύνει την αυτορρύθμιση της αγοράς, όπως απαιτεί η οικονομία, θα επιφέρει τον αναγκαίο συγκλονισμό, όπως επιβάλλει η ψυχολογία, και θα πετάξει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας τους χρεωκοπημένους.

    Τότε, και μόνον τότε, μπορεί να ξημερώσει ένα ελπιδοφόρο αύριο!

  20. Mα γιατί εκπλήσσεσθε κύριε Αλεξανδράκη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Βush υιός = Cheney = ΛΑΜΟΓΙΑ = Far West = Ayn Rand = ΠΑΣΟΚ = –ΜΑΩ, ΔΕΡΝΩ, ΦΟΡΟΥΣ ΔΕΝ πληρώνω και λογαριασμό δεν δίνω

    c’ est la meme Jeannette autrement coiffέe

  21. Χα χα, ομολογώ πάντως ότι με το Ayn Rand = ΠΑΣΟΚ η τρίχα αρκετών εδώ πρέπει να σηκώθηκε!

  22. Η αποτυχία του ΠΑΣΟΚ είναι προδιαγεγραμμένη. Η ιστορία θα δείξει αν θα έπρεπε να ακολουθήσει την πολιτική που ακολουθεί με ακόμα μεγαλύτερη σκληρότητα (όπως προτείνουν οι σοσιαλδημοκράτες που σπαμάρουν το μπλογκ) ή αν θα έπρεπε να υιοθετήσει μια τελείως διαφορετική προσέγγιση.

  23. Δὲν ἦταν «μιὰ χαρὰ» ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία τὴν ἐποχὴ τοῦ πληθωρισμοῦ 20%. Εἴχαμε μηδενικὴ ἀνάπτυξη γιὰ εἴκοσι σχεδὸν χρόνια. Καὶ πληθωρισμός 20% συνεπαγόταν καὶ ἐπιτόκια ἄνω τοῦ 20%. Μὲ τὸ σημερινὸ ὕψος χρέους, ἔστω καὶ σὲ νέες δραχμές, δὲν θὰ μένει καὶ πάλι σάλιο γιὰ πραγματκὲς δημόσιες δαπάνες. Ὁπότε τυχὸν ἔξοδος ἀπὸ τὸ εὐρὼ δὲν προσφέρει κανένα πλεονέκτημα.

  24. Nα κάνω μιά προσθήκη στο δικό σας σχόλιο. Τα κοινόχρηστα γιά το σπίτι μου στο Manhattan, εκ των οποίων η μερίδα του λέοντος πάει για φόρους, ανέρχονται περίπου σε 2.000 δολλάρια μηνιαίως !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ΑΛΛΑ
    απολαμβάνω μουσεία και μουσεία και μουσεία και μουσεία, ένα υπέροχο πάρκο με reservoir, doormen με λιβρέες και λευκά γάντια, porters που μου φέρνουν τα πράγματα στη σουίτα μου, concierge να μου κλείνει εισιτήρια στα θέατρα, handymen επί 24ώρου βάσεως για βλάβες στα υδραυλικά, ηλεκτρικά ή θέματα φωταερίου κλπ κλπ
    Με άλλα λόγια, οι υπηρεσίες (ιδιωτικές και δημόσιες) που μου παρέχονται γι αυτά τα 2.000 μηνιαίως (ξέχασα να σας πω ότι συμπεριλαμβάνουν ΚΑΙ το φωταέριο, ΚΑΙ το ηλεκτρικό ρεύμα ΚΑΙ το νερό ΚΑΙ την θέρμανση ΚΑΙ τον κλιματισμό) είναι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ και κάνουν την ζωή μου όχι απλά ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ, αλλά ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ.

    Στην Ελλάδα, εμείς, το 1% των φορολογουμένων πληρώνουμε για να ΜΗ πληρώνουν οι υπόλοιποι 99, δηλαδή ΟΥΔΕΜΙΑΣ υπηρεσίας ή ΑΓΑΘΟΥ απολαμβάνουμε. Εάν τύχει ποτέ να αρρωστήσω στην διάρκεια παραμονής μου στην Ελλάδα θα μεταφερθώ με φορείο στην Νέα Υόρκη κοκ. Δηλαδή, ΠΛΗΡΩΝΩ στην Ελλάδα ΟΣΑ και στη Νέα Υόρκη ΚΑΙ μου επιστρέφουν το ΤΙΠΟΤΑ, το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  25. - Οποιος ευαγγελίζεται την επαναφορά στην δραχμή (και τις ένδοξες ημέρες του 30% πληθωρισμού) είναι αυτός που ήδη έχει βγάλει τα λεφτά του εκτός Ελλάδος ή εκτός ΕΕ – και όποιος έχει , άν έχει, όσα έχει, τα έχει βγάλει ή θα τα βγάλει.

    - Να κάνουμε έναν έρανο, να αγοράσουμε (φτηνές, απο Κίνα) μυγοσκοτώστρες, διότι και αυτοί – οι υποτιθέμενοι λίγοι – ΔΥ που θα μείνουν δεν θα έχουν αντικείμενο εργασίας…….

  26. Τυχόν έξοδος από το ευρώ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ μεγάλο πλεονέκτημα κύριε Γεωργάνα. Το κράτος θα δίνει ΜΙΣΘΟΥΣ που θα ισοδυναμούν με 500 δολλάρια μηνιαίως ενώ τώρα δίνει μισθούς ίσους προς 3.000 μηνιαίως, κατά μέσο όρο.
    Θάχει ΜΕΓΑΛΟ όφελος το ΚΡΑΤΟΣ, ΣΥΝ ότι τα προίόντα, τα όποια προϊόντα μας θα είναι φθηνά λόγω των διαρκών υποτιμήσεων του νομίσματος όπερ θα είναι στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια του κυβερνήτη. Εννοείται, βέβαια, ότι η Γιωργίτσα του Κουρόγιωργα (Giorgina Kouros) ΔΕΝ θα μπορεί πλέον να πηγαίνει στο Bradford και στο «university» of East Anglia για να γίνει ψυχολόγος – αλλά στο Ιλιον στην Σχολή Πέτρου Αμαράντου να γίνει κομμώτρια όπως αρμόζει στην νοημοσύνη της και στην θέλησή της.
    Ο Λαός μ’ άλλα λόγια θα ξαναζήσει στην ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ όπως παληά ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΑΡΜΟΖΕΙ στην ΤΕΜΠΕΛΙΑ και στην ΑΜΑΘΕΙΑ του.

  27. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ση ΔΡΑΧΜΗ είναι 1000% ΤΡΑΓΙΚΗ ΛΥΣΗ

    ΑΛΛΑ

    Η ΜΟΝΗ ΔΥΝΑΤΗ ενόσω ο ΒΛΑΞ πρωθυπουργός και ο ΑΙΣΧΡΟΣ ΛΑΟΣ αρνούνται να προσαρμοσθούν στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

    Τα έσοδα είναι 10, τα έξοδα 13.

    Το λοιπόν, να γίνουν τα έσοδα 13 ΔΕΝ γίνεται διότι οι ΜΑΖΕΣ των ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ, οι Μαργαρίτες, αρνούνται να ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ (και ο κυβερνήτης τους χαϊδεύει το μάγουλο) φόρους, το 5-10% που έπρεπε να πληρώνουν!!!
    - όχι νέους φόρους, όχι μεγάλους φόρους, ένα ΜΟΛΙΣ 5% που θα αρκούσε!!!!!!
    Να γίνουν τα έξοδα 10 επίσης ΔΕΝ γίνεται διότι οι ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ αρνούνται να χάσουν τα επιδόματα που τους εξασφαλίζουν ΜΙΣΘΟ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΟΥ ΗΠΑ.

    ΑΡΑ, έχουμε ΑΔΙΕΞΟΔΟΝ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  28. @ self
    Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ση ΔΡΑΧΜΗ είναι 1000% ΤΡΑΓΙΚΗ ΛΥΣΗ

    Aλλά λιγότερο τραγική, για τα Ευρωπαϊκά Δικαια και ΝΟΜΙΜΑ συμφέροντα από το να ΠΛΗΘΩΡΙΖΕΙ ένα bunch ΑΓΡΑΜΜΑΤΩΝ, ΤΕΜΠΕΛΗΔΩΝ και ΘΡΑΣΥΤΑΤΩΝ ΞΥΠΟΛΙΑΡΑΙΩΝ ένα σχετικά υγιές ή ενδεχομένως το υγιέστερο νόμισμα γύρω μας.

    Η ΕΥΘΥΝΗ βέβαια της ΕΕ και ειδικά των Γερμανών έγκειται στο γεγονός ότι όσο τους βόλευε επέτρεπαν (καλοδέχονταν in fact) να δανείζουν ΧΡΗΜΑΤΑ στην Ελλάδα για να μπορεί η τελευταία να αγοράζει τα προίόντα τους vis-a-vis στα οποία η εσωτερική τους αγορά είχε ΗΔΗ κορεσθεί ΚΑΙ είχαν SURPLUS.

    Nα το πούμε κι’ αλλιώς. ΠΟΙΟΣ φταίει;;;; Ο ανερμάτιστος δανειολήπτης εορτοδανείου και Μυκονοδανείου Η η ΤΡΑΠΕΖΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Αμφότεροι, εξ ίσου, αλλά ο ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΣ δανειολήπτης ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει αυθωρεί και παραχρήμα.

  29. Eχω ακουσει και διαβασει πολλες θεωριες αλλα αυτην που θεωρω την καλυτερη και ταιριαζει στην Ελλαδα και στους Ελληνες ειναι η αρχη του Peter, η αποκαλουμενη και ως Peter Principle.
    «in a hierarchy every employee trends to rise to his level of inompetence.In time every employee is incompetent to carry out his duties».Η συντιπτικη πλειοψηφια των Ελληνων ,απο τον τελευταιο υπαλληλο εως τους βουλευτες και τον πρωθυπουργο,κατεχουν θεσεις οι οποιες ειναι πανω απο της ικανοτητες τους.
    Αυτο το φαινομενο κανει το προβλημα της Ελλαδος πολυπλοκοτερο,γιατι το προβλημα δεν ειναι ο υψηλος μισθος των Δ.Υ.αλλα το οτι ειναι ανικανοι( incompetent) να διεκπεραιωσουν την εργασια τους ανεξαρτητως μισθου.Πως αραγε να υποτιμισεις την αξια της εργασιας τους και αραγε φτανει η περικοπη του μισθου τους ωστε να επανελθουν στο σημειο ικανοτητας τους;( level of competence). Aσφαλως ΟΧΙ.

    ΑΡΑ, εχουμε ΑΔΙΕΞΟΔΟΝ!!!

  30. Αυτό το τελευταίο το υπαινίσσεται ο John Kenneth Galbraith για τον δολοφόνο του Εθνους. Οταν άγγιξε το επίπεδο επιστημονικής ανικανότητας ΚΑΙ επειδή ήταν δοξομανής αποφάσισε να γυρίσει στην Ελλάδα να κυβερνήσει «παλαιστινίους».
    Διότι, entre-nous, ο εκμαυλιστής δεν έγραψε ποτέ κάτι, έστω ένα πραγματάκι, που να συνιστά επιστημονικό σταθμό ή νεωτερισμόν. Ηταν και παρέμεινε αυτό που λέει ο Galbraith, «very good campus politician» – που τα λέει όλα για αυτούς που γνωρίζουν το tact του.

  31. Ο πληθωρισμός κ. Γεωργάνα ήταν το σύμπτωμα. Με την υιοθέτηση του ευρώ απαλλαγήκαμε από το σύμπτωμα και αφήσαμε τη νόσο να εξαπλωθεί. Τώρα η κατάσταση εξελίσσεται σε αβίωτη!
    Εκτός όμως από σύμπτωμα, ο πληθωρισμός είναι και εργαλείο της αυτορρύθμισης. Χωρίς αυτό το εργαλείο η αυτορρύθμιση (της αγοράς) ξεσπάει αλλού. Σήμερα π.χ. έχουμε κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, πράγμα απείρως χειρότερο από τον πληθωρισμό.
    Συμφωνώ κι εγώ ότι ο πληθωρισμός είναι κακό πράγμα, όπως και ο πυρετός άλλωστε. Το χειρότερο όμως είναι η νόσος. Επομένως ο πληθωρισμός ως μάρτυρας της νόσου είναι καλός!

  32. Η ανάπτυξη δεν έρχεται μέσω δημοσίων επενδύσεων και χρηματικών παροχών σε (και ιδιωτικές ακόμη) επιχειρήσεις. Η αναποτελεσματικότητα των σχετικών πρωτοβουλιών σε ΗΠΑ και Βρετανία αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές.

    H προχειρότητα της μελέτης και της δημοσιογραφίας του κ. Ανδριανόπουλου σε όλο της το μεγαλείο! Και δεν αναφέρομαι στην χρήση της ελληνικής γλώσσας… Φέρνει επιλεκτικά (όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε) και πλασσάρει ως τεκμηρίωση των επιχειρημάτων του τα παραδείγματα των ΗΠΑ και ΗΒ, όπου κρατικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν έχουν φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, και αυτό κυρίως γιατί πρόκειται περί συστημικής κρίσης από τη μια και μέτρων διαχειριστικών της κρίσης από την άλλη.

    Αποφεύγει (εσκεμμένα, άραγε?) να φέρει αντιπαραδείγματα χωρών όπου τα μέτρα που προτείνει ο ίδιος, και τα οποία συνοψίζονται στο εξής ένα: την (περαιτέρω) μείωση της φορολόγησης του κεφαλαίου, έχουν αποδώσει ή, έστω, παραδείγματα που να αποδεικνύουν τη συσχέτιση του βάθους της κρίσης με το ποσοστό φορολόγησης του κεφαλαίου – όπως θα περίμενε ένας καλόπιστος αναγνώστης από ένα δήθεν εμπεριστατωμένο άρθρο για την οικονομία. Γιατί να μην εξετάσουμε το βάθος της κρίσης και πως αντιμετωπίζεται αυτή στη Γερμανία, τις Σκανδιναβικές χώρες, την Ιρλανδία ή το Dubai, χώρες με διαφορετικά ποσοστά φορολογικής επιβάρυνσης των κερδών του κεφαλαίου?

  33. Αύξηση των εσόδων μόνο μέσω της ανάπτυξης μπορεί να επιτευχθεί. Ο καταναλωτικός εκτροχιασμός των Ελλήνων κατέστη δυνατός χάρη στις κάρτες και τα δάνεια (που οι τράπεζες έδιναν ακόμα και στις πέτρες). Αν το κράτος εισπράξει επιπλέον 5-10% επί των εισοδημάτων από το μέσο νοικοκυριό, τότε το μέσο νοικοκυριό δε θα μπορέσει να αποπληρώσει τα δάνεια του.

  34. @ rebel

    Tόγραψα αλλού, ας το πω κι εδώ να τελειώνουμε. Ας δημεύσουν ΟΛΗ την περιουσία των 2000 πλουσίων Ελλήνων. Θα προκύψουν 20-30 χιλιάδες ευρώ ανά Ελληνα.

    ΚΑΙ μετά ΠΟΙΟΣ θα συντηρήσει αυτά τα 10 εκατομμύρια τεμπελόσκυλα;;;;;;
    Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια και τα ίδια
    ΝΤΡΟΠΗ rebel με τα λαϊκίστικα ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΨΕΥΔΗ

  35. Σε κάθε περίπτωση είναι απίθανη βλακεία ΚΑΙ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ να μιλάμε για τα λεφτά των πλουσίων.
    ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Διότι ναι μεν τα λεφτά των πλουσίων είναι awe-inspiring, ΤΡΕΛΑ ΛΕΦΤΑ, αλλά ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ που θα τα μοιραζόταν είναι ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΟΣ ώστε το per capita όφελος να είναι ΑΣΗΜΑΝΤΟ. Δεν γνωρίζω αν η περιουσία του Gates είναι 3 ή 30 ή 300 ΔΙΣ δολλάρια, αλλά στην κάθε περίπτωση, με δήμευσή της, θα προέκυπταν 10, 100 ή 1000 δολλάρια per capita Αμερικανού πολίτη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    SO WHAT!!!!!!!!!!!!!!!?????????????????

    Eίναι δυνατόν διακεκριμένα μυαλά όπως ο rebel να επανέρχονται ξανά-και-ξανά με τέτοιες πεπλανημένες θέσεις και επιχειρηματολογικές αρλούμπες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  36. Eίμαι ευγνώμων στους καλούς γονείς μου που μου έδωσαν τα εφόδια για να μπορώ να βλέπω, από το Manhattan, τους πάντες και τα πάντα ΑΦ’ ΥΨΗΛΟΥ, literally and figuratively.
    Kυρίες και Κύριοι, μορφώσατε τα παιδιά σας και στείλτε τα έξω για πάντα!

    H Ελλάδα ΔΕΝ χωρεί άτομα της polite society. Eχει ΑΛΩΘΕΙ από τους Λαλιώτας. Ca c’ est un fait accompli et irreversible (τετελεσμένον και ΜΗ αναστρέψιμο γεγονός) !!!

  37. Oι ΠΟΛΙΤΕΣ πρέπει να καταλάβουν την διαφορά μεταξύ του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ στην ΑΠΕΡΓΙΑ
    ΚΑΙ
    της εκβιαστικής ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗΣ της λειτουργίας του ΚΡΑΤΟΥΣ, αλλά και των ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ όλωσδιόλου ασχέτων ακι αθώων ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ του.

    ΔΙΠΛΑ στους ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ που έχουν φράξει τις εθνικές οδούς (όχι όλους, αλλά αυτούς που τις έχουν φράξει) και ΔΙΠΛΑ στα ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ του ΟΛΠ,
    ο Adolph Hitler, ο Fulgencio Batista, o Benito Mussolini, o Francisco Franco, ο Αntonio de Oliveira Salazar και ο Ιωάννης Μεταξάς είναι αθώα παιδιά του Κατηχητικού,
    ΑΛΛΑ

    ΑΞΙΑ ΤΕΚΝΑ του ΛΑΤΡΕΥΤΟΥ μας ΠΑΤΕΡΟΥΛΗ

    AΝΔΡΕΑ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  38. errata
    ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ -> ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΣ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ

    ακι αθώων ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ του -> και αθώων ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ τους

  39. @Κώστας Α. Χασαπογιάννης Ιανουαρίου 19th, 2010 7:22 μμ :

    ΝΤΡΟΠΗ rebel με τα λαϊκίστικα ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΨΕΥΔΗ

    Αυτό πως προκύπτει από τα γραφόμενά μου? Κατ’αρχήν να διευκρινήσω για πολλοστή φορά ότι είμαι υπέρ της περιστολής των δαπανών του ελληνικού κράτους ακόμα και αν αυτό σημαίνει μείωση μισθών και συντάξεων ή απόλυση ΔΥ.

    Το σχόλιο μου αφορούσε το ατεκμηρίωτο δόγμα Αδριανόπουλου ότι οι κρίσεις και υφέσεις αντιμετωπίζονται (μάλιστα, όπως διατυπώθηκε και από τον ίδιο στο παρελθόν, «αποφεύγονται») με δραστικές περικοπές στους φόρους του μεγάλου κεφαλαίου (corporate tax) και της πλουτοκρατίας (μέσω ενός ενιαίου φορολογικού συντελεστή).

    Επιπλέον, προσθέτω επί του συγκεκριμένου μείζονος προβλήματος της ελληνικής οικονομίας ότι: (α) ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας συνεισφέρει δυσανάλογα μικρό ποσοστό στα έσοδα του κράτους λόγω της εκτεταμένης παραοικονομίας και φοροδιαφυγής; (β) από τις «κρατικές δαπάνες» επωφελείται οικονομικά είτε άμεσα (προμήθειες, «δημόσιες επενδύσεις», ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επιχορηγήσεις, αμυντικές δαπάνες, κτλ.), είτε έμμεσα (μέσω της κατανάλωσης μισθωτών και συνταξιούχων) ένα μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα.

    Δυστυχώς, λοιπόν, οποιαδήποτε μέτρα λάβει η κυβέρνηση προς οιανδήποτε κατέυθυνση θα είναι πρόσκαιρα και σύντομα θα οδηγήσουν σε νέα αδιέξοδα και οξυμμένα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα. Αυτό διότι όπως επισημάνθηκε το πρόβλημα είναι συστημικό και δομικά και δεν επιδέχεται ρεφορμιστικές λύσεις όπως οι προτεινόμενες από εσάς και άλλους πεφωτισμένους σχολιαστές.

  40. Tα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου δεν εξυπηρετούνται μόνο από τις φοροαπαλλαγές αλλά και από τις παρεμβάσεις στην ελεύθερη αγορά που παρεμποδίζουν τους παραγωγικούς ανθρώπους να διεκδικήσουν μερίδιο της πίτας. Η διόγκωση του δημόσιου τομέα που τροφοδοτήθηκε από το δανεισμό ήταν αναγκαία για να εξαγορασθεί η συναίνεση της πλειοψηφίας στην αφαίμαξη – καθήλωση των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας.

  41. I see!!!!!!

  42. «Nα το πούμε κι’ αλλιώς. ΠΟΙΟΣ φταίει;;;; Ο ανερμάτιστος δανειολήπτης εορτοδανείου και Μυκονοδανείου Η η ΤΡΑΠΕΖΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Αμφότεροι, εξ ίσου, αλλά ο ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΣ δανειολήπτης ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει αυθωρεί και παραχρήμα.»

    Να θυμίσω ότι την πρώτη κίνηση σε περίπτωση δυσκολιών του δανειολήπτη δεν το κάνει αυτός αλλά η τράπεζα. Τού κόβει την περαιτέρω πίστωση. Και ποιό είναι το δεύτερο βήμα ; Αλλάζει, πάλι η τράπεζα, τον χειριστή του λογαριασμού και μεταφέρει τον λογαριασμό σε ειδικό τμήμα καθυστερήσεων και επισφαλών απαιτήσεων. Είδατε σεις κάτι παραπλήσιο να γίνεται με το ελλαδικό δημόσιο ;

  43. Aυτό που γνωρίζει ΟΛΗ η ΔΥΣΗ, βούκινο που λένε οι χωρικοί στο Αστρος, είναι ότι οι Ελληνες ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να εργασθούν! Εξ ου και οι όσοι παραγωγικοί στην Ελλάδα είναι 500 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΟΙ από συνολικώς 1 εκατομμύριο οικονοπμικούς μετανάστες.

    Εκτός και εάν ορίσουμε ως ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

    τις εκατοντάδες χιλιάδες «διοικητών επιχειρήσεων» που δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση
    τις δεκάδες χιλιάδες ¨ψυχολόγων» που δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση
    τις δεκάδες χιλιάδες «διαιτολόγων» που δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση

    ΑΛΛΑ και να γνώριζαν γραφή και ανάγνωση, «επαγγελματίες» για τους οποίους ΔΕΝ υπάρχει ΖΗΤΗΣΗ ή εχει προκύψει κορεσμός προ πολλού.

    Ο παραπάνω κύριος, λοιπόν, οφείλει να ανασκευάσει το σχόλιό του:
    Η ΕΛΛΑΔΑ έχει ατέλειωτες ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΕΣ και όχι παραγωγικές ΔΥΝΑΜΕΙΣ

  44. Και, για να μιλήσω κομματάκι αργκό, άκου δω μάγγα, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ουδέποτε είχε η Ελλάδα εξ ου και δεν είχε ποτε οργανωμένη αστική τάξη. Το όποιο δε κεφάλαιο ή αστική τάξη είχε η Ελλάδα, έχουν προ πολλούύύύύύύύύύ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕΙ, διότι καθώς λέγουσι οι Αγγλοσάξονες για το κεφάλαιο, «You automate, you emigrate or you evaporate».

    EΕΙΣ, λοιπόν, μείνατε με πεσκέσι τις «παραγωγικές δυνάμεις» της οδού Τσακάλωφ και της οδού Μηλιώνη

    χαααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

  45. Σε κάθε περίπτωση, επειδή με διέπει ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ, σας προκαλώ κύριε distributist, να μου βρείτε ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ να έλθουν να εργασθούν στα σχολάζοντα κτήματά μου, να τα καλλιεργούν και να παρακρατούν 75-80% του ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ.

    Εάν ΔΕΝ βρείτε, you’d better SHUT the f— UP!

  46. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ουδέποτε είχε η Ελλάδα εξ ου και δεν είχε ποτε οργανωμένη αστική τάξη. Το όποιο δε κεφάλαιο ή αστική τάξη είχε η Ελλάδα, έχουν προ πολλούύύύύύύύύύ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕΙ

    Αν εννοείτε τα μεγάλα επιχειρηματικά τζάκια που αναδείχθησαν επι Καραμανλή και χούντας, θα συμφωνούσα εν μέρει, ότι τα μάζεψαν (όλα – τα υπάρχοντά τους και όχι μόνον!) και έφυγαν. Τα χρέη και συντρίμμια τους τα σκούπισαν οι Ράλλης και Παπανδρέου.

    Το θέμα μας μας είναι αν πρέπει να και πως φορολογούνται τα επιχειρηματικά κέρδη, η ιδιοκτησία και τα «ελεύθερα» εισοδήματα – μικρά, μεσαία ή μεγάλα. Ο κ. Ανδριανόπουλος δεν ξέρω τι θέλει. Υποθέτω προτείνει να υπερθεματίσουμε χώρες όπως η Βουλγαρία, το Ντουμπάϊ, η Ιρλανδία, κτλ. στη μείωση φορολογικών συντελεστών στα κέρδη του ιδιωτικού κεφάλαιου.

  47. (46) Δεν μετακομίζει μονίμως πουθενά, – όπως φεύγει , μπορεί και να έρχεται.

    - Πηγαίνει εκεί όπου υπάρχει Πολιτική και Φορολογική σταθερότης, και – φυσικά – προοπτική κέρδους.

    - Λέω «σταθερότης» , ‘οχι αναγκαστικά λίγη φορολογία.

  48. H όποια πράγματι αστική τάξη ΕΦΥΓΕ επί Χούντας, προς το τέλος κυρίως, διότι τα μηνύματα του επερχόμενου οχλοκρατικού ολοκληρωτισμού ΗΣΑΝ σαφή, σαφέστατα.

    Τα επιχειρηματικά κέρδη φορολογούνται, αλλά και όταν φορολογούνται ελλιπώς, τα διαφεύγοντα ποσά είναι μεγάλα μεν επί μέρους, ΑΛΛΑ ΜΙΚΡΑ IN TOTO, ΔΙΟΤΙ, όπως είπαμε ξανά και ξανά ΔΕΝ υπάρχουν επιχειρήσεις στην Ελλάδα. ΠΑΝΤΩΣ, τις ΕΙΣΦΟΡΕΣ τους τις ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ IN FULL οι μεγάλες επιχειρήσεις.

    Οι ΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ είναι 100% από μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις της τάξης των 10 – 90 εργαζομένων, άρα for the most part, επιχειρήσεις ΕΝΤΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ with zero sophistication, zero technology etc. και ΟΡΙΑΚΑ ΚΕΡΔΗ (αν δεν έκλεβαν τους φόρους ΔΕΝ θα υπήρχαν!!) Το στοιχείο αυτό το έχω λάβει από φίλη μου ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΡΙΑ υψηλοβαθμη του ΙΚΑ, άρα υποχρεούμαι να το δεχθώ ως ακριβές KAI ουδείς αμφισβητεί anyway.

    Το λοιπόν, as we speak, το ΟΞΥ (επαναλαμβάνω το ΟΞΥ, το άμεσο) ΘΕΜΑ της Ελλάδος είναι ΤΑΜΕΙΑΚΟ και συνδέεται με τα εξής

    Α) 100% ΕΙΣΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ και 100% ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων
    Β) 100% ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ μικρομεσαίων μισθωτών που πληρώνοντας 5% του εισοδήματός τους θα μπορούσαν να συνεισφέρουν ΛΟΓΩ τεραστίου μεγέθους ΑΥΤΗΣ της ΜΕΡΙΔΑΣ του ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ, περί τα 8-10 ΔΙΣ (!!!!!!) ετησίως.
    Γ) Τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΡΙΘΜΟ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ και μάλιστα 90% παρασιτικών ΚΑΙ τους ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ, both in absolute and relative terms, ΜΙΣΘΟΥΣ τους. Περικόπτοντας τα ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ των ΔΥ θα προκύψουν 6 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ overnight !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΔΙΟΤΙ, rebel, όταν ξεμένουμε από παράδες ΤΙ κάνουμε;;;;;
    1) Μειώνουμε ΕΞΟΔΑ
    2) Αυξάνουμε ΕΣΟΔΑ

    Τόσο τα μεν, όσο και τα δε ΜΠΟΡΟΥΜΕ να τα επηρεάσουμε ΑΙΣΘΗΤΑ και ΑΠΤΑ (tangibly, that is) αλλάζοντας τα ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΑ, ΠΑΓΙΑ, ΤΡΕΧΟΝΤΑ ή ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ μας έξοδα. Εάν φίλε rebel πηγαίνετε κάθε Παραμονή Πρωτοχρονιάς, πέστε, στην Grande Bretagne και ξοδεύετε 300-400 ευρώ, περικοπή αυτού του εξόδου ασφαλώς ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΕΙ αλλά αδιαμφισβήτητα ΔΕΝ είναι αυτό που θα αλλάξει το ταμειακό σας profile, την ταμειακή ρευστότητα ή ευεξία.

    Να δούμε, λοιπόν, ΤΙ σημαίνει ΔΟΜΙΚΗ, Hassapoyannesque, αλλαγή.

    Πέραν του επαγγελματικού μου κινητού, διατηρούσα και ιδιωτικό για αυστηρά οικογενειακές επείγουσες περιστάσεις. Πλήρωνα, λοιπόν, 45 δολλάρια μηνιαίως (540 ετησίως) ανοήτως, through and through ανοήτως. Το γύρισα, λοιπόν, τον παρελθόντα Ιούλιο, σε ετήσιο pay as you go ΑΤΤ πρόγραμμα, πληρώνοντας εφ’ άπαξ 100 δολλάρια and guess what….. Mέχρι σήμερα έχω καταναλώσει μόλις 12 άπό τα 100 δολλάρια. ΑΥΤΗ, λοιπόν, είναι μιά ΔΟΜΙΚΗ αλλαγή στον Προϋπολογισμό του Χασαπογιάννη που θα εξοικονομεί 440 δολλάρια ετησίως και 4.400 δολλάρια στην δεκαετία, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ την ΠΟΙΟΤΗΤΑ της ΖΩΗΣ μου whatsoever!

    This is DRAMATIC!!!!!!!!!!!!!!!!! Εξοικονόμηση 440 δολλαρίων ετησίως ΧΩΡΙΣ καμμιά ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

    ΑΣΦΑΛΩΣ και εάν είχα οικονομική ανάγκη, θα περιέκοπτα ΚΑΙ το pork (κατά Ronald Reagan) δηλαδή τα αγαπημένα μου δείπνα στο Jo Jo’s της 64ης. ΑΛΛΑ αυτό ΔΕΝ συνιστά προ-οπτικώς ΜΕΤΡΗΣΙΜΗ και ΔΟΜΙΚΗ αλλαγή. Παρακολουθείτε την metafphora αγαπητέ rebel;;;;;;;;;;;;;;

    Κάνετε όλοι κάτι παρατηρήσεις……………………………… Με αφήνετε ενεό…………………….

    Μα δεν είχατε μάνα και πατέρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

  49. 47.Spyridon44 Ιανουαρίου 20th, 2010 1:04 μμ :
    (46) Δεν μετακομίζει μονίμως πουθενά, – όπως φεύγει , μπορεί και να έρχεται.
    - Πηγαίνει εκεί όπου υπάρχει Πολιτική και Φορολογική σταθερότης, και – φυσικά – προοπτική κέρδους.
    - Λέω «σταθερότης» , ‘οχι αναγκαστικά λίγη φορολογία.

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ και ΚΟΜΒΙΚΕΣ για την ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ του επενδυτή παρατηρήσεις. ΕΥΓΕ!

  50. ΚΑΙ δεν μπορεί ένας ΤΕΝΕΚΕΣ, ο απόλυτος ΤΕΝΕΚΕΣ Φίλιππος Σαχινίδης να μου λέει «Εμείς θα κρίνουμε ΤΙ είναι ΜΕΓΑΛΗ ΑΚΙΝΗΤΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ»

    Εάν έχεις στοιχειώδη ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ βρε ρετάλι της κοινωνίας ΝΑ ΠΙΑΣΕΙΣ το 80% των ιδιοκτητών του ΚΤΙΡΙΟΥ μου στην ΡΗΓΙΛΛΗΣ που έχουν off-shore εταιρείες.

    ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΑΛΗΤΟΠΑΣΟΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  51. Ως προς την ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ιδιοκτησίας rebel τα πράγματα είναι απλά

    1) Φορολόγηση ΕΞ ΙΣΟΥ ΟΛΩΝ των ιδιοκτησιών είτε ΑΝΗΚΟΥΝ σε ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ είτε σε off-shore εταιρείες
    2) Φορολόγηση ΟΛΩΝ από τις οποίες προκύπτει εισόδημα με 2 ΤΟΙΣ ΧΙΛΙΟΙΣ και με 1 ΤΟΙΣ ΧΙΛΙΟΙΣ από ιδιοκατοίκηση ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ* – κομμένα τα εκπίπτοντα κατώφλια (ουδοί) ως προς ποσόν, εξαρτώμενα μέλη κλπ. Η ιδιοκτησία ΟΥΔΕΜΙΑ έχει σχέση με την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Είτε την έχεις ή δεν την έχεις ΚΑΙ όταν την έχεις ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ό,τι της αναλογεί – ΔΕΝ μπορεί ο ΕΣΧΑΤΟΒΛΑΧΟΣ στο Αστρος να έχει 200 τμ ενόσω του αρκούν 70 και να καταναλώνει ενέργεια και και και ΚΑΙ να ΜΗ πληρώνει διότι είναι ¨»φτωχός».
    3) ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ τα Δημοτικά Τέλη (σπίτια μαγαζιά κλπ) ενόσω προσφέρονται υπηρεσίες in return. Aλλά τα Δημοτικά Τέλη που πληρώνονται τρεχόντως από τους ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΕΣ πρέπει να χρεώνονται στους ιδιοκτήτες ΚΑΙ όχι μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ – αυτός είναι αισχρός εκβιασμός.
    4) Οικόπεδα και αγροτικές περιουσίες, ακόμα και εάν αποδίδουν ΔΕΝ φορολογούνται επί της αξίας τους ΜΗΤΕ λογίζονται στον υπολογισμό της ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. Εννοείται ότι οικόπεδα και αγροτικές περιουσίες που αποδίδουν εισόδημα καθ’ οιονδήποτε τρόπον φορολογούνται ΕΠΙ του ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ τους in full.

    *Αν δεν μπει μηδενική βάση τότε ως είθισται ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΩΣ, όλοι οι Ελλαδίτες εκτός από μας τους 10 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ θα δηλώσνουν ΜΙΚΡΗ περιουσία. Besides, στην ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ υπάρχει περιουσιολόγιο, ΟΠΕΡ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι εκτός από τους 10 χιλιάδες πατριώτες και έντιμους Ελληνες, οι κάτοικοι της Ελλάδος θα δηλώσουν ΜΙΚΡΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ κάτω του ουδού (κατωφλίου των αλητοπασόκων).
    ΔΕΝ γνωρίζω εάν γνωρίζετε ότι επί ΦΜΑΠ τα ποσά που συνέλεγε το κράτος ήσαν της τάξης των 200+ εκατομμυρίων, ενώ με ΕΤΑΚ (δλδ φορολόγηση όλων από μηδενική βάση) προέκυψε 1 ΔΙΣ !!!!!!!!

  52. Δεν διαφωνώ με τις παραπάνω προτάσεις, αν ούτε διαθέτω, ούτε διαχειρίζομαι ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα, ούτε και επομένως σχέση με το υφιστάμενο φορολογικό καθεστώς έχω, ώστε να κρίνω αν τέτοιες προτάσεις ειναι εφαρμόσιμες, δίκαιες και αποτελεσματικές.

    Την είσπραξη δημοτικών τελών μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ την καταλαβαίνω: αν επαφίετο στην πρωτοβουλία του καθενός να πλήρωνε δημοτικά τέλη (χωρίς αυτόματες και δραστικές κυρώσεις όπως η διακοπή της παροχής ρεύματος), τότε μόνο ένα μικρό ποσοστό «ηλιθίων» θα τα κατέβαλε – ανεξαρτήτως του επιπέδου των υπηρεσιών που θα απολάμβανε.

  53. There is no need to verify Godwin’s law Mr Hassapoyannes!

  54. @ ΚΠ

    Να με συγχωρείτε. ΔΕΝ είμαι οικονομολόγος by trade or education. Διαθέτω καλή παιδεία ΣΥΝ το γεγονός ότι είχα λογική μάνα και λογικό πατέρα. Ολα αυτά, λοιπόν, τον νόμο του Χ, του Υ ή του Ζ που για σας είναι δεδομένα, αυτονόητα κλπ κλπ, ο γράφων τάχει οικοδομήσει με την κοινή του λογική και τα επαλήθευσα ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ. Εάν σας φαίνονται redundant, και είναι redundant, για τους οικονομολόγους εδώ μέσα, να με συγχωρείτε ξανά. ΑΛΛΑ όπως βλέπετε υπάρχουν ΠΟΛΛΟΙ εδώ μέσα που, παρότι είναι βαθειά μορφωμένοι στα πεδία ενδιαφέροντός τους, στερούνται έστω και στοιχειώδους οικονομικής αγωγής και σκέψης.

  55. Aν δεν κάνω λάθος ο νόμος του Godwin μας λέει ότι με την επέκταση μιας οποιασδήποτε συζήτησης στο ίντερνετ η πιιθανότητα να γίνει αναφορά και συγκρίσεις με τον Hitler και τους Nazzi πλησιάζει τη μονάδα. Δεν ξέρω που αυτό κολλάει στα σχόλια του κ. Χασαπογιάννη.

  56. Nazzi -> Nazi

  57. «3) ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ τα Δημοτικά Τέλη (σπίτια μαγαζιά κλπ) ενόσω προσφέρονται υπηρεσίες in return. Aλλά τα Δημοτικά Τέλη που πληρώνονται τρεχόντως από τους ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΕΣ πρέπει να χρεώνονται στους ιδιοκτήτες ΚΑΙ όχι μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ – αυτός είναι αισχρός εκβιασμός.»

    Γιατί αυτό; Aυτός που χρησιμοποιεί το ακίνητο και -θεωρητικά τουλάχιστον- χρησιμοποιεί και τις όποιες υποδομές του Δήμου όπου αυτό ανήκει είναι ο ενοικιαστής.

  58. @ rebel@work και Κώστα Α. Χασαπογιάννη

    «ΔΙΠΛΑ στους ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ που έχουν φράξει τις εθνικές οδούς (όχι όλους, αλλά αυτούς που τις έχουν φράξει) και ΔΙΠΛΑ στα ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ του ΟΛΠ,
ο Adolph Hitler, ο Fulgencio Batista, o Benito Mussolini, o Francisco Franco, ο Αntonio de Oliveira Salazar και ο Ιωάννης Μεταξάς είναι αθώα παιδιά του Κατηχητικού»

    χαχαχαχα.

    Δεν είμαι οικονομολόγος (θα το διαπιστώσετε παρακάτω).

    @ Κώστα Α. Χασαπογιάννη

    Κάνετε το ίδιο σφάλμα που κάνουν και αυτοί που κατηγορείτε. Ομαδοποιείτε για να αποδείξετε ότι τα λεφτά των πλουσίων δε φτάνουν για να φάμε όλοι. Κανείς δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο.

    Φτωχοί και πλούσιοι λειτουργούν σε μία κοινωνία. Οι πλούσιοι ωφελούνται σε απόλυτες τιμές περισσότερο από αυτή τους τη συμμετοχή. Οι φτωχοί, σε μία καλά οργανωμένη και κατά τη γνώμη μου υγιή κοινωνία, ωφελούνται περισσότερο με σχετικούς όρους.

    Η φορολογία εισοδήματος συνδυάζει απόλυτες και σχετικές τιμές. Δηλαδή, τι έχεις και με τι ποσοστό του εισοδήματός σου μπορείς να ζήσεις, χωρίς να επηρεάζεται αισθητά τόσο η ποιότητα ζωής που θα σου προσέφερε το εισόδημά σου προ του φόρου, όσο και η παραγωγικότητά σου.

    Με βάση αυτά, κάποιοι πραγματικά φτωχοί (~5% του πληθησμού), δεν πρέπει να πληρώνουν φόρους, η συντριπτική πλειοψηφία (~90% του πληθυσμού) πρέπει να πληρώνει ένα 10-20% φόρο και κάποιοι πλούσιοι (~5% του πληθυσμου) πρέπει να πληρώνουν 30-40% φόρο.

    Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ωρύεσθε συχνότατα για το κοινωνικά άτοπο δήμευσης περιουσιών των πλουσιότερων συμπολιτών μας. Κανείς δεν προτείνει κάτι τέτοιο. -Καταλαβαίνω, βέβαια, τη δυσθυμία και θυμό για το ~90% μικρομεσαίων που δεν πληρώνει, αλλά τα ίδια συναισθήματα πρέπει να σας διακατέχουν και για τους πλούσιους που επίσης δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος*. Διαφορετικά, όπως είπα και στην αρχή, ομαδοποιείτε αυθαίρετα και με τον ίδιο τρόπο κάποιος θα μπορούσε να φωνάζει για το μάταιο δήμευσης της περιουσίας όλων των αριστερόχειρων με ξανθά μαλλιά.

    Πάγιοι φόροι ιδιοκτησίας δεν είναι λογικοί και πρέπει να αντικατασταθούν με χρεώσεις για υπηρεσίες σχετικές με την ιδιοκτησία.

    *Εδώ θέλω επίσης να σημειώσω ότι από πολλούς εδώ η λέξη «κεφάλαιο» χρησιμοποιείται εντελώς «ελευθερα» και αόριστα, άλλοτε υποδηλώνοντας τους πλούσιους ως άτομα, άλλοτε το εισόδημά τους, άλλοτε την ιδιοκτησία τους, άλλοτε κερδος, τζίρο, αποθεματικά εταιριών κοκ. Δεν είναι όλα αυτά το ίδιο, ουτε ισχύουν τα ίδια πράγματα για το καθένα ξεχωριστά.

  59. «…από πολλούς εδώ η λέξη «κεφάλαιο» χρησιμοποιείται εντελώς «ελευθερα» και αόριστα, άλλοτε υποδηλώνοντας τους πλούσιους ως άτομα.»

    Αν και συμφωνώ με τις περισσότερες θέσεις παραπάνω – ας επιχειρήσω μια διευκρίνηση, επειδή πολλές φορές καταχρώμεθα τον όρο κεφάλαιο σε σημείο που να γίνεται τετριμμένος. Ως κεφάλαιο πρέπει να ορίζεται, τουλάχιστον για φορολογικούς λόγους, η ιδιοκτησία (μέσων παραγωγής, ακινήτων, μετοχών και άλλων fixed και current assets – φυσικών ή νομικών προσώπων) που χρησιμοποιείται και εκμεταλλεύεται από τον κάτοχο της για την παραγωγή κέρδους, δηλαδή για την αύξηση στο χρόνο της αξίας που αρχικά το κεφάλαιο εκφράζει.

  60. Καταλαβαίνω, βέβαια, τη δυσθυμία και θυμό για το ~90% μικρομεσαίων που δεν πληρώνει, αλλά τα ίδια συναισθήματα πρέπει να σας διακατέχουν και για τους πλούσιους που επίσης δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος

    AΣΦΑΛΩΣ, ασφαλέστατα.
    Τα συναισθήματα είναι τα ίδια.
    Πρακτικά όμως (εξ ου και έφερα ΚΑΙ το ακραίο παράδειγμα της όλωςδιόλου δήμευσης για να κάνω παραστατικότερο το επιχείρημά μου) ακόμα και η σωστή κλίμακα και στην συνέχεια η σωστά εφαρμοσμένη φορολόγηση των πλουσίων ΔΕΝ μπορεί να ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΣΟΤΙΚΑ τίποτα, απλούστατα διότι οι ΑΡΙΘΜΟΙ τους είναι μικροί, όχι τα διαφεύγοντα ποσά ΕΝΟΣ ΕΚΑΣΤΟΥ (που είναι ΜΕΓΑΛΑ), αλλά το αριθμητικό σύνολο των πλουσίων, άρα το ΠΡΟΪΟΝ όπου
    ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΦΟΡΟΣ ΠΛΟΥΣΙΩΝ (Α) = ΠΛΟΥΣΙΟΙ (Β) χ ΔΙΑΦΕΥΓΩΝ ΦΟΡΟΣ ΕΚΑΣΤΟΥ (Γ)
    Eπειδή το (Β) είναι μικρό μέγεθος, ήτοι μερικές εκατοντάδες άτομα, όσο και νάναι το (Γ), το (Α) θα παραμείνει imperceptible!!!!!!

    Aπεναντίας,
    ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΦΟΡΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΩΝ (Α) = ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ (Β) χ ΔΙΑΦΕΥΓΩΝ ΦΟΡΟΣ ΕΚΑΣΤΟΥ (Γ)
    Επειδή οι Μαργαρίτες είναι 5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, ακόμα ΚΑΙ ένα 5% επί του εισοδήματός τους, έστω και ΜΟΝΟ επί του δηλούμενου (αφορολόγητου των 10.000 ευρώ) που αντιστοιχεί στο 1/3 έως 1/4 του πραγματικού συνολικού τους, θα απέφερε ένα ΠΡΟΪΟΝ της τάξης των 2.5 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ.

    Συμπέρασμα:
    ΟΥΔΕΝ συναίσθημα διατύπωσα, ούτε έχει ταξικό ή οιονδήποτε ιδεολογικό/πολιτικό χαρακτήρα η διαπίστωσή μου. Ιt reflects PLAIN and SIMPLE arithmetic !

  61. Aυτό ακόμα και η Εθνική Αμοιβάς, η λατρευτή ημών πρωτεξαδέλφη once-removed Φώφη μπορεί να το κατανοήσει.
    ΕΛΕΟΣ!

  62. Αν θυμάμαι καλά, σε ένα άλλο thread ισχυρισθήκατε ότι οι 2,000 πλουσιότεροι Έλληνες (ιθαγενείς μόνον ή και της διασποράς?) κατέχουν περίπου 300 δις σε assets, που αποτελεί πλέον του 125% του ΑΕΠ της χώρας. Θα με ενδιέφερε πολύ να γνωρίζω κατά ποσον ισχύει αυτός ο ισχυρισμός και την πηγή αυτού του σημαντικότατου και σχετικότατου στοιχείου.

  63. Ανεξαρτήτως ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΩΝ προγραμμάτων, ανεξαρτήτως ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΩΝ αλλαγών, ανξαρτήτως ΗΘΙΚΟΥ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ της χώρας, ανεξαρτήτως…… ανεξαρτήτως…….. μυρίων παραγόντων
    ΔΕΝ πρόκειται να ΥΠΑΡΞΕΙ δημοσιονομική εξυγίανση εάν ΔΕΝ πληρώσουν κάποιους ολίγιστους φόρους οι ΜΑΖΕΣ, δλδ οι μεγάλοι αριθμοί.

    Ανεξαρτήτως ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΩΝ προγραμμάτων, ανεξαρτήτως ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΩΝ αλλαγών, ανεξαρτήτως ΗΘΙΚΟΥ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ της χώρας, ανεξαρτήτως…… ανεξαρτήτως…….. μυρίων παραγόντων
    ΔΕΝ πρόκειτια να ΥΠΑΡΞΕΙ δημοσιονομική εξυγίανση εάν ΔΕΝ μειωθεί με ΑΜΕΣΟ, εθνικής αναγκαιότητας FURLOUGH (και αποζημίωση μόνο ενός μισθού ανά έτος προϋπηρεσίας – χωρίς σύνταξη) ο ΑΡΙΘΜΟΣ των ΔΥ κατά 100.000 ή εναλλακτικά ΜΕΙΩΣΗ όλων των επιδομάτων των Δημοσίων Υπαλλήλων κατά 50-100%.
    Με υπολογισμούς που έκανα νωρίτερα, προκύπτει ΜΕΙΩΣΗ των δημοσίων εξόδων κατά 2.5 – 3 ΔΙΣ ΕΤΗΣΙΩΣ με εκάτερη των μεθόδων.

    ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ:
    Πρέπει όλοι, ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ και ΔΕΞΙΟΙ, δημοκράτες και φασίστες, Ελληνες και Ελλαδίτες, μορφωμένοι και αγράμματοι, citoyens και πασόκια, άνθρωποι και ποντίκια, gentlemen και ρουφιάνοι, να ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΤΕ την πραγματικότητα.
    Μιλάμε γιά ΑΜΕΣΟ ΤΑΜΕΙΑΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ: 10 – 13 = -3.

    Τα έσοδα μπορούν να αυξηθούν ΟΧΙ με νέους φόρους, ΑΛΛΑ με πληρωμή φόρων από αυτούς που ΔΕΝ πλήρωναν αυτό που τους αναλογεί ή έστω και 10% από αυτό που έπρεπε να πληρώνουν (διότι η Μαργαρίτα έπρεπε να πληρώνει 5000 ενώ ο γράφων προτείνει έστω ΜΟΝΟ 1000 ή 500 ευρώ ετησίως).

    Τα έξοδα, αφού ΔΕΝ γίνεται να μειωθούν με default επί των τοκοχρεωλυσίων, μπορούν να μειωθούν ΜΟΝΟ με μείωση ΜΙΣΘΩΝ και ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ή απόλυση 100.000 ΔΥ.

  64. @ rebel@work

    Προσωπικά λοιπόν πιστεύω ότι το κεφάλαιο, όπως το ορίζετε, δεν πρέπει να φορολογείται παγίως. Καθόλου. Πρέπει να φορολογείται το κέρδος και πρέπει να πληρώνονται οι υπηρεσίες.

    Ο πραγματικός φόρος του κεφαλαίου, ο εφικτός και ο επιθυμητός είναι η ενίσχυση της κοινωνικής κινητικότητας μέσω μόρφωσης, εκπαίδευσης και λοιπών κοινωνικών υπηρεσιών, προσιτών σε όλους.

  65. Σαφώς. Πρέπει όμως να φορολογούνται τα ‘capital gains’ (στο χρονικό σημείο υλοποίησής τους)- είτε πρόκειται για αύξηση της αξίας ακινήτων, μετοχών, είτε επιχειρηματικών κερδών, είτε πρόκειται για ενοίκια, τόκους, κτλ.

  66. ΣΩΣΤΑ
    Αλλά κατά διεθνή πρωτοτυπία των ΑΛΗΤΟΠΑΣΟΚΩΝ, ως ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ «υλοποίησης» λογίζεται στην Ελλάδα η ημέρα της εκάστοτε αύξησης της αξίας ακινήτου, χρεωγράφου κοκ.
    Στην ΧΩΡΑ, όμως, των ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ως χρονικό σημείο υλοποίησης των CAPITAL GAINS λογίζεται η ΣΤΙΓΜΗ της ΡΕΥΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ, δλδ της ΠΩΛΗΣΗΣ των assets, εξ ου και ονομάζονται REALIZED capital gains.

    Αντελήφθητε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    ΑΛΛΟ χρυσέ μου άνθρωπε το UNrealized capital gains και άλλο Realized capital gains

  67. 64.ΚΠ Ιανουαρίου 20th, 2010 7:14 μμ :
    Ο πραγματικός φόρος του κεφαλαίου, ο εφικτός και ο επιθυμητός είναι η ενίσχυση της κοινωνικής κινητικότητας μέσω μόρφωσης, εκπαίδευσης και λοιπών κοινωνικών υπηρεσιών, προσιτών σε όλους

    ΟΡΘΟΤΑΤΑ. Αυτό είναι ΑΡΧΗ στην οποία ΠΙΣΤΕΥΕ ακόμα ΚΑΙ ο φονιάς Ζαχαριάδης.
    Ελα, όμως, που τα «αριστερά» κόμματα της Ελλάδος, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ και ΚΚΕ
    ΔΕΝ πιστεύουν σ’ αυτήν την αρχή, ΑΛΛΑ πσιτεύουν στο δικαίωμα παντός ηλιθίου και πάσης ηλιθίας να αποκτά ακόπως πιστοποιητικά παιδείας, ΑΝΕΥ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑΤΟΣ, και δικαιώματα σε επαγγελματικά πεδία με ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΖΗΤΗΣΗ στη χώρα μας [eg "διοικητών επιχειρήσεων",. "ψυχολόγων" και παχυσάρκων "διαιτολόγων" από το "university" of East Anglia (αλήθεια που είναι αυτό;)].

  68. Μιαν απάντηση στο σχόλιο/ερώτημα #62, παρακαλώ, κ. Χασαπογιάννη!

  69. @ Κώστα Α. Χασαπογιάννη

    re: 60-61

    Όπως σας εξήγησα, η ομαδοποίησή σας (πλούσιοι/Μαργαρίτες) είναι αυθαίρετη. Τέτοιες αυθαίρετες ομαδοποιήσεις που ικανοποιούν την «απλή αριθμητική» μπορεί να σκαρφιστεί όσες θελετε και μία αμοιβάδα. Η όποια τέτοιου είδους ομαδοποίηση μπορεί να χαρακτηριστεί ή άνευ ουσίας ή υστερόβουλη.

    -Αφού συμφωνούμε (όλοι πρέπει να πληρώσουν), γιατί επιμένετε στo shock value? It leaves one with an unpleasant aftertaste. Δυνητικά, παράπλευρη απώλεια της τακτικής σας είναι η αρχή της ισονομίας.

    re: 66

    Of course. Absolutely.

  70. To University of East Anglia βρίσκεται στο Norwich, East Anglia του UK και έχει τη διεθνούς φήμης – και στο κέντρο του πρόσφατου Climategate – Climate Research Unit. Σύμφωνα με την κατάταξη της Σαγκάης είναι 57ο στην Ευρώπη και μέσα στα 200 καλύτερα του κόσμου. Δεν έχω περάσει από εκεί…

  71. Καλά, με τον Ανδριανόπουλο έχω βαρεθεί να ζοχαδιάζομαι.

    Ανδριανόπουλε, μία καλή πρόταση πρέπει να περιέχει ρήμα, βρε παιδί μου. Μας τάραξες στις ελλειπτικές αηδίες. Να προσλάβεις κάποιον να σου τα γράφει αν δεν μπορείς. Χάλια γράφεις, παιδί μου.

    Τώρα για το περιεχόμενο τί να πούμε πάλι;

    Για ποια αναποτελεσματικότητα σε ΗΠΑ και ΗΒ μας λες (ξέρεις πως θα ήταν αν δεν έκαναν αυτά που έκαναν;). Για ποια αποτελεσματικότητα μείωσης φόρων μας λες (που την είδες και τι σχέση έχει με την Ελλάδα).

    Μας λες ότι μας προτείνουν μείωση δαπανών κι εμείς απαντάμε με αύξηση εσόδων. Εσύ μας προτείνεις μείωση εσόδων αλλά δε μας λες αυτό, εκτός από σένα, ποιος άλλος το προτείνει.

    Ανδριανόπουλε, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Εσύ βεβαίως δεν μπορείς να γραψεις πέντε καλές προτάσεις, απ’ ό,τι βλέπω, οπότε τι να σου λέω;

    Το θέμα δεν είναι κυρίως φορολογικό, Ανδριανόπουλε. Αν και κάπου εδώ στο e-rooster έγραψα πρόσφατα και επιγραμματικά για πιθανούς τρόπους ώθησης της ελληνικής επιχειρηματικότητας μέσω του φορολογικού συστήματος. Δε θυμάμαι πού τώρα, αλλά θα προσπαθήσω να το βρω.

    Πάντως Ανδριανόπουλε εμένα με γείωσαν όλοι. Εσύ τώρα πώς καταφέρνεις και βγαίνεις ωσαν φελλος στην επιφάνεια δεν μπορώ να το καταλάβω… Λέμε τώρα…

  72. @ KΠ
    Στο ερώτημα του rebel μόλις απάντησα στο «Γιατί αύξηση των φόρων σημαίνει… μείωση των εσόδων«.

  73. Απο το google στο: UK Universities Ranking 2010,το East Anglia ειναι στον εγκυρο καταλαγο των TIMES στην 28η θεση, στα πανεπιστημια της Αγγλιας, στον καταλογο των GUARDIAN’ S ειναι στην 35η θεση.Καλη θεση!
    Απο εκει και κατω αρχιζουν οι Σιβιτανιδειες, οπως λεει ο εγκυρος αναλυτης Κ.Χασαπογιαννης !
    Μακαρι να συνεργαζοντουσαν τα διαφορα «κολλεγια» με το 30 καλυτερα πανεπιστημια της Αγγλιας,αλλα δυστυχως εχουν κανει franchise με τα χειροτερα της ΑΓΓΛΙΑΣ,και κοροιδευουν τα νεα παιδια δινοντας τους αχρηστα πτυχια.
    Τωρα σχετικα με το αν χρειαζεται shock η οικονομια για να σωθει,η αποψη μου ειναι οτι μονο με SHOCK AND AWE υπαρχει μια μικρη ελπιδα να ξεπερασει η ΕΛΛΑΔΑ την δυσαρεστη κατασταση στην οποια βρισκεται.
    το# 63 του Κ.Χασαπογιαννη ειναι σωστο αλλα ανεφαρμοστο ,γιατι κανενας ελληνας πολιτικος εχει τα guts να το εφαρμοσει.
    Αρα, περιμενουμε το αναποφευκτο» SHOCK AND AWE» να μας το επιβαλλουν.

  74. Δεν είναι μπαμπούλας η επιστροφή στην δραχμή. Θα ήταν μια λύση, αλλά και αυτή θα ήταν μια δύσκολη λύση.

    Και είναι μια δύσκολη λύση, διότι δεν έχουμε σοβαρή πολιτικοοικονομική και κοινωνική ελίτ.

    Αν είχαμε μια σοβαρή στην συμπεριφορά της ηγεμονεύουσα ελίτ, δεν θα χρειαζόταν να μπούμε και στην ζώνη του ευρώ, στην οποία μπήκαμε με απατηλές μεθοδεύσεις των Παπαδήμου, Γκαργκάνα και Σημίτη, την στιγμή που το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας ήταν πολύ πάνω από το 3% του ΑΕΠ, που απαιτούσε η Συνθήκη (ορθότερα : ο ζουρλομανδύας) του Μάαστριχτ, έχοντας φθάσει πάνω από το 6% του ΑΕΠ το 2001 – 2002.

    Μπήκαμε, λοιπόν, με απατεωνίστικες πρακτικές και οι Ευρωπαίοι μας ανέχθηκαν να μπούμε, σε μια εποχή παχιών αγελάδων και με φρούδες υποσχέσεις της ελληνικής ελίτ ότι θα συμμαζέψουμε τα πράγματα.

    Κάτι τέτοιο δεν έγινε τότε και μας ζητούν τώρα – σε εποχές ισχνών αγελάδων – να κάνουμε αυτό που δεν κάναμε τότε που όλα ήσαν ευνοϊκά.

    Φυσικά αυτό που ζητούν είναι λάθος και εξωπραγματικό, διότι δεν μπορείς να ασκείς περιοριστική πολιτική σε εποχές ύφεσης.

    Και γι’ αυτό η επιστροφή στην δραχμή θα ήταν μια συνετή κίνηση και θα αποδεικνυόταν σωτήρια (η Δανία και η Σουηδία π.χ. δεν βλάφτηκαν από το γεγονός ότι δεν εισήλθαν στην ευρωζώνη), αν είχαμε μια συνετή, σοβαρή και κοινωνικά υπεύθυνη ηγεμονεύουσα πολιτική και οικονομική ελίτ.

    Δεν έχουμε, όμως και αυτό καθιστά δύσκολα τα πράγματα και το ευρώ ένα οθνείο μεν νόμισμα, αλλά δύσκολο, δε, να αντικατασταθεί από την παλιά, καλή και δική μας δραχμή…

    Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα μπορούσε, λοιπόν, να ήταν η λύση του δράματος.

    Καλύτερα θα ήταν, όμως, να μην είχε εισέλθει η χώρα στην ζώνη του Ευρώ, αφού δεν είχε τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Αλλά αυτό είναι πια ιστορία και αφορά τις απατηλές μεθοδεύσεις των Σημίτη, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκη και Παπαδήμου, που μαγείρεψαν τα στοιχεία και οδήγησαν την χώρα απροετοίμαστη σε ένα εγχείρημα, το οποίο ήταν, όπως φαίνεται, πάνω από τις δυνάμεις της.

    Αλλά και η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν είναι κάτι εύκολο πια. Πριν την έλευση της ύφεσης, τον Σεπτέμβριο του 2008 μπορούσε να γίνει περισσότερο εύκολα. Τώρα, μέσα στην δίνη της ύφεσης, η οποία δεν έχει ορατό τέλος, η έξοδος από το Ευρώ και η επαναφορά της παλαιάς καλής μας δραχμής αποτελεί επίσης ένα δύσκολο εγχείρημα.

    Δεν υπάρχουν τα εχέγγυα ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και η ελληνική κοινωνικοοικονομική ελίτ μπορούν να φέρουν σε πέρας ένα τέτοιο εγχείρημα.

    Γι’ αυτό, στην παρούσα φάση, αποτελεί ρεαλιστική επιλογή η παραμονή στην ζώνη του Ευρώ και η διαμόρφωση πολιτικών συμμαχιών, εντός της Ευρωζώνης, για την αλλαγή της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ των Γερμανών και του Τρισέ, με την εγκατάλειψη της αδιέξοδης πολιτικής του σκληρού Ευρώ και την υιοθέτηση πολιτικών, που θα στηρίζουν την στήριξη της συναθροιστικής ζήτησης, με εκτεταμένες δημοσιονομικές πολιτικές, προκειμένου να εξέλθει η Ε.Ε. από την στασιμότητα στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία της και να αρχίσει η διαδικασία επαναφοράς της ανάπτυξης, με μαζικά προγράμματα δημοσίων επενδύσεων και στήριξης της συνολικής κατανάλωσης.

    Αυτές οι πολιτικές συμμαχίες είναι δυνατές, με την απόσπαση της Γαλλίας από την επιρροή των ευρωτραπεζιτών και ειδικά των χρηματοοικονομικών elites της Γερμανίας. Το σενάριο αυτό είναι ρεαλιστικό και πραγματοποιήσιμο και σε κάθε περίπτωση, μπορεί να επιτευχθεί, αφού τα στοιχεία της συνολικής κατανάλωσης στην Ευρωζώνη, στο τέλος του 2009, είναι απογοητευτικά και δείχνουν ότι είναι πολύ νωρίς για να μιλάμε για ανάκαμψη, καθώς και ότι η πολιτική του σκληρού Ευρώ των ευρωτραπεζιτών είναι μια σκέτη αποτυχία, αφού δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παρατείνει την ύφεση στην ευρωπαϊκή οικονομία.

    Η ΕΚΤ πρέπει να αυξήσει την κυκλοφορία του χρήματος και η Ε.Ε. και τα κράτη να εξασφαλίσουν την αύξηση της ταχύτητας αυτής της κυκλοφορίας, μέσω εκτεταμένων επενδυτικών προγραμμάτων, που θα στηριχθούν από τις δημοσιονομικές τους πολιτικές και που έτσι θα εξασφαλίσουν ότι τα χρήματα αυτά θα εισέλθουν στην αγορά και θα την ανατροφοδοτήσουν, προκειμένου να λειτουργήσει, υπέρ της επέκτασης του εμπορίου και της ανάπτυξης – συνεπικουρούμενη με μαζικές δημόσιες επενδύσεις (παρά τα όσα αναφέρει ο αξιότιμος κ. Ανδριανόπουλος) -, η εξίσωση του Ίρβινγκ Φίσερ, για την αξία του χρήματος : P = M1xV1+M2xV2 / T, όπως μας δίδαξε η παλαιά μεν, αλλά πάντοτε χρήσιμη νομισματική ιστορία των Η.Π.Α. και η αποτυχία του οικονομικού επιτελείου του Franklin Delano Roosevelt το 1933 στην εποχή της μεγάλης δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος.

    Τα παθήματα του παρελθόντος καλόν είναι να γίνονται μαθήματα.
    Περισσότερα στο μπλογκ μου στα θέματα : ‘‘Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929 – 1932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΤΟΥ 2008 – 2009 : ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/1929-1932-2008-2009.html και : »29/10/1929 Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ!» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/10/29101929-80.html .

    Αλλιώς, η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι η μόνη λύση. Αλλά αυτή θα πρέπει να είναι η έσχατη λύση. Μια λύση ανάγκης, στην οποία μπορούμε να μην φθάσουμε…

    Υ.Γ1. : (Τελευταία γίνεται σύγκριση της Ελλάδας με την Αργεντινή. Λάθος μέγα. Η Ελλάδα δεν έχει σχέση με την Αργεντινή. Η Ελλάδα δεν είναι τριτοκοσμική χώρα. Η Αργεντινή δεν εισήλθε σε κάποια ζώνη του δολλαρίου, έτσι ώστε να έχει την κάλυψη των Η.Π.Α. Η Αργεντινή συνέδεσε το νόμισμά της με το δολλάριο, με δική της πρωτοβουλία και χωρίς την κάλυψη των Η.Π.Α. Αντιθέτως, η Ελλάδα είναι στην ζώνη του Ευρώ και έχει την κάλυψη της Ε.Ε., έστω και αν αυτή τυπικά δεν υπάρχει. Είναι πολύ δύσκολο η Ε.Ε. να αφήσει στην τύχη της την Ελλάδα. Για την ακρίβεια, κάτι τέτοιο είναι έως απίθανο. Οι απειλές των ευρωτραπεζιτών είναι χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει σύγκριση των δύο περιπτώσεων).

    Υ.Γ.2 : (Και φυσικά, το ελληνικό κράτος δεν είναι … εκτεταμένο! Σπάταλο και αναποτελεσματικό είναι σίγουρα, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είναι ένας εγκαταλελειμμένος στην τύχη του – και ως εκ τούτου στην διαφθορά – παρίας. Και γι’ αυτό φταίει πάλι η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία επιφύλαξε στο κράτος της αυτόν τον άθλιο ρόλο και ουδέποτε το κατέστησε στρατηγείο της ανάπτυξης. Περισσότερα, στο άρθρο μου στο protagon.gr , με τίτλο : ‘‘Και αύριο δεν θα είναι πια αργά (Μια απάντηση στον Μίμη Ανδρουλάκη). http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=168&forumid=3&threadid=1031&scope=posts και στο μπλογκ μου τα θέματα που έχω ανοίξει εκεί, με τίτλο : »Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης». http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html , αλλά και «Επιστροφή στην δραχμή : Θα ήταν μια λύση αν είχαμε μια σοβαρή πολιτικοοικονομική ελίτ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/blog-post_12.html .
    Διότι είναι εύκολο να λέμε μεγάλες κουβέντες, αλλά δύσκολο να τις τεκμηριώνουμε).

  75. Ο k. Πεταλωτής επικαλέσθηκε αύξηση εσόδων απο το «κίνημα των αποδείξεων»…….

    Τί εννοεί ?????

    Αφού τις μαζέψουμε και εκφοβίσουμε επαρκώς ο ένας τον άλλον, θα «ξεχάσουν»την αφαίρεσή τους για «του χρόνου»????

  76. Αγαπητέ Σπυρίδωνα,

    ο Πεταλωτής μπορεί να έχει δίκιο, για την αύξηση των δημοσίων εσόδων από το «κίνημα των αποδείξεων», αλλά αυτή η αύξηση, μάλλον, θα είναι μικρή. Ίσως, όμως, να είναι συναθροιστικά επαρκής, αν συνυπολογίσουμε και τις άλλες πηγές εσόδων (κυριότερη είναι αυτή που δεν λέει η κυβέρνηση και έχει να κάνει με την εικαζόμενη και αναμενόμενη αύξηση των εσόδων από την τόνωση της ζήτησης, που θα προέλθει από την επάνοδο της τουριστικής βιομηχανίας της χώρας σε αυξητικούς ρυθμούς και τις πολλαπλασιαστικές επιπτώσεις της στην εσωτερική ζήτηση της οικονομίας).

    Θα δούμε, αν και πόσο θα έλθει αυτή η εξέλιξη στην οποία στηρίζεται ο ΓΑΠ και η οποία – είναι η αλήθεια – μας διαφοροποιεί σημαντικά από την περίπτωση του εκπεσόντος πρώην «Κελτικού τίγρη» της Ιρλανδίας…

    Όμως, επειδή και εδώ γίνεται λόγος από τον αρθρογράφο για το «μεγάλο» ελληνικό κράτος, καλόν είναι να υπενθυμίσω το πραγματικό μέγεθός του – από τα στοιχεία της CIA το 2008 :

    ΕΛΛΑΔΑ :
    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
    ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%.
    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html

    Για να γνωρίζουμε για ποιό πράγμα μιλάμε….

    Φιλικά

    Τάσος Αναστασόπουλος.

  77. @ KΠ
    Αφού συμφωνούμε (όλοι πρέπει να πληρώσουν), γιατί επιμένετε στo shock value? It leaves one with an unpleasant aftertaste. Δυνητικά, παράπλευρη απώλεια της τακτικής σας είναι η αρχή της ισονομίας.

    Θα σας απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια :

    Aν και Ελληνας 100%, μεγάλωσα με προτεσταντικό ήθος, δηλαδή κατανοώ, αν επιτρέπουν τα εισοδήματά σου και έχεις πληρώσει τους νόμιμους φόρους, να ζεις όπως θες. Οφείλεις, όμως, να ΜΗ προκαλείς το Δημόσιο Αισθημα. ΚΑΙ ασφαλώς ΔΕΝ μπορείς να κλέβεις το κράτος, άσε πιά ΚΑΙ να κλέβεις το κράτος ΚΑΙ να ζεις προκλητικά !!!!!!

    Το να παίρνει η Μαργαρίτα, η οικιακή βοηθός μου ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ (που ο Παπανδρέου ΕΚΛΕΨΕ από μένα) για να κάνει Πρωτοχρονιά στην Αράχωβα ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ που αδυνατώ να χωνέψω

    To να παίρνει η Μαργαρίτα, η οικιακή βοηθός μου ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ενόσω το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ συνολικό εισόδημά της (μετά συζύγου) είναι 39.500 ευρώ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ που αδυνατώ να χωνέψω

    Το να παίρνει η Μαργαρίτα 39.500 ευρώ ετησίως ΚΑΙ να παίρνει ΚΑΙ επίδομα αλληλεγγύης ΚΑΙ να ΜΗ πληρώνει ούτε 1000 ευρώ (=2.5%) φόρους είναι ισοδύναμον βεβήλωσης ΚΑΙ αδυνατώ να το χωνέψω

    Last but not least, το ότι ο γράφων, με ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ εξ Ελλάδος, ΛΗΣΤΕΥΕΤΑΙ για να ΚΑΛΥΠΤΕΙ το ΕΛΛΕΙΜΜΑ συνεπεία της εκ μέρους Μαργαρίτας ΜΗ καταβολής νομίμων φόρων, και αναγκάζεται να ΕΙΣΑΓΕΙ συνάλλαγμα για πληρωμή
    1) ΦΜΑΠ και
    2) φόρους ΤΕΚΜΑΡΤΟΥ εισοδήματος επειδή ως μόνιμος κάτοικος εξωτερικού διατηρεί σπίτι >150 ΤΜ

    ΣΥΝΙΣΤΑ πρόκληση του «αισθήματος δικαίου» ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.

    Ισαμε δω και ΜΗ παρέκει.

    ΔΕΝ ομαδοποιώ. Σαν την Μαργαρίτα είναι 5 εκατομμύρια «φτωχοί» κάτοικοι της Ελλάδος.

  78. erratum
    για πληρωμή
    1) ΦΜΑΠ και
    2) φόρους ΤΕΚΜΑΡΤΟΥ εισοδήματος
    ->
    για πληρωμή
    1) ΦΜΑΠ και
    2) φόρων ΤΕΚΜΑΡΤΟΥ εισοδήματος

  79. Κύριε Αναστασόπουλε,
    θα πω κάτι βαρύ, αλλά, θέλω να πιστεύω άθελά σας, είστε ΕΧΘΡΟΣ της ΠΑΤΡΙΔΑΣ.

  80. (76) Κατανοητόν,

    Αλλά, επικεντρώνομαι στον Ανθρωπο γενικώς, και στην τυχόν αναξιοπιστία ή ανακολουθία της Κυβέρνησης (ΑΝ τυχόν….).

    Διότι, βγήκαμε μεν σε κυνήγι αποδείξεων, αλλά άν ΔΕΝ τηρήσουν όσα λένε,μάλλον οι επιπτώσεις θα είναι επώδυνες, -πιθανότατα η οικονομία να γίνει κυριολεκτικώς «υποβρυχία»………..

    Και , ίσως, πρέπει κάποιος να βρεί ποιές είναι οι πραγματικές απαιτήσεις των Βρυξελλών, πέραν του τί γράφει ο υστερόβουλος τύπος.

    Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα οιουδήποτε είδους «κηδεμονία», αλλά αυτά που ζητούν οι Βρυξέλλες,- εκτός απο αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία – είναι λογικά, απο ό τι μαντεύω και τους έχει ξεφύγει, αλλά αποφεύγουν να διευκρινίσουν.

    Επειδή δεν έχω ψάξει να βρώ τις σχετικές εκθέσεις ,δεν επεκτείνομαι ακόμη

  81. Κώστα μου.

    Όπως έχω γράψει και σε άλλο θέμα, την γνώμη μου λέω, το αλάθητο δεν το διεκδικώ, σε συμφέροντα δεν έχω να δώσω λογαριασμό, γι’ αυτά που γράφω και λέω και ιδεολογίες (ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της ψευδούς συνειδήσεως) δεν υπηρετώ.

    Πάντα φιλικά.

    Τάσος Αναστασόπουλος.

    (Περιττό να σου πω ότι την πατρίδα μας την αγαπώ, όπως, άλλωστε και εσύ).

  82. Και για να είμαι περισσότερο επεξηγηματικός :

    Ιδεολογίες δεν υπηρετώ. Ιδέες έχω και τις ιδέες τις σέβομαι.

    Προσπαθώ να είμαι πραγματιστής, να επισημαίνω τις πραγματικές δυσκολίες και – παρά την απισιοδοξία μου, που έχει να κάνει με το ηγετικό δυναμικό του ελλαδικού χώρου – να βρίσκω λύσεις, τις οποίες και προτείνω με όποιο κόστος.

    Τώρα, το πόσο καταφέρνω αυτό που προσπαθώ; Αυτό είναι ένα άλλο θέμα, το οποίο είναι ανοικτό και υπό την κρίση του καθενός, εκ των καλών συνομιλητών και φίλων.

    Με δεδομένο ότι δεν διεκδικώ το αλάθητο και ότι έχω πλήρη επίγνωση του πεπερασμένου των γνώσεών μου, κάθε κριτική είναι αποδεκτή από εμένα, διότι πιστεύω ότι, πάντοτε, έχω να πάρω κάτι από όσα λένε οι συνομιλητές μου.

    Και ίσως, μέσα από τον αναπτυσσόμενο διάλογο, να έχω κάτι (έστω και ελάχιστο) να τους δώσω και εγώ.

    Και πάλι φιλικά.

    Τάσος Αναστασόπουλος.

  83. «Σε κάθε περίπτωση, επειδή με διέπει ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ, σας προκαλώ κύριε distributist, να μου βρείτε ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ να έλθουν να εργασθούν στα σχολάζοντα κτήματά μου, να τα καλλιεργούν και να παρακρατούν 75-80% του ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ.

    Εάν ΔΕΝ βρείτε, you’d better SHUT the f— UP!»

    Η προθυμία να εργαστεί ένας άνθρωπος χειρωνακτικά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εργατικότητα του. Ελάχιστες γνώσεις κοινωνιολογίας ή έστω κάποια εμπειρική κατανόηση της ανθρώπινης ψυχολογίας αρκούν για να το συμπεράνει κάποιος αυτό. Απλουστευμένα και σε αργκό κανείς δεν θέλει να γίνει χειρονάκτης ή αγρότης γιατί κανείς δεν θέλει να την παίζει για την υπόλοιπη ζωή του (http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=4264).

    Η δε περιγραφή του φαινομένου ως καθαρά ελληνικού μόνο σε εθελοτυφλία μπορεί να αποδοθεί αφού παρατηρείται σε όλες τις ανεπτυγμένες χωρες, ακόμα και τις αγγλοσαξονικές που ως γνωστόν διέπονται από υψηλότατο εργασιακό ήθος. Πηγαίντε σε οποιοδήποτε κτήμα στις ΗΠΑ κ. Χασαπογιάννη και βρείτε μου έναν αμερικανό εργάτη. Μέχρι τότε τα γραφικά περί τεμπέληδων εκμαυλισμένων απ’ τον πορνΑνδρέα Παπανδρέου κλπ. αφήστε τα στην άκρη.

    Από κει και πέρα, όποιος θέλει να μάθει τους χίλιους τρόπους που το κράτος ΤΙΜΩΡΕΙ τη δημιουργικότητα, τη φιλοδοξία, τον ενθουσιασμό, δεν έχει παρά να ρωτήσει οποιονδήποτε προσπάθησε να ξεκινήσει μία επιχείρηση. Και μετά να αναλογιστεί ποιοί ωφελούνται από αυτή την κατάσταση, ποιά θα ήταν η κατανομή του πλούτου και ποιό το μέγεθος της οικονομίας αν λειτουργούσε ελεύθερα η αγορά και αμερόληπτα η δικαιοσύνη.

    Η ανάπτυξη δεν θα έρθει ούτε με δημόσιες «επενδύσεις», ούτε με φοροελαφρύνσεις σε επιχειρηματίες τύπου Κόκκαλη, ούτε με την απασχόληση του λαού στη συγκομιδή οπωροκηπευτικών. Η ανάπτυξη θα έρθει μόνο αν απελευθερωθούν οι παραγωγικές δυνάμεις στην πλατειά βάση της κοινωνίας, αν ανοίξει ο δρόμος σε όσους νιώθουν την ανάγκη να χτίσουν κάτι δικό τους, αν δοθεί η ευκαιρία στους νέους να ανεξαρτητοποιηθούν οικονομικά και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

    Έχετε (απευθύνομαι στις παλαιότερες γενιές γενικότερα) φτιάξει ένα σύστημα το οποίο εγκλωβίζει τους νέους, που το αίμα τους βράζει, στην ανεργία και τα 700 ευρώ, ένα σύστημα που τσακίζει όποιον απ’ αυτούς τολμήσει να αναζητήσει τη σωτηρία του εκτός Δημοσίου και από πάνω τους λέτε και τεμπέληδες! Αιδώς Αργείοι!

  84. «Σε κάθε περίπτωση, επειδή με διέπει ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ, σας προκαλώ κύριε distributist, να μου βρείτε ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ να έλθουν να εργασθούν στα σχολάζοντα κτήματά μου, να τα καλλιεργούν και να παρακρατούν 75-80% του ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ.

    Εάν ΔΕΝ βρείτε, you’d better SHUT the f— UP!»

    Η προθυμία να εργαστεί ένας άνθρωπος χειρωνακτικά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εργατικότητα του. Ελάχιστες γνώσεις κοινωνιολογίας ή έστω κάποια εμπειρική κατανόηση της ανθρώπινης ψυχολογίας αρκούν για να το συμπεράνει κάποιος αυτό. Απλουστευμένα και σε αργκό κανείς δεν θέλει να γίνει χειρονάκτης ή αγρότης γιατί κανείς δεν θέλει να την παίζει για την υπόλοιπη ζωή του (http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=4264).

    Η δε περιγραφή του φαινομένου ως καθαρά ελληνικού μόνο σε εθελοτυφλία μπορεί να αποδοθεί αφού παρατηρείται σε όλες τις ανεπτυγμένες χωρες, ακόμα και τις αγγλοσαξονικές που ως γνωστόν διέπονται από υψηλότατο εργασιακό ήθος. Πηγαίντε σε οποιοδήποτε κτήμα στις ΗΠΑ κ. Χασαπογιάννη και βρείτε μου έναν αμερικανό εργάτη. Μέχρι τότε τα γραφικά περί τεμπέληδων εκμαυλισμένων απ’ τον πορν-Ανδρέα Παπανδρέου κλπ. αφήστε τα στην άκρη.

    Από κει και πέρα, όποιος θέλει να μάθει τους χίλιους τρόπους που το κράτος ΤΙΜΩΡΕΙ τη δημιουργικότητα, τη φιλοδοξία, τον ενθουσιασμό, δεν έχει παρά να ρωτήσει οποιονδήποτε προσπάθησε να ξεκινήσει μία επιχείρηση. Και μετά να αναλογιστεί ποιοί ωφελούνται από αυτή την κατάσταση, ποιά θα ήταν η κατανομή του πλούτου και ποιό το μέγεθος της οικονομίας αν λειτουργούσε ελεύθερα η αγορά και αμερόληπτα η δικαιοσύνη.

    Η ανάπτυξη δεν θα έρθει ούτε με δημόσιες «επενδύσεις», ούτε με φοροελαφρύνσεις σε επιχειρηματίες τύπου Κόκκαλη, ούτε με την απασχόληση του λαού στη συγκομιδή οπωροκηπευτικών. Η ανάπτυξη θα έρθει μόνο αν απελευθερωθούν οι παραγωγικές δυνάμεις στην πλατειά βάση της κοινωνίας, αν ανοίξει ο δρόμος σε όσους νιώθουν την ανάγκη να χτίσουν κάτι δικό τους, αν δοθεί η ευκαιρία στους νέους να ανεξαρτητοποιηθούν οικονομικά και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

    Έχετε (απευθύνομαι στις παλαιότερες γενιές γενικότερα) φτιάξει ένα σύστημα το οποίο εγκλωβίζει τους νέους, που το αίμα τους βράζει, στην ανεργία και τα 700 ευρώ, ένα σύστημα που τσακίζει όποιον απ’ αυτούς τολμήσει να αναζητήσει τη σωτηρία του εκτός Δημοσίου και από πάνω τους λέτε και τεμπέληδες! Αιδώς Αργείοι!

  85. ΝΟΜΙΖΩ ότι ουδείς κατάλαβε, μηδέ ο Τύπος της Ελλάδος, ΤΙ εννοεί η ΕΕ.

    Η ΕΕ δεν είναι κηδεμών, ούτε παριστάνει τον κηδεμόνα. Ενδεχομένως ΔΕΝ διατύπωσε σωστά ΓΙΑΤΙ ενοχλήθηκε, θορυβήθηκε, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΘΗΚΕ.

    Ούτε και σεις το καταλάβατε παρότι το συζητήσαμε τις προάλλες.

    Η ΕΕ δεν νοιάζεται εάν, πόσα και σε ποιόν χρωστάει η Ελλάδα. Η ΕΕ δεν νοιάζεται εάν ο προϋπολογισμός της Ελλάδος είναι ισοσκελισμένος ή όχι. Eάν, πέστε, ο Εμίρης του Hullabaloo την δίνει δανεικά και αγύριστα, why not, who cares. Αfter all, με άλλων παράδες αγοράζουν οι Ελλαδίτες χωρικοί τις Porsche και έτσι βοηθείται το ασφυκτικά θετικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας.

    Εδώ, βέβαια, φταίει και ο κύριος Trichet που ΔΕΝ ξεκαθάρισε το ΚΟΜΒΙΚΟ ΑΙΤΙΟ των ανησυχιών της ΕΚΤ και, εν σειρά, της ΕΕ. Το θέμα, κυρίες και κύριοι, είναι ΜΟΝΟΝ ότι η Ελλάδα, μιά μικρή, γεωγραφικά και πληθυσμιακά χώρα-μέλος, με μόλις 2% του πληθυσμού της ΕΕ-27, ΑΥΞΑΝΕΙ τον ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟ του ΕΥΡΩ κατά 2% ΕΤΗΣΙΩΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και αυτό διότι το μέσον Ευρωπαϊκό προϊόν ΠΩΛΕΙΤΑΙ-ΤΙΜΑΤΑΙ στην Ελλάδα με 100% προσαύξηση έναντι της μέσης Ευρωπαϊκής χώρας [σας έχω βάλει εδώ και ένα τεχνικό "λάθος-παγίδα" και να δούμε ποιός θα το βρει - τα πράγματα είναι από πληθωριστική άποψη ακόμα ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ από όσο τα παρουσιάζω].

    Μιά ΧΩΡΑ καραγκιόζης, που ουδέν παράγει εκτός από ΨΕΥΤΟ-ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΝ, ΠΑΡΑΣΙΤΑ, ΠΟΡΝΕΣ, ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΥΣ και κοινούς ΛΩΠΟΔΥΤΕΣ πληθωρίζει ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΑ ένα ισχυρό, ίσως το ισχυρότερο νόμισμα της ΔΥΣΗΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    KAI πολύ σωστά ΚΑΙ γράφει ‘βερεσέ’ η ΕΕ τους ισχυρισμούς των Ελλήνων ότι πεινάνε. Οταν πεινάς ΠΩΣ γίνεται να πληθωρίζεις ένα ισχυρό νόμισμα που το «κόβουν/ελέγχουν» άλλοι;;;;; ΚΑΙ όταν πεινάς ΠΩΣ γίνεται να ΕΜΦΑΝΙΖΕΙΣ θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ όταν πεινάς ΠΩΣ γίνεται να συντηρείς 1 εκατομμύριο μετανάστες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ όταν πεινάς ΠΩΣ είναι δυνατόν να παρουσιάζεις ΑΝΕΡΓΙΑΝ coupled by IMmigration instead of the expected Emigration;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Αll these phenomena are inexplicable!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Πράγματι, έχει δίκαιο ο Παπανδρέου ότι ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Αλλά ΔΕΝ βρίσκονται στο κράτος, ΜΗΤΕ στις τσέπες των πλουσίων, διότι οι πλούσιοι είναι λίγοι ΚΑΙ δεν μπορούν (εκ του μικρού αριθμού τους, όσο πλούσιοι και νάναι) να πληθωρίζουν ένα ισχυρό νόμισμα.
    ΑΡΑ, δια της ΑΠΑΓΩΓΗΣ εις το ΑΤΟΠΟΝ, το ΕΥΡΩ το ΠΛΗΘΩΡΙΖΕΙ το εκ 4.000 PER CAPITA ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ της «φτωχής» τάξης της Μαργαρίτας. Voila.

  86. Η προθυμία να εργαστεί ένας άνθρωπος χειρωνακτικά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εργατικότητα του

    AΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ. ΚΑΙ όχι μόνον με την ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ του,
    ΑΛΛΑ
    ΑΛΛΑ
    ΑΛΛΑ
    και με την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ του!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Οταν ολόκληρος γιός ή θυγατέρα Rockefeller δουλεύουν ή έχουν δουλέψει ως γκαρσόνια επειδή διέπονται από αίσθημα ανεξαρτησίας και εργασιακό ήθος
    ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ η ξυπολιάρισα, ηλίθια, αναλφάβητη Γιωργίτσα του Κουρόγιωργα (Gina Kouros, φανταστικό πρόσωπο να εξηγούμεθα) να ισχυρίζεται, «Είμαι άνεργη ψυχολόγος, δεν βρίσκω δουλειά».
    ΔΙΟΤΙ μπορεί μενα να είναι άνεργη ΧΩΡΙΣ δική της ΕΠΙΛΟΓΗ,
    Αλλα
    ΕΊΝΑΙ b>ΑΕΡΓΗ ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗ.

    Δεν κατάλαβα. Εδώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι έχει δουλέψει στην Σουηδία και στον Καναδά ως γκαρσόνι και ως οικοδόμος ΚΑΙ δεν μπορεί η Αρβανιτόβλαχα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    HOW and WHY is THAT???????????????????????????????????????

  87. OTAN η εξυπνότερη, πλέον μορφωμένη (by far), πλέον ικανή και χαρισματική ΦΥΛΗ του ΚΟΣΜΟΥ, οι Εβραίοι, ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΩΣ στα kibbutz,
    ΔΕΝ υπάρχουν περιθώρια για τα Ελληνικά φυτά που «σπούδασαν» στιος Σιβιτανιδείους της Αγγλίας.

    PERIOD.

  88. KAI κάτι άλλο. Από τούδε και στο εξής, ο ΙΚΑΝΟΣ πνευματικά και/ή χειρωνακτικά ΑΛΛΑ ΜΗ εργαζόμενος
    ΜΗΔΕ εσθιέτω.

    Θα ΑΚΥΡΩΣΟΥΜΕ την ασέβεια στην χειρωνακτική εργασία
    Θα ΑΠΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ το επιχείρημα της ΑΝΕΡΓΙΑΣ. Ανεργία ΔΕΝ αρκεί και δεν είναι λόγος αδράνειας.
    ΑΕΡΓΙΑ υπάρχει στην Ελλάδα, δηλαδή ΑΤΟΜΑ που επιλέγουν ΝΑ ΜΗΝ εργάζονται.
    ΟΤΑΝ στην Ελλάδα έχουμε σε εργασίες πλήρους απασχόλησης 500.000 αλλοδαπούς, ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ, οι μη εργαζόμενοι νέοι Ελληνες είναι ΑΕΡΓΟΙ. δλδ ΑΔΡΑΝΕΙΣ, ήτοι
    ΠΑΡΑΣΙΤΑ.

  89. Πολύ πατριωτισμός έχει πέσει, ιδιαίτερα απο ΜΗ ιθαγενείς……….
    - Ασχετα με την προσωπική μου γνώμη, την ημέρα που θα πάψω να ακούω αλλες/αντίθετες/αντιφατικές/τρελλές γνώμες, τότε θα καταλάβω οτι εξέλειπαν οι Ελληνες !!!!!
    - Μήπως αυτός ο πολλά κατηγορούμενος χαρακτήρας των γηγενών, έχει βοηθήσει να μιλάμε ακόμη και να αντιδρούμε ελληνικά ανα τους αιώνες ?????

  90. «Θα ΑΚΥΡΩΣΟΥΜΕ την ασέβεια στην χειρωνακτική εργασία»

    Και η Ελλάδα θα γίνει η πρώτη χώρα στον κόσμο που οι ιθαγενείς θα πάρουν τις δουλειές των μεταναστών. Good luck with that. :)

  91. Παντως οι ερευνες δειχνουν οτι στις χωρες του ΟΟΣΑ, οι μεταναστες εχουν υψηλοτερα ποσοστα ανεργιας απο τους ιθαγενεις και αυτο γιατι οι δυτικες οικονομιες ειναι χαμηλης εντασεως εργασιας και τεχνολογικα ανεβασμενες και οι μεταναστες αγραμματοι.

  92. Για πολλοστη φορα το αρθρο του κ.Ανδριανοπουλου ειναι ευστοχο.Δεν μπορεις να ζεις «πανω απο τις δυναμεις σου», και αυτο συνεβη με την Ελληνικη Οικονομια. Η κατασταση ειναι εξαιρετικα δυσκολη-η παραπληροφορηση των ΜΜΕ-συνεχιζεται, και το χειροτερο ολων, οι περισσοτεροι Ελληνες διαγουν υπνο βαθυ…Υπαρχει ομως και κατι πολυ επικινδυνο που δεν λαμβανεται υποψη.Οταν οι πολλοι προαναφερθεντες «ξυπνησουν ενεκα των επερχομενων γεγονοτων» απο τον «βαθυ υπνο» θα εχουμε εξελιξεις απροβλεπτες.Αιτια αυτου, ειναι η πολιτικη αβουλησια επεξηγησης με γνωμονα–ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ–της στυγνης πραγματικοτητας.Η ωρα των ευθυνων δεν γινεται οταν ο «ασθενης» ειναι καταμεσης του δρομου «χτυπημενος θανασιμα απο ενα τροχαιο»…Τοτε προεχουν οι <>, και επειτα αυτων (αν ο ασθενης επιζησει), γινεται η «ενδελεχης» αναλυση των συμβαντων…
    Αναφερω αυτο το ελαχιστο παραδειγμα, ΓΙΑΤΙ Η ΜΟΝΗ (εστω και πλεον επιπονη σωτηρια) για τον ανωτερω αναφερθεντα ασθενη (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ), ειναι η επιστροφη στις νομισματικες του ριζες…Μπορει να ειναι εξευτελισμος, μπορει να ειναι επωδυνοτατη αλλα ειναι ΛΥΣΗ…Χρωσταμε πολυ περισσοτερα των ηδη λεχθεντων ‘ή παρουσιασθεντων απο την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤV, χαρακτηριστικος δε ειναι και ο σημερινος τιτλος της παντα αξιοπιστης ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. ΟΙ πολιτικοι ομως τον χαβα τους…Θα «τρεξει» για δανεικα ο φιλοτιμος κατα τα λοιπα νεος Υπουργος των Οικονομικων–ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ–την απλουστατη κοινη, ανθρωπινη, λογικη…ΔΗΛΑΔΗ, θα αναρωτηθει ο καθε αναγνωστης? Οτι αυτη η «λογικη» ειναι εκεινη η ατερμονη πραξη του φαυλου κυκλου που δεν κλεινει ποτε.Ο δανεισμος εξυπηρετει την παραγωγικη αναπτυξη-διαδικασια ενος ατομου, ενος συναιτερισμου, μιας κοινωνικης παραγουσας ομαδας,α λ λ α, ποτε μα ποτε δεν ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ…….Και ως ποτε θα γινεται αυτο? Εχοντας ομως το δικο σου νομισμα—κοβεις μπολικο—και επανακινεις τον «προαναφερθεντα κοιμισμενο» γιατι διαφορετικα δεν ΓΙΝΕΤΑΙ. Ολα τα παραμυθια οτι και καλα κινδυνευουμε να ειμαστε «μηδενικα ανταγωνιστικοι» με την επιστρεφουσα δραχμη, ειναι το «ταισμα» του αραχτου στην καφετερια που αδημονει να ξανανοιξουν οι τραπεζες τα πουγγια για να παρει κανενα δανειακι…ΕΤΣΙ ΣΤΟ ΧΑΛΑΡΟ…Γυριζουμε ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ στο 1980, εκει που οταν την αραζες για καφε τα πρωινα, ησουν απλα Ο ΔΑΚΤΥΛΟΔΕΙΚΤΟΥΜΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΑΡΑΣ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ!!Η Ελλαδα εχει και χωραφια να καλλιεργησει, και ψαρακια να βγαλει απο τις θαλασσες της, και καστανα και μηλα και πορτοκαλια και ολα τα καλα…ΕΠΑΝΑΚΙΝΗΣΗ ΘΕΛΕΙ.Παραμυθιαστηκαμε –ΤΗΝ ΦΑΓΑΜΕ «ΚΟΙΝΩΣ»–και επιστρεφουμε δριμυτεροι, ΜΕ ΜΥΑΛΟ, ΜΕ ΓΝΩΣΗ και αευροι…(ΟΧΙ ΑΦΡΑΓΚΟΙ, αφου ξαναρχεται Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ).Ψηλα τα κεφαλια, ο Ελληνας ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ ΜΠΟΡΕΙ, οταν τον παιρνει Ο ΥΠΝΟΣ τον κοροιδευουν ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΣΦΑΛΜΕΝΑ, θεωρησε ΚΟΥΤΟΥΣ.
    Κανεις δεν ειναι κουτος οταν σε δανειζει…Απλως ημασταν για χρονια ζαλισμενοι/»σχεδον μεθυσμενοι» και εμεις και οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.Και αυτοι Ελληνες ειναι (και ως ορθα αναφερει ο κ. Ανδριανοπουλος), ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΨΙΜΟ Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΑΙΤΙΑ, της κατρακυλας…Ο ΒΑΘΥΣ ΥΠΝΟΣ ΗΤΑΝ.ΤΑ ΔΑΝΕΙΚΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΤΑΝ με τον «τονο» και η νοοτροπια μας (δεν εξαιρω προς ΘΕΟΥ τον εαυτο μου), να στοιβαζομαστε εξω απο τα Πολιτικα Γραφεια για μια θεσουλα στο Δημοσιο!!!Βαζανε και «οι μεθυσμενοι πολιτικοι»-οτι μπορουσαν εκαναν, να μην τους ΑΔΙΚΟΥΜΕ, και ολοι ΜΑΖΙ «ξεμεθαμε» τριαντα ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…
    Λαθη επι Λαθων ΟΛΑ -ΟΛΩΝ ΜΑΖΙ-απολυτα ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Δικα μας ΕΙΝΑΙ.
    ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ Η ΕΠΑΝΑΚΙΝΗΣΗ. Μην γελιεστε ΟΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΚΩΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…
    Μην επαφυεστε στο γεγονος οτι καποιοι ΥΠΕΡΠΛΟΥΤΙΣΑΝ..Παντα καποιοι ΠΛΟΥΤΙΖΑΝ.Αυτους που ενδεχομενως (θεωρουμε ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ/ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ), τωρα που τα κανονια θα παρουν μορφη «ενορχηστρωμενων βολων» θα διαπιστωσαμε απλα, οτι ΧΡΩΣΤΟΥΣΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ.Ετσι α π λ α…Και αυτοι «μεθυσμενοι»…
    Ενα συνολο «υπερμεθυσμενων Ελληνων» κυκλοφορουσε γυρω μας εδω και τριαντα ΧΡΟΝΙΑ.Ολες οι δουλειες «παραδοθηκαν» στους αλλοδαπους γιατι ο Ελληνας πιστεψε οτι ηταν «ο περιουσιος» του Τραπεζικου Συστηματος.Οτι και να γινοταν, για αυτον ειχαν λεφτα οι Τραπεζες.Που τα εδιναν οι «κουτοφραγκοι»…Αυτοι λοιπον οι ¨κουταφραγκοι» δεν ηταν τετοιοι, ετσι απλουστατα…
    ΨΗΛΑ ΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΜΑΣ, αποδοχη της τριακονταετους ηλιθιοτητας μας, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΔΡΑΧΜΟΥΛΑ, ΣΤΟΝ ΣΙΝΕΜΑ, ΤΟ «ΚΟΡΤΕ», ΤΟ ΤΑΒΕΡΝΑΚΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ «σφιχτης» κατα τα προτυπα των ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, και θα ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ.

    ΜΠΟΡΟΥΜΕ

    ΥΓ. Κατω απο το μαξιλαρι θα κρυψουμε την ΔΡΑΧΜΟΥΛΑ, και απο τις ΤΡΑΠΕΖΕΣ οταν περναμε απο ΕΞΩ ΘΑ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΡΟΧΑΛΑ…Ουτε ΣΠΑΣΙΜΑΤΑ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ.ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΑΠΛΑ ΔΡΙΜΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΨΟΥΜΕ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ…

  93. Σε κάθε περίπτωση, μείωση των επιδομάτων των ΔΥ κατά 10% ΔΕΝ θα αποφέρει παρά μόνο 500+ εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή είναι ΣΤΑΓΩΝ εν τω ΩΚΕΑΝΩ. Κρίμα ΚΑΙ το ταξίδι που προετοιάμζει ο κ. Παπακωνσταντίνου στην Νέα Υόρκη.

    Η Ελλάδα χρειάζεται 5 ΔΙΣ περικοπή ΕΞΟΔΩΝ και 5 ΔΙΣ αύξηση ΕΣΟΔΩΝ.

    Η περικοπή εξόδων μπορεί να προέλθει μόνο και μόνο μέσα από ΜΕΣΗ ΜΕΙΩΣΗ του μισθού των ΔΥ κατά 400 ευρώ ΜΗΝΙΑΙΩΣ, ήτοι κατά 4.800 ευρώ ετησίως.

    Eάν ΔΕΝ το πράξει αυτό ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν θα έρθει στας Αμερικάς για να πουλήσει κρατικά ΔΕΚΑΕΤΗ ομόλογα, πέστε, ονομαστικής αξίας 40 ευρώ εκάστου με επιτόκιον 4.5% επί της ονομαστικής, οι Αμερικανοί θα προσφερθούν να αγοράσουν προς 20 ευρώ το ΤΕΜΑΧΙΟΝ ώστε να υπάρξει 9% απόδοση ΚΑΙ διπλασιασμός κεφαλαίου, δοθείσης της ΥΠΕΡΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑΣ του ομολόγου.

    Εάν ΜΕΙΩΣΕΤΕ, κύριε Παπακωνσταντίνου, τους μισθούς ως προτάσσουμε παραπάνω (όπερ θα αποφέρει 5 ΔΙΣ) ΚΑΙ εάν φορολογήσετε τον ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΝ από ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ με 10% ώστε να προκύψουν και ΑΛΛΑ 5 ΔΙΣ ΕΥΡΩ, δηλαδή ΣΥΝΟΛΙΚΑ 10 ΔΙΣ

    ΤΟΤΕ το ξανασυζητάμε το θέμα.

    Ατουταλέρ (Αυλωνίτης)

  94. ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΣ, κύριε Παπακωνσταντίνου, υπάρχει και η μέθοδος Μαρκεζίνη-Παπάγου or variation thereof. Δηλαδή ΑΜΕΣΗ μετατροπή ΕΥΡΩ σε 340 ΔΡΑΧΜΕΣ. Yποτίμηση εντός μηνός κατά 25% και έτερη εντός 6 μήνου κατά έτερον 25%, ήτοι ΣΥΝΟΛΙΚΩΣ 43.75%, άρα 340 χ 1.5625 = 531. 25 ΔΡΑΧΜΕΣ η ισοδυναμία του ΕΥΡΩ.

    ΚΑΙΡΟΣ είναι η Γιωργίτσα του Κουρόγιωργα (Gina Kouros) που μου ήθελε κολώνια Van Cleef et Arpels, να επιστρέψει στο εξαιρετικό για την αισθητική της, Μυρτώ Μενούνος

  95. ΕΤΣΙ εντός εξαμήνου ο εκ 3200 ΕΥΡΩ ΜΗΝΙΑΙΩΣ ΜΙΣΘΟΣ, πέστε, του ΛΗΣΤΗ ΕΦΟΡΙΑΚΟΥ θα είναι 1.088.000 δραχμές ή (δια του 100) 10.088 ΝΕΕΣ ΔΡΑΧΜΕΣ

    ΠΟΥ θα ισοδυναμεί με ΑΚΡΙΒΩΣ 2048 ΕΥΡΩ ΜΗΝΙΑΙΩΣ.

    Eκείνη την ημέρα θα δώσουμε και δωρεάν εισιτήρια σε όλο το Λαό να πάει να δει την εξαιρετική ταινία, Η Εκδίκηση της Παρθένας στα Μπουζούκια όπως του ΑΡΜΟΖΕΙ! O γράφων, δε, και ο εξαίρετος φίλος Γιώργος Ψαχαρόπουλος της Διεθνούς Τραπέζης, που είναι και λάτρης το πορνό, θα κάνουμε το γέλιο της ζωής μας.

  96. Ο Κωστας Χασαπογιανης παρολο που μορφωθηκε στην Δυση, δεν αφησε τον κλασσικο ελληνικο μανιχαισμο και βεβαια γραφει με αυτον τον τροπο απολαυστικα κειμενα. Αλλα τι σου ειναι αυτη η Ελλαδα, σταμπα τελειως.

  97. Τον καθορισμό της ισοτιμίας της «δραχμής» δεν θα τον κάμει η Κυβέρνηση αλλά η αγορά.
    Η αγορά είναι η μόνη αρμόδια να δίνει τιμές στα πράγματα και στα προϊόντα.
    Δεν μπορούμε, δεν επιτρέπεται, να γυρίσουμε στην εποχή Μαρκεζίνη, της σταθερής ισοτιμίας ως προς ένα νόμισμα αναφοράς, τότε το δολλάριο, τώρα πιθανόν το ευρώ. Θάχουμε κάνει έτσι μόνο τη μισή δουλειά! Αντίθετα, με ελεύθερα κυμαινόμενη ισοτιμία, οι αγορές θα αποτιμούν κάθε μέρα τις αποφάσεις και τα έργα του κάθε (λεχρίτη) υπουργού, υποτιμώντας ή ανατιμώντας το νόμισμα, κρίνοντας δηλαδή συνεχώς την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας….

  98. «και φυσικά, το ελληνικό κράτος δεν είναι … εκτεταμένο! Σπάταλο και αναποτελεσματικό είναι σίγουρα, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είναι ένας εγκαταλελειμμένος στην τύχη του – και ως εκ τούτου στην διαφθορά – παρίας»

    Προφανώς ο κ.Αναστασόπουλος έχει βρει τη μαγική φόρμουλα, όπου κάτι που επεκτείνεται συγχρόνως αυτοπεριορίζεται και γίνεται λιγότερο σπάταλο.
    Η πηγή των στοιχείων της CIA είναι η ίδια με αυτήν της Eurostat, δηλ. το ελληνικό δημόσιο, αυτό που ανα 5ετία γίνεται διεθνώς ρεζίλι για την αναξιοπιστία των στοιχείων που δίνει. Έξοδα πάνω από 50% του ΑΕΠ είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα.

  99. MHN άγχεσθε κύριε Στάϊκο, η αρχική αναγκαία υποτίμηση θα απηχεί την τρέχουσα πραγματικότητα όπου σχεδόν κάθε Ευρωπαϊκό προϊον κοστίζει ΔΙΠΛΑ στην Ελλάδα. Η αγορά θα είναι ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ και σύμφωνα με δικές μου εκτιμήσεις, θα προσαρμόσει την ΙΣΟΤΙΜΙΑ δραχμής έναντι δολλαρίου και ευρώ σε 1000 και 1500 δραχμές αντίστοιχα ΠΡΙΝ λήξει το 2010.

  100. Ναι, το παραπάνω θα ήθελα να το επισημάνω και εγώ… Τα στοιχεία που αντλεί ο κ. Αναστασόπουλος για την Ελλάδα από το website της CIA είναι πιθανότατα βασισμένα σε «στατιστικές» της ΕΣΥΕ και ως εκ τούτου αναξιόπιστα. Μάλιστα αφορούν ένα έτος (2008) κατά το οποίο τα στοιχεία αυτά παραποιήθηκαν και χαλκεύθηκαν κατ’ εξακολούθησιν – όπως εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε, με αποτέλεσμα το διεθνη μας διασυρμό και την εισαγωγή του όρου «greek statistics» στη διεθνή οικονομική jargon.

  101. Δεν άγχομαι κ. Χασαπογιάννη, απλώς διευκρινίζω για να ξέρουμε τι ακριβώς υποστηρίζουμε.

    Κατά τα άλλα, συμφωνώ μαζί σας για το φαινόμενο μαζικής «διαστροφής και διαφθοράς» του λαού που επισημαίνετε στα σχόλιά σας, με κυρίως υπεύθυνο τον «μεγάλο μακαρίτη» που εγκαινίασε την πρακτική αφιονισμού κατασπαταλώντας πολύτιμους πόρους, αλλά και με δανεικά που θα πληρωθούν με ιδρώτα και αίμα, που ο περιδεής υιός του αδυνατεί να βρει, παρά τις κίβδηλες διαβεβαιώσεις του ότι «λεφτά υπάρχουν», αλλά και με ευθύνη των ευήθων πολιτικών τους αντιπάλων, αριστερών ή δεξιών, κατ’ αρχήν αδιάφορο, κυρίως όμως των δεξιών. (Δεν μιλάω για φιλελεύθερους γιατί δυστυχώς στο νεοελληνικό μόρφωμα η ελευθερία δεν έχει ακόμη βρει τη θέση της).

  102. M αυτό που σεις εξελάβατε, εν αρχή, δεν εφαρμόζεται [δλδπλήρης έλεγχος τιμής από κυβέρνηση και Τράπεζα Ελλάδος] ούτως ή αλλέως διότι θα απαιτούσε έλεγχο εξαγωγής συναλλάγματος, σταθερά συναλλαγματικά αποθέματα eg δολλαρίου κλπ κλπ.
    Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα συμφωνούσα σε ισοτιμίες, πέστε, χρυσού κλπ θέμα που έχει συζητηθεί εδώ μέσα στο παρελθόν. Πιστεύω με ΠΑΘΟΣ στη χρημοτοικονομικήν πειθαρχίαν σε πλαίσιο ΑΥΣΤΗΡΩΝ (διεθνών) ελεγκτικών μηχανισμών.

    Συμφωνώ, κατά τα άλλα, σε όλα τα σημεία που θίγετε και επαυξάνω.

  103. «Πιστεύω με ΠΑΘΟΣ στη χρημοτοικονομικήν πειθαρχίαν σε πλαίσιο ΑΥΣΤΗΡΩΝ (διεθνών) ελεγκτικών μηχανισμών.»

    Ποιοι είναι αυτοί οι διεθνείς «ελεγκτικοί μηχανισμοί» που θα εγγυώνται την χρηματοοικονομική πειθαρχία χωρών? Τι πιθανότητες επιτυχίας έχει οποιαδήποτε απόπειρα επιβολής τέτοιας πειθαρχίας, ειδικά για μια μικρή και περιθωριακή οικονομία όπως η ελληνική? Μήπως ζω σε άλλον πλανήτη και αυτό που παρατηρώ είναι ένα απορρυθμισμένο σύστημα οικονομικών σχέσεων με αλυσιδωτές επιπτώσεις?

  104. KAI όμως φίλε rebel κάποτε με την ισοτιμία χρυσού λειτούργησε το σύστημα

  105. Το Μπρετον Γουντς το το παλαιο του 19ου αιωνα?

  106. Tο Gold Standard εγκαταλείφθηκε εδώ και δεκαετίες και αποκλείω την επανασυγκρότησή του σε έναν παγκοσμιοποιημένο, ανταγωνιστικό καπιταλιστικό σύστημα. Ας μην αιθεροβατούμε.

  107. Δοθείσης της τρέχουσας διεθνούς κατάστασης, τέλος πάντων, πρέπει να τονισθεί ότι η λύση της δραχμής είναι ΑΠΕΥΚΤΑΙΑ και ίσως να αποβεί καταστρεπτική. Ομως, εξακολούθηση και διαιώνιση της παρούσης κατάστασης της Ελλάδος η στροφή στην δραχμή είναι υγιέστερη.
    ΕΚΤΟΣ εάν ο Παπανδρέου μας εκπλήξει ΚΑΙ εφαρμόσει τα ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΔΥΟ ΤΙΝΑ

  108. erratum
    Ομως, εξακολούθηση και διαιώνιση της παρούσης κατάστασης της Ελλάδος η στροφή στην δραχμή είναι υγιέστερη
    ->
    Ομως, από εξακολούθηση και διαιώνιση της παρούσης κατάστασης της Ελλάδος η στροφή στην δραχμή είναι υγιέστερη

  109. @ rebel @ work
    Ακριβώς επειδή ΔΕΝ είμαι αιθεροβάμων αλλ’ αντιθέτως 100% ρεαλιστής, η αναφορά μου στις ισοτιμίες ήταν ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ σε επίπεδο ΑΡΧΗΣ/ΑΡΧΩΝ, με μοναδικό σκοπό να δώσω το ΣΤΙΓΜΑ μου.

    Αυτό που ήθελα να πω είναι το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΝ, δηλαδή ότι η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΣ είναι η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ, το προαπαιτούμενο, ο κόμβος f you will προαγωγής και ενθάρρυνσης της ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗΣ και της χρηματο-οικονομικής ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ.

    Εάν έχεις ένα Πορνανδρέου – ένας φτάνει – να πληθωρίζει το ΝΟΜΙΣΜΑ, πέστε με 20% ετησίως, και τα σημερινά σου 100 φράγκα σε 12 μήνες έχουν αγοραστική αξία 83.33 φράγκων, ΠΩΣ είναι ΔΥΝΑΤΟΝ να πείσεις τον ΠΟΛΙΤΗ να αποταμιεύει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    ΑΥΤΗ, λοιπόν, η ΑΘΛΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ του spend-spend-spend, στην Ελλάδα τουλάχιστον, ΔΕΝ ήταν εγγενής, ούτε είναι ξενόφερτη, μην ακούτε κυρίες και κύριοι. Την νομισματική αστάθεια και, ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΩΣ (όχι δευτερευόντως, αλλά δευτερογενώς) την de facto ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ της αξίας της ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗΣ, thence (δευτερευόντως αυτή τη φορά) το SPEND-SPEND-SPEND (δλδ το καταναλωτικό παραλήρημα – delirium consumptionis*) εισήγαγε στην Ελλάδα ο ΦΟΝΙΑΣ του ΕΘΝΟΥΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΡΝΑΝΔΡΕΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! με τους πληθωρισμούς του 25%, διότι ο πολίτης αντελήφθη ότι ο σαλταδόρος ΕΠΑΙΡΝΕ τα ΛΕΦΤΑ του ΝΥΚΟΚΥΡΗ και ΤΑΔΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΚΑΜΑΤΗ – and that is that!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Eτσι, οι περισσότεροι έτρωγαν τις οικονομίες τους και οι πιό συνετοί αγόραζαν ΓΗ. Δεν αντιλαμβανόταν, λοιπόν, ο ΦΟΝΙΑΣ ότι ο πληθωρισμός είναι o par excellence λόγος (deterrent) που αποτρέπει τον αποταμιευτή από τις εκτός γης και οικοδομής επενδύσεις. Ηξερε να μιλάει το ΓΕΛΟΙΟ ΑΥΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ για ραντιέρηδες, αλλά ουδέποτε σκέφθηκε ότι η ΙΔΙΑ η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (monetary policy) του ΕΞΩΘΟΥΣΕ τον πολίτη σ’ αυτήν την επενδυτική συμπεριφορά.

    * Delirium consumptionis. Mη το ψάχνετε, είναι δικός μου όρος.

  110. Στο σχόλιο #85 είχα βάλει μιά παγίδα και ρωτούσα να την βρείτε.
    Το λοιπόν, λέγαμε εκεί ότι, εάν δεχθούμε ότι στην Ελλάδα το μέσο ευρωπαϊκό προϊόν πωλείται με προσαύξηση 100%, τότε η χώρα μας προκαλεί ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΝ 2%, αφού ο πληθυσμός μας αντιστοιχεί στο 2% του πληθυσμού της ΕΕ27.
    ΠΟΥ ήταν λοιπόν το λάθος;;;;
    Το λάθος έγκειται στο γεγονός ότι ο Ελληνικός πληθυσμός είναι το 3,125% της Ευρωζώνης, δηλαδή της ΕΕ16 των 320 περίπου εκατομμυρίων ψυχών.
    ΑΡΑ, ο εξ Ελλάδος και μόνον πληθωρισμός του ευρώ είναι,

    are you ready,

    3,125% !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  111. … εάν δεχθούμε ότι στην Ελλάδα το μέσο ευρωπαϊκό προϊόν πωλείται με προσαύξηση 100%

    …τo οποίο είναι τραγικά εσφαλμένη παραδοχή. Μάλιστα, αγαθά με μεγάλο ειδικό βάρος στη μέτρηση του πληθωρισμού (πχ βενζίνη, τρόφιμα, κτλ.) είναι, αν όχι φθηνότερα, οπωσδήποτε όχι 100% ακριβότερα από ότι σε χώρες της ευρωζώνης.

  112. Στο Mediterraneo ένα καλό Ιταλικό, γωνία 2ης Λ. και 66ης Οδ., δυό άτομα τρώνε linguini με γαρίδες, σαλάτα και κρασί με $ 60-70. Στο Πρυτανείο στην Μηλιώνη, για ακριβώς τα ίδια απαιτούνται 120 ευρώ, δηλαδή $ 180.

    Το υπόδημα των Αφροαμερικανών (κάποτε το φορούσε και η μεσαία τάξη των Λευκών, eg academics κλπ), το Sebago, κοστίζει στας Αμερικάς $ 80 λιανικώς, $ 65 στις εκπτώσεις. Στην Αθήνα, στην οδό Kαψάλη, πωλείται as we speak προς 174 ευρώ, δηλαδή $ 261.

    Τα είδη GANT, που στας Αμερικάς ΔΕΝ τα καταδέχονται ούτε οι Μαύροι και τα φορούν μόνο οι Μεξικάνοι που τ’ αγοράζουν στο Sears, στο K-Mart ή στο Wal-Mart, πωλούνται στο 1/3 της τιμής τους σε κατάστημα της οδού Καψάλη στο Κολωνάκι (όλα αυτά με ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ έλεγχο αγοράς τις παρελθούσες βδομάδες των διακοπών μου στην Αθήνα).

    H Γαλλική ανδρική κολώνια Jaipur της Boucheron (3.4 οz) πωλείται στας Αμερικάς προς $ 75, στο Χόντος προς 120 ευρώ, δηλαδή $ 180.

    Για ένα θερμοστάτη της Trane, που αγόρασα τελικά στις ΗΠΑ με $ 25, στην Αθήνα μου ζητούσαν (με ΦΠΑ) 210 ευρώ, δηλαδή $ 315.

    Ενας καφές σε design και fashionable Cafέ της Νέας Υόρκης κοστίζει $ 2, ενώ στα Σάλωνα, όπου σφάζουν τ’ αρνιά αν έχετε ακουστά, 4,5 ευρώ, δηλαδή $ 6,75.

    Αλας Κάλας 2 ευρώ, δηλαδή $ 3, άλας Norton στας Αμερικάς, $ 1.

    Take-out: Shrimp-Fried-Rice, κατά μεσον όρο, $ 8 στη Νέα Υόρκη, 10 ευρώ, δηλαδή $ 15 στην Αθήνα.

    Coca-Cola 1.5 Lt στην Αθήνα 1,8 ευρώ, δηλαδή $ 2,70, στας Αμερικάς 2 Lt, περί τα $ 2,0, διορθωμένα $ 1,5.

    Θα μου πείτε, βέβαια, πως σας παρουσιάζω τιμές Αμερικής και όχι μέσης Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας στην ΕΥΡΩΖΩΝΗ (ΕΕ16, eg Παρίσι, Μαδρίτη, Ρώμη κλπ), αλλά ΔΕΝ μπορώ να πιστέψω πως απέχουν πολύ μεταξύ τους.
    Σε κάθε περίπτωση, ένδυση, υπόδηση, διασκέδαση και υπηρεσίες στην Ελλάδα βρίσκονται σε δυσθεώρητα ύψη.

    Παρακαλώ ευγενώς, φίλτατε rebel, να μου παρουσιάσετε συγκεκριμένες ΤΙΜΕΣ αγαθών ή υπηρεσιών ΚΑΙ να με διαψεύσετε.

  113. erratum
    πωλούνται στο 1/3 της τιμής τους σε κατάστημα της οδού Καψάλη στο Κολωνάκι ->
    πωλούνται στο 1/3 της τιμής που έχουν σε κατάστημα της οδού Καψάλη στο Κολωνάκι

  114. Ααααααααααααααααααααααααααααα. ΔΕΝ σας είπα και κάτι άλλο. Επσκέφθηκα πρόσφατα την i>Βιβλιοθήκη στην Πλατεία όπου πήγαινα πολύ συχνά παληά μέχρις ότου γίνει έφοδος πολιτικών του ΠΑΣΟΚ και δημοσιογράφων τρίτης διαλογής. Στον θεό που πιστεύετε, τα μακαρόνια με κιμά κοστίζουν σήμερα 18 ΕΥΡΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Εδώ, κυρίες και κύριοι, ΔΕΝ έχουμε απλώς απώλεια αίσθησης του ΜΕΤΡΟΥ, δεν έχουμε πλέον απλώς ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΝ,
    αλλά ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  115. erratum
    i>Βιβλιοθήκη -> Βιβλιοθήκη

  116. Οι αγαπητοί συνομιλητές εμπλέκονται σε ευλογοφανείς πιθανολογήσεις, αλλά σφάλλουν και πρέπει να λάβουν υπόψη τους και τα παρακάτω, για να έχουν μια πληρέστερη εικόνα, γύρω από την ελληνική οικονομία και το ελληνικό δημόσιο :

    Το ελληνικό κράτος, ως ποσοστό εσόδων και εξόδων επί του ΑΕΠ, είναι ακόμα μικρότερο από αυτό που παρουσιάζει η CIA, όπως και να το μετρήσει κάποιος – ακόμα και αν υπολογίσει την άκρως πιθανή ελληνική στατιστική απατεωνιά.

    Υπολογίζοντας την φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και την παραοικονομία, περίπου, στα 100 δισ. ευρώ (ήτοι στο 40% του «επίσημου» ΑΕΠ της χώρας), το πραγματοποιημένο ελληνικό ΑΕΠ* ανέρχεται στα 340 δισ. ευρώ (κατ’ ελάχιστο όριο στα 290 δισ. ευρώ, αν δεχθούμε «μετριοπαθέστερους» υπολογισμούς, που υπολογίζουν όλο το κύκλωμα της ελληνικής παραοικονομίας, περίπου στα 50 δισ. ευρώ, ήτοι στο 20% του «επίσημου» ΑΕΠ της χώρας).

    Ως εκ τούτου, το πραγματικό μέγεθος των δημόσιων εσόδων και εξόδων, ως ποσοστό % του πραγματοποιημένου ελληνικού ΑΕΠ, είναι πολύ (μα πάρα πολύ) μικρότερο από αυτό που δίνει η CIA, ακόμα και αν δεχτούμε το όποιο «μαγείρεμα» των στοιχείων.

    (Το ολικό δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας, όπως το δίνει η CIA ανέρχεται στα 17,9 δισ. $, ήτοι στο 5,21% – ο Αλογοσκούφης, δεν είχε δώσει τέτοια μεγέθη στην Ε.Ε., τους είχε πει ότι το ελλληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν στο όριο του 3% -, ενώ το πραγματοποιημένο δημοσιονομικό έλλειμα της χώρας, ως ποσοστό % του πραγματοποιημένου ΑΕΠ είναι μηδαμινό το 2008 – όπως και αν υπολογίσουμε το πραγματοποιημένο ελληνικό ΑΕΠ).

    Ό,τι και να κάνουμε, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την αμείλικτη πραγματικότητα.

    Σε λίγον καιρό, θα έλθουν και τα στοιχεία, για το 2009 και εκεί θα μπορέσουμε να μιλήσουμε καλύτερα, αφού τα στοιχεία, θα αφορούν την ίδια την περίοδο της έλευσης της ύφεσης – όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο….

    Πάντα φιλικά, προς όλους τους αξιότμους συνομιλητές.

    Τάσος Αναστασόπουλος.

    *πραγματοποιημένο ΑΕΠ = το «επίσημο» ΑΕΠ + το ΑΕΠ της παραοικονομίας.

  117. K.Xασαπογιαννη ,αυτο που δεν ξερεις η δεν θυμασαι, ειναι οτι η Βιβλιοθηκη ηταν ενα διαμερισμα «δυαρι»90τμ, οπου ειχε εισοδο απο την Κουμπαρη,απο την πλευρα της πλατειας υπηρχαν μονο δυο παραθυρα . Ο Ιωαννιδης, αυτος που εχει τα λουλουδια στην Καναρη, αγορασε το διαμερισμα και το εκανε με την βοηθεια πολιτικων μεσων, μαγαζι και αφου εδιωξε και τα σκουπιδια που εβρισκοντο στο κατω μερος της πλατειας ευρεθη με ενα ακινητο αξιας κατι δις.
    Αυτες ειναι business !!

  118. AYTO που δεν γνώριζα είναι πως είναι ιδιοκτησία του. Την πολυκατοικία την θυμάμαι από παιδί χωρίς μαγαζί. ΔΕΝ υπήρχε μαγαζί εκεί.
    ΠΩΣ ξέρω ότι ανήκει η επιχείρηση σ’ αυτόν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Πολύ απλό, ΑΚΟΜΑ και σήμερα τα αποκόμματα πληρωμής του ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ αναγράφουν στην κορυφή «Ανθοπωλείο Ιωαννίδης». !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Πάντως, ένα «καλό» του ΠΑΣΟΚ είναι ότι τις απάτες του τις ΕΚΑΝΕ και τις ΚΑΝΕΙ ΑΝΟΙΚΤΑ, ΕΠΑΙΡΕΤΑΙ και ΚΑΜΑΡΩΝΕΙ γι’ αυτές.

    Για το ΠΑΣΟΚ Η ΑΠΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ και ΔΙΚΑΙΟΝ του ΛΑΟΥ. Αλλίμονο.

    Ανδρέα ζεις, εσυ μας οδηγείς!

  119. erratum
    τα αποκόμματα πληρωμής του ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ αναγράφουν ->
    στα αποκόμματα πληρωμής του ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ αναγράφεται

  120. Tο SPREAD ΕΠΙΤΟΚΙΩΝ ΜΗ ΤΟΞΙΚΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ και ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ δεν αντανακλά μόνον την επισφαλή Ελληνική Οικονομική κατάσταση, αλλά πριν, πάνω και πέραν αυτής τον ΒΑΘΜΟ ΑΠΟΚΛΙΣΗΣ της Ελλάδος από τις ΝΟΡΜΕΣ του ΔΥΤΙΚΟΥ MODUS VIVENDI et OPERANDI.

    Οταν ο ΑΓΡΟΤΗΣ δηλώνει στην Τηλεόραση, «Τώρα θα αποκλείσουμε και τις σιδηροδρομικές γραμμές, είναι το μόνο όπλο που μας απομένει» ΚΑΝΕΙ ΣΑΦΕΣ ότι αντιλαμβάνεται ότι το ΣΥΝΤΑΓΜΑ της Ελλάδος του ΔΙΝΕΙ το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παρεμποδίζει την λειτουργία του Κράτους, και ΜΕΣΩ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥ να ΑΥΤΟΔΙΚΕΙ.

    Το ΣΥΝΤΑΓΜΑ, όμως, και οι ΝΟΜΟΙ της ΕΛΛΑΔΟΣ δεν ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ την ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ. KAI παρά ταύτα, τόσο η Εκτελεστική, όσο ΚΑΙ η Δικαστική Εξουσία του επιτρέπουν να αυτοδικεί, όπερ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ότι στην Ελλάδα έχει πλεόν επικρατήσει η ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    In the interim, το spread θα ανεβαίνει και θα ανεβαίνει και θα ανεβαίνει…………………………………………..
    ΚΑΙ ανήμπορος ο παντελώς ΑΝΙΚΑΝΟΣ πρωθυπουργός της χώρας θα μιλάει για

    Δ Ι Α Β Ο Υ Λ Ε Υ Σ Η

    Ιδε ο άνθρωπος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  121. @ christos milionis

    Πάντως, για να είμαστε δίκαιοι, αυτό είναι γενικευμένο φαινόμενο. Στις καλές και βαρύτιμες, βέβαια, πολυκατοικίες απαγορεύονταν και απαγορεύονται εκ του ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ των τα μαγαζιά. Στο Κολωνάκι, ΕΞ ΑΡΧΗΣ μαγαζιά, υπήρχαν στην Πλατεία, στην Σκουφά (μεταξύ Αγίου Διονυσίου & Πλατείας), μερικά στην Πατριάρχου Ιωακείμ ΚΑΙ στην Κανάρη.
    Σε κάποια στιγμή, τα πασόκια και οι διάφοροι* επέδραμαν στο Κολωνάκι. ΕΤΣΙ, άρχισαν ΟΛΑ τα ισόγεια διαμερίσματα του Κολωνακίου, ειδικά σε δρόμους όπου ΔΕΝ υπήρχε μήτε ένα μαγαζί, να μετατρέπονται σε μαγαζιά και μάλιστα 3ης έως 4ης κατηγορίας.

    *Τα πασόκια και οι διάφοροι : έτσι, περιφρονητικά, με αηδία θα έλεγα, τους αποκαλούσε η θειά μου. Τώρα, πως γίνεται να βλέπεις περιφρονητικά το Κόμμα μέσα από το οποίο το παιδί σου έγινε υπουργός και δοξάσθηκε, ουδέποτε κατανόησα.

  122. @ Κωστας Χασαπογιαννης

    Επι της πλατειας ειναι το μονο διαμερισμα που εγινε μαγαζι και αυτο προσφατως, δλδ πριν 12 χρονια.
    Ο δε ιδιοκτητης της Βιβλιοθηκης ξεκινησε με το επαγγελμα του ηλεκτρολογου !
    Αυτες ειναι business !!!
    Και ασε τον laskos να χτιζει και να παραγει και να φιλοσοφει, τον δε rebel, να θετει μεγαλα φιλοσοφικα ερωτηματα και να κανει οικονομικες αναλυσεις .

  123. In fact, είναι το δεύτερο. Ακριβώς απέναντι από το British Council, δηλαδή στην δυτική γωνία Πλατείας και Καψάλη βρίσκεται και ένα κοσμηματοπωλείο (Σέρκος – στις γιορτές βάζει και βελούδινες Bordeaux κουρτίνες γιά να έχει flair Plaza Athέnέε και 5ης Λεωφόρου) ή είσοδος στο οποίο γίνεται από την κεντρική της πολυκατοικίας – επειδή δε ο κίνδυνος ληστείας είναι μεγάλος, υπάρχει ΜΟΝΙΜΗ ασφάλεια επί 24ώρου βάσεως.

  124. «Παρακαλώ ευγενώς, φίλτατε rebel, να μου παρουσιάσετε συγκεκριμένες ΤΙΜΕΣ αγαθών ή υπηρεσιών ΚΑΙ να με διαψεύσετε.»

    Βενζίνη, βασικά είδη διατροφής, γεύμα σε εστιατόριο, ηλεκτρικό ρεύμα & γκάζι, τιμές αυτοκινήτων, κτλ. είναι φθηνότερα αν όχι της ίδιας τιμής – συγκρίνοντας τιμές Λονδίνου και Θεσσαλονίκης. Για τα είδη πολυτελείας δεν έχω ομολογουμένως καλή εικόνα, αλλά οι αποκλίσεις τιμών είναι δυνητικά μεγαλύτερες. Στις ΗΠΑ οι μέσες τιμές και το κόστος ζωής γενικότερα είναι χαμηλότερα από ότι σε μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, συμπεριλαμβανομένης ενδεχόμενα και της Αθήνας.

    Δεν θέλω, όμως, να υποπέσω στο ίδιο μεθοδολογικό σφάλμα στο οποίο υποπίπτετε συνεχώς, με άντληση παραδειγμάτων από την προσωπική ή οικογενειακή, ιστορική ή σύγχρονη εμπειρία σας, και την θεμελίωση πάνω σε αυτά θεωριών και δογμάτων με παγκόσμια και διαχρονική ισχύ.

  125. @ Tassos Anastassopoulos Ιανουαρίου 24th, 2010 2:23 πμ :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
    ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%.

    Τα επίσημα στοιχεία που έχω στη διάθεση μου οδηγούν σε πολύ διαφορετικά ποσοστά. Σύμφωνα με τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2010, το ΑΕΠ της χώρας το 2009 εκτιμάται στα 240.2 δις (ευρώ), ενώ τα έσοδα και δαπάνες (συμπεριλαμβανομένες και τις αφορούσες στις ΔΕ) ανέρχονται περίπου σε 51.6 δις (21.5% του) και 80.9 δις (33.7% του ΑΕΠ).

    Ωστόσο δέχομαι τα έσοδα και έξοδα του κράτους ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα είναι από τα χαμηλότερα στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, κάτι που μεθοδικά παρακάμπτετε στις συζητήσεις εδώ.

  126. παρακάμπτετε -> παρακάμπτεται

  127. @ rebel @ work
    To ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ (ΗΒ) ΚΑΙ ειδικά το Λονδίνο (έχω ζήσει ΚΑΙ εκεί) έχει ιστορικά τρομακτικά υψηλές τιμές ΤΡΟΦΙΜΩΝ εξ ου και τα μήλα πωλούνται σε packages του ενός ΚΑΙ το καρπούζι με την ΦΕΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! καθώς και πανάκριβη στέγη. Αλλά το ΗΒ ΔΕΝ συμμετέχει στην Ευρωζώνη – η ειδοποιός διαφορά!
    .
    Νομίζω ότι η από μέρους μου σύγκριση της Νέας Υόρκης (Manhattan, in fact) με Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες vis-a-vis στο κόστος ζωής είναι fair – στην χειρότερη περίπτωση, που ευνοεί το επιχείρημά μου, η ΝΥ είναι καριβότερη από, πέστε, Μαδρίτη, Ρώμη, Amsterdam κλπ

  128. Θα έτρεφα περισσότερο εμπιστοσύνη, σε τέτοιες περιπτώσεις, στα στατιστικά στοιχεία της Eurostat. Αυτά δείξαν το Δεκέμβριο πληθωρισμό 2.6% για την Ελλάδα (ο ψηλότερος!) σε σύγκριση με μέσους όρους 0.9% & 1.4% της Ευρωζώνης και ΕΕ, αντίστοιχα.

    Καθόλου εκπληκτικό, δεδομένων της χαμηλής παραγωγικότητας, του οικονομικού παρασιτισμού, και των ανορθόδοξων αντιδράσεων της ελληνικής ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε περιόδους ύφεσης, η οποία στην πτώση της ζήτησης αντιδρά με αυξήσεις τιμών!

  129. «η οποία στην πτώση της ζήτησης αντιδρά με αυξήσεις τιμών!»

    Έτσι βγαίνει η χασούρα στην Ελλάδα.

  130. Δεν ειναι νομιζω πως η ΝΥ ειναι ακριβοτερη απο το Παρισι. Ομως γενικα σε πολλα πραγματα η Αθηνα ειναι πανακριβη. Πηγαιντε να φατε στο Sacher Βιεννης, σε ανυπερβλητη πολυτελεια με τιμες Πρυτανειου. Που το πρυτανειο δεν πιανει τιποτα μπροστα στο Sacher. Ιδιες οι διαπιστωσεις μου τοσο και στο Waldorf Astoria απο αποψης φαγητου. Γενικα η Αθηνα στην εστιαση εχει γινει πανακριβη. Εξακολουθει η Ελλαδα-Αθηνα να ειναι πολυ φτηνη σε αγροτικα προιοντα καθως και φθηνοτερη στα ταξι.
    Μετα Γενευη-Ζυριχη ειναι το διδυμο που νομιζω ειναι πολυ ακριβοτερες σε σχεση με ΝΥ.

  131. Oι Αμερικανοί, ακόμα και στα απλά μαγαζιά έχουν καλό [στο πλαίσιο της αισθητικής και αθωότητάς τους] service ή τουλάχιστον καλή προαίρεση. Μιά φορά, στην Ατλάντα, αφού με σέρβιρε, επανέρχεται η κοπελιά και με ρωτά, «Ηοw are we doing here?». Mε ξαναρωτά δεύτερη, τρίτη, τέταρτη φορά σε πεντάλεπτα μεσοδιαστήματα ………………………………………. Οπόταν, στην ΝΙΟΣΤΗ επιστροφή της, αποκρίθηκα, «΅We are getting a liitle pregnant».

    Είναι καλοί οι κακόμοιροι οι Αμερικανοί και τους παιδεύω.

  132. Τα στοιχεία του προϋπολογισμού του 2010 δεν περιλαμβάνουν το «υπόλοιπο κράτος» και έτσι η CIA έχει δίκιο, διότι ο Τακτικός Προϋπολογισμός του Κράτους (και ο Προϋπολογισμός Δημοσίων Επενδύσεων) είναι ένας μερικός προϋπολογισμός και δεν μετράει όλο το δημόσιο – πέραν του γεγονότος ότι η CIA ομιλεί για το 2008 και όχι για το 2010.

    Για το 2010 ο ΓΑΠ προβλέπει ΑΕΠ της τάξης των 244,25 δισ. € (έναντι 240,15 δισ. € το 2009) ήτοι αποπληθωρισμένο ΑΕΠ : 239,43 δισ. €, σε τιμές 2009.

    Το κράτος μας, λοιπόν, είναι παρίας και κατ’ ουσίαν κούλης και θεραπαινίδα της κακής νοοτροπίας και των στενών συμφερόντων της ελληνικής πολιτικοοικονομικής και κοινωνικής ελίτ. Και ο ΓΑΠ, φοβούμαι ότι – παρά την ρητορική του – αυτά τα συμφέροντα έρχεται να υπερασπιστεί και αυτήν την νοοτροπία να υπηρετήσει. Και σε αυτήν την υποψία (που δεν είναι, βέβαια, μόνον δική μου) έχουν δίκιο οι Ευρωπαίοι κεντροτραπεζίτες και οι λοιποί, που δεν πιστεύουν στην δυνατότητα εφαρμογής του Προγράμματος Σταθερότητας και Αναπτυξης, που τους παρουσίασε, όχι μόνον για τις όποιες τεχνικές του ελλείψεις, αλλά, κυρίως, λόγω της ανυπαρξίας σταθερής πολιτικής βούλησης για εφαρμογή του.

    Υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας και αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας, που μπορεί να εκτρέψει την πορεία της ελληνικής οικονομίας, η οποία, ως σύνολο αριθμών, δεν αποτελεί πρόβλημα για την Ε.Ε.

    Αλλά εδώ δεν έχουμε πια να κάνουμε με ένα πρόβλημα αριθμών.

    Το τι θα γίνει είναι το ζητούμενο. Πάντως, ο προϋπολογισμός αυτός είναι στο περιεχόμενό του αντιαναπτυξιακός και στην ουσία αμυντικός, αναμένοντας την πολυπόθητη ανάκαμψη του ελληνικού τουρισμού, τις πολλαπλασιαστικές επιπτώσης αυτής της ανάκαμψης στην ελληνική εσωτερική ζήτηση και την – έστω και δειλή – ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας και τις πολλαπλασιαστικές επιπτώσεις αυτής της ανάκαμψης στην ελληνική εσωτερική ζήτηση, μαζύ με κάποια τόνωση των δημοσίων εσόδων.

    Μπορεί και να έχει δίκιο, αν και η παγκόσμια ανάκαμψη δεν είναι τώρα ορατή, αφού οι οικονομίες της αναπτυγμένης Δύσης δεν έχουν πάρει επάνω τους και οι αγορές τους δεν μπορούν, ακόμα, να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη, χωρίς τα κρατικά πακέτα στήριξης, που οι Γερμανοί τραπεζίτες, ο Τρισέ και η Κομισσιόν θέλουν να σταματήσουν. (Φυσικά, δεν θα τους γίνει το χατήρι, ενώ η απραξία του επιτελείου του Μπαράκ Ομπάμα, έναντι των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών αγορών φαίνεται ότι σταματάει, μετά την ψυχρολουσία της Μασαχουσέττης).

    Δεν θα είναι, πάντως, για το κακό της χώρας, το χουνέρι που ετοιμάζει το επιτελείο του Ομπάμα στα αναιδή golden boys των χρηματοπιστωτικών αγορών.

    Φαίνεται ότι ο γερο-Κέϋνς εξακολουθεί να έχει ένα διαχρονικό δίκιο…

    Οψόμεθα.

    (Οι ελληνικές τιμές είναι, όντως, υψηλές, για την τρέχουσα περίοδο, που είναι περίοδος εξωτερικής και εσωτερικής ύφεσης και διεθνούς αποπληθωρισμού. Και το γεγονός ότι ο ελληνικός δείκτης τιμών καταναλωτή είναι ο υψηλότερος της Ευρωζώνης, δείχνει ότι υπάρχει ένας σκληρός δομικός πληθωρισμός, που επιμένει, στηριζόμενος σε ομάδες συμφερόντων, που έχουν δύναμη – και εισόδημα – στην αγορά και προέρχονται από την ελληνική παραοικονομία και εν μέρει από τις συντεχνίες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τις μεσαίες τάξεις και την γραφειοκρατική ελίτ των μεγάλων επιχειρήσεων. Με αυτήν την κατάσταση οι μακροχρονίως άνεργοι – και κυρίως οι νέοι σε ηλικία, αλλά, πλέον, όχι μόνον αυτοί – θα αυξάνονται και δεν προβλέπεται να βρουν δουλειά).

    Πάντα φιλικά.

    Τάσος Αναστασόπουλος.

  133. Πολύ σωστά. Η γλώσσα λανθάνουσα τ’αληθή λέγει.

    Η λαϊκή τάξη των μεγάλων αριθμών [και όχι οι πλούσιοι οι οποίοι αδυνατούν να αυξήσουν την ζήτηση αφού όχι μόνο είναι λίγοι, αλλά και αγοράζουν τα αγαθά τους στας Αμερικάς, Λόντρα και Παρισίους], δηλαδή τα 5 εκατομμύρια «φτωχών» με εισόδημα από 20.000 – 50.000 ευρώ ετησίως, που, επειδή ΔΕΝ πληρώνουν φόρους, έχουν per capita ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑ 4.000 ΕΥΡΩ ετησίως, ΕΙΝΑΙ αυτοί που ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ τις
    ουράνιες τιμές παντός αγαθού και υπηρεσίας στην Ελλάδα και τροφοδοτούν τον άκρατον πληθωρισμόν – ακόμα ΚΑΙ εν μέσω κρίσεως!!!!!!!! ΑΡΑ, όλα αυτά τα άτομα πρέπει να πληρώσουν τους άμεσους φόρους που τους αναλογούν.
    Το τεράστιο διαθέσιμο εισόδημα της τάξης της Μαργαρίτας είναι η ΑΙΤΙΑ
    1) του ανεξέλεγκτου ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥ
    2) του τρομακτικού ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ ΤΡΕΧΟΥΣΩΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ
    3) του ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ
    Φορολόγηση, λοιπόν, της Μαργαρίτας θα φέρει ΤΡΙΑ ΕΥΕΡΓΕΤΗΜΑΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Οσον αφορά στην ανεργία:
    Από τα παιδιά των φίλων και γνωστών μου, τα ΙΚΑΝΑ και με ΚΑΛΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ έχουν όλα θαυμάσιες δουλειές στον Ιδιωτικό Τομέα, ενώ αυτά με μυοπαθητικό προσωπείο και μειωμένη έφεση, που σπούδασαν με το σπρώξε-σπρώξε, είναι όλα ανεργα. Πρέπει αυτά τα αποπροσανατολισμένα από τους γονείς, το περιβάλλον και την Πορνανδρεϊκή κουλτούρα ατυχή παιδιά να στραφούν ΕΚΕΙ που μπορούν ή εκεί που προσφέρεται εργασία, δλδ στην ΓΗ, τέχνες κλπ. και να ξαναβρούμε την κοινωνική μας συνοχή.

    Πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά μας:
    1. E Labore Stabilitas et e Labore Virtu
    2. Εκαστος εφ’ ώ ετάχθη και
    3. Aνεξαρτήτως κλίσεως/εφέσεως, πρέπει ΟΛΟΙ να έχουμε ως δευτερεύουσαν εργασία την ενασχόληση στους αγρούς (Ησιόδειον Αροτρον).

    Τελικά, κυρίες και κύριοι, αυτή η ΥΦΕΣΗ θα είναι για την Ελλάδα blessing in disguise!

  134. Η συζήτησις έχει εξελιχθεί σε επίδειξη σνομπισμού – Νάστε καλά.

  135. «Οσον αφορά στην ανεργία:
    Από τα παιδιά των φίλων και γνωστών μου, τα ΙΚΑΝΑ και με ΚΑΛΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ έχουν όλα θαυμάσιες δουλειές στον Ιδιωτικό Τομέα, ενώ αυτά με μυοπαθητικό προσωπείο και μειωμένη έφεση, που σπούδασαν με το σπρώξε-σπρώξε, είναι όλα ανεργα.»

    Εγώ που έχω IQ πάνω από 130 (Stanford-Binet) γιατί είμαι άνεργος;

  136. Honi soit qui mal y pense

  137. EVIL, NO, HUMOR, YES

  138. test

  139. Γιατί δεν πέφτουν οι τιμές στην Αθήνα λοιπόν; Ας προσπαθήσω κι εγώ μιαν εξήγηση.

    Πιστεύω πως τα κριτήρια διακύμανσης των τιμών δεν είναι αποτέλεσμα υγιούς ανταγωνισμού. Ο έλληνας από ένα εισόδημα και πάνω (ας πούμε πραγματικό εισόδημα 20 με 30.000 και πάνω) δεν ψωνίζει με βάση την καλύτερη τιμή για την προσφερόμενη ποιότητα, αλλά ψωνίζει με βάση το κοινώς αποδεκτό ως άξιο αγοράς. Κοινώς ο έλληνας είναι ψωνάρα.

    Να περιπτωσιολογήσω κι εγώ ως ο κ. Χασαπογιάννης, εν γνώσει μου της μεθοδολογικής κριτικής του ρέμπελ. Τον Οκτώβριο βρέθηκα στο κατάστημα του Louis Vuitton στην Βουκουρεστίου για να αγοράσω μια τσάντα ως δώρο στην μέλλουσα νονά της κόρης μου κατά τα ειωθότα. Μπροστά μου στο ταμείο ήταν μια κυρία με την μαμά της κι ένα νεαρό ζευγάρι. Από την εμφάνιση τους με τίποτα δεν θα τους έκανες πως αγοράζουν τόσο ακριβές τσάντες. Ανήκαν στην κατηγορία Μαργαρίτα (έγινε ολόκληρη κατηγορία) του κ. Χασαπογιάννη. Πλήρωσαν δε μέρος με μετρητά και μέρος με πιστωτικές κάρτες. Το ερώτημα είναι γιατί αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται να πάνε στο συγκεκριμένο κατάστημα. Στο αντίστοιχο στο Παρίσι ή το Λονδίνο, τους αντίστοιχους Γάλλους ή Άγγλους, δεν θα τους έβλεπες ποτέ.

    Δεύτερο. Νομίζω στην Καθημερινή διάβασα πως το 2003 όταν βγήκε το Cayenne, η Αθήνα ήταν πρώτη σε πωλήσεις στην Ευρώπη, ή δεύτερη μετά την Μόσχα, σε απόλυτους αριθμούς. Προσοχή, όχι ως ποσοστό του πληθυσμού, αλλά σε απόλυτους αριθμούς. Ποιοί τα οδηγούν αυτά; Να μου επιτρέψετε μια μεθοδολογικά λάθος ίσως προσέγγιση, αλλά βασισμένη στην κοινή εμπειρία. Τα οδηγούν αυτοί που βγάζουν μαύρο (αδήλωτο) χρήμα. Δικηγόροι, γιατροί, υπάλληλοι που τα παίρνουν, επαγγελματίες που συναλλάσονται με το κράτος και υπερχρεώνουν. Ο Παπαλεξόπουλος του Τιτάνα θυμάμαι (και μου είχε κάνει εντύπωση) πριν 15 χρόνια περίπου κυκλοφορούσε στην Αθήνα με ένα Γκολφ και την ασφάλεια του. Πρόεδροι πολυεθνικών στην Ελλάδα έχουν ένα υπηρεσιακό BMW ή Mercedes των 40-50.000 γιατί αυτά δικαιολογεί η εταιρεία.

    Ειλικρινά δεν ξέρω αν όλα αυτά έχουν σημασία. Διαπιστώνουμε, αλλά όλα τα ίδια μένουν. Πως να εμπεδώσεις σε έναν λαό την ηθική της εργασίας; Πως να μάθει πως ο καθένας πρέπει να αμείβεται με βάση το αποτέλεσμα της εργασίας του; Πως να καταλάβει πως υπάρχει σε όλα σχέση κόστους οφέλους; Πως να εκτιμήσει την αξία της ποιότητας;

  140. @ pelerin
    Utterly poignant remarks!!

  141. @ pelerin
    Utterly poignant remarks!

  142. Κύριε Χασαπογιάννη,

    πάμε μια από αυτές τις μέρες για φαγητό στο Mediterraneo? Είναι πράγματι πολύ καλό το φαγητό του και έχω να πάω κανένα χρόνο!

  143. Eπειδη τεθηκε το θεμα απο καποιους αναγνωστες της ιστοσελιδας των σχετικων τιμων Ελλαδος-ΗΠΑ και Ελλαδος-Ευρωζωνης και επειδη οι σχολιαστες αναφερουν πως η Ελλαδα ειναι πιο ακριβη χωρα απο τις αντιστοιχες που τιθεται υπο συγκριση και ως κυρια αιτια για αυτο θεωρηθηκε πως ειναι η πλεονεξια του Νεοελληνα και δη της Μαργαριτας οπως καποιοι αναφερουν και γενικοτερα στην καταναλωτικη του συμπεριφορα,μηπως αυτη η προσεγγιση ειναι μυωπικη?Δηλαδη αποκλειεται το γεγονος της υπαρξης καρτελ?Ειναι λιγοι οι τομεις σημερα της οικονομιας οπου επικρατουν ολιγοπωλιακες καταστασεις?Ενδεικτικα αναφερω τα πετρελαιοειδη,τις τηλεπικοινωνιακες υπηρεσιες,ειδη διατροφης,γαλακτομικα προιοντα,εμπορια και επεξεργασια καφε,ζυθοποιια.Μηπως χωρις να προσπαθω ουτε να υπονοησω κατι αυτο ειναι ασυμβατο με τον τροπο λειτουργιας της αγορας που για πολλους συνομιλητες αποτελει το βελτιστο.Δεν μπορω να δεχτω πως οι τιμες του γαλακτος η των προιοντων διατροφης ειναι ιδιες η υψηλοτερες στην Ελλαδα απο οτι στη Γερμανια μονο και μονο επειδη οι Ελληνες σπαταλαμε τεραστια ποσα στις αγορες.Δηλαδη τρελαθηκαν οι Ελληνες και αγοραζουν περισσοτερο γαλα συνολικα απο οτι οι Γερμανοι που στο κατω κατω ο πληθυσμος τους ειναι 8 φορες μεγαλυτερος απο οτι των Ελληνων?

  144. Μάριε,

    για τις τιμές του γάλακτος μήπως παίζει και ένα ρόλο το ότι οι ημερομηνίες λήξης του φρέσκου είναι εξαιρετικά μικρές, εμποδίζοντας εισαγωγές (και αναγκάζοντάς σε να πηγαίνεις κάθε μέρα για ψώνια)? Γιατί στις ΗΠΑ το φρέσκο έχει ημερομηνία λήξεως 10 μέρες και στην Ελλάδα 2? Το κόστος των τηλεπικοινωνιών μειώθηκε από τότε που έσπασε το μονοπώλιο του ΟΤΕ. Για τον καφέ, εξήγησέ μου εσύ γιατί πάει ο κόσμος και κάθεται στην καφετέρια που χρεώνει 4 ευρώ το φραπέ και όχι στο Έβερεστ που τον έχει 2.5. Μήπως γιατί για να είμαστε trendy χαλάλι το 1.5 ευρώ παραπάνω?

  145. Επειδη δε γνωριζω καποια πραγματα θα ειμαι αρκετα επιφυλακτικος.Για το γαλα αρχικα το θεμα ειναι πως καθοριζεται η ημερομηνια ληξης.Καθοριζεται απο τις εταιρειες η απο το κρατος?Αν ισχυει το πρωτο ειναι ευλογο για καποιον να υποθεσει πως υπαρχει συμπαιγνια μεταξυ των εταιρειων με σκοπο το κερδος οποτε παλι για καρτελ μιλαμε,αν ισχυει το δευτερο τοτε το θεμα ειναι να δουμε πως αντιμετωπιζουν αυτην την ρυθμιση οι εταιρειες.Πιεζουν δηλαδη προς την κατευθυνση του να αυξηθει η περιοδος καταναλωσης η αξιοποιουν την οποια επιρροη τους για να μην αλλαξει τιποτα?Εν παση περιπτωση δεν ευθυνεται ο καταναλωτης με την εννοια πως δεν ξοδευει κατι περιττο,βασικη αναγκη του ικανοποιει ετσι και αλλιως.Οι δε επιλογες του καθοριζονται απο τις πληροφοριες που διαθετει αυτες που αναγραφονται δηλαδη στην ετικετα.Τωρα οσον αφορα τα αλλα προιοντα ειναι αληθεια κυριε Αλεξανδρακη πως οι τιμες των τηλεπικοινωνιακων υπηρεσιων μειωθηκαν τα τελευταια χρονια.Νομιζω ομως πως οι συνδεσεις Ιντερνετ στην Ελλαδα ειναι απο τις ακριβοτερες στην Ευρωζωνη.Τωρα οσον αφορα τον καφε δε νομιζω καταρχην πως η συγκριση Εβερεστ και καφετεριας ειναι ορθη.Αλλες αναγκες ικανοποιει η μια κατηγορια καταστηματος αλλες η αλλη.Καλως η κακως ειναι ετσι διαμορφωμενα τα κοινωνικα στερεοτυπα,εξαλλου ειναι βεβαιο πως ο κοσμος δεν προτιμαει την καφετερια μονο για λογους επιδειξης.Εγω παντως δεν αναφερομουνα στο καφε που σερβιρεται στην καφετερια αλλα αναφερθηκα στο σταδιο της επεξεργασιας και της χονδρικης εμποριας κατι που οπως ξερετε επηρεαζει και την τιμη του προιοντος στη λιανικη.Τελος ηθελα να πω στοιχεια για αυτα που αναφερω υπαρχουν στην Επιτροπη Ανταγωνισμου,δυστυχως ομως δεν εχω διαθεσιμο καποιο λινκ αυτην την στιγμη.Αν βρει καποιος κατι καλο θα ειναι να το παραθεσει γιατι πιστευω τα στοιχεια θα ειναι ιδιαιτερως ενδιαφεροντα.

  146. Μάριε,

    από όσο γνωρίζω οι ημερομηνίες λήξης καθορίζονται από το κράτος. Αν κάνω λάθος ζητάω προκαταβολικά συγνώμη.

    Για τις καφετέριες, ΟΚ αλλά τότε να μην τις κατηγορούμε που μας χρεώνουν τόσο αλλά το κακό μας το κεφάλι που πέφτει θύμα των στερεοτύπων. Νομίζω ότι κάπου πρέπει να υπάρχει και προσωπική ευθύνη. Άσε που και πάλι βάζει το δαχτυλάκι του το κράτος. Όταν ο δήμος χρεώνει την καφετέρια δεν ξέρω πόσο για να δώσει άδεια, άσε πόσα χρεώνει μίζα ο αρμόδιος κάτω από το τραπέζι, φυσικά και η καφετέρια θα ανεβάσει την τιμή.

    Το ίδιο και για την χονδρική καφέ, αν ο Έλληνας θέλει να πίνει Illy και Lavazza παρόλο που υπάρχει φθηνότερη μάρκα λιγότερο γνωστή στο Lidl, καλά κάνει ο εισαγωγέας και τον χρεώνει τόσο ακριβά.

  147. @ Κώστας Αλεξανδράκης

    Βεβαίως, θα χαρώ πολύ. H ηλεκτρονική μου διεύθυνση είναι στο facebook

  148. (145),(146),

    Εκτός απο το γάλα «long life», ;όλα τα άλλα έχουν διάρκεια 3 ή 4 μέρες.
    - Επί Κυβερνήσεως Σημίτη είχε ανακινηθεί το θέμα , και οι Εταιρείες ζητούσαν να γινει όλο το γάλα δύο ποιότητες, δηλαδή, μεσαίας και μακράς διαρκείας.
    - Είχε, τότε πέσει μια υστερία οτι μόνον το ολόφρεσκο ήταν καλό γάλα (λές και το εβαπορέ τους σκότωσε στον Β΄ΠΠ….) , και τελικά έχουμε συμβιβασμό, φρέσκο – και το «άλλο».
    Σ΅τις περισσότερες – ίσως όλες – χώρες τις Ευρώπης, όλο το γάλα είναι – στην ουσία – μακράς διαρκείας, άρα και φθηνότερο, (δεν έχει φύρα !)

    Στο Εβερεστ, τον πίνεις όρθιος, και έχει 1,5 ευρώ (ο διπλός πάντα), στο καφενείο 2 αλλά ακούς τα τάβλια, σε καφετέρια , όποια διαλέξεις……….
    - Έκτός απο την Αδεια, πληρώνουν και ανα τραπεζάκι πεζοδρομίου στον Δήμο, συν το κατι-τις για κανένα επιπλέον τραπεζάκι , συν προστασία κάπου-κάπου.

  149. Ο απελθής διοικητής της ΤτΕ Ν. Γκαργκάνας τον χρόνια υψηλό πληθωρισμό στην Ελλάδα και την ακρίβεια σε μια σειρά προϊόντων τα επέρριπτε κυρίως στα υπερβολικά περιθώρια κέρδους επιχειρήσεων με δεσπόζουσα θέση στην αγορά και την ολιγοπωλιακή διάρθρωση ορισμένων αγορών, καθώς και στα περιθώρια κέρδους στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών.

    Αυτά για να μην αποδίδουμε τα πάντα στη «νοοτροπία» του καταναλωτή και αναλωνόμαστε σε περιπτωσιολογία. Πριν μάθουμε σε ποιο εστιατόριο τρώει ο καθένας μας ή σε ποιο καφενείο πίνει τον καφέ του.

  150. Θα σας βαλω ενα ερωτημα .
    Ποιος ειναι υπευθυνος για τον πληθωρισμο;
    O κυριος που πληρωνει 18ε για μια μακαροναδα ,δλδ 2000 % πανω απο το κοστος,η η πτωχη αλλα τιμια ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ,που ειχε το θρασος να παει στην Αραχωβα ;

  151. Ο Απελθών, του απελθόντος, οι απελθόντες
    Η απελθούσα, της απελθούσης, οι απελθούσες
    Το απελθΟν, του απελθόντος, τα απελθόντα

  152. @ christos milionis
    Θα περιμένω να απαντήσουν όλοι και θα νιοστο-λογήσω. Η ερώτηση είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ, διότι, ως θα δείτε, οι τελευταίες αναδεικνύουν την κομβική διαφορά μεταξύ προτεσταντικού και βυζαντινού ή βαλκανικού ήθους και έθους.
    Ακούμε………………………………….
    Θα παρακαλούσα, όμως, όλους γονυπετής να απαντήσετε με απόλυτη ειλικρίνεια ΚΑΙ εννοώ με γνώμονα το εάν ο καθένας προσωπικά θα ξοδεύατε τα 18 Ε για την μακαρονάδα της Βιβλιοθήκης, εάν είχατε ανάλογο διαθέσιμο μηνιαίο εισόδημα.

  153. errtum
    οι τελευταίες αναδεικνύουν την κομβική διαφορά μεταξύ προτεσταντικού και βυζαντινού ή βαλκανικού ήθους και έθους.
    ->
    οι απαντήσες θα αναδείξουν την κομβική διαφορά μεταξύ προτεσταντικού και βυζαντινού ή βαλκανικού ήθους και έθους.

  154. Δυστυχῶς καὶ πρωτογενῶς οἱ Μαργαρίτες διότι εἶναι πολύ περισσότερες.
    Ἀλλὰ καὶ τὸ κράτος διότι τοὺς ἐπιτρέπει νὰ εἰσφοροδιαφεύγουν καὶ νὰ φοροδιαγεύγουν. ὁπότε, καὶ οἱ ἐργοδότες τους ποὺ κάτι ὠφελοῦνται καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὴν φοροδιαφυγή καὶ τὴν εἱσφοροδιαφυγή.
    Τὸ βάρος τῆς εὑθύνης εἶναι στὸ κράτος ποὺ πρέπει νὰ δώσει ἕνα κίνητρο ὥστε τοὑλάχιστον ἡ μία πλευρὰ σὲ κάθε συναλλαγὴ νὰ ἐπιδιώκει τὴν δημοσιότητα τῆς συναλλαγῆς. Ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἔτσι τὴν πάτησε. Ἀγοραστές καὶ πωλητὲς εἶχαν συμφέρον νὰ κλέψουν τὸ κράτος.

  155. Ευχαριστώ για τη γραμματική διόρθωση.

  156. «πως δήθεν τα χρήματα που λείπουν τα έκλεψαν οι πολιτικοί η μοιράσθηκαν σε ορισμένες οικογένειες, είναι τουλάχιστον αστειότητες. Τα χρήματα πήγαν σε παροχές, μισθούς και στην δημιουργία νέων δημόσιων φορέων και οργανισμών».

    Όπως δεν είναι σίγουρο και απόλυτο το αν πήγαν τα χρήματα στους δημόσιους οργανισμούς που υποστηρίζετε και στους λειπούς φορείς, έτσι δεν είναι σίγουρο και απόλυτο ότι δεν πήγαν στις τσέπες ορισμένων ατόμων. Σε αυτό το κρίσιμο σημείο για την οικονομία το να ψάχνουμε να βρούμε που απορροφήθηκαν τα χρήματα στην Ελλάδα, γιατί όντως απορροφήθηκαν κάπου, απλά θα καθυστερήσει την ανάπτυξη που θέλετε.

  157. Να περιπτωσιολογήσω εισέτι!

    Τα Χριστούγεννα μιλούσα τυχαία με την περιπτερού της γειτονιάς μου που είναι Βορειοηπειρώτισα/Αλβανή για τα παιδιά, το κρύο και τη γρίππη. Ξαφνικά με ρωτάει αν έχουμε πάει με την κόρη μας στα χιόνια. Της είπα πως πέρυσι που βρεθήκαμε στο εξωτερικό έτυχε να χιονίσει και έπαιξε λίγο. Δεν καταλάβαινα που το πήγαινε μέχρι που αποκαλύφτηκε αμέσως. Α μου λέει, εμείς πάμε στην Αράχωβα για σκι και παίρνουμε και τα μικρά. Καμμιά φορά δε πάμε και στο Βέρμιο. Tres banal εγώ που ούτε το σκέφτηκα να πάω!!

    Τώρα για την μακαρονάδα των 18€. Μπορεί και να την έχω πληρώσει. Δεν θυμάμαι, γιατί πάει καιρός που επισκέφτηκα τελευταία φορά τη Βιβλιοθήκη. Όσον με αφορά στη Βιβλιοθήκη, το Πρυτανείο, το Central κλπ βρίσκομαι μόνο εξ ανάγκης όταν επαγγελματικές υποχρεώσεις το επιβάλλουν. Ή παλιά (πριν παντρευθώ) όταν απαιτήσεις φλερτ το επέβαλλαν. Εν ολίγοις εκεί πας για να σε δουν και να δεις άλλους. Για να κάνεις φιγούρα δηλαδή. Άρα συμβάλλεις στον πληθωρισμό.

    Για μένα υπάρχει ένας χρυσός κανόνας όσον αφορά τα έξοδα παραστάσεως. Είναι ο κανόνας του κουστουμιού. Υπάρχουν κουστούμια από τα κινέζικα με 50 €. Υπάρχουν κουστούμια από το Glou με 150€. Υπάρχουν κουστούμια από τον Βάρδα με 500€. Υπάρχουν κουστούμια BOSS με 1000€. Υπάρχουν και sur mesure στο Μιλάνο ή το Λονδίνο με όσο αντέχεις €. Το θέμα είναι να έχεις επίγνωση σε ποιά κατηγορία ανήκεις και εκεί να κινείσαι. Θεωρώ γελοίο να είσαι στην 2η κατηγορία και να αγοράζεις ένα της 4ης για να λες πως έχεις ένα. Όπως εξίσου γελοίο θεωρώ και το αντίστροφο. Και μιλώ για τα κουστούμια γιατί για τον εργαζόμενο άνδρα είναι εργαλείο δουλειάς. Αν δε φοράτε κουστούμια στην δουλειά σας βάλτε το αντίστοιχο ρούχο.

    Ο καθένας λοιπόν που προσπαθεί να κινηθεί σε παραπάνω κατηγορία από αυτήν που ανήκει φυσικά δημιουργεί αύξηση (ή σταθεροποίηση σε υψηλά επίπεδα) των τιμών, διότι αυξάνει τεχνικά τη ζήτηση. Έτσι όμως κινείται η μεγάλη μάζα των καταναλωτών στην Ελλάδα. Δημιουργώντας την ψευδαίσθηση στον επιχειρηματία πως υπάρχει ζήτηση εκεί που δεν υπάρχει πραγματικά. Έτσι επενδύει εσφαλμένα. Κι όταν η πιστοληπτική ικανότητα του καταναλωτή παύει, τότε κλείνει η επιχείρηση. Γιατί είναι μια ζήτηση δημιουργημένη από ψώνια με fiat money. Κι όταν αυτά τελειώνουν, πάπαλα!

  158. Ο καθένας λοιπόν που προσπαθεί να κινηθεί σε παραπάνω κατηγορία από αυτήν που ανήκει φυσικά δημιουργεί αύξηση (ή σταθεροποίηση σε υψηλά επίπεδα) των τιμών, διότι αυξάνει τεχνικά τη ζήτηση.

    Αυτό δεν ισχύει γενικά για προϊόντα ευρείας κατανάλωσης (με μεγαλύτερο βάρος στον υπολογισμό του πληθωρισμού) και προϊόντα όπου υπάρχει μια σχετική ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης.

  159. @ rebel,

    Γιατί;;;;

  160. Τις προάλλες, στο Champion της Κανάρη, εντυπωσιάσθηκα όταν είδα στα ράφια το generic αλάτι της Carrefour προς 0,49 Ε και το Κάλας προς 2 Ε. Φυσικά και αγόρασα το Carrefour…. το χλωριούχο νάτριο είναι χλωριούχο νάτριο for goodness sake!

    Ρώτησα, στην συνέχεια, 10 άτομα με εισόδημα 1/100, στην χειρότερη, έως 1/10, στην καλύτερη περίπτωση, του δικού μου, «Τι αλάτι αγοράζετε;;;»

    ΚΑΙ απάντησαν εν μιά φωνή και μιά καρδία «Αλας Κάλας». Voila la Grece!

  161. Γιατί για το γάλα, το ψωμί, τη βενζίνη, το ρεύμα, κτλ. o καταναλωτής δεν μπορεί να «κινηθείς σε πολλές κατηγορίες».

    Εξακολουθείτε, εσύ, ο Χασαπογιάννης, κ.ά., να αντλείται μεμονωμένα παραδείγματα από είδη ή υπηρεσίες «πολυτελείας» που δεν έχουν – όπως κατ’ επανάληψη έγραψα- σημαντικό βάρος στον προσδιορισμό του πληθωρισμού. Για το κύρια αίτια του πληθωρισμού, επαναλαμβάνω (γραμματικά διορθωμένη) το παραπάνω σχόλιο:

    Ο απελθών διοικητής της ΤτΕ Ν. Γκαργκάνας τον χρόνια υψηλό πληθωρισμό στην Ελλάδα και την ακρίβεια σε μια σειρά προϊόντων τα επέρριπτε κυρίως στα υπερβολικά περιθώρια κέρδους επιχειρήσεων με δεσπόζουσα θέση στην αγορά και την ολιγοπωλιακή διάρθρωση ορισμένων αγορών, καθώς και στα περιθώρια κέρδους στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών.

  162. Το Αλας Κάλας ΕΙΔΟΣ ΠΟΛΥΕΤΕΛΙΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

  163. Lord Jesus Christ have mercy upon me!

  164. ΠΟΛΥΕΤΕΛΙΑΣ; -> ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ;

  165. Rebel dearest
    It is high time that you guys from the left declared dialectic defeat

  166. Aφελέστατη η προσέγγισή σας, κ. Χασαπογιάννη και απαξιώνει την όλη επιχειρηματολογία σας.

    Κι εγώ ξέρω άλλους 10 (τη μητέρα μου, τις θείες μου και άλλους) που επιλέγουν το φτηνό Carrefour αλάτι. Τι συμπέρασμα βγάζουμε από αυτές τις συγκρίσεις???

  167. Στον καπιταλισμο, δεν υπαρχει ζητημα γενικα επιγνωσης και το που θα πρεπει να κινειται κανεις. Ουτε αρετη, ουτε εργασια, ουτε τιποτα. Ειναι καταλωση ο καπιταλισμος και δημιουργια αναγκων, ολα τα αλλα ειναι θεολογικες συζητησεις. Στον καπιταλισμο δεν αγιαζει κανεις, ο καθεις ξοδευει ως εκει που τον φτανει η πιστοληπτικη του ικανοτητα.
    Απο κει και περα το να πηγαινει η Μαργαριτα στον Λουι Βιτον, η αν αγοραζει ο Μαργαριτος πουκαμισα απο τον Μπορελι ειναι απολυτα δικο του θεμα και θεμα της πιστοληπτικης του ικανοτητας. Το οτι πληθωριζει ο Μαργαριτος με το να αγοραζει πουκαμισα απο τον Μπορελι, το κανει διοτι ο Κεντρικος Τραπεζιτης το επιτρεπει! Διοτι ο ρυθμιστης επιτρεπει ενα υψηλο value at risk στο χαρτοφυλακιο πιστωτικων καρτων των τραπεζων. Η Μαργαριτα και ο Μαργαριτος ακολουθουν την ρευστοτητα. Αν καποιος νομιζει οτι πληθωριζεται ετσι η αγορα, να περιμενει τους νομους της προσφορας και της ζητησης και οχι θεολογικες συζητησεις περι αρετης, η αν πρεπει να αγοραζει Boss αν τον φτανει για Glou.

  168. O Laskos θέτει το θέμα στη σωστή, μονεταριστική και αντικειμενική του βάση. Ο πληθωρισμός συνδέεται με την κυκλοφορία του χρήματος στην αγορά και όχι με την ψυχολογία και τα βίτσια του κάθε καταναλωτή ατομικά.

  169. Τα βιτσια του καταναλωτη, επονται της πιστωτικης επεκτασης. Οταν υπαρχει φθηνο χρημα, περιμενει κανεις λογικος να μην το αγορασουν η Μαργαριτα και ο Μαργαριτος?

  170. Ο πληθωρισμός εξαρτάται από καρτέλ, κλειστά επαγγέλματα και μονοπώλια. Εξαρτάται από την κυβερνητική πολιτική και τη λειτουργία της αγοράς.

    Ο πληθωρισμός δεν είναι το ίδιο με την ακρίβεια, ούτε το ίδιο με την ανισορροπία εσόδων-εξόδων.

    Η συμπεριφορά των αγοραστών είναι δεδομένη σε μία κοινωνία και δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ Ελλάδας και άλλων χωρών της ΕΕ. Απότομη αλλαγή στη συμπεριφορά των αγοραστών (που μερικοί φαίνεται να εύχεστε) είναι επικίνδυνη για όλους. Δεν απαιτείται κάποια σημαντική επιμόρφωση του Έλληνα ως αγοραστή για να ελεγχθεί ο πληθωρισμός.

    Επίσης:

    Δε σας αρέσει ο εσωτερικός τουρισμός; Ή μήπως προτιμάτε να πηγαίνουν Ελβετία και Γαλλία;

    Αυτοί που πάνε στις Άλπεις από που είναι; Στις χώρες τους τι κάνει ο πληθωρισμός;

    Κατανάλωση ειδών πολυτελείας, από οποιονδήποτε, δεν έχει άμεση σχέση με τον πληθωρισμό. Τυπικά μάλιστα, με έμμεσο τρόπο, τον μειώνει.

  171. @rebel &@ laskos

    Σωστα αυτα περι του κεντρικου τραπεζιτη και τι επιτρεπει, οπως και το οτι ο πληθωρισμος συνδεεται με την κυκλοφορια του χρηματος, αλλα εξηγηστε μου γιατι στο σχολιο του ο Γκαργκανας επικαλειται αλλους λογους και δεν λεει κουβεντα για το οτι ο πληθωρισμος οφειλεται στο » money supply» ?

  172. Προσωπικα δεν βρισκω κατι κακο να υπαρχει φθηνο χρημα εν καιρω υφεσης η ακομα και μαυρο χρημα. Ειναι αμορτισερ κατα της υφεσης. Ο Γκαργκανας τι ειπε?

  173. Kατι που ξεχνανε καποιοι συνομιλητες ειναι πως τα τελευταια χρονια βαση στοιχειων απο την ΕΣΥΕ,απο το Εθνικο Κεντρο Καταναλωτη και γενικοτερα απο διαφορες καταναλωτικες οργανωσεις εχει αυξηθει ο τζιρος της αγορας για τα discount supermarkets βλεπε Lidl,για τα κινεζικα καταστηματα ρουχου αλλα και γενικοτερα για ολες τις επιχειρησεις που πωλουν τα λεγομενα κατωτερα αγαθα.Δεν πιστευω λοιπον πως ειναι πλεον ορθο το επιχειρημα πως οι Ελληνες καταναλωτες ευθυνονται η εστω εχουν το κυριο ευθυνης για την ακριβεια των αγαθων και των υπηρεσιων στη χωρα μας.Ουτε θεωρω πως παιζει τοσο μεγαλο ρολο η πιστωτικη επεκταση.Αν αυτο συνεβαινε στο τρεχον διαστημα με τη μειωση των χορηγησεων του τραπεζικου τομεα οι τιμες θα μειωνονταν και εμεις θα βιωναμε αντιπληθωρισμο η εστω ραγδαιο αποπληθωρισμο οπως δηλαδη συνεβη στις περισσοτερες χωρες της Ευρωπης και των ΗΠΑ.Αυτο ομως δε συνεβη.Δειτε για παραδειγμα την αγορα ακινητων.Τα χορηγουμενα στεγαστικα δανεια απο το 2008 εχουν μειωθει ραγδαια οχι ομως οι τιμες οι οποιες σε πολλες περιπτωσεις παραμενουν στα υψη.Επισης κατι αλλο που θεωρω πως εχει ενδιαφερον ειναι πως το 2007 εν μεσω πετρελαικης κρισης η οποια προκαλουσε παγκοσμιως πληθωρισμο στη χωρα μας αυτος ηταν απο τους μεγαλυτερους στην Ευρωζωνη.Δηλαδη αυτο που παρατηρειται ειναι πως σε περιοδους οπου διεθνως υπαρχει αντιπληθωρισμος η αυξανομενος αποπληθωρισμος στη χωρα μας αυτο δε συμβαινει οταν ομως η διεθνης οικονομια χαρακτηριζεται απο πληθωρισμο στη χωρα μας αυτος ειναι υψηλοτερος του μεσου ορου.Βεβαιως σε αυτο μεριδιο εχει και ο ενεργειακος προσανατολισμος στη χωρα μας καθως αυτη εξαρταται ιδιαιτερα απο τη καταναλωση πετρελαιου ομως θεωρω πως δεν πρεπει να αγνοειται ο παραγοντας ολιγοπωλια και κερδοσκοπια.

  174. 168.rebel@work Ιανουαρίου 26th, 2010 5:08 μμ :
    O Laskos θέτει το θέμα στη σωστή, μονεταριστική και αντικειμενική του βάση. Ο πληθωρισμός συνδέεται με την κυκλοφορία του χρήματος στην αγορά και όχι με την ψυχολογία και τα βίτσια του κάθε καταναλωτή ατομικά.

    ΛΑΘΟΣ, μέγιστον λάθος.
    ΑΣΦΑΛΩΣ και, όπως ο κληρονομικός παράγοντας ευθύνεται κατά 70+% για την στεφανιαίας νόσο, η προσφορά χρήματος είναι ο ΚΟΜΒΟΣ του πληθωρισμού
    ΑΛΛΑ
    συμμετέχουν ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ και οι άλλοι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  175. Για να προσδιοριστει ποια ειναι η κυρια αιτια των πληθωριστικων πιεσεων και του ιδιου του πληθωρισμου αρκει πιστευω να προσδιοριστει και η μορφη τους.Εχουμε να κανουμε δηλαδη με πληθωρισμο κοστους η πληθωρισμο ζητησης?Για τον δευτερο ειναι ευλογο πως μια αυξηση της νομισματικης κυκλοφοριας αποτελει μια επαρκη δικαιολογηση χωρις να ειναι ομως η μοναδικη.Για το δευτερο ομως δε νομιζω καθως η κυριοτερη αιτια για τον πληθωρισμο κοστους ειναι οι διακυμανσεις στην παραγωγη και γενικοτερα στην προσφορα αγαθων και υπηρεσιων.Οταν θα μειωθει η προσφορα ενος αγαθου επειδη αυξηθηκε το κοστος παραγωγης του κατι που μπορει να συμβαινει για πολλους λογους τοτε θα αυξηθει και η τιμη του.Στη χωρα μας πιστευω πως ο πληθωρισμος ειναι κυριως κοστους.

  176. Kαι ενα ερωτημα το οποιο προσωπικα με ενδιαφερει πολυ.Αν δεχτουμε πως η κακη διαχειριση της νομισματικης κυκλοφορριας εκ μερους των Κεντρικων Τραπεζων αποτελει την κυρια αιτια για τον πληθωρισμο τοτε ποια ειναι η ενδεδειγμενη λυση για να τον αποφευγουμε στο μελλον.Η καταργηση του μονοπωλιου στην προσφορα χρηματος απο τις Κεντρικες Τραπεζες?Τοτε ομως ο ανταγωνισμος μπορει να ωθησει τις τιμες του χρηματος ακομη πιο κατω με τις γνωστες συνεπειες πο εχουν αναλυσει καποιοι συνομιλητες?Η επιστροφη στον κανονα χρυσου?Τοτε ομως και διορθωστε με αν κανω λαθος η τιμη του χρηματος θα καθοριζεται απο την τιμη του συγκεκριμενου μεταλλου,που η ιστορια και ιδιαιτερως η προσφατη των αγορων δειχνει πως η τιμη του ειναι ευμεταβλητη.Αυτο λοιπον αν ισχυει σημαινει πως και στην αγορα χρηματος η διακυμανσεις στην τιμη του θα ειναι πολλες και μεγαλες.

  177. M εξαίρεση την γνωστή υπόθεση του οικοδομικού-κτηματικού bubble που είχε πολλαπλά αίτια, η ΤΙΜΗ των αγαθών ΔΕΝ αυξήθηκε στις ΗΠΑ, τουλάχιστον στον βαθμό που θα περίμενε κανείς, από την υπερκυκλοφορία φθηνού χρήματος.

    ΑΡΑ, αμέσως-αμέσως οι οικονομίες ΚΛΙΜΑΚΑΣ και η ελεύθερη αγορά παίζουν ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ρόλο στις τιμές των αγαθών.
    Το σημαντικότερο ΟΛΩΝ κατά την γνώμη μου είναι η ΕΥΚΟΛΙΑ της ΑΠΟΚΤΗΣΗΣ χρήματος. Η Μαργαρίτα, οικιακή βοηθός στην Ελλάδα, κερδίζει 8 Ε, δηλαδή 12 δολλάρια ανά ώρα. Οι μειονοτικές κυρίες στα ξενοδοχεία και σπίτια του Manhattan αμείβονται, at worst, 5 USD/hr, at best, με 7.25 USD/hr. Εκτός από τις παράνομες, αδήλωτες Αϊτινές οικιακές βοηθούς του Manhattan, οι άλλες, των ξενοδοχείων πληρώνουν φόρους που συχνά ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ στην ΠΗΓΗ, από τον εργοδότη.

    Η Μαργαρίτα, λοιπόν, ΕΙΔΕ απότομα ΤΡΕΛΑ ΛΕΦΤΑ και φυσικό ήταν να αλλοιθωρίσει!!!!!!!!!!!!!!!!! Το ίδιο ΑΦΟΡΑ σε 5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ της Ελλάδος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  178. Τελικά υπάρχει πρόβλημα κατανόησης.

    Δεν είναι η επέκταση της πίστωσης που δημιουργεί προβλήματα πληθωρισμού. Και ο πληθωρισμός δεν βασίζεται στην αγοραστική συμπεριφορά, στην τωρινή μας κατάσταση.

    Η αγορά μας είναι πρωτόγονη. Θεωρητικά και πρακτικά η προσφορά θα μπορούσε να υπερκαλύψει τη ζήτηση. Την καλύπτει στην υπόλοιπη ΕΕ και την καλυπτει στις ΗΠΑ. Για το όνομα του θεού. Τι σχέση έχει η επιθυμία της κάθε κουτσής Μαρίας να πάει στην Αράχωβα ή να αγοράζει είδη πολυτελείας με τον πληθωρισμό; Αυτό μπορεί να δημιουργεί άλλα προβλήματα, αλλά όχι πληθωρισμό. Αράχωβες και είδη πολυτελείας υπάρχουν παντού. Όπως υπάρχει και διάθεση πίστωσης παντού και μάλιστα περισσότερη. Όπως υπάρχει και ακρίβεια σε κάποιες περιπτώσεις (πχ Αγγλία σε φαγητό – είδος πρώτης ανάγκης, που αναφέρθηκε εδώ).

    Δεν ταιριάζουν οι εμμονές μας παντού. Ας μην παρασυρόμαστε.

    Πολύ σωστά το θέτετε, Μάριε, σε γενικές γραμμές. Τρία σημεία:

    1) Ούτε κόστους, ούτε ζήτησης είναι ο πληθωρισμός μας. Είναι ανελεύθερης, μη ανταγωνιστικής λειτουργίας.

    2) Αποφασίσαμε να είμαστε στην ΕΕ και να λειτουργούμε μέσα σε αυτό το σύστημα. Αυτό το σύστημα δουλεύει, σε σχέση με τον πληθωρισμό, καλύτερα στην υπόλοιπη ΕΕ. Δεν είναι οι τράπεζες το πρόβλημά μας, μέσα σε αυτό το σύστημα.

    3) Ο κανόνας του χρυσού προσθέτει έναν βαθμό εξάρτησης παραπάνω. Θεωρητικά, αυτό προσφέρει καθυστέρηση στις εναλλαγές, χωρίς να τις αποκλείει. Οι εναλλαγές μπορεί βεβαίως να είναι είτε αρνητικές, είτε θετικές.

  179. Τα 5 εκατομμύρια Μαργαρίτες στην Ελλάδα είναι
    1) ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΕΣ και
    2) ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ
    3) ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ

    Η 1η κατηγορία, έχει πολλά χρήματα διότι ελάχιστοι Ελληνες εργάζονται και από αυτούς ΟΥΔΕΙΣ δέχεται να εργασθεί χειρωνακτικώς, καθότι η οικογένεια Προνανδρέου είπε στον Λαό ότι η χειρωνακτική εργασία είναι όνειδος, ΑΡΑ υπήρχε και υπάρχει ΜΕΓΑΛΗ ΖΗΤΗΣΗ για οικιακές βοηθούς και μικρή προσφορά
    Η ίδια κατηγορία ΟΥΔΕΝΑ άμεσο φόρο πληρώνει

    Η 2η κατηγορία, οι Ελληνες δημόσιοι υπάλληλλοι αμείβονται σε καθαρά – μετά τους φόρους – χρήματα όσο ΚΑΙ οι Αμερικανοί ομόλογοί τους

    Η μέγιστη ΣΥΝΤΑΞΗ στας Αμερικάς είναι, τρεχόντως 1500 USD, δηλαδή 1000 Έ ενώ η μέση 800 USD δλδ 530 Ε. Στην Ελλάδα…………………………………….!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑΝΔΡΕΑ ΖΕΙΣ, ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

    Η 2η κατηγορία, δλδ των Δημοσίων Υπαλλήλων

  180. Please, delete the last sentence

  181. To τι λεει ο Γκαργκανας στα σχολια του rebel@work #149 και#161

    Η υφεση ειναι το αμορτισερ του καπιταλισμου.Η υφεση ειναι εξυγιαντικη γιατι επανατοθετει την οικονομια σε αλλο χαμηλοτερο επιπεδο αποτρεποντας την καταρρευση της.Η απουσια υφεσης για μεγαλο χρονικο διαστημα,αλλα και οι αποψεις διαφορων οικονομολογων και πολιτικων που μιλουσαν για καταργηση του οικονομικου κυκλου και το «IRRATIONAL EXUBERANCE» ηταν και η αιιτες της οικονομικης κρισης.
    Mερικοι μαλιστα μιλουσαν για «new era economy» στην Αμερικανικη Οικονομια. Χρησιμοποιουσαν τον ιδιο ορο που ειχε χρησιμοποιησει ο Professor Irving Fisher του Yale μια εβδομαδα πριν το Μεγαλο Κραχ του 1929!

  182. «Τα χορηγουμενα στεγαστικα δανεια απο το 2008 εχουν μειωθει ραγδαια οχι ομως οι τιμες οι οποιες σε πολλες περιπτωσεις παραμενουν στα υψη»

    Βεβαίως, διότι το bulk των υπό πώληση άνήκουν όχι σε κατασκευαστικές εταιρείες αλλά σε φυσικά πρόσωπα που δεν βρίσκονται σε κατάσταση χρεωκοπίας. Ούτε και οι κατασκευαστές πεινάνε., προς το παρόν. Αν είχαμε οικονομία κλίμακας ΚΑΙ μεγάλες και πολλές κατασκευαστικές εταιρείε θα βλέπατε. Στην Νέα Υόρκη μιά εταιρεία που αγόρασε ένα σύμπλεγμα 11.000 διαμερισμάτων (!!) έναντι του τρελού ποσού των 5 ΔΙΣ, δλδ 500.000 USD προκειμένου να τα αποκαταστήσει πολυτελώς και πωλήσει, ΕΠΕΣΕ έξω ΧΘΕΣ – ακριβέστερα επέστρεψε τα κτίρια στους ΠΙΣΤΩΤΕΣ.
    Η τρέλα, όμως, δεν πάει στα βουνά. Ο γράφων θα είχε προσφέρει max 200.000 USD ανά διαμέρισμα δλδ συνολικά 2.2 ΔΙΣ και πάλι θάτρεμα.

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ο παράγων ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ κλίμακος είναι σημαντικός

  183. «Ο πληθωρισμός δεν είναι το ίδιο με την ακρίβεια»

    OXI βέβαια, ΑΛΛΑ αυξανόμενη ακρίβεια δημιουργεί ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΝ

  184. «Τα χορηγουμενα στεγαστικα δανεια απο το 2008 εχουν μειωθει ραγδαια οχι ομως οι τιμες οι οποιες σε πολλες περιπτωσεις παραμενουν στα υψη»

    Βεβαίως, διότι το bulk των υπό πώληση άνήκουν όχι σε κατασκευαστικές εταιρείες…

    Λάθος! Οι τιμές των ακινήτων από τα τέλη του 2008 και κατά τη διάρκεια του 2009 πέφτουν ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Δυστυχώς, δεν υπάρχει αξιόπιστος & ιστορικός δείκτης κατά τoν Halifax ή Nationwide House Price στο ΗΒ για αντικειμενικές συγκρίσεις.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_30/04/2009_312676

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=113101

  185. κατά τoν Halifax ή Nationwide House Price στο ΗΒ -> κατά τoν Halifax ή Nationwide House Price Index του ΗΒ

  186. Το ζητημα ομως ειναι να συγκριθει η πτωση της τιμης των ακινητων στην Ελλαδα σε συγκριση με αλλες χωρες του εξωτερικου πρωτον , δευτερον να εξεταστει κατα ποσον ο ρυθμος μειωσης των χορηγησεων στεγαστικων δανειων εχει επηρεασει τη ζητηση των ακινητων και τελος να συγκριθει αυτη η σχεση μειωσης τραπεζικων πιστωσεων/ζητηση για κατοικιες και με τα αντιστοιχα μεγεθη στις αλλες χωρες.Εχω την αισθηση χωρις να ειμαι σιγουρος ωσοτου δω στοιχεια οτι στις χωρες της Ευρωζωνης ειναι μεγαλυτερη η μεταβολη στις τιμες των ακινητων και επισης η μειωση των τραπεζικων πιστωσεων εχει επηρεασει περισσοτερο την αγορα των ακινητων.Ολα αυτα βεβαια μπορει καποιος να αποδειξει οτι δεν ειναι σωστα,κατι που παρεμποδιζεται ομως οπως λετε Ρεμπελ απο το γεγονος πως δεν υπαρχει ενας επισημος δεικτης στην Ελλαδα.

  187. «Η Μαργαριτα και ο Μαργαριτος ακολουθουν την ρευστοτητα. Αν καποιος νομιζει οτι πληθωριζεται ετσι η αγορα, να περιμενει τους νομους της προσφορας και της ζητησης και οχι θεολογικες συζητησεις περι αρετης, η αν πρεπει να αγοραζει Boss αν τον φτανει για Glou.»

    Επιτέλους, ένα λογικό σχόλιο.

  188. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει, για διάφορους λόγους, αξιόπιστος δείκτης μέτρησης της διακύμανσης των πραγματικών τιμών των ακινήτων. Επίσης, εργολάβοι και ιδιώτες προτιμούν να παραμένουν κατοικίες ακατοίκητες παρά να τις πουλούν σε χαμηλότερες τιμές. Με άλλα λόγια η αγορά ακινήτων είναι πολύ παραμορφωμένη ώστε να επιδέχεται αντικειμενικής ανάλυσης και συγκρίσεων.

    Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο αριθμός αδιάθετων διαμερισμάτων στην Θεσσαλονίκη (και, υποθέτω, και στην Αθήνα) είναι αστρονομικός (πλέον των 30,000 αν δεν κάνω λάθος), ενώ η οικοδομική δραστηριότητα στη Β. Ελλάδα μειώθηκε κατά 40% τον τελευταίο χρόνο.

    Άρα, όπως συμφωνούμε, δεν γνωρίζουμε, ούτε ποτέ θα μάθουμε, για την πραγματική μείωση των τιμών των ακινήτων στην Ελλάδα, πόσο μάλλον να τη συγκρίνουμε με αυτή που έλαβε χώρα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

  189. Μηλιωνης

    Ο Γκαργκανας μαλλον αυτο που θα εννοει ειναι πως αν ειναι να σκασει μια φουσκα, να σκασει νωρις ωστε η υφεση να ειναι μικροτερη. Εχει μια λογικη, διαφωνω με το οτι ειναι αμορτισερ. Αμορτισερ της οικονομιας ειναι η παραοικονομια, δηλαδη η πληρως λεσε φερ αποψη του καπιταλισμου. Αυτη παρεχει ρευστοτητα.
    Και επισης διαφωνω με τον πουριτανισμο κατα της καταναλωσης που ακουγεται εδω. Ο καθεις καταναλωνει μεχρι εκει που του το επιτρεπει η πιστωτικη του ικανοτητα. Η πιστωση μπορει και μαλλον πρεπει να θεωρηθει κρυφο εισοδημα κατα τροπον τινα. Οταν το χρημα ειναι φτηνο, παει στον Λουι Βιτον ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ (σε καπιταλισμο ζουμε, οχι σε ΚΚΕ κοινωνια να φοραμε πλαστικα παπουτσια), οταν ειναι ακριβο ειναι στις καταθεσεις.
    Και διατρανωνω προς πασα κατευθυνση πως ο Μαργαριτος ως εργαζομενος να εχει δικαιωμα στο πουκαμισο του Σαρβε η του Μπορελλι (300+ ευρω το κομματι) εφοσον μπορει και εχει την πιστοληπτικη ικανοτητα. Επισης σε υπακρτο καπιταλισμο δυναται ο Μαργαριτος να εχει περιεργες και εξεζητημενες καταναλωτικες συνηθειες, δικαιουται δε ο Μαργαριτος να φοροαποφευγει οσο μπορει απεναντι σε ενα σπαταλο κρατος. Και δεν πληθωριζει ο Μαργαριτος με το να αγοραζει Καλας των 2 και οχι Καρφουρ των 0,5. Εφοσον η καμπυλη ζητησης του Μαργαριτου το αντεχει, οι νουθεσιες προς αυτον δεν εχουν θεση. Πληθωριζει μονο ο κεντρικος τραπεζιτης κυριοι!

  190. Παντως αν ψεγουμε τον λαο, ητοι τον καθε Μαργαριτο και καθε Μαργαριτα γιατι ειναι υπερκαταναλωτικοι και γουσταρουν φιγουρα, λυπαμαι αλλα καλυτερα οσοι κατηγορειτε να πατε στον αγιον ορος να αγιασετε. Ισα, ισα στιν υπαρκτο καπιταλισμο ειναι καθηκον του λαου η καταναλωση για να κινειται το τραινο της οικονομιας. Επιπροσθετα η καταναλωση δημιουργει και προτυπα κοινωνικης κινητικοτητας, η φιγουρα κλπ ειναι στην Ελληνικη ψυχοσυνθεση. Και πολυ καλα ειναι θα προσεθετα. Κοινωνικη κινητικοτητα για να ζησει καποιος σαν του Γουωρεν Μπαφετ δεν υπαρχει, παρα μονο αν εισαι κανα στραβοξυλο σαν τον Μπαφετ. Η κοινωνικη κινητικοτητα ειναι αιτημα μεγαλυτερης καταναλωσης κυριοι.

  191. Eκτός από τον κεντρικό τραπεζίτη μπορεί να πληθωρίζουν: το κράτος (μέσω αλόγιστου εξωτερικού δανεισμού, διατίμηση υπηρεσιών, κτλ.), ολιγοπώλια ή μονοπώλια στην αγορά, επιχειρήσεις με υπερκέρδη, κτλ.

  192. Αλλο ακρίβεια και άλλο Πληθωρισμός – κάποιοι ξεχνάνε τα βασικά των βασικών……
    - Πληθωρισμός, όταν πέφτει «περιττό»χρήμα στην αγορά , αλλά, απαραίτητο για την κοινωνική γαλήνη,
    Φαύλος κύκλος μεν, αλλά αυτό ακριβώς προσπαθούν να ελέγξουν……..
    Ποιοί ?? – διότι το μεν Κράτος είναι συνήθως ανίκανο οι δε υπόλοιποι κοιτούν το ίδιον συμφέρον (παραγματικότης, εκ φύσεως)….

  193. http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/01/2009_03.html#ixzz0dlGx3Zln

  194. Κύριε Χασαπογιάννη,

    επειδή δεν είμαι σίγουρος πως είστε καταχωρημένος στο facebook, στειλτε μου αν θέλετε τα στοιχεία σας. Τα δικά μου είναι εδώ
    http://www.hofstra.edu/Faculty/fac_profiles.cfm?id=1978

  195. @ laskos,

    Λέτε:
    «Παντως αν ψεγουμε τον λαο, ητοι τον καθε Μαργαριτο και καθε Μαργαριτα γιατι ειναι υπερκαταναλωτικοι και γουσταρουν φιγουρα, λυπαμαι αλλα καλυτερα οσοι κατηγορειτε να πατε στον αγιον ορος να αγιασετε. Ισα, ισα στιν υπαρκτο καπιταλισμο ειναι καθηκον του λαου η καταναλωση για να κινειται το τραινο της οικονομιας. Επιπροσθετα η καταναλωση δημιουργει και προτυπα κοινωνικης κινητικοτητας, η φιγουρα κλπ ειναι στην Ελληνικη ψυχοσυνθεση. Και πολυ καλα ειναι θα προσεθετα. Κοινωνικη κινητικοτητα για να ζησει καποιος σαν του Γουωρεν Μπαφετ δεν υπαρχει, παρα μονο αν εισαι κανα στραβοξυλο σαν τον Μπαφετ. Η κοινωνικη κινητικοτητα ειναι αιτημα μεγαλυτερης καταναλωσης κυριοι.»

    Περίεργο αυτό που λέτε. Γιατί αν δεν κάνω λάθος από άλλες σας παρεμβάσεις είστε υπέρ της μείωσης δαπανών, οι οποίες τροφοδοτούν την κατανάλωση. Ή δεν έχω καταλάβει σωστά;

    Φαίνεται πως πιστεύετε πως καπιταλιστής είναι κάποιος που έχει τη δυνατότητα να καταναλώνει σε μεγάλο βαθμό. Αγαπητέ καπιταλιστής είναι αυτός που συσσωρεύει για να επενδύσει και να έχει κέρδος, ώστε να επανεπενδύσει. Το κλειδί του καπιταλισμού είναι η συσσώρευση. Ο μακαρίτης ο Γιάννης Λάτσης έλεγε πως πρέπει να επενδύεις τόσα ώστε αν τα χάσεις να μην καταστραφείς.

    Κάνετε κριτική σε εμένα για θεολογική και ηθικολογική συζήτηση ενώ κατά την γνώμη σας ο καπιταλισμός είναι προσφορά ζήτηση και απλά μαθηματικά. Δηλαδή αν υπάρχει χρήμα (ασχέτως από που προέρχεται) ξοδεύω. Ο καπιταλισμός πρώτα και κύρια αγαπητέ είναι ηθική στάση ζωής. Είναι μια συγκεκριμένη αντίληψη των πραγμάτων που διαμορφώνει μια συγκεκριμένη ηθική. Ότι δηλαδή μέσα από την προσωπική εργασία ολοκληρώνομαι ως άνθρωπος, δημιουργώ και παρέχω το αντίστοιχο του αποτελέσματος της εργασίας μου επίπεδο ζωής σε εμένα και την οικογένεια μου.

    Μπορεί να κατάλαβα λάθος, αλλά για σας φταίει ο κακός τραπεζίτης που μου δάνεισε πέραν των δυνατοτήτων μου για να ζήσω το καπιταλιστικό μου όνειρο. Και δεν φταίω εγώ που τα πήρα και τα έφαγα σε μαλακίες (excuse my language), δηλαδή πέραν των δυνατοτήτων μου. Δεν νομίζω πως είναι έτσι. Γιατί το λογαριασμό τον πληρώνω εγώ στο τέλος. Και είναι σύμφυτο στην καπιταλιστική ηθική, αν δεν κάνω λάθος, πως ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ή θεωρείτε υπερβολική μιαν τέτοια επίκληση της ηθικής.

    ΥΓ: Αυτοί που δεν καταναλώνουν για φιγούρα δεν πάνε στο Άγιον Όρος να αγιάσουν. Φτιάχνουν βιώσιμες επιχειρήσεις, δημιουργούν προϊόντα και υπηρεσίες και εν τέλει πλούτο. Αυτός που καταναλώνει για φιγούρα δεν δημιουργεί πλούτο. Χρέη δημιουργεί. Plain and simple.

  196. Διασκεδαστικότατη η αντιπαράθεση pelerin vs. laskos περί της «ηθικής» του καπιταλισμού!

  197. Ρεμπελ ηρεμια λιγο.
    Πελεριν

    Καταρχην δεν σας ψεγω προσωπικα για την σταση σας εναντι του καπιταλισμου. Παραδειγμα δεν θεωρω και δειγμα εναν ανθρωπο σαν τον Παπαλεξοπουλο να ειναι με γκολφακι με μερικα δις στην ακρη. Θα ημουν πεπεισμενος για την ταπεινοτητα του Παπαλεξοπουλου αν μεταξυ αλλων ζουσε σε καποια μικροαστικη γειτονια. Περπατωντας το καλοκαιρι την Ηρωδου Αττικου, σε μια νεοκλασσικη πολυκατοικια επι της οδους(με τις μπλε τεντουλες) βγαινει ξαφνικα ενα Τσικουτσεντο, την στιγμη που θα περιμενε τουλαχιστον μια Τζαγκουαρ. Στο Μεδινι πχ ο μεσος υδραυλικος οδηγει 318. Θα μου πειτε εδω ποιος παραγει και ποιος καταναλωνει.

    Ο κατα πασα πιθανοτητα κληρονομημενος πλουτος του εν Ηρωδου Αττικου κατοικου με φιατακι, η ο υδραυλικος που οδηγει 318 και βγαζει τα ως προς το ζειν διαγοντας εναν βιο ο οποιος δεν εχει την βεβαιοτητα του κληρονομηθεντος πλουτου, Κοινως το οτι πολλοι πλουσιοι, μπαφιασαν με τον πλουτο αυτο δεν δινει υποθεση εναντια του πλουτου καθ’εαυτου η της καταναλωσης καθ’εαυτης. Απο κει και περα, εκτος απο τις περιπτωσεις Παπαλεξοπουλου, Μπαφετ κλπ οσους πλουσιους γνωρισα στην ζωη μου, στον Χρηστακη ραβονταν, στο Μα Γιονγκ της Καναρη ψωνιζαν ενα Κιτον κοστουμι με 3000 ευρω και ολοι τρωνε στο Αμπρεβουαρ.

    Οι πιο λαικες ταξεις δεν θα ακουμπησουν 30 ευρω για ενα μπηφ ταρταρ για ορεκτικο, θα αποταμιευσουν και θα δανειστουν για το δικο τους δικαιωμα στην καλη ζωη. Θα αγορασουν μια 318 δηλαδη, δεν θα ραφτουν στον Χρηστακη (πανακριβος ο κερατας 260 ενα πουκαμισο και δεν τα αξιζει), αλλα θα παρουν Μπος με 100 αντι για Γκλου. Απο κει και περα σας αναφερω, οσο υπαρχει φτηνο χρημα και φτηνο χρεος, καποιος θα το αγορασει. Επι του προκειμενου, επεπληχθη η Μαργαριτα και η καθε Μαργαριτα για το οτι καταναλωνει και ισως με δανεικα. Κοιταχτε δικαιωμα της εφοσον καποιος το επιτρεπει, που ειναι επειτα καλυμενος απο το value at risk που δινει το τμημα διαχειρισης κινδυνων. Τι να κανουμε, αν η Μαργαριτα ειναι ηλιθια, αυτος που δινει λεφτα στην Μαργαριτα τι ειναι αν γνωριζει πως η Μαργαριτα δεν θα κανει επενδυση, αλλα θα σηκωσει τον Καρουζο?

    Οταν κοιταμε στην μακροκλιμακα της οικονομιας, οι ατομικες συμπεριφορες δυιλιζονται σε μακροοικονομικα μεγεθη. Για να υπαρχει φτηνο χρημα, καποιος ενεργει για αυτο και αυτο ειναι η προσφορα και η ζητηση. Αν κανεις δεν αγοραζε φτηνο χρημα, δεν θα ηταν φτηνο, θα ηταν φθηνοτερο! Παντα καποια Μαργαριτα υπαρχει για να καλυπτει την ζητηση! Και εφοσον υπαρχει καποιος που τυπωνει χρημα, καπου η ζητηση θα συναντησει την προσφορα και το αορατο χερι θα δημηιουργησει την ισορροπια. Το ιδιο ζητημα με την Μαργαριτα, θυμιζει η cra που δηθεν εφερε την κριση ακινητων στις ΗΠΑ. Το θεμα ειναι οτι υποθετοντας οτι επωληθησαν παρα την θεληση των τραπεζων σαπια δανεια, ουδεις υποχρεωσε μετα κανεναν να αγορασει στην δευτερογενη, πακετα και παραγωγα επι σαπιων δανειων. Ετσι θεωρω καπως αδικη την αποκλειστικη ευθυνη του πληθωρισμου στην Μαργαριτα και τον Μαργαριτο. Οπου υπαρχει φτηνι χρημα, παντα μια Μαργαριτα θα το μαζεψει.

    Και επισης συμφωνω μαζι σας πως καπιταλισμος σημαινει συσσωρευση. Υπερβολικη συσσωρευση λεγεται και μερκαντιλισμος ομως και θα ελεγα πως χωρις καταναλωση ολων των θαυμασιων αγαθων του καπιταλισμου, τι αξια εχει να κανουμε χρηματα?

  198. «…οι ατομικες συμπεριφορες δυιλιζονται σε μακροοικονομικα μεγεθη.»

    Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με το παραπάνω κείμενο και ελπίζω οι κκ. Χασαπογιάννης, Pelerin, κτλ. να διαβάζουν. Μου θύμισε την περίφημη δήλωση του Friedman: «Let me inform you that among my fellow Monetarists were Karl Marx and leaders of Communist China.” Laskos, μήπως είσαι κρυπτομαρξιστής?

  199. Που εισαι Κωστα Αλεξανδρακη να τους κανεις ενα μαθημα Οικονομιας και στους τρειs ! (pelerin.laskos ,rebel)

  200. Ελπίζω ο κ. Αλεξανδράκης να μην διδάσκει στους φοιτητάς του ότι o καπιταλισμός πρώτα και κύρια αγαπητέ είναι ηθική στάση ζωής.

  201. «…οι ατομικες συμπεριφορες δυιλιζονται σε μακροοικονομικα μεγεθη.»

    Προφανώς και το σύνολο των ατομικών συμπεριφορών δημιουργούν τα μακροοικονομικά μεγέθη, δηλαδή την λειτουργία της αγοράς. Γι’αυτό και ο σοσιαλισμός αποτυγχάνει παταγωδώς. Γιατί δεν μπορεί ο κεντρικός σχεδιαστής να αντιληφθεί, διευρμηνεύσει και διυλίσει τις εκατομμύρια ατομικές συμπεριφορές. Αυτό μόνο η ίδια η αγορά μπορεί να το κάνει.

    Παρένθεση. Ρέμπελ για άλλο πράγμα μιλάμε, αν καταλαβαίνεις τι λέω παραπάνω, και περί άλλα τυρβάζεις εσύ. Κλείνει η παρένθεση.

    Αγαπητέ Λάσκο, μακριά από εμένα ο θαυμασμός του πιετισμού. Δεν είμαι θιασώτης του. Τον θεωρώ δε και εξ ορισμού υποκριτικό. Άλλωστε στο αρχικό μου ποστ τάχθηκα υπέρ της διαβίωσης του καθενός σύμφωνα με τις δυνατότητες του. Και για να εξηγούμαι. Στο παράδειγμα του Παπαλεξόπουλου δεν ήθελα να εξυμνήσω την ταπεινότητα του, αλλά το γεγονός ότι αυτός ο απείρως πλουσιότερος από το λαμόγιο με Cayenne δεν είχε ανάγκη να επιδειχθεί και κυκλοφορούσε με αυτοκίνητο που ήταν βολικό για την πόλη.

    Δεν καταπιάνεσαι όμως καθόλου με την ουσία του επιχειρήματος μου στο δεύτερο ποστ περί ηθικής και καπιταλισμού. Τα άλλα περί Μαργαρίτας που υπάρχει για να καλύπτει τη ζήτηση, κι ότι δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνη η Μαργαρίτα και ο Μαργαρίτος για την αύξηση των τιμών και την διατήρηση τους σε υψηλά επίπεδα εν μέσω κρίσης δεν μου λένε τίποτα, αφού δεν εξηγούν για ποιόν άλλο λόγο συμβαίνει αυτό. Γιατί δηλαδή ο ιδιοκτήτης καταστήματος στην Πατησίων 30τ. (πραγματικό παράδειγμα) συνεχίζει να ζητά 3000€ ενοίκιο, ενώ του έχει μείνει ξενοίκιαστο 6 μήνες τώρα, εν μέσω κρίσης, ενώ δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα; Εγώ έναν λόγο μπορώ να σκεφτώ μόνον. Δεν λειτουργεί με οικονομικά κριτήρια, με τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, με την ανάλυση κόστους (να μένει κλειστό) οφέλους (να το νοικιάσω σε μικρότερη τιμή), αλλά σπεκουλάρει στην ψευδαίσθηση της επιδοτούμενης οικονομίας ενώ την βλέπει να καταρρέει μπροστά του.

    Εν ολίγοις, όπως λες κι εσύ, πιστεύει πως «χωρις καταναλωση ολων των θαυμασιων αγαθων του καπιταλισμου, τι αξια εχει να κανουμε χρηματα». Εγώ σου λέει θέλω 3000 χιλιάρικα το μήνα γιατί τόσα θέλω να ξοδεύω. Αν δεν μπορώ να τα έχω, άρα δεν μπορώ να τα ξοδεύσω, καλύτερα το 0 εισόδημα.

    Το ερώτημα όμως τελικά είναι άλλο. Έχει το δικαίωμα να πειτουργεί ανορθολογικά η κάθε Μαργαρίτα και ο κάθε Μαργαρίτος; Φυσικά και το έχει. Όπως κι εγώ έχω το δικαίωμα να κριτικάρω αυτή την συμπεριφορά και να προβάλω μιαν άλλη. Λέει κάπου ο Μίζες στο Human Action περί τιμών:

    Each individual, in buying or not buying and in selling or not selling, contributes his share to the formation of the market prices. But the larger the market is, the smaller is the weight of each individuals contribution. Thus the structure of market prices appears to the individual as a datum to which he must adjust his own conduct.

    Νομίζω πως ξεκαθαρίζει κάποια θέματα που έθεσα παραπάνω. Μην περνάτε αβασάνιστα την παραπάνω παράθεση. Το κλειδί είναι στην φράση appears to the individual. Μου φαίνεται, κι από την συζήτηση εδώ (με έκπληξη οφείλω να ομολογήσω) πως ο καταναλωτισμός με δανεικά appears ως ένα απόλυτο γεγονός μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης. Θεωρώ πως η αόρατη χειρ θα λειτουργήσει, κι αφού μας σφαλιαρίσει θα ξαναφέρει την αγορά στα ίσια της. Γιατί όμως να φάμε όλοι την σφαλιάρα;

  202. @ chris millionis,

    Γιατί δεν μας το κάνετε εσείς το μάθημα κύριε, αφού φαίνεται πως το γνωρίζετε. Προς τι η επίκληση τρίτων;

    Α! Ποιός θα μας βαθμολογήσει; ο ίδιος ο δάσκαλος ή ανεξάρτητος τρίτος βαθμολογητής; Εσείς ας πούμε;

  203. «Ελπίζω ο κ. Αλεξανδράκης να μην διδάσκει στους φοιτητάς του ότι o καπιταλισμός πρώτα και κύρια αγαπητέ είναι ηθική στάση ζωής.»

    Αν δεν ήσουν ημιμαθής θα γνώριζες πως και ο σοσιαλισμός είναι ηθική στάση ζωής. Γιατί κι αυτός «[ε]ίναι μια συγκεκριμένη αντίληψη των πραγμάτων που διαμορφώνει μια συγκεκριμένη ηθική», όπως λέω αμέσως παρακάτω από την παράθεση που βάζεις.

    Μιας που σου αρέσουν τα λινκς κοίτα εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Morality. Φυσικά και δεν χρησιμοποιώ την λέξη με την normative έννοια της. Το γεγονός πως την αντιλαμβάνεσαι μόνο έτσι, αποδεικνύει (λες και χρειαζόταν στην περίπτωση σου) πώς αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο μόνο μέσα από εξ’ αρχής δοσμένα πλαίσια συμπεριφοράς και πως κατ’ αρχήν, αλλά και κατ’ αρχάς, δεν μπορείς να αντιληφθείς την ατομική ελευθερία.

  204. «Ρέμπελ για άλλο πράγμα μιλάμε, αν καταλαβαίνεις τι λέω παραπάνω, και περί άλλα τυρβάζεις εσύ.»

    Μα εγώ δεν έγραψα τίποτε περισσότερο από το ότι συμφωνώ με το σχόλιο του laskos παραπάνω! Η παρένθεσή σου, λοιπόν, περιττή και κακοπροαίρετη.

  205. …και χαρακτηρισμοί περί «ημιμάθειας» να μας λείπουν.

  206. Και, όχι, ο σοσιαλισμός δεν είναι «ηθική στάση ζωής», αλλά κύρια ένα σύστημα παραγωγικών και οικονομικών σχέσεων.

  207. …όπως και εξυπνακισμοί περί «διασκεδαστικών» αντιπαραθέσεων , πετάγομαι να πω και γω από το πουθενά

  208. Το «διασκεδαστικός» δεν έκρυβε καμιά ειρωνική διάθεση, αλλά το χρησιμοποίησα διότι oι pelerin & laskos και οι απόψεις τους προέρχονται από την ίδια ζώνη του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος – είναι υπέρμαχοι και οι δύο των «ιδανικών» της «ελεύθερης» καπιταλιστικής αγοράς.

  209. @ rebel,

    Μετανοιώνω που μπήκα σε διάλογο μαζί σου. Το απέφευγα εδώ και πολύ καιρό, αλλά ως αλογόμυγα πετάγεσαι παντού. Έτσι σε αυτή την περίπτωση δεν το απέφυγα. Λάθος μου και ζητώ συγγνώμη από τους συμμετέχοντες.

  210. Σε ποιον «διάλογο» μεταξύ μας αναφέρεσαι? Δεν υπάρχει ή υπήρξε (αλλά και ούτε θα υπάρξει στο μέλλον) κανένας διάλογος. Άλλωστε, ανοησίες του επιπέδου «ο καπιταλισμός είναι ηθική στάση ζωής» δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης.

    Όμως το να σχολιάζω απόψεις εδώ μέσα, όποτε και όπως θέλω και θεωρώ σωστό, είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, εφόσον δεν θίγω κανέναν προσωπικά. Δεν χρειάζεται να απαντάς ακόμα και αν κάνω quote προτάσεις σου.

  211. Περι ηθικης του καπιταλισμου.
    Ειδικος σε αυτο ειναι ο Ανδριανοπουλος,30 χρονια λεει και γραφει πανω σε αυτο το θεμα .Ρωτησε τον!
    Επειδη βαρεθηκε να λεει για την ηθικη του καπιταλισμου και κανεις δεν του ακουγε , το εχει γυρισει στην κλιματικη αλλαγη.

    Περι καταναλωσης στον καπιταλισμο.
    Thorstein Veblen see:conspicuous consumption στο βιβλιο του » the theory of the leisure class»

    Περι ατομικων συμπεριφορων που διυλιζονται σε μακροοικονομικα μεγεθη.
    Τhomas C.Schelling στο βιβλιο του «Μicromotives and Macrobehavior»

    Διαβαστε τα καλα και ελατε με τον κηδεμονα σας!!

  212. @ chris millionis

    Ευχαριστώ για την βιβλιογραφία, αλλά την έχω ήδη μελετήσει εκτός του Ανδριανόπουλου. Πάντα θεωρούσα χάσιμο χρόνου να τον διαβάζω.

    Μπορώ να απαντήσω στις ερωτήσεις σας επί της ύλης. Παρακαλώ να τις θέσετε.

    Δυστυχώς κηδεμόνα δεν έχω. Απεδήμησαν και οι δύο γονείς μου εις κύριον. Μόνος μου μπορώ να προσέλθω στις εξετάσεις;

  213. AΣΧΕΤΟ αλλά ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ για το ΕΘΝΟΣ

    Διαβάζω ότι ο Γενικός Επίτροπος Επικρατείας ζητεί από συγκεκριμένους εφοριακούς να πληρώσουν 8.8 εκ ΕΥΡΩ τα οποία είχαν επιστρέψει ως ΦΠΑ σε ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ εταιρείες !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΕΔΩ πλέον, κυρίες και κύριοι, μπορούμε ΑΣΦΑΛΩΣ να συμπεράνουμε ότι το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ από ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΚΑΚΟΠΟΙΩΝ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Προσωπική μου αίσθηση είναι πως τουλάχιστον 1/3 των υπαλλήλων Τελωνείων και Εφοριών ΠΡΕΠΕΙ να ΑΠΟΛΥΘΕΙ και να ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ εκεί όπου του ΑΡΜΟΖΕΙ …. στον Κορυδαλλό … for ever …. ΙΣΟΒΙΑ!

    Ιn the interim, ΟΛΑ τα επιδόματα των υπαλλήλων του Υπ Οικ πρέπει να ΑΡΘΟΥΝ!!!!

    ΑΝΔΡΕΑ ΖΕΙΣ, ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  214. Πάντα έτσι ήταν τα πράγματα με αυτήν την κορπορατιστική συντεχνία των εφοριακών και των τελωνειακών, φίλε Κώστα.

    Τα 8,8 εκατομμύρια ευρώ, που ζητάει ο Επίτροπος, είναι απειροελάχιστα, αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό, σε σχέση με όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν ακόμα.

    (Προσθέτω, εδώ, κάτι που, ίσως, η αγαπητή ομήγυρις των συνομιλητών το γνωρίζει. Οι εμφανιζόμνες στα επίσημα στοιχεία ελληνικές εισαγωγές είναι κατά 30% περίπου μικρότερες των πραγματικών, αφού στα τελωνεία οι εισαγωγείς κάθε είδους, κάνουν πάρτυ και εμφανίζουν πολύ μικρότερους αριθμούς από τους εισαγόμενους, με την συνέργεια των αρμοδίων υπαλλήλων, οι οποίοι πρέπει να προβούν στην καταμέτρηση των εισαγόμενων εμπορευμάτων. Μόνον αυτήν την φορολογητέα ύλη να εισέπραττε το δημόσιο θα έλυνε ουκ ολίγα από τα προβλήματά του).

    Το ποσοστό των υπαλλήλων, που εμπλέκονται σε τέτοιου είδους διαδικασίες, ίσως, είναι πολύ μεγαλύτερο.

    Αλλά το πρόβλημα με αυτούς είναι θεσμικό. Είναι οι δημόσιοι εισπράκτορες και εκμεταλλευόμενοι την θέση τους αυτή, που είναι νευραλγική για τα δημοσιονομικά του κράτους, μπορούν και αποσπούν τα ποσά που επιθυμούν και πληρώνονται με βάση την κοινωνική και εργασιακή δύναμή τους και όχι με όρους εργασιακής προσφοράς τους, δηλαδή με όρους παραγωγικής συμμετοχής τους στο παραγόμενο κοινωνικό υπερπροϊόν, ως στοιχείο του μεταβλητού κεφάλαιου, που είναι – για να μιλήσουμε με μαξορικαρδιανούς όρους.

    Ως εκ τούτου, οι προτάσεις σου, για περικοπή των επιδομάτων τους, είναι, μάλλον, πρακτικά ανεφάρμοστη, λόγω αυτής της δύναμης επιβολής, που έχουν, ως κλασσική κορπορατιστική κοινωνική και εργασιακή ομάδα, που είναι.

    Και εκεί βρίσκεται το έλλειμμα αξιοπιστίας της χώρας και των εξαγγελιών του ΓΑΠ. Οι Ευρωπαίοι έχουν δίκιο, λόγω του ότι οι όποιες εξαγγελίες της κυβέρνησης (και για να είμαστε ειλικρινείς και αντικειμενικοί : της όποιας κυβέρνησης του τόπου), περί αύξησης των εσόδων, θα εφαρμοστούν – κατά κύριο λόγο – από τους δημόσιους εισπράκτορες, δηλαδή τους εφοριακούς και τους τελωνειακούς.

    Οι Ευρωπαίοι, όμως, γνωρίζουν πολύ καλά ότι, με αυτόν τον δεδομένο – διεφθαρμένο, αλλά και αναποτελεσματικό – εισπρακτικό μηχανισμό, το ελληνικό κράτος έχει περιορισμένες δυνατότητες αύξησης των εσόδων και ότι ο μηχανισμός αυτός δύσκολα μπορεί να μετασχηματιστεί σε έναν λειτουργικό και ορθολογικό μηχανισμό. Και αυτή η αληθής διαπίστωση είναι που τους κάνει να αντιδρούν και να μην πιστεύουν όλα όσα προγραμματίζει και υπόσχεται ότι θα φέρει σε πέρας η όποια ελληνική κυβέρνηση (χθες του Καραμανλή, τώρα αυτή του ΓΑΠ).

    Ως εκ τούτου, καλά είναι τα «σχέδια σταθερότητας και ανάπτυξης», τα διαγράμματα επί χάρτου και τα ποσοτικοποιημένα μακροοικονομικά μεγέθη και οι προβλέψεις για την διαχρονική τους εξέλιξη, καλοί είναι και οι όποιοι προϋπολογισμοί (του 2009 ή του 2010 κλπ).

    Πολύ καλύτερο, όμως, είναι το να μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να τα εφαρμόσει όλα αυτά. Και τα εργαλεία, που έχει στα χέρια της, για την υλοποίησή τους, δεν πείθουν καθόλου για την δυνατότητα να ανταποκριθούν στους στόχους που έχουν τεθεί.

    Και ως εκ τούτου, δεν πείθουν και για τις πραγματικές προθέσεις της ελληνικής κυβέρνησης και της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ελίτ της χώρας να εφαρμόσουν τους στόχους, τους οποίους – επισήμως – λένε ότι θέλουν να εφαρμόσουν.

    Αλλά, τώρα, μετά την προγραμματισμένη, για την ερχόμενη εβδομάδα, διαδικασία (επαν)εκλογής του Προέδου της Δημοκρατίας, σταματάει το πολιτικό παίγνιο των καθυστερήσεων της λήψης των όποιων μέτρων υλοποίησης του προϋπολογισμού του 2010 και του «Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης».

    Έτσι, οι πραγματικές προθέσεις του ΓΑΠ θα γίνουν περισσότερο καθαρές και ξάστερες.

    Ίδωμεν….

    (Αν και εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα περιμένει την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, που θα τονώσουν την υπερπόντια ναυτιλία και την τουριστική βιομηχανία και έτσι και την εσωτερική ελληνική ολική ζήτηση. Η μεγάλη ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας το Δ’ τρίμηνο του 2009, με αύξηση του ΑΕΠ, κατά περίπου 5%, του δίνει κάποιες ελπίδες, αν και στην ευρωζώνη ο δογματισμός της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των ευρωτραπεζιτών δυσκολεύει τα πράγματα για την Ελλάδα. Να δούμε, λοιπόν, ποιός θα κάνει πίσω, μέσα σε αυτό το χοντρό παιχνίδι που παίζεται στην ευρωζώνη και που απαιτεί παίκτες με γερά νεύρα και πολλή ψυχραιμία).

  215. ΠΑΡΟΡΑΜΑ : ως στοιχείο του μεταβλητού κεφάλαιου, που είναι – για να μιλήσουμε με μαξορικαρδιανούς όρους.

    ΔΙΟΡΘΩΣΗ : ως στοιχείο του μεταβλητού κεφάλαιου, που και οι ίδιοι οι δημόσιοι εισπράκτορες είναι – για να μιλήσουμε με μαρξορικαρδιανούς όρους.

  216. To Πρόγραμμα Σταθερότητας που υπέβαλε η κυβέρνηση ουσιαστικά απορρίφθηκε από την ΕΕ, που απαιτεί μείωση του ΑΕΠ κατά 7% σε δύο χρόνια, μείωση δαπανών για μισθούς και συντάξεις, περικοπή επιδομάτων, πάγωμα προσλήψεων, προοδευτική φορολογική κλίμακα , προείσπραξη φόρων από ελεύθερους επαγγελματίες, αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού και ασφαλιστικού, κτλ. και μάλιστα με διορία 60 ημερών ώστε να προχωρήσει σε αυτά τα μέτρα. Οικονομικός αρμαγέδων, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1100516&lngDtrID=251

  217. Απολυσεις μονιμων δημοσιων υπαλληλλων, ανευ αποζημιωσεων, εχει; Δεν εχει΄!!!
    Αρα το Προγραμμα Σταθεροτητας θα αποτυχει και η συμμορια των Δ.Υ θα συμπαρασυρει ολους μας στην χρεωκοπια.!

  218. @christos milionis Ιανουαρίου 30th, 2010 2:02 μμ :

    Αν απολύοντο μόνον οι διεφθαρμένοι σε εφορίες, πολεοδομίες, νοσοκομεία, κτλ. (και βεβαίως χωρίς αποζημίωση) καθαρίζαμε: ΓΑΠ would kill two birds, with one stone.

    Πάντως, δεν γνωρίζω ΔΥ που να υπέπεσε σε βαρύτατο πειθαρχικό παράπτωμα και να απολύθηκε σε αυτήν τη χώρα. Όπως δεν γνωρίζω και κανένα που να τιμωρήθηκε για φοροδιαφυγή ή υπεξαιρέσεις ή δωροδοκία ή… Αμφιβάλλω πολύ για την πυγμή της κυβέρνησης ΓΑΠ και θα έχουν ενδιαφέρον οι μελλοντικές σχέσεις μας με την ΕΕ αν δεν πάρει τέτοιας λογής αποφασιστικά μέτρα.

  219. Γίνεται σε περιόδους εκτάκτου ανάγκης με furlough διεθνώς. Αποζημίωση άνευ συντάξεως, 1 (βασικός) μισθός για κάθε έτος υπηρεσίας. Δηλαδή με 1.2 ΔΙΣ απαλλάσσεσαι από 100.000 υπαλλήλους.

  220. ΟΠΩΣ έχουμε πει επανειλημμένα, ο ΓΑΠ μπορεί να έχει την βούληση. ΑΛΛΑ γνωρίζει ότι ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ του μέσα στο ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ μέσα στην ΚΟΙΝΩΝΙΑ είναι ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ.
    Ο ΓΑΠ στηρίζεται στο ΒΑΘΥ, τρις- τετράκις ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΠΑΣΟΚ, στην κόπρο του Αυγείου. Χωρίς ΒΑΘΥ ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει οικογένεια Πορνανδρέου και χωρίς οικογένεια Πορνανδρέου ΔΕΝ υπάρχει ΒΑΘΥ ΠΑΣΟΚ.

    Σε κάθε περίπτωση, εάν ΔΕΝ γίνει περικοπή ΟΛΩΝ των ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ, αποκλείεται βελτίωση. Εχω εκτιμήσει grosso modo ότι το μέσο επίδομα Δημοσίου είναι περί τα 500-600 ευρώ. Περικοπή του εξασφαλίζει τα ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ 4-5 ΔΙΣ.

    Τα άλλα 5 ΔΙΣ θα προκύψουν από την φορολόγηση με 10% από ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ όλου του ζάπλουτου λαουτζίκου εκ 5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ που ουδέποτε πλήρωσαν φόρους. Χίλια ευρώ ανά Μαργαρίτα = 5 ΔΙΣ

  221. Ενόσω στο ΑΣΤΡΟΣ δεν υπάρχει μιά κότα
    Ενόσω στο ΑΣΤΡΟΣ δεν υπάρχει ένα γαϊδουράκι
    Ενόσω στο ΑΣΤΡΟΣ δεν υπάρχει μήτε ένας αγρότης (αν και 2000 απατεώνες δηλώνουν αγρότες)
    Ενόσω στο ΑΣΤΡΟΣ δεν υπάρχει μιά ντομάτα
    Ενόσω στο ΑΣΤΡΟΣ δεν υπάρχει ένα πορτοκάλι (προσέξτε έχουν πορτοκαλιές αλλά ΔΕΝ πάνε να μαζέξουν!!!!)
    Ενόσω στο ΑΣΤΡΟΣ υπάρχουν 10 καφετέριες και night clubs προδιαγραφών Κολωνακίου
    Ενόσω στο ΑΣΤΡΟΣ στήνεται λαϊκή ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ αυτής της οδού Ξενοκράτους στο Κολωνάκι

    ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ότι ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕΕΙ ΧΟΝΤΡΟ ΧΡΗΜΑ και μάλιστα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στα ΧΕΡΙΑ της ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΛΑΪΚΗΣ» ΤΑΞΗΣ.

  222. Θα μου πείτε με τι ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Κάμποσες εκατοντάδες είναι δημόσιοι υπάλληλοι
    Οι υπόλοιποι είναι ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΙ (χονδρικής και λιανικής) ΑΛΒΑΝΩΝ

  223. Επίσης, κάθε σπίτι έχει, κατά μέσο όρο, ΔΥΟ ΣΥΝΑΤΞΕΙΣ ΟΓΑ.

  224. ΣΥΝΑΤΞΕΙΣ -> ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

  225. ΦΑΝΤΑΣΘΕΙΤΕ, κυρίες και κύριοι, την ΨΥΧΙΚΗ τους ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ και ΤΕΜΠΕΛΙΑ που ΔΕΝ μπαίνουν καν στο κόπο να μαζέψουν πορτοκάλια για το σπίτι τους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Εχω πει σε πολλούς γνωστούς να πάνε στα δικά μου χωράφια να μαζέψουν όσα πορτοκάλια θέλουν ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Εδώ έχουμε μιά ΧΩΡΑ ΙΣΟΠΕΔΩΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  226. Rebel, το τι θα κάνει ο ΓΑΠ θα το δούμε. Σε λίγες ημέρες θα φανούν οι προθέσεις του στην πράξη.

    Οι Ευρωπαίοι δυσπιστούν απέναντι στο πρόγραμμά του για τους λόγους που προανέφερα. Δεν έχουν καμμία εμπιστοσύνη στον ελληνικό φοροεισπρακτικό μηχανισμό και δεν πιστεύουν ότι υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση για την εφαρμογή των όσων τους λέει η ελληνική κυβέρνηση.

    Υποψιάζονται ότι ο ΓΑΠ θέλει να κερδίσει χρόνο, περιμένοντας την διεθνή ανάκαμψη, για να ξεγλυστρίσει η ελληνική πολιτικοκοινωνική ελίτ.

    Γνωρίζουν ότι αν δεν διορθωθεί τώρα το διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, ίσως και να μην διορθωθεί ποτέ – ή, εν πάση περιπτώσει, θα επιβραδυνθεί πολύ η διόρθωσή τους.

    Και ξέρουν ότι η διελκυστίνδα, γύρω από την ελληνική οικονομία και τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας, που βλακωδώς οι ίδιοι ξεκίνησαν, για να πιέσουν τον Καραμανλή στην αρχή και τώρα τον ΓΑΠ, έχει διευρυνθεί και επικεντρώνεται στην επίθεση των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών κατά του ευρώ. (Παρεμπιπτόντως, οι αγορές δεν δίνουν δεκάρα, για το αν το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα είναι 5%, ή 10%, ή 20%, ή 30% του ΑΕΠ. Το »μαλάκωμα» του σκληρού ευρώ και τα κέρδη τους είναι αυτά που ενδιαφέρουν τις αγορές και καλά κάνουν, αφού η ΕΚΤ και το FED τους επιτρέπουν να κάνουν παιχνίδι, με επιτόκια της τάξης των 7%, ενώ τα επιτόκια των δύο αυτών κεντρικών τραπεζών είναι κοντά στο 0%).

    Επιμένουν στο σκληρό ευρώ, ενώ είναι σαφές ότι αυτή η πολιτική συντηρεί την ύφεση. Και σε αυτό σφάλλουν. Και θα το πληρώσουν.

    (Όσο και αν έχουν δίκιο σε όσα καταμαρτυρούν στην Ελλάδα, η οποία με τα χάλια της δυσκολεύει τις κινήσεις τους για την στήριξη της πολιτικής του σκληρού ευρώ. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο).

    Θα δούμε…

  227. Κυρίες και Κύριοι
    το πρόβλημα της Ελλάδος είναι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ.

    Τα ερωτήματα είναι
    1) ΠΩΣ θα μετατρέψουμε 9.000.000 ΚΗΦΗΝΕΣ σε άτομα με εργασιακό ήθος
    2) ΠΩΣ θα μετατρέψουμε 9.000.000 ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ (δηλαδή αλητοπασόκους) σε ΕΝΤΙΜΟΥΣ «προτεστάντες»
    3) ΠΩΣ θα μετατρέψουμε ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΥΣ με «πανεπιστημιακά πιστοποιητικά» σε μορφωμένους

    Ο ελεεινός κύριος Joseph Stinglitz θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ο ΜΑΣΤΡΟΠΟΣ πατέρας του φυτού το οποίο στηρίζει είναι ο ΑΠΟΛΥΤΩΣ, μα ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ γι’ αυτήν τη κατάσταση.

  228. Κ. Xασαπογιαννη, αμα βαλεις μεσα στους αλητοπασοκους(με την ευρεια εννοια) και τους Ραλλη,Εβερτ,Κεφαλογιαννη,Βαρβιτσιωτη ,Καραμανλη ,Nτορα ,Σαμαρα, κ.α.,θα συμφωνησω 100%.!
    Τωρα συμφωνω μαζι σου μονο 99% !

  229. Mα έχω κάνει διευκρίνιση επ’ αυτού κύριε Μηλιώνη εδώ και κάμποσα posts. Προφανώς, δεν το διαβάσατε.

    Είχα πει, λοιπόν, ότι το ΠΝΕΥΜΑ ΠΑΣΟΚ έχει πλέον διαπεράσει, διηθήσει, διαποτίσει ΑΠΑΞΑΠΑΣΑ την ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Αλητοπασόκος, λοιπόν, δεν είναι political party-specific χαρακτηρισμός. Απορρέει από την Συμμορία του 1981 και είναι ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ (linked) με την ΕΚΜΑΥΛΙΣΤΡΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ της Ελλάδος, την άθλια οικογένεια Pornandrew-Ghandi-Peron, αλλά αλητοπασόκος και πορνανδρέου είναι πλέον ΠΑΣ ΕΛΛΑΔΙΤΗΣ.

    Από τα παραπάνω ονόματα που αναφέρετε θα εξαιρέσω τον μακαρίτη καλό άνθρωπο Γεώργιο Ράλλη.

  230. Πρέπει να αναθρέψουμε τα Ελληνόπουλα με ΑΡΧΕΣ και ΑΞΙΕΣ έτσι, ώστε να ακούν το όνομα Πορνανδρέου και ΝΑ ΚΟΚΚΙΝΙΖΟΥΝ από ΝΤΡΟΠΗ !

  231. Επειδή εδώ μέσα μιλάμε καλά Ελληνικά και μας απασχολεί και η Γλωσσολογία:
    Η λέξη Χούλιγκαν (hooligan) είναι δάνειο από την Αγγλική. Hooligan ήταν το επίθετο μιάς οικογένειας Ιρλανδών ληστών και νταήδων που τρομοκρατούσε το East London στο fin de siecle, δηλαδή την περίοδο που ο 19ος γύρναγε στον 20ό. Ενα τέταρτο αιώνα αργότερα, είχε ενσωαμτωθεί στην Αγγλική για να υποδηλοί τους αλήτες και κυρίως τους θορυβοποιούς που μπαίνουν στα γήπεδα και «τα κάνουν λίμπα».

    Εμείς, στα Ελληνικά ΔΕΝ χρειαζόμαστε λεξιδάνεια. Αντί της χούλιγκαν είναι πλέον δόκιμη και παραστατική η λέξη αλητοπασόκος.
    Είναι δικιά μου, αλλά την έμπνευση την οφείλω στην αδελφή της μάνας μου Φωτεινή Γεννηματά που χρησιμοποιούσε τον όρο τα πασόκια και οι διάφοροι οσάκις αναφερόταν σε άτομα κατωτάτου ηθικού, κοινωνικού και αισθητικού επιπέδου.

  232. Σε όσα καταμαρτυρούν στην ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχουν δίκιο οι Γερμανοί και οι ευρωτραπεζίτες.

    Έχουν, όμως, άδικο που ζητούν από την χώρα να κάνει, τώρα σε περίοδο ύφεσης, όσα δεν έκανε στους καλούς καιρούς.

    Και φυσικά, έχουν άδικο στην εμμονή τους στην μονεταριστική πολιτική του σκληρού ευρώ, η οποία επιτείνει την ύφεση, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την ευρωζώνη.

    Ήδη, οι ΗΠΑ, με την πολιτική του μαλακού δολλαρίου και την αφειδή χρηματοδότηση της οικονομίας, τα νεοκεϋνσιανά μαζικά κρατικά προγράμματα στήριξης και τις κρατικοποιήσεις έφεραν, σημαντικότατα και πρωτοφανή – για περίοδο ύφεσης – αποτελέσματα, αφού το Δ’ τρίμηνο του 2009 το αμερικανικό ΑΕΠ απογειώθηκε σε ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 5,7%, δείχνοντας ότι το κλασσικό κεϋνσιανό μοντέλο ανάπτυξης είναι πλήρως λειτουργικό και φυσικά άκρως αποτελεσματικό.

    Καιρός είναι, λοιπόν και οι Ευρωπαίοι να αποκολληθούν από τον αντιαναπτυξιακό μονεταρισμό των ευρωτραπεζιτών και να στραφούν στην αναπτυξιακή πολιτική του μαλακού ευρώ και της αφειδούς χρηματοδότησης των ευρωπαϊκών οικονομιών από την ΕΚΤ, προκειμένου να απογειωθεί αναπτυξιακά και η ευρωπαϊκή οικονομία.

    Όλα τα άλλα είναι χάσιμο χρόνου και θα επιτείνουν τις δυσκολίες, για την επάνοδο της ανάπτυξης στην Ε.Ε.

    Κάθε πράγμα αντιμετωπίζεται στην ώρα του. Και τώρα προέχει η αντιμετώπιση της ύφεσης και όχι του … πληθωρισμού, που είναι ανύπαρκτος και ο οποίος αποτελεί τον διαχρονικό πυρήνα της αντιπληθωριστικής πολιτικής της Κομισιόν και της ΕΚΤ, με την επιμονή στην εφαρμογή της Συνθήκης του Μάαστριχτ και του ζουρλομανδύα του 3% των δημοσιονομικών ελλειμμάτων επί του ΑΕΠ των χωρών της ευρωζώνης.

    Η πολιτική του ζουρλομανδύα του 3% ουδέποτε εφαρμόστηκε στην πράξη, κατά την εποχή πριν την ύφεση, η οποία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008, διότι ο ζουρλομανδύας αυτός ήταν αντιαναπτυξιακός στην σύλληψή του, ως μέσο χρηματοοικονομικής πολιτικής και φυσικά, δεν έχει – πολύ περισσότερο τώρα – καμμία θέση σε εποχή ύφεσης, αφού η εμμονή στην εφαρμογή του συντηρεί και επιτείνει την υπάρχουσα ύφεση και απειλεί να την μετατρέψει σε βαθιά κρίση.

    Ως εκ τούτου, η περίπτωση της »άτακτης» Ελλάδας μπορεί να φανεί – και πιστεύω ότι θα φανεί – χρήσιμη, διότι θα οδηγήσει την ευρωζώνη στην απεμπλοκή της από την αγκαλιά των ευρωτραπεζιτών και θα ενδυναμώσει την θεσμική συνοχή της, καθιερώνοντας θεσμούς οικονομικής πολιτικής, οι οποίοι τώρα δεν υπάρχουν (π.χ. ένα είδος εγγυητή της τελευταίας καταφυγής, για τα κρατικά ομόλογα, έκδοση ευρωομολόγων – αν και ανάγκη ειδικού ευρωομολόγου δεν θα υπάρξει, αν και όταν τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης αναγνωριστούν από την ως οπωσδήποτε εισπρακτέα από την ΕΚΤ και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει) και οι οποίοι θα στηρίζουν εκείνες τις οικονομίες της ευρωζώνης που το έχουν ανάγκη.

    Διότι δεν αρκεί να είναι η Γερμανία ο μεγαλύτερος ευεργετημένος από την ύπαρξη της ζώνης του ευρώ. Πρέπει να συνεισφέρει και στην στήριξη όσων την χρειάζονται.

    (Όσον αφορά την Ελλάδα, οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι έχουν δίκιο. Αλλά, τα μέτρα που ζητούν να πάρει τώρα η ανίκανη και στενά συμφεροντολόγα πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας τώρα, πάνω στην ένταση της ύφεσης, θα επιτείνουν το κακό. Στην παρούσα φάση, προέχει η αντιμετώπιση της ύφεσης και η επάνοδος της ελληνικής – και της ευρωπαϊκής – οικονομίας, σε αναπτυξιακή τροχιά. Όταν αυτό γίνει και σταθεροποιηθεί, θα έλθει η ώρα της λήψης των αναγκαίων μέτρων για την αντιμετώπιση των χρόνιων διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας και σε δημοσιονομικό επίπεδο και σε επίπεδο ιδιωτικής οικονομίας).

    Κάθε πράγμα στην ώρα του. Και τώρα δεν είναι η ώρα του ανύπαρκτου αντιπληθωρισμού. Είναι η ώρα της ανάπτυξης, στα πρότυπα της αμερικανικής οικονομίας.

    Ο γερο – Κέϋνς έχει πολλά να μας διδάξει ακόμα…

  233. ΠΑΡΟΡΑΜΑ (1) : ‘»(π.χ. ένα είδος εγγυητή της τελευταίας καταφυγής, για τα κρατικά ομόλογα, έκδοση ευρωομολόγων – αν και ανάγκη ειδικού ευρωομολόγου δεν θα υπάρξει, αν και όταν τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης αναγνωριστούν από την ως οπωσδήποτε εισπρακτέα από την ΕΚΤ και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει) και οι οποίοι θα στηρίζουν εκείνες τις οικονομίες της ευρωζώνης που το έχουν ανάγκη».

    ΔΙΟΡΘΩΣΗ (1) : «(π.χ. ένα είδος εγγυητή της τελευταίας καταφυγής, για τα κρατικά ομόλογα, έκδοση ευρωομολόγων – αν και ανάγκη ειδικού ευρωομολόγου δεν θα υπάρξει, αν και όταν τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης αναγνωριστούν από την ΕΚΤ και καταστούν, οπωσδήποτε και σε κάθε περίπτωση, εισπρακτέα από την αυτήν. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει)

    ΠΑΡΟΡΑΜΑ (2) : «Και τώρα δεν είναι η ώρα του ανύπαρκτου αντιπληθωρισμού».

    ΔΙΟΡΘΩΣΗ (2) : «Και τώρα δεν είναι η ώρα της αντιμετώπισης του ανύπαρκτου, ουσιαστικά, πληθωρισμού».

  234. OXI, OXI, OXI
    Η Ελλάδα ΔΕΝ διδάσκεται παρά ΜΟΝΟ μέσω κρίσεων.

    ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ
    ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να αποκτήσει ο λαουτζίκος διαχειριστικήν αγωγή ΚΑΙ να προσαρμοσθεί στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα
    ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ η ΕΛΛΑΔΑ να παράγει κάτι βρε παιδί μου, κάτι.
    Greece is going to start from scratch, and I mean it – from scratch.

    AYTOΣ ο ΧΥΔΑΙΟΣ, ΚΗΦΗΝΑΣ, ΑΠΑΤΕΩΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ θα υποστεί ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ

  235. Αλλο ΗΠΑ, άλλο ΕΛΛΑΔΑ

    ΚΑΙ η παραμικρή δεκάρα στον λαουτζίκο θα πάει σε κολώνιες (εισαγόμενες), εσώρρουχα (εισαγόμενα) και Μύκονο-Αράχωβα.

    Τhis is «growth» by Karagkiozis standards!

    Absolutely NOT. Never, ever, ever ever!

  236. MH ππροσπαθείτε να παραραπλανήσετε τους αναγνώστες κύριε Αναστασόπουλε. Είναι μάταιο. Είναι μορφωμένοι.
    Το πρόβλημα της Ελλάδος ΔΕΝ είναι οικονομικό, άσε πιά μακροοικονομικό.
    ΕΙΝΑΙ Κ Ο Ι Ν Ω Ν Ι Κ Ο
    Ουδέν παράγει ΚΑΙ επιμένει να παρασιτεί

  237. Ειλικρινά εκπλήσσομαι πως πέρα από 4-5 συμμετέχοντες σε αυτό το σάιτ, ένα σάιτ με υψηλό επίπεδο μόρφωσης των συμμετεχόντων, οι υπόλοιποι σπανίως τονίζουν την αξία της εργασίας. Για να ξεφύγουμε από την κρίση μόνον ένας τρόπος υπάρχει: να δουλεύουμε περισσότερο. Γιατί όσο κι αν μειώσουμε τις δαπάνες, όσο κι αν χτυπήσουμε την φοροδιαφυγή και αυξήσουμε τα έσοδα, αν δεν δουλέψουμε για να εκμεταλλευτούμε την συσσώρευση πλούτου που θα δημιουργηθεί επενδύοντας, πάλι δεν θα έχουμε ανάπτυξη. Το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να δανειζόμαστε με χαμηλότερο επιτόκιο, κι άντε πάλι απ’ την αρχή.

    Διαβάστε εδώ: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=312647&dt=31/01/2010 Ο άνθρωπος καλλιεργεί 600 στρέμματα (τα 150 ιδιόκτητα) με είδη που κανείς δεν αγοράζει περιμένοντας την επιδότηση. Απλούστατα δεν γνωρίζει τι σημαίνει εργασία! Και δεν θέλει να το μάθει. Μια χαρά είναι με τις επιδοτήσεις.

    Χθες μου έλεγε φίλος που είναι διαχειριστής σε πολυκατοικία στα ΒΠ. Μικρή πολυκατοικία με 10 διαμερίσματα. Ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος είναι ιδιοκτήτης ταξί και η σύζυγος του δημόσιος υπάλληλος. Χρωστάει τα κοινόχρηστα ενός έτους, περίπου 1000€. Είναι και πολύτεκνος και προφανώς θα χρωστάει κι αλλού. Σε σχετική συζήτηση με τον φίλο μου διαχειριστή του έλεγε πως στο οχτάωρο του ο τζίρος του έχει πέσει και πλέον δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα.

    Ωραία μέχρι εδώ. Όλοι ξέρουμε την κρίση και την βιώνουμε. Το σημαντικό όμως είναι πως από το μυαλό του συγκεκριμένου ούτε καν περνάει να δουλέψει περισσότερες ώρες για να αυξήσει τον τζίρο του. Περιμένει το θαύμα που θα τον ξαναφέρει στους τζίρους προ της κρίσης. Δεν διανοείται να δουλέψει παραπάνω.

    Και στα δύο προηγούμενα παραδείγματα έχουμε να κάνουμε με τύποις επιχειρηματίες. Στην πραγματικότητα είναι δημόσιοι υπάλληλοι με ΟΓΑ ο ένας, με ΤΕΒΕ ο άλλος.

    Είμαστε η τελευταία χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού ΟΕΕΕΟ!

  238. ΠΩΣ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ

    1. Οπως το έθεσε ο κύριος Γκίκας Χαρδούβελης [άτομο που εκτιμώ, εμπιστεύομαι και υπολήπτομαι βαθύτατα] αγόμεθα σε χρεωκοπίαν

    2. Σε αντίθεση προς τα λεγόμενα του κυρίου Stinglitz [δηλαδή ότι ο κ. Παπανδρέου ΔΕΝ φέρει ευθύνη], το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα ΑΛΛΑ ΚΑΙ οι διεθνείς επενδυτές θεωρούν ότι
    α) ο κ. Παπανδρέου είναι ΝΟΗΤΙΚΑ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ή, σε κάθε περίπτωση, ότι είναι προϊόν του κληρονομικώ δικαίω, τυραννικού συστήματος διακυβέρνησης τριτοκοσμικών (Baby Doc – Haiti, Assad – Syria) και ανελευθέρων χωρών (B Κορέα, Κούβα) με πρωτόγονες οικονομίες.
    β) ο κ. Παπανδρέου ΔΕΝ ορρωδεί προ ουδενός. Είναι ΨΕΥΤΡΟΝΙ και ΔΗΜΑΓΩΓΟΣ όπως ο Μαστροπός πατέρας του. Απόδειξη αυτού είναι ότι προεκλογικά είπε στον λαουτζίκο ότι «υπάρχουν χρήματα» ενόσω κάθε Ελλην με IQ >100 και γνώσεις Λυκείου γνώριζε ότι δεν υπάρχει δεκάρα.
    γ) η παρουσία της κ. Κατσέλη είναι επιταχυντής (accelerator) της καταστροφής, ειδικά με τα μέτρα χρεών ΟΧΙ στεγαστικών δανείων, αλλά Μυκονοδανείων, Αραχωβοδανείων, εορτοδανείων – ήγουν αμιγούς κατανάλωσης που ουδεμιά έχει σχέση με διατροφή και/ή στέγαση.
    δ) ο κ. Παπανδρέου όχι μόνο ΔΕΝ κάνει κινήσεις να πει στον λαό την αλήθεια για την οικονομία, ΑΛΛΑ τροφοδοτεί και ΥΠΟΘΑΛΠΕΙ την λαϊκή αντίληψη/πεποίθηση ότι «όλοι τάχουν βάλει με την Ελλάδα και τους κακόμοιρους τους Ελληνες που δουλεύουν σκληρά και δεν έχουν μήτε παξιμάδι να φάνε». Με άλλα λόγια ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ότι ο κ. Παπανδρέου λειτουργεί ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΑ και ως agent provocateur κατά της ίδιας του της ΠΑΤΡΙΔΑΣ, στοχεύοντας αποκλειστικά ΙΔΙΟΝ ΟΦΕΛΟΣ!!!

    3. Οι φορολογικές ελαφρύνσεις (!!!!) που εξήγγειλε η κυβέρνηση για 5.000.000 «φορολογούμενους» πολίτες, και συγκεκριμένα το να ΜΗ πληρώσει ΑΜΕΣΟΥΣ φόρους το 90% των φορολογουμένων (παληά δεν πλήρωναν όσοι είχαν εισόδημα μέχρι 10 χιλιάδες, τώρα δεν θα πληρώνουν όσοι έχουν εισόδημα μέχρι 27 χιλιάδες), ΘΑ ΜΕΙΩΣΕΙ τα έσοδα του κράτους στις επόμενες 60 μέρες κατά 1-1,5 ΔΙΣ. Το γεγονός, λοιπόν, ότι ή κυβέρνηση όχι μόνο αρνείται να φορολογήσει τα 11.000 on paper (39.500 in actuality) εισοδήματα της Μαργαρίτας, αλλά επεκτείνει το αφορολόγητον ουσιαστικά σε όλο το λαό σημαίνει περαιτέρω ΑΥΞΗΣΗ του ελλείμματος κατά 3%.

    4. Η κυβέρνηση ανήγγειλε ότι προτίθεται να μειώσει τα επιδόματα ΔΥ κατά 10% γεγονός που θα συνεισφέρει μόνο 0,5 ΔΙΣ, δηλαδή σταγόνα εν τω ωκεανώ στα δημόσια έσοδα.

    ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗ της ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ και ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ΑΡΣΗ μερικών άρθρων του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

  239. το μόνο που δίδαξε ο γέρο – Κέυνς , ήταν η αποφυγή μιας βαθιάς κρίσης ( αλλά όχι μιας λιγότερο σημαντικής ) με τη δημιουργία φουσκας και λάκτισμα αυτής να σκάσει στο μέλλον , ακόμα πιο εκκωφαντικά . Το ότι οι απόψεις του κ. Αναστασοπούλου , ευγενέστατου και συμπαθέστατου κατά τα άλλα συνομιλητή , είναι κυρίαρχες είναι το πιο ανησυχητικό σημάδι . Περί της αμερικάνικης ανάκαμψης ,μεταξυ άλλων δείτε αυτό http://stefanmikarlsson.blogspot.com/. , την καταβαράθρωση της δημοτικότητας Ομπάμα ( Its the economy , stupid ) και άλλα πολλά
    Περί της ελλάδος , ο κ Χασαπογιάννης τα λέει , στη συζήτηση αυτή , άψογα ( και απολαυστικά ) .

  240. (237) Pelerin, εννοείς , του υπαρκτού «Οθωμανο-Σοσιαλισμού»………

    Περί εργασίας,θα αστειεύεσαι……. Η μόνη στενοχώρια μας είναι μήπως «κτισθούν» πλήρως οι Βαλκανικές χώρες με τα εμβάσματα των «μετοίκων» και μας παρατήσουν……….

    (239) – Μεγάλο κουράγιο να ξεβρακώνεις τον γερο-Κευνς !!!!! – εδώ φάγανε λαμόγια και λαμόγια, αλλά μάλλον εσύ δεν πρόλαβες……… (συγνώμην για τον ενικό)

    Αλλά, περί Αμερικής, έχω αντίρρησι, – είναι η πρώτη και ίσως η μόνη χώρα που θα ανακάμψη υγιώς, παρά τις «σοσιαλιστικές » απόπειρες των νυν Δημοκρατικών….

  241. Συμφωνώ ότι η Αμερική θα ανακάμψει υγιώς – τα πρώτα σημεία φάνηκαν ήδη. Ομως τα μέτρα που ελήφθησαν εκεί ΔΕΝ είναι εφαρμόσιμα στην Ελλάδα για τους λόγους που έχουμε επανειλημμένα συζητήσει

  242. Κάνετε όλοι σας λάθος!
    Η Ελλάδα δεν είναι υπαρκτός σοσιαλισμός, μήτε οθωμανο-σοσιαλισμός
    Είναι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ τύπου Ayn Rand όταν καλούμεθα να πληρώσουμε φόρους και γενικά όταν μας θυμίζουν τις υποχρεώσεις μας
    και quasi-ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ όταν μαχόμαστε για δικαιώματα – και λέω quasi-σοσιαλισμός διότι ο υπαρκτός θεωρούσε ως locum classicum την επένδυση σε συλλογικά αγαθά/εκβιομηχάνιση και αρνιόταν παροχές στην τσέπη του λαουτζίκου.

    Thus, στην Ελλάδα έχουμε αυτό που μούλεγε ο Μπάμπης στο Βυζάντιο (της τότε Πλατείας όπου πηγαίναμε για πάστες στο μεγάλο διάλειμμα των 11 πμ),
    «Εσένα χοντρέ θα σου βάλω σε μπενιέ εκμέκ γκαταϊφι με σαντιγύ, κερασάκι και σορόπι τουρλού-τουρλού accompagnamento avec Vouyouklaki-Papamihail»

    Kαι μόνο που τάκουγα, κυρίες και κύριοι, τρέχανε τα σάλια μου.

  243. βάλω σε μπενιέ -> βάλω σε μπενιουάρ

  244. Έλα, όμως, που ο Larry Summers έχει διαφορετική άποψη. Όπως, λοιπόν, δήλωσε πρόσφατα στο Davos:

    «What we are seeing is a statistical recovery and a human recession. My judgment … will be that GDP growth will continue at a moderate rate at least for the next several quarters. What is disturbing is the level of unemployment. This is not just a cyclical phenomenon but also a structural phenomenon.»

    Θεωρώ τις εκτιμήσεις του για την αμερικάνικη οικονομία ακριβέστερες από αυτές του Spyridon44, K. Χασαπογιάννη, etc.

  245. «Για να ξεφύγουμε από την κρίση μόνον ένας τρόπος υπάρχει: να δουλεύουμε περισσότερο. Γιατί όσο κι αν μειώσουμε τις δαπάνες, όσο κι αν χτυπήσουμε την φοροδιαφυγή και αυξήσουμε τα έσοδα, αν δεν δουλέψουμε για να εκμεταλλευτούμε την συσσώρευση πλούτου που θα δημιουργηθεί επενδύοντας, πάλι δεν θα έχουμε ανάπτυξη. Το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να δανειζόμαστε με χαμηλότερο επιτόκιο, κι άντε πάλι απ’ την αρχή». (Pelerin).

    Περιττό να πω ότι συμφωνώ απολύτως, με την παραπάνω συμπερασματική διαπίστωση του αγαπητού φίλου Pelerin.

    Θα συμπληρώσω, όμως, δύο πράγματα, αφού πω ότι η εργασιακή συνείδηση έχει βλαφθεί στην χώρα, με ευθύνη η οποία δεν κατανέμεται ισομερώς. Πολύ μεγαλύτερη ευθύνη έχει η κοινωνικοοικονομική ελίτ της χώρας και το πολιτικό προσωπικό και πολύ λιγότερη οι λοιπές ομάδες του πληθυσμού. Άλλωστε, εξ ιδιοσυστασίας η ελληνική κοινωνικοοικονομική ελίτ προέρχεται στην πλειοψηφία της από δραστηριότητες οι οποίες δεν έχουν σχέση με την ίδια την έννοια της εργασίας, όχι ως επάγγελμα, αλλά ώς στάση ζωής και αυτό εξηγεί την ανεύθυνη κοινωνική συμπεριφορά της, η οποία, με την βοήθεια και μιας αλλοπρόσαλλης ελληνικής αριστεράς, οδήγησε στην εξαχρείωση των εργασιακών και των ευρύτερων κοινωνικών ηθών του λαού μας.

    Θα προσθέσω, λοιπόν, συμφωνώντας με τον καλό φίλο Pelerin, ότι το πρόβλημα της μειωμένης εργασιακής συνείδησης, είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο διογκώθηκε προϊόντος του χρόνου. Πριν την μεταπολίτευση του 1974, το πρόβλημα ήταν (ούτως ειπείν) οργανωτικό και γι’ αυτό αντιμετωπίστηκε αρκετά. Μετά την μεταπολίτευση απέκτησε χαρακτηριστικά κοινωνικής συμπεριφοράς και γι’ αυτό έγινε περισσότερο δυσκολοπολέμητο (και πάντως πρέπει να ειπωθεί ότι αυτό το εξειδικευμένο, αλλά παράλληλα ευρύτατα κοινωνικά διαδεδομένο, πρόβλημα κτύπησε πολύ λιγότερο το ελληνικό προλεταριάτο, που εργάζεται στην μεταποίηση και πολύ περισσότερο τις άλλες ομάδες του πληθυσμού. Απλώς, το ελληνικό βιομηχανικό προλεταριάτο είναι μικρό σε μέγεθος, λόγω της ιδιομορφίας του ελληνικού καπιταλιστικού μορφώματος, αλλά και των ευρύτερων εξελίξεων στην δομή του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού και αυτό κάνει την διαφορά).

    Και κάτι ακόμα : Ακόμα και αν είμασταν εδώ στην Ελλάδα ένας εργασιακά συνειδητοποιημένος πληθυσμός, την παρούσα ύφεση δεν θα την αποφεύγαμε, όπως δεν την απέφυγαν οι Γερμανοί. Σίγουρα, όμως, θα μπορούσαμε να την αντιμετωπίσουμε καλύτερα.

    Ιδιαίτερα με βρίσκει σύμφωνο η τελευταία πρόταση του αγαπητού Pelerin. Πράγματι, αν δεν αποκτήσουμε εργασιακή συνείδηση και δεν μπούμε στην αναπτυξιακή διαδικασία : «Το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να δανειζόμαστε με χαμηλότερο επιτόκιο, κι άντε πάλι απ’ την αρχή». Γι’ αυτό και η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ μας έβαλε στην ευρωζώνη – για να μπορεί να δανείζεται με χαμηλό επιτόκιο και γι’ αυτό τρομάζουν τώρα οι Ευρωπαίοι, με την ιδέα της έκδοσης ευρωομολόγου. Διότι, αν δοθεί στην Ελλάδα (και όχι μόνον σε αυτήν, διότι είναι και άλλοι στην σειρά, που περιμένουν) η δυνατότητα φθηνού δανεισμού, τότε οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις θα πάνε περίπατο. Και αυτό αποτελεί εφιάλτη για τους Γερμανούς, την χρηματοπιστωτική ελίτ της Ε.Ε. και την Κομισσιόν (αν και έτσι, όπως τα έκαναν – διότι δεν έπρεπε να βάλλουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη το 2002 και όχι μόνον την Ελλάδα και δεν έπρεπε να δέχονται την ανεπίσημη παραβίαση των κανόνων του Μάαστριχτ την περίοδο πριν την έλευση της ύφεσης – τώρα ή αργότερα, θα καταλήξουν στην έκδοση του ευρωομολόγου ή κάτι αντίστοιχου με αυτό).

    Και ερχόμαστε ξανά στον ΓΑΠ : Οι Ευρωπαίοι – το έχω ξαναγράψει – δυσπιστούν απέναντι στο πρόγραμμά του. Δεν έχουν καμμία εμπιστοσύνη στον ελληνικό φοροεισπρακτικό μηχανισμό και δεν πιστεύουν ότι υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση για την εφαρμογή των όσων τους λέει η ελληνική κυβέρνηση. Αντιλαμβάνονται ότι ο ΓΑΠ θέλει να κερδίσει χρόνο, περιμένοντας την διεθνή ανάκαμψη, για να ξεγλυστρίσει η ελληνική πολιτικοκοινωνική ελίτ και έχουν την γνώση ότι αν δεν διορθωθεί τώρα το διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, ίσως και να μην διορθωθεί ποτέ.

    Επομένως, αγαπητέ Κώστα, συμφωνώ μαζύ σου ότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό. Κοινωνικό είναι, αλλά έχει μια διαχρονική διάσταση και φυσικά έχει και την μακροοικονομική του διάσταση. Και η μακροοικονομική διάσταση του ελληνικού δημοσιονομικού προβλήματος είναι ότι το ελληνικό κράτος είναι ανίκανο, σπάταλο, αναποτελεσματικό, παραλυτικό, διεφθαρμένο και απαρχαιωμένο.

    Αλλά, παράλληλα, είναι μικρό και αδύναμο να παίξει τον ρόλο του, ως σταθεροποιητικού μηχανισμού, μέσα στα πλαίσια της ελληνικής οικονομίας.

    Μα, θα μου πουν οι αξιότιμοι συνομιλητές, τι ζητάς; Να πέσουν κι’ άλλα χρήματα μέσα σε αυτόν τον πίθο των Δαναΐδων;

    Όχι. Ζητώ να αναμορφωθεί αυτός ο πίθος των Δαναΐδων. Να ανασχεδιαστεί εξ αρχής, πάνω σε ορθολογική βάση και με στοχευμένες παρεμβάσεις, που θα τον καταστήσουν (σε ένα βάθος χρόνου) εφάμιλλο των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών κρατών.

    Και αυτό απαιτεί, στόχους, ορθολογικό (δηλαδή εξειδικευμένο, συγκεκριμενοποιημένοκαι μετρήσιμο χρονικά και υλικά) πρόγραμμα, χρήματα, αλλά το κυριότερο, μια μεταρρυθμιστική κοινωνική δύναμη, που να προωθήσει αυτήν την ηράκλεια, αλλά όχι ανέφικτη κοινωνική μεταβολή.

    Και το μείζον και χρόνιο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι ότι δεν υπάρχει αυτή η κοινωνική δύναμη (και η αντίστοιχη πολιτική), που θα προωθήσει αυτήν την κοινωνική μεταβολή και αυτό το πρόγραμμα.

    Οι μαρξιστές παλαιά και τώρα πολλοί της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς μιλούσαν για το επαναστατικό κοινωνικό υποκείμενο και εννοούσαν το προλεταριάτο.

    Τώρα, εδώ και πολύν καιρό, έχει καταστεί σαφές ότι ένα τέτοιο επαναστατικό υποκείμενο δεν υπήρξε, ούτε υπάρχει.

    Υπήρξε, όμως, με διάφορες μορφές και σχήματα, ένα μεταρρυθμιστικό κοινωνικό υποκείμενο.

    Δυστυχώς, τώρα, δεν υπάρχει ούτε και μεταρρυθμιστικό υποκείμενο. Και στην Ευρώπη, αλλά – πολύ περισσότερο – στην Ελλάδα. Και αυτή είναι η ουσιά του προβλήματος.

    (Όχι, βέβαια, ότι οι κοινωνίες δεν θα βρουν τρόπους για να περάσουν τις αναγκαίες, κάθε φορά, μεταρρυθμίσεις. Θα βρουν, ακόμα και αν αυτές είναι κουτσουρεμένες και δεν ανταποκρίνονται στο optimum – οι κοινωνία πολλές φορές αρκούνται και στο minimum – διότι το κενό δεν μπορεί να υπάρχει εσαεί. Αλλά αυτή η διαδικασία θα καταστεί, μακρόχρονη, αργόσυρτη, βασανιστική και επίπονη. Κάτι που θα μπορούσε να αποφευχθεί).

    Και κάτι ακόμα : Μπορεί να δυσαρεστώ κάποιους φίλους, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο γερο-Κέϋνς καλά κρατεί. Μπορεί κι’ αυτός να έχει τις ανεπάρκειές του (μην ξεχνάμε ότι μιλούσε για την περίοδο των δεκαετιών 1920 – 1940), αλλά η σύγχρονη ύφεση δείχνει ότι η δομή της σκέψης του ήταν και είναι βάσιμη, ως εξήγηση των μακροοικονομικών λειτουργιών του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού και του τρόπου, με τον οποίον αυτές μπλοκάρουν.

    Πάντα φιλικά και κυρίως καλοπροαίρετα….

  246. Κάτι ακόμα για τον ΓΑΠ :

    Να δούμε πόσο θα αντέξει, μέσα σε αυτό το παιχνίδι εκβιασμών που γίνεται.

    Οι εταίροι τον εκβιάζουν με την χρεωκοπία της χώρας, και με την απειλή ότι δεν θα εγγυηθούν για την Ελλάδα, αν δεν πάρει μέτρα.

    Και αυτός τους εκβιάζει (μέσω Κίνας) με την κατάρρευση του ευρώ, αν δεν τον στηρίξουν σε αυτά που θέλει να κάνει.

    (Και οι διεθνείς γραφειοκρατικες χρηματοπιστωτικές αγορές τον δανείζουν άφθονα, υπερκαλύπτοντας τα πλαίσια του επιδιωκόμεβου δανεισμού, διότι δεν πιστεύουν ότι η ευρωζώνη θα αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της (ή στα χέρια της … Κίνας) και με υψηλό επιτόκιο, προκειμένου να βγάλουν, με το παραπάνω, το κάτι τι τους, αφού πιστεύουν ότι η ΕΚΤ θα πληρώσει την …. νύφη).

    Να δούμε – αν και αν ζούσε ο μακαρίτης ο Ανδρέας, τα πράγματα θα ήσαν πολύ πιο ενδιαφέροντα…

  247. rebel@work Φεβρουαρίου 2nd, 2010 12:39 πμ :
    Έλα, όμως, που ο Larry Summers έχει διαφορετική άποψη. Όπως, λοιπόν, δήλωσε πρόσφατα στο Davos:
    «What we are seeing is a statistical recovery and a human recession…………»

    Προτρέχετε φίλτατε, προτρέχετε, as usual.
    Ποιός σας είπε πως δεν συμφωνώ με τον Larry Summers – αν και ορθότερα θα έπρεπε να πει «What we are seeing is a GDP growth without commensurate decrease in unemployment…..». Πράγματι, η ανεργία, που αφ’ εαυτής συνιστά ΜΕΙΖΟΝ μακρο-οικονομικό μέγεθος, εξακολουθεί να θερίζει και αυτό προβλέπω θα συνεχισθεί γιά καιρό, αλλά το ΑΕΠ βελτιώθηκε ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ και από μόνο του είναι δηλωτικό ανάκαμψης.

  248. (242) – μόλις τουμπάρισε στον τάφο της ………

    Αν και χρησιμοποιώ τον όρο «Οθωμανο-» για να υποδηλώσω την βία της εξουσίας, παραδέχομαι οτι η εν λόγω αυτοκρατορία κάτι καλό θα έκανε, αφού επέζησε 400-και-χρόνια , και μάλιστα μόνον με 10% «ΦΠΑ» ….

    (244) rebel – Και όμως, θα δούμε ανάκαμψι παρα-παρα πολύ πρίν απο της επόμενες καταστροφικές προβλέψεις (όχι πράξεις) της «κλιμματικής αλλαγής».
    - Και εμείς, σαν γνήσιοι ιδεολογικοί απόγονοι του κάθε σκοταδιστή,……. θα την μισήσουμε περισσότερο……..

  249. «…αλλά το ΑΕΠ βελτιώθηκε ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ και από μόνο του είναι δηλωτικό ανάκαμψης.»

    Τις αντιρρήσεις μου για το κατα πόσο το ΑΕΠ ως μακροοικονομικό μέγεθος είναι και δύναται να χρησιμοποιείται ως δηλωτικό της ανάκαμψης, ανάπτυξης και ευημερίας μιας κοινωνίας τις έχω διατυπώσει πρόσφατα. Σας παραπέμπω σε άρθρο του προσφιλούς σας Stiglitz:

    http://host.madison.com/ct/news/opinion/column/guest/article_71fad514-9caa-11de-9a00-001cc4c03286.html

    @Spyridon44

    Οι «κλιματικές αλλαγές» πως μας προέκυψαν τώρα? Α, και κανείς, περισσότερο εμείς οι εργαζόμενοι στην «πραγματική οικονομία δεν θα «μισούσαμε» την ανάκαμψη.

  250. (249) – Το πρώτο θέμα (Κλιμματική Αλλαγή) με διασκεδάζει – μην το παίρνεις προσωπικά γιατί ξέρω οτι σε ανησυχεί.

    - Για την «ανάκαμψη» έκανα το λάθος να παραλείψω οτι αναφερόμουν ειδικά στην ανάκαμψη των ΗΠΑ, τον συνηθισμένο στόχο μίσους (ζήλειας ???)

  251. Eίπε ο κύριος Πάγκαλος «Αρμαγεδδών θα έρθει αλλά για αυτούς που τόσα χρόνια δεν δίνουν, όχι για τους μικρούς»

    Θα του πιάσετε αυτούς που τόσα χρόνια ΔΕΝ δίνουν κύριε Πάγκαλε;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Η Μαργαρίτα, η υπηρέτριά μου και ο σύζυγός της Βαγγέλης έχουν 39.500 ευρώ ετήσιο εισόδημα ΚΑΙ φέτος, εν μέσω κρίσεως, τους δώσατε και επίδομα «Αράχωβας» ["αλληλεγγύης" το λένε η Συμμορία σας].
    Θα την πιάσετε την Μαργαρίτα;;; ΚΑΙ πώς θα την πιάσετε;;;;; ΚΑΙ αν την πιάσετε, θα την αναγκάσετε να πληρώσει, αν όχι 8 χιλιάδες που θα όφειλε δικαίως, έστω 2 χιλιάδες (δλδ 5% του εισοδήματός της) όπερ θάταν σωτήριο για την Ελλάδα;;;;;;

    Ενας φίλος είπε τις μέρες της Πρωτοχρονιάς, «Κοίτα ΠΟΥ καταντήσαμε. Η υπηρέτρια του Χασαπογιάννη θα κάνει Πρωτοχρονιά στην Αράχωβα και το αφεντικό στο Σύνταγμα με το caroussel του Κακλαμάνη»

    O κύριος Παπανδρέου είναι βλαξ και δημαγωγός, αλλά εσείς κύριε Πάγκαλε, εσείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

  252. «…αν δεν δουλέψουμε για να εκμεταλλευτούμε την συσσώρευση πλούτου.»

    Σημαντικό διανοητικό άλμα και έκλαμψη! Επιτέλους, διατυπώνεται η παραδοχή ότι η ανθρώπινη εργασία (και, θα πρόσθετα, μόνον αυτή) δημιουργεί πλούτο (αξία) και τη συσσώρευση του (κεφαλαίων). Είναι σα να διαβάζω κάποιο χειρόγραφο του Μαρξ.

    @Spyridon44

    …ΗΠΑ, τον συνηθισμένο στόχο μίσους (ζήλειας ???)

    Στόχος δεν είναι οι ΗΠΑ εν γένει αλλά η πολιτική τους, όπως εκδηλώνεται με ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (στρατιωτικές και οικονομικές). Αλλά, ζήλια γιατί? Παρενθετικά αναφέρω ότι δεν θα ήθελα να ζώ σε κάποιο ghetto μιας αμερικάνικης μεγαλούπολης ή σε κάποια ξεχασμένη από θεό και ανθρώπους, βιομηχανικά παρηκμασμένη ghost town του Midwest.

  253. (252) Πολύ τηλεόραση βλέπεις – είναι ευλογημένο μέρος – (λίγο λιγώτερο απο την Ελλάδα….)

  254. Τα είδα από πρώτο χέρι και post credit crunch.

  255. Στόχος δεν είναι οι ΗΠΑ εν γένει αλλά η πολιτική τους, όπως εκδηλώνεται με ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (στρατιωτικές και οικονομικές.

    Οποία mundane banality!!!!!!!!!!!!!! Πείτε και κάτι πρωτότυπο, just for a change.
    Τουλάχιστον, φίλε rebel, παραδεχθείτε ότι γιά σας ο αντιαμερικανισμός είναι ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. Θα σας βοηθήσει να βρείτε ψυχική ισορροπία!

  256. @ rebel

    Μόνο εσύ θα μπορούσες να γράψεις τόσες βλακείες σε δυόμισι σειρές αδυνατώντας να καταλάβεις τι λέω στην πρόταση που σχολιάζεις. Ο πλούτος είναι το ίδιο πράγμα με την αξία ενός προϊόντος; (για να αναφέρω μόνο μία από τις βλακείες)

    Όπως έλεγε κι ο παππούς μου, «η ημιμάθεια χειροτέρα της αμαθείας».

    Ή όπως λέει ο Χασαπογιάννης για τον Γεννηματά: «Μπορεί νάταν σαν τον rebel, ανόητος αλλά όχι κακοπροαίρετος μαρξιστής και λαϊκιστής μέχρι θανάτου.»

  257. «Ανδρέα ζεις, εσυ μας οδηγείς», so to speak!

  258. Πάνω που έλεγα πως ο ΓΑΠ κάτι κατάλαβε κι επιτέλους προσανατολίζεται να πάρει σοβαρά μέτρα, ήρθε σήμερα http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=313017&dt=02/02/2010 να πει: «Το επίπεδο των spreads των ελληνικών ομολόγων είναι εντελώς αδικαιολόγητο σε σχέση με την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι στο έλεος των δανειστών της, πρέπει να μπορεί να καθορίζει την δική της πορεία», και «Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε δεν είναι οικονομικό αλλά και πολιτικό»

    Τι να πει κανείς; Τι να θαυμάσει από τις ανοησίες του ανθρώπου; Έχουμε τον τετραπλάσιο δανεισμό από αυτόν που είχαν η Αργεντινή και η Ρωσία όταν πτώχευσαν κι ο ΓΑΠ λέει πως δεν θα καθορίζουν οι δανειστές την πορεία μας αλλά μόνοι μας. Και το πρόβλημα λέει είναι και πολιτικό. Ααα ωραία να κάνουμε δημόσια διαβούλευση!

    Lord have mercy on us!!

  259. Διαβάζω στην «Καθημερινή», Το πάγωμα των μισθών στους υπαλλήλους με αποδοχές από 1.500 ευρώ και πάνω, αντί 2.000 ευρώ που αρχικώς σχεδιαζόταν, εξετάζει, μεταξύ άλλων, το υπουργείο Οικονομικών

    ΔΕΝ καταλάβατε κύριε Παπακωνσταντίνου.
    Απαιτείται ΠΑΓΩΜΑ throughout, I repeat throughout!
    ΔΕΥΤΕΡΟΝ, δεν ξεύρω πώς θα το πραγματοποιήσετε, ΑΛΛΑ είναι επιτακτικό να μειώσετε το μέσο μισθό ΔΥ κατά ΑΚΡΙΒΩΣ 400 ΕΥΡΩ ΜΗΝΙΑΙΩΣ, ώστε να εξοικονομηθούν 4.800 ευρώ ετησίως per capita ΔΥ, άρα 4,5-5,0 ΔΙΣ.

  260. And let me put it with greater clarity. This is neither a suggestion, nor a recommendation. It is an ORDER!

  261. Στο δεύτερο κ. Χασαπογιάννη είναι όλο το αγγούρι. Γιατί το πρώτο ήδη το έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση. Πάγωμα μισθών είχαμε το 2009. Πως θα μειώσεις κατά 400€ μηνιαίως τον μισθό; Ο καθένας έχει κάνει τον οικογενειακό του προϋπολογισμό με αυτά τα λεφτά. Να πληρώνει τη δόση του στεγαστικού, το φροντιστήριο του παιδιού του, τη δόση του αυτοκινήτου. Και φυσικά να διατηρήσει το επίπεδο ζωής του. Ε λοιπόν με τους ΔΥ που μιλάω κανείς δεν λέει πως θα μειώσει για ένα χρόνο το επίπεδο ζωής του. Όλοι γκρινιάζουν για το στεγαστικό δάνειο και το φροντιστήριο του παιδιού τους.

    Τρία μέτρα αν κάποιος ακούει:

    α) Μείωση των επιτρεπομένων υπερωριών σε 20 ώρες ανά μήνα από 60 που είναι τώρα και όλοι τις παίρνουν πλασματικά. Σας βεβαιώ πως θα το δεχτούν.
    β) Απαγορεύεται τα επιδόματα να υπερβαίνουν το 25% του μισθού. Έτσι πετσοκόβεις τα πραγματικά μεγάλα επιδόματα υπαλλήλων ΥΠΑ, υπουργείου οικονομικών κλπ, και δεν κόβεις τελείως τα μικροεπιδόματα των άλλων. Φέρνεις δε και μια ισορροπία στους μισθούς.
    γ) Απαγόρευση οι κάθε λογής επιτροπές του δημοσίου να λειτουργούν εκτός ωραρίου. (μόνον εκτός ωραρίου δικαιολογείται αμοιβή), Κι ας μην λειτουργήσει καμμία. Χεστήκαμε!

    Επίσης. Πάγωμα των εξοπλισμών για μια τριετία. Ούτε ευρώ για εξοπλιστικές δαπάνες μέχρις εξαντλήσεως των αποθεμάτων. Ας μην κάνουν ασκήσεις. Σιγά το αξιόμαχο!!

  262. @ pelerin

    Μα αυτό εννοώ φίλτατε. Δεν είπα στον καθένα μείωση 400 ευρώ, αλλά του ΜΕΣΟΥ ΜΙΣΘΟΥ. Υπάρχουν ΠΟΛΛΟΙ ΔΥ με μισθό 2.500 – 3.500 ευρώ καθαρά μηνιαίως και άλλοι με 900 καθαρά. Προφανώς, στο πρώτο group η μείωση μπορεί να είναι της τάξης του 25%, στο τελευταίο του 0% κοκ.
    Η προσωπική μου θέση είναι η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ όλων των επιδομάτων ΠΕΡΑΝ του ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ, η οποία, ούτως ή αλλέως έχει δημιουργήσει ΔΥ πρώτης, δεύτερης έως ΝΙΟΣΤΗΣ κατηγορίας. Δηλαδή έχουμε κατάσταση πατρικίων και πληβείων ΑΚΟΜΑ και μέσα στο ΔΗΜΟΣΙΟ!

    ΑΛΛΑ, αγαπητέ, ΜΗ τους ακούτε που κλαίνε.

    Η φίλη μου, προϊσταμένη στο Υπουργείο Οικονομικών κυρία Γιώτα Σ.-Τ. παίρνει 3.000 καθαρά το ΜΗΝΑ. Και επειδή παίρνει ΤΟΣΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΟΣΟ
    1) Η κόρη της, ένα ρεμάλι, αποφάσισε στα 30 (!!!!) να ξαναρχίσει σπουδές full-time και να γίνει ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ, δλδ να αποκτήσει και δεύτερο διαβατήριο ανεργίας (εννοείται για να δικαιολογεί στη μάνα την τεμπελιά της)
    2) Ο γιός της , ένα ρεμάλι, 29 ετών, αιώνιος φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής έχει ξεχωριστό διαμέρισμα (που θαυμάσια θα μπορούσε η μάνα να νοικιάζει γιά συμπλήρωση εισοδήματος) όπου ΝΤΟΥΜΑΝΙΑΖΕΙ η ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Να πάει λοιπόν η φοιτήτρια κόρη να γίνει masseuse, diseuse, consommatrice ό,τι διάολο θέλει ΚΑΙ ο γιός να δουλέψει στην οικοδομή ή ως delivery-boy ΑΛΛΑ ΔΕΝ θα μου καταστρέψει την ΕΛΛΑΔΑ. Αλλωστε, ουδεμιά κάνει ΚΙΝΗΣΗ, ΠΛΑΝΟ, ο,τιδήποτε, η φίλη μου για να βελτιώσει το μέλλον των παιδιών της.

    ΟΥΔΕΜΙΑ ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ στα ΠΑΡΑΣΙΤΑ.

  263. After all,

    για τους «φτωχούς» και «αδυνάτους»,

    ας έρθουν να καλλιεργήσουν λουλούδια, μελιτζάνες ή άλλες ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΔΟΤΙΚΕΣ παραγωγές στα χωράφια μου και να μου δίδουν μόνο 10% του gross, ή 20% του καθαρού εισοδήματος ΚΑΙ τα επιδόματα ΟΛΑ ΔΙΚΑ τους!

    ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΨΕΥΤΡΟΝΙ, ΕΚΜΑΥΛΙΣΤΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ θα σε ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΩ ΔΙΕΘΝΩΣ

  264. O πλούτος μιας κοινωνίας ή ενός ατόμου είναι η αντικειμενική αξία των assets πoυ κατέχει.

  265. H αποψη μου για αυτα που συζητατε ειναι απλη.
    Απο το να τρεχεις να βρεις και να κοβεις επιδοματα, επιτροπες και υπερωριες ,πιο αποτελεσματικο θα ειναι να κοπουν 2-3 μισθοι των Δ.Υ για 3 χρονια .Να ειστε σιγουροι οτι δεν θα ανατραπει ο οικογενειακος προυπολογισμος τους,για τον απλουστατο λογο οτι η πλειοψηφια των δημοσιων υπαλληλων εχουν και αλλα εισοδηματα, ειτε απο κατι γκαρσονιερες που νοικιαζουν, ειτε απο κατι ελιες που αφησαν στο χωριο τους για να ερθουν στην Αθηνα να μπουν στο δημοσιο.
    Εγω προσωπικα δεν γνωριζω δημοσιο υπαλληλο να ζει αποκλειστικα απο τον μισθο του.Ολοι μπηκαν στο δημοσιο με ρουσφετια αλητηριων πολιτικων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και ΣΥΝ .και θεωρουν το δημοσιουπαλληλικι σαν μεγαλη θεση που δικαιωματικα κατεχουν .Αν παιρνουν 10 μισθους αντι για 14 δεν θα παθουν και τιποτα, απεναντιας και παλι ευνοημενοι θα ειναι που ειναι βολεμενοι στο δημοσιο και θα συνεχιζουν να πληρωνονται απο το κρατος.

  266. Τέτοια banality που να δικαιολογεί ένα ή δύο σχόλια προς απάντηση της! Να με συγχωρείτε που μερικές φορές χρειάζεται να επαναδιατυπώνουμε το προφανές, κ. Χασαπογιάννη.

  267. Ο 13ος και ο 14ος, κύριε Μηλιώνη, έχει ήδη αποφασισθεί από την ΕΕ να ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ στο ΔΙΗΝΕΚΕΣ (for ever), απλά δεν συζητείται ακόμα προς αποφυγήν αντιδράσεων.
    Ατυχώς, έχω ήδη υπολογίσει ότι περικοπή τους θα αποφέρει ΣΥΝΟΛΙΚΩΣ μόλις 2 +/- ΔΙΣ ετησίως καθότι ο 13ος και ο 14ος είναι ΜΟΝΟΝ ΒΑΣΙΚΟΙ ΜΙΣΘΟΙ, όχι πλήρεις.

  268. Αγαπητέ rebel παρότι με εκνευρίζετε καθημερινώς, βιώνω ιδιαίτερη τρυφερότητα γιά σας διότι μου θυμίζετε τον μακαρίτη

  269. Πάντα έτρεφα πολιτική αντιπάθεια προς το ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα το ΠΑΣΟΚ του Γεννηματά, και για αυτά που ο ίδιος και το κόμμα του πρέσβευε και εξακολουθεί να πρεσβεύει. Άρα, δεν καταλαβαίνω τους παραλληλισμούς και τις σχετικές παρομοιώσεις…

    Θα πρόσθετα ότι έχω την πολιτική μου συνείδηση καθαρότατη διότι σε καμιά περίπτωση τις 2-3 φορές που ψήφισα σε εκλογές στην Ελλάδα δεν ψήφισα υπέρ ουδενός από τα δύο κόμματα εξουσίας, κάτι που υποθέτω ότι πολλοί από τους ωρυόμενους (για τα χάλια της Ελλάδος) παραπάνω έχουν διαπράξει.

  270. Ουδέποτε ψήφισα ΝΔ και ουδέποτε ψήφισα την ΣΥΜΜΟΡΙΑ, αλλά υποστήριξα τον Κώστα Σημίτη. ΟΣΟ γι’ αυτούς που ΨΗΦΙΣΑΤΕ, φίλε rebel, EKEI να ΔΕΙΤΕ ΒΡΩΜΙΑ και ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  271. @ chris millionis

    Αν κόψεις 2-3 μισθούς (βασικούς μισθούς, όπως λέει κι ο κ. Χασαπογιάννης) θα έχεις μειώσει λίγο τις δαπάνες, αλλά στην πραγματικότητα θα τις κρατήσεις στα ίδια επίπεδα αν δεν τις αυξήσεις. Γιατί όλοι θα καταφύγουν στις υπερωρίες, τα εκτός έδρας, τις επιτροπές, τα περίεργα επιδόματα, τα οποία και θα εκτοξεύσουν. Αυτό θα γίνει γιατί ενώ η αρχική απόφαση για κατάργηση 2 μισθών λαμβάνεται σε κεντρικό επίπεδο, οι άλλες αποφάσεις λαμβάνονται σε επίπεδο διεύθυνσης, νομάρχη, δημάρχου. Αυτοί λοιπόν για να τα έχουν καλά με τους υπαλλήλους τους θα δίνουν αφειδώς τα παραπάνω.

    Αφήστε δε που μια τέτοια απόφαση θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα σε απεργίες, κανονικές ή λευκές.

    Θα συμφωνήσω μαζί σας πως οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν και άλλα εισοδήματα. Αλλά αυτό τεκμαίρεται, δεν μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει σοβαρά ως επιχείρημα στον δημόσιο διάλογο, γιατί αμέσως θα του βγουν δεκάδες στα πρωινάδικα που θα λένε πως ζουν μόνο με τον μισθό τους.

    Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Οι υπάλληλοι των πολεοδομιών δεν διεκδικούν ποτέ υπερωρίες και οδοιπορικά. Όλοι καταλαβαίνουμε γιατί. Αν όμως σε μια πολεοδομία κάποιοι τα ζητήσουν δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις ως επιχείρημα πως όλοι τα παίρνετε.

    Αυτά που πρότεινα εγώ αγγίζουν πραγμαικά τον πυρήνα του εισοδήματος του ΔΥ, αλλά δεν μπορεί να αντιδράσει πειστικά γιατί ουσιαστικά του κόβεις τα bonus. Πχ του λες δεν θέλω να κάνεις υπερωρίες ρε αδελφέ κι ας μείνει η δουλειά πίσω για ένα χρόνο. Σιγά τα ωά.

  272. @ pelerin

    ΔΕΝ είχα ποτέ σκεφθεί πως το «pork του Reagan» (οδοιπορικά, υπερωρίες κλπ) είναι στην τοπική δικαιοδοσία, εξ ου ΚΑΙ το ΟΡΓΙΟ. Θαυμάσια ιδέα, αγαπητέ, θα εφαρμοσθεί.

  273. @ K.Χασαπογιαννη
    @pelerin

    Ολα οσα εγραψα στο σχολιο μου,για περικοπη μισθων αλλα και οι περικοπες υπερωριων και αλλων επιδοματων που εσεις αναφερετε, πρεπει να γινουν αμφοτερα , για να βρεθουν 4-5 δις απο δημοσιους υπαλληλους .Αλλα τοσα απο φορολογηση της καθε Μαργαριτας και το προβλημα ελυθη.
    Αν ο Γιωργακης θελει να μεινει στην ιστορια ως ικανος πολιτικος πρεπει να παρει αυτες τις αποφασεις , οι αγορες θα το εκτιμησουν , τα spreads θα πεσουν 200 μοναδες βασης και το χρηματιστηριο θα ανεβει τουλαχιστον 1500 μοναδες.Οι απεργιες θα γινουν ετσι και αλλιως ,ασε τους να απεργουν.Σιγα τα ωα.
    Οσον αφορα το παγωμα των εξοπλισμων ,πρεπει εδω να πω, οτι τα οπλα δεν τα αγοραζουμε για το αξιομαχο του στρατου ,αλλα για να κανουμε τσιρο στους Αγγλους, Γερμανους,Γαλλους και Αμερικανους.Αυτος ειναι και ο λογος που δεν μας εξασφαλιζουν τα συνορα μας με την Τουρκια και αφηνουν τον εναεριο χωρο και την υφαλοκρηπιδα σαν αμφισβητουμενες περιοχες.
    Ακολουθουν το » συστημα Ζαχαροφ» του Ελληνα Basil Zaharoff(Basileios Zaxarias) που στις αρχες του 20ου αιωνα πουλουσε οπλα σε Ελληνες και Τουρκους και Ρωσους και σε ολη την ΕΥΡΩΠΗ.Μερικοι ιστορικοι τον θεωρουν σαν μια απο τις αιτιες που ξεκινησε ο Α Παγκοσμιος Πολεμος !Ειχε πουλησει υποβρυχια σε Τουρκους και Ελληνες που εγερναν και ησαν ελλατωματικα.!
    Εχρισθη μαλιστα και ιπποτης απο την βασιλισσα της Αγγλιας.!

  274. τσιρο——>τζιρο

    Τα μετρα μαλλον ΑΝΕΠΑΡΚΗ, μετα απο το διαγγελμα του Παπανδρεου.

  275. Δεν άντεξε ο δυστυχής ΓΑΠ, δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στο σκληρό πόκερ των εκβιασμών της Κομισσιόν και των ευρωτραπεζιτών.

    Και υπέκυψε (με όλες τις καταστροφικές συνέπειες για την χώρα).

    Δυστυχώς….

  276. Επί του τελευταίου σοφού θέματος, έχουμε επανειλημμένα εκθειάσει το Δόγμα Σημίτη που τυχαίνει να είναι ΚΑΙ το Δόγμα Χασαπογιάννη, δηλαδή ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ της Ευρώπης.
    Τούτο ΣΗΜΑΙΝΕΙ
    1. Ενιαία ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
    2. Ενιαία ΑΜΥΝΑ

    Αυτό θα μπορούσε να ισχύσει ΚΑΙ από τώρα όσον αφορά στην Ελλάδα. Δεν μπορεί η Ελλάδα να πληρώνει τα σπασμένα κανενός. Η Ελλάδα, ούτως ή αλλέως, ΔΕΝ είναι ετοιμοπόλεμη, αλλά και να ήταν είναι ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ νάνος. Είναι ωσάν να βάζεις «το Κωστάκι το μπασμένο«* στην παλαίστρα με τον Schwarzenegger – η έκβαση είναι a priori βεβαία.
    Η Ελλάδα, λοιπόν, θα μπορούσε με ΙΚΑΝΟ πρωθυπουργό, όχι με αυτό το accident of nature, να κηρύξει διεθνώς ότι μεταφέρει την εκ της ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΙΑΣ απορρέουσα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ αδυναμία προστασίας των συνόρων της στις υποχρεώσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης ΚΑΙ του ΝΑΤΟ και ειδικώς στα ΑΔΕΡΦΙΑ μας τους ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ – και όποιος ανοίγει στόμα για τους Αμερικανούς θα τρώει φάπα.

    Η Ελλάδα οφείλει να κηρύξει «moratorium» με την Τουρκία και Real Politik έναντι παντός έθνους. Να τελειώνουμε και με την Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.

    Η Ελλάδα υποχρεούται να διατηρεί ένα στρατό τόσο μεγάλο (ανά μονάδα πληθυσμού και/ή έκτασης) και τόσο εξοπλισμένο όσο και η, πέστε, Ολλανδία, το Βέλγιο κοκ.
    ΚΑΙ ΦΘΑΝΟΥΝ τα 10 ΜΙΛΙΑ από θαλάσσης ΚΑΙ αέρος ΜΟΝΟΝ για τα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ [συν Εύβοια, συν Κρήτη] της χώρας [οι Τούρκοι ΔΕΝ έχουν πρόβλημα επ' αυτού, το γνωρίζω ήδη], τα 6 από αέρος και θαλάσσης για νησιά ΚΑΙ το ήμισυ της απόστασης από την γείτονα Τουρκία οσάκις τα 12 μίλια αθροιστικά δεν πληρούνται γεωγραφικώς – και «ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα».
    Οσο για τους ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ της Μεγαλονήσου, να πάνε να τα βρούνε με την μαμά Ευρώπη. Αρκετά έκανε ο Σημίτης και τους έβαλε στην ΕΕ. Από δω και στο εξής μόνα τους τα παλληκαράκια θα λύσουν τα προβλήματά τους.

    * «το Κωστάκι το μπασμένο» Η αγαπημένη έκφραση της θεομήτορος για τον αρχιθαλαμηπόλο [butler] και αυλικό υπηρέτη [serviteur aulique] του μακαρίτη, Κώστα Γείτονα.

  277. To παραπάνω #276 αναφέρεται στο # 273 του κυρίου Μηλιώνη.

  278. ΚΑΙ σχετίζεται και με εξαιρετικές παρατηρήσεις περί αμύνης υπό pelerin

  279. ANTI + EΠΙ + ΕΞΕΡΧΟΜΑΙ = ΑΝΤ – ΕΠ – ΕΞΕΡΧΟΜΑΙ = ΑΝΤΕΠΕΞΕΡΧΟΜΑΙ

  280. Με ενόχλησε ο εξόφθαλμα αντιφατικός χαρακτήρας του Πρωθυπουργικού λόγου.
    Αν ο κίνδυνος για τη χώρα είναι τόσο μεγάλος, όπως μια «πορεία προς τον γκρεμό», πως είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με ασπιρίνες, όπως το «πάγωμα των μισθών» στο Δημόσιο?
    Αδυνατώ να κατανοήσω:
    1. Γιατί σε μια χώρα, που το ΑΕΠ σύμφωνα με τις Κυβερνητικές προβλέψεις μειώνεται, θα πρέπει να πάρουν αυξήσεις οι δημόσιοι υπάλληλοι, όταν οι ιδιωτικοί αντιμετωπίζουν απολύσεις και μειώσεις μισθών, και
    2. Γιατί η, εν μέσω κρίσης, απρόσκοπτη συνέχιση της μισθοδοσίας αποκαλείται «πάγωμα».

    Η επιλογή μελοδραματικών τόνων για την παρουσίαση προτάσεων που μας θυμίζουν την αλήστου μνήμης πολιτική της «ήπιας προσαρμογής» στερεί τη φαρέτρα της σημερινής ηγεσίας από «όπλα» που θα χρειαστεί όταν, όσονούπω, τα πράγματα λάβουν τις μοιραία δραματικές διαστάσεις τους!

  281. Eξαιρετικές οι παρατηρήσεις του κυρίου Στάϊκου.
    Η Ελλάδα ΔΕΝ έχει πρακτικώς ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Το ΦΥΤΟ πρέπει να ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ !

    Τα μέτρα είναι «στάχτη στα μάτια». Μιά 10% μείωση επί των επιδομάτων είναι μηδέ καν σταγών εν τω ωκεανώ. Τα μέτρα απαιτείται να είναι ΣΚΛΗΡΑ αλλά και ΙΣΟΤΙΜΩΣ και ΙΣΟΝΟΜΩΣ κατανεμημένα.

    ΜΟΝΟ εφόσον ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ το ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΔΙΚΑΙΟΥ μπορεί να αποσπασθεί ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ – consensus.

    Θα καταργήσετε κύριε Παπακωνσταντίνου ΟΛΑ τα ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ και όλες τις υπερωρίες ΚΑΙ θα αρχίσετε from scratch, προσθέτοντας ένα 10-20% επί των βασικών μισθών.

    ΟΣΟ ο ΛΑΟΣ διακατέχεται από ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΔΙΚΙΑΣ αποκλείεται να αποσπάσετε ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ευρύτερων ΜΑΖΩΝ για ΘΥΣΙΕΣ.

    Οι Δημόσιοι υπάλληλοι είναι αυτοί με την μεγαλύτερη εργασιακή ασφάλεια. Κατά συνέπεια, ΑΥΤΟΙ πρέπει να απορροφήσουν την μερίδα του λέοντος στις θυσίες.

    Επίσης, ΠΡΕΠΕΙ να ΦΟΡΟΛΟΓΗΘΟΥΝ τα 5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ, αυθωρεί και παραχρήμα.

  282. ΠΡΕΠΕΙ να ΓΙΝΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ των ΕΦΟΡΙΑΚΩΝ και τωΝ ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

  283. ΠΡΕΠΕΙ να ΓΙΝΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ των «ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ» του ΟΛΠ των 65.000 ετησίως

  284. Σχετικά με τους εξοπλισμούς μια παρατήρηση – without prejudice: οι εξοπλισμοί αποτελούν περίπου 2δις σε ένα σύνολο δαπανών γύρω στα 70δις.

    Επίσης, οι εξοπλιστικές δαπάνες έχουν από το 2008 μειωθεί κατά 15%, άρα προτάσεις περί «παγώματος» είναι μάλλον αστείες. Υποθέτω ότι το μισθολογικό κόστος των στρατιωτικών πρέπει να είναι τουλάχιστον διπλάσιο του παραπάνω ποσού.

  285. Υποθέτω ότι το μισθολογικό κόστος των στρατιωτικών πρέπει να είναι τουλάχιστον διπλάσιο του παραπάνω ποσού.

    There you go. Oλη η Εθνική Αμυνα, συμπεριλαμβανομένων μισθών κλπ απορροφά ετησίως γύρω στο 12-15% του Προϋπολογισμού. Μιλάμε, λοιπόν, για τεράστιο νούμερο.

  286. Αγαπητέ Κώστα, που τον θυμήθηκες τον άλλον τον (επίσης μπασμένο) Κώστα;

    (Για τον Σημίτη ο λόγος).

    Και για να μην ξεχνιόμαστε ο ένας Κωστάκης (ο Γείτονας), ως ταμίας του ΠΑΣΟΚ, μάζευε ουκ ολίγον χρήμα – όπως λέει ο επικεφαλής της γραφειοκτρατικής τεχνοδομής της SIEMENS ΕΛΛΑΣ Μιχάλης Χριστοφοράκος, που ξέρει πολύ καλά το τι λέει, αφού αυτός μοίραζε το ρευστό και «έκανε το παιχνίδι» – για χάρη του άλλου Κωστάκη (του Σημίτη) και του κόμματος του οποίου ηγείτο (αυτού που αποκαλείς – με αρκετή δόση υπερβολής, αλλά και με κάποια δόση αλήθειας – «συμμορία» και της οποίας ο κ. καθηγητής ήταν μέλος).

    Θα μου επιτρέψεις να σου πω, με όλη την εκτίμηση που σου έχω, ότι έσφαλλες τότε που στήριξες τον Σημίτη, διότι ο εν λόγω ήταν μέλος του κλαμπ, που αποκαλείς συμμορία και την ύπαρξη των μαύρων ταμείων του κόμματος γνώριζε και φυσικά επωφελήθηκε από την όλη διαδικασία χρηματοδότησής του.

    Πέρα από το γεγονός ότι ο κ. καθηγητής και η παρέα του – Παπαδήμος, Γκαργκάνας, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης, Πάχτας κλπ – έβαλαν την χώρα στην ευρωζώνη, ενώ η ελληνική οικονομία δεν είχε καλύψει ούτε ένα κριτήριο από αυτά της Συνθήκης του Μάαστριχτ (και ενώ ο κ. καθηγητής κορόϊδεψε τους Ευρωπαίους – οι οποίοι είναι η αλήθεια ότι ήσαν πρόθυμοι να εξαπατηθούν – υποσχόμενος ότι θα λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, τα οποία ουδέποτε έλαβε), με απατεωνίστικες μεθόδους (δημιουργική λογιστική, ήτοι διπλά και τριπλά κατάμαυρα, στην όψη και στο περιεχόμενο, βιβλία), ενώ η χώρα δεν είχε τις προϋποθέσεις να μπει σε αυτήν, προκειμένου η ελίτ και η πολιτική νομενκλατούρα του τόπου να μπορούν να δανείζονται με επιτόκια … Γερμανίας!

    Και φυσικά ο κ. καθηγητής είναι ο βασικός υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν τώρα, αφού αυτός και η παρέα του άφησαν την ελληνική οικονομία να φθάσει σε αυτήν την κατάσταση (οι μετά από αυτόν ήσαν απλοί μαθητές και διαχειριστές αυτών που αυτός δίδαξε και άφησε πίσω του.

    (Ο κακομοίρης – με την καλή έννοια – ο Κώστας Κόλμερ, σχεδόν μόνος του, φώναζε από τότε – το 2002 – για το σημιτικό έγκλημα με την ένταξη της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ, αλλά ποιός τον άκουγε; Μπορώ να πω ότι, τότε, είχα την ίδια γνώμη και φυσικά κάθε απλός γνώστης της παλαιάς και της σύγχρονης παγκόσμιας νομισματικής ιστορίας δεν μπορούσε να έχει διαφορετική γνώμη, παρά το γεγονός ότι αυτές οι – αντίθετες στην κυρίαρχη και κρατούσα άποψη – φωνές είχαν σαρωθεί από τα παπαγαλάκια της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που προωθούσαν, σαν παπατζήδες της Ομόνοιας, την κυρίαρχη άποψη ότι το ευρώ είναι ο επίγειος παράδεισος για την χώρα).

    Στην ζωή όλοι κάνουμε λάθη. Και πρώτος εγώ, ο οποίος δεν έχω κάνει και λίγα. Καλόν, όμως, είναι να μην επιμένουμε σε αυτά.

    Και αυτό το λέω, αγαπητέ και σεβαστέ Κώστα, διότι, όπως έχω ξαναγράψει, πιστεύω ότι είσαι φιλαλήθης (μπορεί να διαφωνούμε σε πολλά – η διαφωνία, άλλωστε, είναι η πεμπτουσία του διαλόγου -, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είσαι ειλικρινής) και διότι και αυτό που αποκαλείς «δόγμα Σημίτη» ήταν και εσφαλμένο και εξωπραγματικό, διότι η Ε.Ε. δεν είναι – ακόμα – Ομοσπονδία και θα αργήσει πολύ να γίνει. Αυτό σημαίνει ότι, δυστυχώς, ακόμα είναι νωρίς να μιλάμε για μετακύλιση της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας της χώρας στην Ένωση.

    Ναι πρέπει να διαπραγματευτούμε και με τους δύστροπους γείτονες, αλλά πρέπει να διατηρούμε κάποια αποτρεπτική ισχύ, διότι, αν δεν το κάνουμε, θα βρεθούμε προ εκπλήξεων.

    Ούτε και με την «πγδΜ», πρέπει να είμαστε γαλαντόμοι. Ναι στην διαπραγμάτευση, αλλά με σταθερές ελληνικές θέσεις, σε ρεαλιστική βάση και με υπομονή. (Δείτε το θέμα : «ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ FYROM & ΤΟΝ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ;» http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1215&mforum=pfor ).

    Μην ξεχνάμε ότι δεν διαλέγουμε εμείς την γειτονιά μας. Απλώς βρισκόμαστε σε αυτήν και δεν είναι καλή γειτονιά, όπως είναι αυτή του Βελγίου ή της Ολλανδίας (η οποία έγινε καλή γειτονιά, αφου εξημερώθηκε πρώτα, δια πυρός και σιδήρου, το γειτνιάζον θηρίο – περί της Γερμανίας ο λόγος).

    Τελευταίο παράδειγμα η Αλβανία η οποία υπέγραψε συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας – Αλβανίας και τώρα επιδιώκει – κήρύσσοντάς την … αντισυνταγματική – να την ακυρώσει.

    Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να είμαστε τόσο γαλαντόμοι με τους γείτονες. Μπορούμε να είμαστε φίλοι (λιγότερο ή περισσότερο), μπορούμε να διαπραγματευόμαστε και να αναγνωρίζουμε – όταν πρέπει – τα όποια δίκια τους. Δεν χρειάζεται, όμως, να εκποιούμε ή να παραχωρούμε δικαιώματά μας, άνευ ανταλλάγματος.

    Διότι στην διεθνή πολιτική έτσι έχουν τα πράγματα. Όλα γίνονται μέσα από μια διαδικασία δούναι και λαβείν και με την εκμετάλλευση της όποιας θέσης ισχύος έχει η κάθε χώρα, που λαμβάνει μέρος στην διαπραγμάτευση.

    Πάντα φιλικά…

  287. @ milionis
    Συμφωνώ μαζί σας πως οι εξοπλισμοί δεν σχετίζονται με το αξιόμαχο. Γίνονται για δύο λόγους:
    α) για να αγοράζουμε από Αμερικάνους, Γάλλους, Άγγλους κλπ,
    β) για να πέφτουν οι τεράστιες μίζες (νόμιμες και παράνομες) στους ντόπιους μεσάζοντες (νόμιμους και παράνομους).

    Για να καταλάβουμε το μέγεθος των εξοπλιστικών δαπανών πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν δύο στοιχεία:
    α) οι λειτουργικές δαπάνες του ΥΕΘΑ είναι ίσες με του ΥΠΕΣΔΑ. Δηλαδή με όλη την διοίκηση και την αυτοδιοίκηση.
    β) σε αυτές δεν φαίνονται οι εξοπλιστικές δαπάνες. Αγορά αεροσκαφών, πλοίων, όπλων κλπ.

    Να σημειώσουμε εδώ πως ο προϋπολογισμός του ελληνικού κράτους είναι ένα μπακαλοτέφτερο εσόδων εξόδων. Δεν έχει καμμία σχέση με την πραγματικότητα. Γι’αυτό δεν πρέπει να τον κοιτάμε προϋπολογιστικά, αλλά απολογιστικά. Όχι δηλαδή τι λέγαμε πως θα ξοδέψουμε, αλλά τι ξοδέψαμε τελικά. Για παράδειγμα ένας κωδικός μπορεί να λέει: προϋπολογισμός 2008 100€, τελικά ξοδεύτηκαν 200€ (να είναι καλά τα δάνεια). Προϋπολογισμός 2009, 85€ (15% μείωση), απολογισμός 200€ πάλι!!!!! Γι’αυτό τρελλαίνονται οι ξένοι.

    Με απλά λόγια ξοδεύουμε για εξοπλισμούς περίπου 5 δις € το χρόνο, αν υπολογίσουμε τα χρέη παρελθόντων ετών και το ότι πάντα έχουμε υπέρβαση του προϋπολογισμού. Το επίσημο εξοπλιστικό πρόγραμμα 2006-2015 είναι 22,64 δις €. Παραπάνω από όλο το ΕΣΠΑ.

  288. Σύμφωνα με την Ημερησία οι λειτουργικές δαπάνες ανέρχονται στο 75% του συνόλου των αμυντικών δαπανών.
    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=24351150

  289. προκειμένου η ελίτ και η πολιτική νομενκλατούρα του τόπου να μπορούν να δανείζονται με επιτόκια … Γερμανίας!

    Mε όλο το σεβασμό, κύριε Αναστασόπουλε, ΤΙ ΒΛΑΚΕΙΕΣ λέτε. Η είσοδος στην ΕΕ ΚΑΙ στην ΟΝΕ ήταν η ΣΩΤΗΡΙΑ του ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΥ, όχι της elite.

    Ξεχνάτε ότι, μέχρι την είσοδο του ευρώ, στο μόνο μέρος του «εξωτερικού» πούχαν πάει οι Αστρεινοί, ήταν το πανηγύρι της Τεγέας, ενώ σήμερα πάνε μαζικώς στην La Havana γιά να νοιώσουν ανώτεροι δίπλα στην αθλιότητα του Fidel.

    Ξεχνάτε ότι όλα τα καθυστερημένα του Αστρους πήγαιναν στην Ιταλία (thence η κοινωνική μομφή, «γιατρός της Ιταλίας¨, «μηχανικός της Ιταλίας»), ενώ σήμερα όλα τα φυτά σπουδάζουν στην Αγγλία, έστω στο Lincoln και στο Bradford, από την Γιωργίτσα του Κουρόγιωργα (Gina Kouros), τον Λιά του Γαμώτου (Ely Games), μέχρι την Ασήμω του Μπολώλια (Sylvia Ball).

    Ξεχνάτε ότι στα 50ς, 60ς, 70ς και αργότερα μόνο η οικία του γράφοντος είχε μπανιέρα στο Αστρος και οι χωρικοί έμεναν σε χαμοκέλες, ενώ σήμερα, στην Πάνω Γειτονιά υπάρχουν 200 baroque-επαύλεις «αγροτών» των 200 τμ εκάστη με manicured green grass, φοίνικα (sine qua non του χωριάτη), μπαρμπεκιού (έτσι το λένε) και όλα τα βλαχο-accoutrements (bordures, ακροκέραμα, «νεοκλασσικά κολωνάκια», garlands) γιά πιό αρχοντιά!

    Ξεχνάτε ότι ο λαουτζίκος από τα Σεπόλια, τα Κουπόνια, το Δουργούτι και το Καματερό πήγαινε με το καρπούζι υπό μάλης ημερήσια στην Αίγινα ενώ σήμερα 90% των τουριστών της Μυκόνου είναι κοσμάκης από την Αργυρούπολη, το Μπραχάμι και την Αγία Βαρβάρα που παίρνει, δάνειο γιά το «όνειρο θερινής νυκτός»

    Μα τόσο από την είσοδο στην ΕΕ όσο ΚΑΙ την είσοδο στο ευρώ, το 95% των ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΩΝ ήσαν through and through and through and through………………….. Λ Α Ο Υ Τ Ζ Ι Κ Ο Σ,

    Η elite, au contraire, υπέστη ΜΕΓΑΛΕΣ ΖΗΜΙΕΣ από την είσοδο στο ευρώ

  290. Δεν άντεξε ο δυστυχής ΓΑΠ, δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στο σκληρό πόκερ των εκβιασμών της Κομισσιόν και των ευρωτραπεζιτών.

    Το παραπάνω θα μπορούσατε να το διευκρινίζατε περαιτέρω? Τι επιλογές έχει η κυβέρνηση του ΓΑΠ (ή οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση for that matter) από το να συμμορφωθεί με τους κανόνες και τις επιταγές των συμφωνιών και συνθηκών που η χώρα μας έχει συνυπογράψει, όπως αυτή του Μάαστριχτ. Η εναλλακτική λύση είναι η εθελούσια αποχώρηση από την ευρωζώνη ή και την ΕΕ.

    Προτείνετε κάποια ή και τις δύο από τις τελευταίες δυνατότητες? Τα δημοσιονομικά και ευρύτερα διαρθρωτικά, συστημικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας θα αντιμετωπιστούν και θα επιλυθούν με αποχώρηση από την ευρωζώνη?

  291. Kυρίες και κύριοι,
    προσέξατε κάτι;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Συζητάμε κάτι και μετά 2-3 μέρες υιοθετείται ως μέτρο. Λέτε να μας διαβάζουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    χααααααααααααααααααααχαχαχαχαχαχαχαχαχα

  292. Αγαπητέ Rebel.

    Ουδέποτε υπενόησα έξοδο της χώρας από την Ε.Ε.

    Ήμουν, πάντοτε, κατά της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Και αυτό επειδή είμαι – ολίγον – γνώστης (αλλά καθόλου εξπέρ) της παγκόσμιας νομισματικής ιστορίας. Μπορώ να πω ότι τώρα ζω την, όποια, δικαίωσή μου, αλλά αυτό είναι το ολιγότερο και εντελώς ασήμαντο και τούτο επειδή το ζήτημα δεν είναι προσωπικό.

    Η Ελλάδα του νότου και της εντελώς διαφορετικής υποδομής και ιδιοσυστασίας της οικονομίας από τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες του βορρά (αλλά και την Ιταλία) δεν είχε καμμία δουλειά να αθροιστεί με αυτές. Τι σχέση μπορεί να έχει η ελληνική οικονομία, με εκείνες π.χ. της Γερμανίας, ή της Ολλανδίας; Καμμία.

    Τελικά, με τις απατεωνίστικες μεθόδους του κ. καθηγητή και της παρέας του, η Ελλάδα έκανε το μαύρο, άσπρο και έγινε δεκτή στην ΟΝΕ το 2002, με πολλές αβαρίες και με την βοήθεια της πολιτικής ελίτ της Ευρωζώνης (Σρέντερ, Ζοσπέν κλπ, που έκαναν τα στραβά μάτια, για χάρη του φίλου τους του Κώστα Σημίτη, ο οποίος – είναι αλήθεια – εκμεταλλεύτηκε τις πολιτικές συγκυρίες της εποχής και κατάφερε την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη), για να μπορεί η ελίτ του τόπου (κυρίως η πολιτική και η οικονομική) να δανείζεται με χαμηλά επιτόκια και να έχει «μπάρμπα στην Κορώνη», δηλαδή τις πλάτες της Ευρωζώνης και ουσιαστικά της Γερμανίας. Και φυσικά, οι ελληνικές κυβερνήσεις της εποχής (και η οικονομική ελίτ – ακόμα και αυτή των Σεπολίων, που αναφέρει ο αγαπητός Κώστας και όχι μόνον του Κολωνακίου ή του Πανοράματος) εκμεταλλεύτηκαν πλήρως αυτό το προνόμια και δανείστηκαν αφειδώς. Πρέπει να πούμε, για να είμαστε αντικειμενικοί, ότι έφεραν ανάπτυξη (κουτσή, στραβή, στρεβλή, αβαθή, μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε όπως θέλουμε, ήταν όμως ευδιάκριτη, ορατή και ευμεγέθης), ή μάλλον καλύτερα, συνέχισαν την αναπτυξιακή διαδικασία, που είχε ξεκινήσει το 1994, βασιζόμενη και πάνω στην προσδοκία της πορείας της χώρας προς την σχεδιαζόμενη τότε νομισματική ένωση της Ε.Ε.

    Αλλά όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Καλό είναι να την ξέρουμε και να την θυμόμαστε, αλλά σημασία έχει το να δούμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.

    Τώρα, με την έλευση της παγκόσμιας ύφεσης και την κοντόφθαλμη επιμονή της γερμανικής χρηματοπιστωτικής ελίτ, που έχει σύρει και την γαλλική στο άρμα της (με το στανιό και με πολλή μουρμούρα, είναι η αλήθεια, αλλά, έως τώρα τα έχει καταφέρει) στην πολιτική του σκληρού ευρώ και στην κουρελού του Μάαστριχτ (ουσιαστικά η χρηματοπιστωτική ελίτ των Γερμανών λέει «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» και μπορεί αυτή η εμμονή της να γίνει κατανοητή – δεν είναι σωστή, είναι κοντόφθαλμη και στενά συμφεροντολογική, αλλά είναι κατανοητή -, αφού το ΑΕΠ της χώρας το 2009 καταβαραθρώθηκε στο -4%, ποσοστό που είχε να το πιάσει από τα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια), ήλθαν τα δύσκολα και η αποκάλυψη της ωμής πραγματικότητας.

    Τι πρέπει να γίνει; Ρωτάς, φίλε rebel, εάν πρέπει να βγούμε από το ευρώ;

    Η έξοδος από το ευρώ είναι και αυτή μια δύσκολη επιλογή. Και τώρα είναι πολύ πιο δύσκολη από ότι ήταν πριν έλθει η παγκόσμια ύφεση.

    Προς το παρόν, πρέπει να μείνουμε στην ευρωζώνη, ελπίζοντας ότι θα αλλάξει η τρέχουσα αντιαναπτυξιακή μονεταριστική οικονομική πολιτική του σκληρού ευρώ (το μαλακό ευρώ και η έκδοση ευρωομολόγου, για την εύκολη και φθηνή χρηματοδότηση των οικονομιών της ευρωζώνης, μαζύ με αυστηρούς ελέγχους των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών, είναι αναγκαία εργαλεία, για την ταχεία ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας), έχοντας πάντοτε υπόψη μας ότι, μπορεί η επιλογή της εξόδου από αυτήν να καταστεί χρήσιμη, αν αυτά δεν γίνουν, μέσα έναν εύλογο χρόνο. Μπορεί μάλιστα στο μέλλον η έξοδος από το ευρώ να γίνει αναγκαία και αναπόδραστη.

    Γι’ αυτούς τους λόγους, πρέπει η έξοδος από την ευρωζώνη να καταστεί μια εναλλακτική πολιτικοοικονομική προοπτική και να αντιμετωπισθεί σαν πιθανό εργαλείο και σαν όχι απίθανο σενάριο.

    Αυτό έχει να κάνει με την πορεία της ελληνικής οικονομίας μεσομακροπρόθεσμα (ας πούμε σε ένα βάθος τριετίας). Η πολιτική στην οποία σύρεται ο ΓΑΠ είναι μια εντόνως αντιαναπτυξιακή πολιτική, η οποία, πλέον, ξεπερνά κατά πολύ τις προβλέψεις του ήδη αντιαναπτυξιακού προϋπολογισμού του 2010 – ο οποίος είναι ήδη κουρελόχαρτο – και η οποία πολιτική πιθανότατα (δες το θέμα : «Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης». http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html , αλλά και το «Επιστροφή στην δραχμή : Θα ήταν μια λύση αν είχαμε μια σοβαρή πολιτικοοικονομική ελίτ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/blog-post_12.html ) θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην ελληνική οικονομία και θα την οδηγήσει σε ένα αντιαναπτυξιακό τούνελ, από το οποίο μπορεί και να μην εξέλθει, ή και αν εξέλθει, να έχει καταλήξει στο να έχει χάσει, σε σταθερές τιμές του 2010, περίπου το 30% της παρούσας περιουσιακής της αποτίμησης.

    Πέρα από αυτό, όμως, το κυριότερο, όλων είναι ότι αυτό μπορεί να συμβεί, χωρίς, παράλληλα να επιτευχθεί η επίλυση των προβλημάτων, για τα οποία – υποτίθεται – θα έχει γίνει όλη αυτή η θυσία. Μπορεί, δηλαδή – και αυτό δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένα ρεαλιστικό σενάριο σε διάφορες παραλλαγές – και μετά το τέλος του τριετούς, ή τετραετούς, τούνελ, η χώρα να εξακολουθεί να παραμένει στην ίδια περίπου κατάσταση με την τωρινή, έχοντας χάσει έως το 30% της δυναμικότητάς της.

    Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν μπορεί να γίνει ανεκτό, για χάρη οποιασδήποτε κουρελούς και για χάρη οποιουδήποτε ζουρλομανδύα, σαν αυτόν του 3% της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

    Γι’ αυτό και είναι καλό να αρχίσουμε να έχουμε στο βάθος του μυαλού μας την επιστροφή στην παλαιά, καλή μας δραχμή, λαμβάνοντας, πάντα υπόψη μας το σισύφειο πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία :

    Την ανικανότητα της πολιτικοοικονομικής μας ελίτ και την παντελή έλλειψη (όχι μόνον επαναστατικού αλλά και) μεταρρυθμιστικού πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου.

  293. Κύριε Αναστασόπουλε συμφωνώ με πολλές εκ των διαπιστώσεων και επισημάνσεων που έχετε κάνει όλο αυτο το χρονικό διάστημα.Οι οποίες,το δίχως άλλο,είναι ενδιαφέρουσες,

    Έχω όμως κάποια ερωτήματα.
    Πως θα μπορούσε να ασκήσει αναπτυξιακή πολιτική το κράτος και με ποιούς τρόπους;
    Κρατικοποίηση επιχειρήσεων,όπως στον χρηματοπιστωτικό τομέα;
    Και γενικότερα,τι προτείνετε περι του ασφαλιστικού,των εργασιακών σχέσεων και τη καταπολέμηση της ανεργίας,τη φορολογία.

  294. Πέστε τα, πέστε τα κύριε Τάσο μου. Αυτός ο γελοίος υποκείμενος φταίει για όλα που με ανεβοκατεβάζει εθνική αμοιβάς και κακολογίζει τον Γιώργο μας που είναι ιδιοφυϊα και θα σώσει την Ελλάδα από το χείλος του γκρεμού.

  295. «Συζητάμε κάτι και μετά 2-3 μέρες υιοθετείται ως μέτρο. Λέτε να μας διαβάζουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;»

    Μάλλον το αντίστροφο.

  296. Η Ελλάδα του νότου και της εντελώς διαφορετικής υποδομής και ιδιοσυστασίας της οικονομίας από τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες του βορρά (αλλά και την Ιταλία) δεν είχε καμμία δουλειά να αθροιστεί με αυτές. Τι σχέση μπορεί να έχει η ελληνική οικονομία, με εκείνες π.χ. της Γερμανίας, ή της Ολλανδίας; Καμμία.

    Αυτό εν ολίγοις σημαίνει, αν το αντιλαμβάνομαι σωστά, ότι η Ελλάδα δεν θα έπρεπε επ’ ουδενί να ενταχθεί στην ευρωζώνη. Η μη ένταξη, βέβαια, θα απέκλειε κάθε εκσυγχρονισμό και αναβάθμιση των υποδομών της και θα περιθωριοποιούσε περαιτέρω μιαν ήδη περιθωριακή οικονομία. Με δεδομένο δε τους προ-ευρώ ρυθμούς ανάπτυξης δεν πιστεύω ότι μη ένταξη θα σήμαινε απαραίτητα και ταχύτερη ανάπτυξη (ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ).

    Τελικά, με τις απατεωνίστικες μεθόδους του κ. καθηγητή και της παρέας του, η Ελλάδα έκανε το μαύρο, άσπρο και έγινε δεκτή στην ΟΝΕ το 2002,

    Συμφωνώ ότι ο Σημίτης προέβη σε μια σειρά από λογιστικά μαγειρέματα και στη χρήση διάφορων παρα-λογιστικών μεθόδων ώστε να επιτευχθεί η ένταξη.

    Τώρα, με την έλευση της παγκόσμιας ύφεσης και την κοντόφθαλμη επιμονή της γερμανικής χρηματοπιστωτικής ελίτ… αφού το ΑΕΠ της χώρας το 2009 καταβαραθρώθηκε στο -4%, ποσοστό που είχε να το πιάσει από τα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια), ήλθαν τα δύσκολα και η αποκάλυψη της ωμής πραγματικότητας.

    H ύφεση στη Γερμανία δεν προκλήθηκε κατ’ανάγκην από κάποια χρηματοπιστωτική πολιτική μια «ελίτ». Χώρες με διαφορετικές χρηματοπιστωτικές πολιτικές επηρεάστηκαν από την παγκόσμια κρίση εξίσου αν όχι σε μεγαλύτερο βαθμό.

    Γι’ αυτούς τους λόγους, πρέπει η έξοδος από την ευρωζώνη να καταστεί μια εναλλακτική πολιτικοοικονομική προοπτική και να αντιμετωπισθεί σαν πιθανό εργαλείο και σαν όχι απίθανο σενάριο.

    Δεν πιστεύω ότι η έξοδος από την ευρωζώνη θα αντιμετωπίσει και επιλύσει τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Τι θα συνιστούσε άραγε ‘αναπτυξιακό προϋπολογισμό’ για μιαν υπερχρεωμένη χώρα, μπροστά στο φάσμα της χρεωκοπίας? Αν ένας τέτοιος προϋπολογισμός θα βασίζεται σε επιπλέον εξωτερικό δανεισμό για να χρηματοδοτήσει μια υποθετική μελλοντική ανάπτυξη, πως εξασφαλίζεται ένας τέτοιος δανεισμός ή και εισροή κεφαλαίων εκτός της ευρωζώνης?

    Ίσως πρέπει να γίνεσθε πιο συγκεκριμένος και να τεκμηριώσετε με σαφήνεια τους λόγους που η έξοδος από την ευρωζώνη θα οδηγήσει στην επίλυση των προβλημάτων και θα εγγυηθεί μιαν «ανάπτυξη», όπως και να την ορίζετε αυτήν.

  297. anti-vampir Φεβρουαρίου 4th, 2010 2:59 μμ :

    Πάγωσαν όμως όλοι οι μισθοί. Είναι κι αυτό κάτι, έστω συμβολικό και ασήμαντο αφού ο πληθωρισμός είναι 0%.
    Μεγάλο, όμως, το μήνυμα στα «φτωχά» στρώματα

  298. Δεν πιστεύω ότι η έξοδος από την ευρωζώνη θα αντιμετωπίσει και επιλύσει τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας

    Mπορεί και παραμπορεί. Με δυό τρεις υποτιμήσεις, μέσα σε ΕΞ μήνες, ο σημερινός μισθός υπαλληλάκου στο Υπουργείο Οικονομικών των 3.200 ευρω ΜΗΝΙΑΙΩΣ !!!!!!!!!!!!!! ΘΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ 1.600 ΕΥΡΩ.
    Αρκετά μας καταδυνάστευσε ο ΑΧΡΕΙΟΣ ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΣ!

  299. ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ rebel μου, τεράστιο.

  300. Θα βγαίνει σε απεργία η ΑΔΕΔΥ.
    Θέλεις αύξηση λεβέντη;;;;;;;;;;;;;;; Πάρε 50% παλληκάρι μου που εργάζεσαι σκληρά ως προδίδουν τα 150 κιλά σου, να σε χαίρεται η μάνα σου.
    Την επομένη, το ΔΟΛΛΑΡΙΟ θα ανέβει στις 3.000 δραχμές. So what;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Ολο κιόλο που θα γίνει rebel είναι η Gina Kouros να επιστρέψει στο παραδοσιακό άρωμα «Μυρτώ Μενούνος» που της ταιριάζει κοινωνικώς ΚΑΙ αισθητικώς άλλωστε, διότι το τελευταίο θα κοστίζει 100 δραχμές ενώ το Van Cleef et Arpels 1000. Να μην επαναλαμβανόμεθα.

    Δηλαδή, σήμερα χρωστάτε 1000 ευρώ και πληρώνετε μισθούς, πέστε, 1500 ευρώ
    Αύριο, χρωστάτε πάλι 1000 ευρώ, αλλά πληρώνετε μισθούς (λόγω υποτίμησης) 750 ευρώ
    ΚΑΙ
    σε άλλους τρεις μήνες, θα πληρώνετε μισθούς 375 ευρώ and so on and so forth. Eτσι, vis-a-vis στο νόμισμα ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ, τα έξοδα του κράτους ΟΛΟΝΕΝ θα σμικρύνονται ΧΩΡΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ και ο λαουτζίκος θα είναι πανευτυχής, με το ζαζίκι, με τις φλοκάτες, με όλα του, καθώς πρέπει.

    Θα γυρίσουμε και ταινία, «Η εκδίκηση της αστικής τάξης»

  301. ΚΑΙ θα δώσουμε και σαλοτραπεζαρία κομπλέ Ανακτος από του Εγγλεζάκη, ολόχρυση με βελούδο Bordeaux «δώρον» σε όλο το Λαό

  302. Αυτό που απλά ήθελα να πω, κ. Χασαπογιάννη, είναι ότι επιστροφή στη δραχμή δεν σημαίνει απαραίτητα, ούτε θα οδηγήσει σε ένα ή περισσότερα από τα κάτωθι:

    Αύξηση των επενδύσεων και της παραγωγικότητας, αύξηση του ΑΕΠ και ανάπτυξη, εμπέδωση φορολογικής συνείδησης, μείωση της ανεργίας και της υποαπασχόλησης, μείωση των ελλειμμάτων και του χρέους.

    Με το ότι θα επιφέρει μείωση των πραγματικών εισοδημάτων και της αγοραστικής δύναμης και πληθωρισμό συμφωνώ.

  303. Με το ότι θα επιφέρει μείωση των πραγματικών εισοδημάτων και της αγοραστικής δύναμης και πληθωρισμό συμφωνώ.

    Mιά ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ διόρθωση. Η ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ξένων προϊόντων θα ξαναγίνει αποκλειστικό προνόμιο των ολίγων. ΑΛΛΑ η αγοραστική δύναμη ΕΓΧΩΡΙΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ θα παραμείνει η ΙΔΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!

    Τhence, φίλτατε rebel, the balance of payments shall improve dramatically, BUT dramatically and in ZERO TIME !!!!!!!!!!!! Yes?

    ΗΓΟΥΝ τουτέστιν δηλαδή

    μ’ ένα σμπάρο δυό τρυγόνια.

  304. AΛΛΑ ΚΑΙ τα πραγματικά εισοδήματα ΔΕΝ θα ΜΕΙΩΘΟΥΝ vis-a-vis στην δραχμή. Πάντα οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, λόγω Πολυζωγόπουλου, Παναγόπουλου, Παπασπύρου, Κουκουλόπουλου και άλλων αλητοπασόκων, θα έχουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ahead of inflation.
    Tα πραγματικά τους εισοδήματα ΘΑ ΜΕΙΩΘΟΥΝ, indeed dramatically, ΜΟΝΟΝ έναντι νομισμάτων αναφοράς, τό οποίον και θεάρεστον.

    Ε, δεν χρειάζεται να πηγαίνει ο λαουτζίκος γιά vacances στο Παρίσι. Τα Σελήνια ΑΡΚΟΥΝ
    Ούτε να σπουδάζει ο Λιάκος του Μπουρνόβα «διοικητής επιχειρήσεων» στο Bradford, να πάει στην Σιβιτανίδειο που είναι σαφώς καλύτερη.

  305. μ’ ένα σμπάρο δυό τρυγόνια.

    In fact, μ’ ένα σμπάρο ΤΡΙΑ τρυγόνια, διότι θα αναθερμανθεί η όποια Ελληνική μεταποίηση και θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.
    ΓΙΑΤΙ δηλαδή, άσχημα ήσαν τα παπούτσια «Σεβαστάκης»;;;; Ασχημα ήσαν τα εσώρρουχα «Ατθίς» ;;; Να δημιουργηθεί και λίγη αποσυμφόρηση στην Πλατεία Κολωνακίου.

    Μιά χαρά, άρχοντες!

  306. the balance of payments shall improve dramatically

    Αυτό που ενδεχόμενα θα βελτιωθεί είναι το εμπορικό ισοζύγιο που αποτελεί μέρος, μολονότι σημαντικό, του ισοζυγίου πληρωμών. Το ισοζύγιο χρηματοοικονομικών συναλλαγών μπορεί αντιθέτως να επιδεινωθεί. Eπομένως, I wouldn’t hold my breath. Μάλιστα ως ποσοστό ενός συρρικνούμενου ή στατικού ΑΕΠ (εκπεφρασμένου πλέον σε $ ή ευρώ) αυτή η μείωση δεν θα είναι και τόσο δραματική.

    Το βέβαιο είναι ότι με επιστροφή στη δραχμή το κόστος του δανεισμού θα αυξηθεί θεαματικά. Λέω, αν 400 μονάδες spread μας φαίνονται πολλές σήμερα… Και, τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι τα 300δις (ευρώ!) χρέους πρέπει να αποπληρωθούν κάπως, κάποτε.

  307. Αυτό που ενδεχόμενα θα βελτιωθεί είναι το εμπορικό ισοζύγιο

    OXI ενδεχόμενα, ΑΛΛΑ ΒΕΒΑΙΩΣ! Διότι όχι μόνο οι εισαγωγές ξένων προϊόντων πολυτελείας (το κατά 85-90% αίτιον του αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου) θα μειωθεί ίσως στο 20-10% των σημερινών,

    ΑΛΛΑ

    θα ΑΥΞΗΘΟΥΝ και οι ΕΞΑΓΩΓΕΣ μας – inflation-induced competitiveness of the Greek product.

    Αρα, πού είμαστε;;;;;;;;;;;;;;; Μ’ ένα σμπάρο ΤΕΣΣΑΡΑ ΤΡΥΓΟΝΙΑ ….

  308. εμπορικό ισοζύγιο που αποτελεί μέρος, μολονότι σημαντικό, του ισοζυγίου πληρωμών

    OXI γεννηματισμούς παρακαλώ εν τη παρουσία μου. Το εμπορικό ισοζύγιο είναι ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 75% του όλου ισοζυγίου πληρωμών.

  309. Ξέχασα
    ΚΑΙ όταν θα πάει το δολλάριο 1500 δραχμές, οι αφίξεις των Αμερικανών θα αυξηθούν από 250.000 σε 2,5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ σε ένα χρόνο και οι εταιρείες American, Delta, USAir, Continental, United θα έχουν καθημερινές πτήσεις από 5-6 hubs η καθεμιά

    Αρα, πού είμαστε;;;;;;;;;;;;;;;;;; μ’ ένα σμπάρο ΠΕΝΤΕ τρυγόνια

  310. Ο Ρεμπελ εχει απολυτο δικιο.Μια υποτιμηση της δραχμης σε περιπτωση που εγκαταλειψουμε το ευρω παντα θα οδηγησει σε μειωση του ελλειματος του εμπορικου ισοζυγιου.Η μειωση αυτη ομως μπορει να μην ειναι μεγαλη πρωτον και δευτερον μπορει να μην οφειλεται σε αυξηση των εξαγωγων αλλα σε μειωση των εισαγωγων.Για να αυξηθουν οι εξαγωγες πρεπει να αυξηθει η παραγωγη κατι που στο σημερινο διεθνες μακροοικονομικο περιβαλλον ειναι δυσκολο.Ειναι δυσκολο για τη χωρα μας να ανταγωνιστει το εργασιακο κοστος της Κινας και της Ινδιας,ειναι δυσκολο να τιθασευσει τις πληθωριστικες πιεσεις οταν ειναι αμεσα εξαρτημενη απο το πετρελαιο,πρεπει να αναμορφωσει επισης το εκπαιδευτικο της συστημα,το δικτυο μεταφορων της και εν τελει να γινει ελκυστικη για τους επενδυτες.Επειδη ομως σημερα ο διεθνης ανταγωνισμος ειναι τεραστιος ειναι πολυ δυσκολο να κερδισει το στοιχημα αυτο.Οσον αφορα το ισοζυγιο χρηματοοικονομικων συναλλαγων ο Ρεμμπελ επισης εχει δικιο.Ενα αδυναμο νομισμα οπως η δραχμη θα οδηγησει σε φυγη των κεφαλαιων στο εξωτερικο.Ειναι βεβαιο πως μια μεταβολη στο εν λογω ισοζυγιο οδηγει σε μεγαλυτερες μεταβολες στο ισοζυγιο πληρωμων απο οτι προκαλει μια μεταβολη στο εμπορικο ισοζυγιο.Οποτε μια επιστροφη στη δραχμη ενδεχομενως μας οδηγησει σε εναν φαυλο κυκλο που το νομισμα θα υποτιμαται.Αυτο θα εχει ως συνεπεια την αυξηση των επιτοκιων αρα και του κοστους δανεισμου κατι που θα οκαταστρεψει τον παραγωγικο ιστο της χωρας.Για αυτο θεωρω πως ειναι εντελως λαθος η χωρα να εξελθει της Ευρωζωνης οπου τουλαχιστον απολαμβανει εντος των οριων της το πλεονεκτημα του χαμηλοτοκου δανεισμου που επιτρεπει τις επενδυσεις και την καταναλωση να παραμενουν συγκριτικα σε υψηλοτερα επιπεδα και επιπλεον επιτρεπει στη χωρα μας να αντιμετωπιζει τον πληθωρισμο,ενα πλεονεκτημα που ενδεχομενως φανει εκ νεου στο μελλον αν επαληθευτουν οι προσδοκιες για πληθωρισμο λογω της ανακαμψης.Ο χαμηλοτοκος δανεισμος δεν αφορα μονο τους καταναλωτες αλλα και τις επενδυσεις.

  311. Το βέβαιο είναι ότι με επιστροφή στη δραχμή το κόστος του δανεισμού θα αυξηθεί θεαματικά. Λέω, αν 400 μονάδες spread μας φαίνονται πολλές σήμερα

    Νot necessarily. Εάν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ακολουθήσει θετική πορεία (surplus of foreign currency) ή έστω πάψει να είναι ελλειμματικό, μιά χαρά τo spread θα υποχωρήσει. Ολο κιόλο που απαιτείται είναι ΝΑ ΕΡΓΑΣΘΕΙ ο ΡΕΜΠΕΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ.
    Και, όπως λέει η Ιλυα στο Jamais le Dimanche «θα πηγαίνουμε το βράδυ στην ακρογιαλιά και θάμαστε όλοι ευτυχισμένοι»

  312. Παντως κατηγορουν ολοι για ελλειμα παραγωγικοτητας το Δημοσιο και δεν εχουν αδικο σε αυτο.Στον ιδιωτικο τομεα τα πραγματα ειναι καλυτερα?Με εξαιρεση καποιους κλαδους βλεπε τραπεζες και ναυτιλια οπου μεγαλο μερος των κερδων φευγει εκτος Ελλαδος,ποσες ελληνικες επιχειρησεις μπορουν να ισχυριζονται σημερα πως εχουν ενα ξεκαθαρο επιχειρηματικο σχεδιο?Ποσες επιχειρησεις ειναι απογαλακτισμενες σημερα απο το δημοσιο κορβανα τον οποιο σημερα αυτες και καποιοι υμνητες τους λοιδωρουν?Με αυτο το σκεπτικο ο αξιοσεβαστος συνομιλητης κ.Αναστασοπουλος εχει απολυτο δικιο κατα τη γνωμη μου οταν ισχυριζεται πως η ανακαμψη θα ερθει μεσα απο τις κρατικες πολιτικες.Μην περιμενουμε τιποτα απο τους κατ’ευφημισμον επιχειρηματιες.Η επιχειρηματικοτητα στη χωρα μας στηριχθηκε τα προηγουμενα χρονια στον φθηνο τραπεζικο δανεισμο και ειτε αμεσα μεσω των εργολαβιων ειτε εμμεσα μεσω της ανακυκλωσης του δημοσιου χρηματος απο το Δημοσιο.

  313. KAI τότε, όπως παληά, θα κλείνουμε το μάτι και θα τραγουδάμε μαζί
    «Ολοιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι το ίδιο είμαστεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε
    σεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε τούτο το κοσμααααααααααααααααααααααααακη
    ……………………………………………
    Λααααααααααααααααααααός και Κοοοολωνάάάάαααααα – αααααααααααααακι»

  314. OXI γεννηματισμούς παρακαλώ εν τη παρουσία μου. Το εμπορικό ισοζύγιο είναι ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 75% του όλου ισοζυγίου πληρωμών.

    Αυτά αλλού! Ίσως, σε παιδιά που σπούδασαν πολιτικές ή ανθρωπιστικές επιστήμες… Λόγω σπουδών και επαγγέλματος είμαι σχεδόν πάντα και σχετικά ακριβής με τα νούμερα που παραθέτω. Ενδεικτικά αναφέρω από το Ισοζύγιο Πληρωμών του Q1/09:

    - Έλλειμμα Εμπορικού Ισοζυγίου: 7.7 δις
    Εξαγωγές Αγαθών: 3.7 δις
    Εισαγωγές Αγαθών: 11.4 δις
    ….
    - Πλεόνασμα Ισοζυγίου Χρηματοοικομονικών Συναλλαγών: 7δις

    Επενδύσεις Χαρτοφυλακίου – Εισροές: 15.5δις
    Λοιπές Επενδύσεις – Εκροές (διάβαζε τοκοχρεωλύσια προς ξένους δανειστές): -8.3δις (!)

  315. Για αυτο θεωρω πως ειναι εντελως λαθος η χωρα να εξελθει της Ευρωζωνης οπου τουλαχιστον απολαμβανει εντος των οριων της το πλεονεκτημα του χαμηλοτοκου δανεισμου που επιτρεπει τις επενδυσεις και την καταναλωση να παραμενουν συγκριτικα σε υψηλοτερα επιπεδα και επιπλεον επιτρεπει στη χωρα μας να αντιμετωπιζει τον πληθωρισμο,ενα πλεονεκτημα που ενδεχομενως φανει εκ νεου στο μελλον αν επαληθευτουν οι προσδοκιες για πληθωρισμο λογω της ανακαμψης

    AΣΦΑΛΩΣ και είναι λάθος. ΑΛΛΑ ενόσω η ΠΕΙΘΩ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ με τον ΛΑΟΥΤΖΙΚΟ, η μόνη ΛΥΣΗ είναι η ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ. Ε, δεν μπορεί βρε αδερφέ ο Αμερικανός εφοριακός να αμείβεται (καθαρά εννοώ) με 70% αυτών που παίρνει ο Ελληνας ομόλογός του. This is tooooooooooooooo much to digest !!!!!!!!!!!!!!!!

    Η εκ μητρός γιαγιά μου, Ευαγγελίστρια Γεωργίου Πετρίδη, κόρη του Μεγάλου Ευεργέτη της Δωδεκανήσου ΚΑΙ φιλεύσπλαχνη ΜΕΧΡΙ ΚΟΡΟΪΔΙΑΣ η ίδια, έλεγε συχνά, «Μη δώσεις του φτωχού ψωμί, πόρτα και παραθύρι». Και ως πιτσιρίκι της έλεγα, «Εσύ καλέ γιαγιά το λες αυτό που λυπάσαι τους φτωχούς;;;»

    Χρειάστηκαν τα 30 χρόνια της ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ του ΠΟΡΝΑΝΔΡΕΟΥ για να καταλάβω Τι εννοούσε η διαπρεπής γιαγιά.

  316. Η Ελλάδα δεν είναι αυτάρκης. Ούτε κατά προσέγγιση. Συνεπώς, άμεση έξοδος από την ευρωζώνη και αλλεπάλληλες σημαντικές υποτιμήσεις από την μία μέρα στην άλλη σημαίνει ότι θα πέσει κουπόνι για ψωμί κι αλάτι.

  317. Mιά χαρά, μιά χαρά θα είναι η Ελλάδα, έχει ευφορότατες γαίες. Θα πάει ο κόσμος να καλλιεργήσει τις γαίες όπερ γνωρίζει να κάνει μιά χαρά, αν και απαιτείται ανάλογη μόρφωση (ακόμα ΚΑΙ για εκμετάλλευση των αγρών όπως σωστά θέτει ο defkalion).

    Aυτοκίνητα ΔΕΝ χρειάζεται η Ελλάδα διότι ΔΕΝ υπάρχουν δρόμοι. Besides, ο λατρευτός μας πρωθυπουργός και εκείνο το ξερακιανό σούργελο που ασχολείται με το περιβάλλον ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ στην προστασία του.
    Ε, ΑΥΤΟ πιστεύουμε ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ – προστασίαν του περιβάλλοντος, άρα χρήση των ΜΜΜ.
    Αφού άλλωστε μετακινείται ολόκληρος Χασαπογιάννης από ΚΑΙ προς Βενιζέλος με το Χ95 και πάει παντού με τα πόδια, και στο Αστρος με το ΚΤΕΛ, θα πάει και ο λαουτζίκος!!!! Ακούς εκεί οι sans culotte et sans souliers !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Ανειλικρινής ουδέποτε υπήρξα. Εχω πανάκριβη Porsche στο garage στο Manhattan. Αλλά από το 1997, όταν την απόκτησα, δλδ σε 13 χρόνια, έχω διανύσει ΜΟΛΙΣ 38,232 μίλια, a self-explanatory fact !!!!!!

  318. 1) It is a unfounded assumption that, given a shock, people will behave as you would expect them to.
    2) Based on your descriptions, the country would be catapulted back to the 1940’s.

  319. Not at all, not at all.

    Αλλά ή είσαι αγρότης ή δεν είσαι. Plain and simple. Oπως γράφω αλλού, εμείς οι Ελληνες είμαστε πρώτοι μετά τους Εβραίους στην ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. Δεν μπορείτε να φαντασθείτε με ΤΙ ευκολία οι «ΓΥΠΕΣ» γίνονται αθώες περιστερές.

  320. All you need to do is call their bluff. Για την ακρίβεια είναι αθώα ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ

  321. Για να αντιληφθούμε την καταστροφική πολιτική του σκληρού ευρώ και της ασφυξίας, που έχει φέρει αυτή η πολιτική στην ευρωπαίκή οικονομία, ας δούμε τα νέα στοιχεία της CIA για τις οικονομικές εξελίξεις κατά το 2009 στις αναπτυγμένες γραφειοκρατικές καπιταλιστικές χώρες της Δύσης :

    ΕΛΛΑΔΑ :

    2008 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
    ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 97,4%.

    2009

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,5%
    ΑΕΠ : 339,2 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 108,7 δισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 145,2 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 32,06%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,81%.
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 108,1%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html

    ΓΕΡΜΑΝΙΑ :

    2008:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.
    ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%

    2009:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.200 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
    ΑΕΠ : 2,812 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,398 τρισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 1,540 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 49,71%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,76%.
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 77,2%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html

    ΓΑΛΛΙΑ :

    2008 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.300 $.
    ΑΕΠ : 2,133 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,407 τρισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 1,506 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 65,82%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,1%.

    2009:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.800 $.
    ΑΕΠ : 2,113 τρισ. $
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,1%
    ΕΣΟΔΑ : 1,227 τρισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 1,245 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,07%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 68,39%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 79,7%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html

    ΒΡΕΤΑΝΙΑ :

    2008:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.100 $.
    ΑΕΠ : 2,236 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,056 τρισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 1,204 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,04%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 53,85%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 51,8%.

    2009:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.400 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%
    ΑΕΠ : 2,165 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 819,9 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 1,132 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 37,87%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 52,29%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,5%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html

    ΣΟΥΗΔΙΑ :

    2008:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 38.200 $.
    ΑΕΠ : 345,1 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 259,9 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 248,1 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 75,31%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 71,89%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 36,7%.

    2009:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,6%
    ΑΕΠ : 333,2 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 196,9 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 211,4 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,09%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 63,44%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 43,2%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sw.html

    ΟΛΛΑΝΔΙΑ :

    2008:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 40.500 $.
    ΑΕΠ : 673,5 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 405,9 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 397,3 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,27%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,99%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 58,2%

    2009 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%
    ΑΕΠ : 652,3 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 335,4 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 372,5 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 51,42%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 57,11%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 62,3%

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html

    ΔANΙΑ :

    2008 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.200 $.
    ΑΕΠ : 204,1 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 188,6 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 176,3 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 35,5%

    2009 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.200 $.
    ΑΕΠ : 199,1 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 162,1δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 170,7 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 38,1%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/da.html

    ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

    2008:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 45.500 $.
    ΑΕΠ : 189 δισ.
    ΕΣΟΔΑ : 92,57 δισ.
    ΕΞΟΔΑ : 109,9 δισ.
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 48,98%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,15%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 44,2%

    2009:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 42.200 $
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -7,3%
    ΑΕΠ : 177,3 δισ.
    ΕΣΟΔΑ : 74,82 δισ.
    ΕΞΟΔΑ : 104,6 δισ.
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,20%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,00%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 63,7%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ei.html

    ΙΤΑΛΙΑ:

    2008 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 31.400 $.
    ΑΕΠ : 1,827 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,066 τρισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 1,132 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,34%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 61,96%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 105,8%

    2009 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 30.200 $
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
    ΑΕΠ : 1,756 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 960,1 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 1,068 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,67%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,82%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 115,2%

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/it.html

    ΙΣΠΑΝΙΑ:

    2008 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.600 $.
    ΑΕΠ : 1,402 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 598,1 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 659,1 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,66%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,01%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 40,7%

    2009:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.700 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,7%
    ΑΕΠ : 1,367 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 489,2 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 640,3 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 35,79%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 46,84%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 59,5%

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sp.html

    ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:

    2008:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 22.200 $.
    ΑΕΠ : 237,3 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 105,5 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 111,9 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 44,45%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,16%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 66,4%

    2009:

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 21.700 $
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,3%
    ΑΕΠ : 232,2 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 91,89 δισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 106,8 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 40,43%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 45,99%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 75,2%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/po.html

    ΗΠΑ:

    2008 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 47.500 $.
    ΑΕΠ : 14,440 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 2,524 τρισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 2,978 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 17,48%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 20,62%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 34,6%

    2009 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 46.400 $
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,4%
    ΑΕΠ : 14,250 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,914 τρισ. $
    ΕΞΟΔΑ : 3,615 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 13,43%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 25,37%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 39,7%.

    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html

    Με λίγα λόγια : Οι «λεβέντες» των χρηματοπιστωτικών αγορών τα έκαναν ρόϊδο. όμως, αξίζει να γίνουν κάποιες πρώτες παρατηρήσεις :

    Οι Η.Π.Α. τα κατάφεραν πολύ καλύτερα από όλους τους Ευρωπαίους (εντός και εκτός ευρώ), με το μαλακό δολλάριο και την αστείρευτη κρατική υποστήριξη της οικονομίας τους.

    Μάλιστα το τελευταίο τρίμηνο του 2009 την απογείωσαν στο 5,7%, ενώ οι εγκλωβισμένοι στην μονεταριστική πολιτική της τραπεζοπιστωτικής γραφειοκρατικής ελίτ Ευρωπαίοι, ασθμίνουν και βρίσκονται πολύ πίσω μέσα στο σκοτεινό βάθος του αντιαναπτυξιακού υφεσιακού τούνελ, που τους έχει εμπλέξει η ατταβιστική και κοντόφθαλμα συμφεροντολογική πολιτική του σκληρού ευρώ.

    Και να πούμε και την αλήθεια, η χώρα μας δεν είναι και η χειρότερη στις επιδόσεις. Και οι πλείστοι των λοιπών Ευρωπαίοι την ακολουθούν κατά πόδας (ακόμα και στο χρέος). Τώρα, βέβαια, μετά την ποδηγέτηση του ΓΑΠ στο μονεταριστικό άρμα των γραφειοκρατών της ΕΚΤ και της γερμανικής ελίτ, η χώρα βαδίζει στα βήματα των λοιπων χωρών της ευρωζώνης. Δηλαδή πηγαίνει, κατ’ ευθείαν, στον γκρεμό, με την καλπάζουσα επιτάχυνση της ύφεσης, η οποία θα γκρεμίσει τα ελληνικά μακροοικονομικά μεγέθη. (Και φυσικά η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ είναι στο 2,5% και όχι αυτή που αναληθώς ανακοίνωσε ο ΓΑΠ, όπως και όλα τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας. Προφανώς, η CIA έχει και άλλες πηγές για την Ελλάδα, πέρα από αυτές της αναξιόπιστης ΕΣΥΕ. Και βέβαια το -0,3% της πτώσης του ΑΕΠ, που προέβλεψε ο ΓΑΠ, για το 2010 είναι όνειρο θερινής νυκτός. Η πτώση του ΑΕΠ εφέτος θα είναι πολύ, μα πολύ, μεγαλύτερη).

    Η αγαπητή παρέα των συνομιλητών, ας δει τα προσκομιζόμενα στοιχεία, που καταρρίπτουν πολλούς μύθους, που καλλιεργούνται από τις χρηματοπιστωτικές ελίτ και την Κομισσιόν, οι οποίες οδηγούν την ευρωπαϊκή οικονομία (και την ελληνική) σε μια μακροχρόνια ύφεση, η οποία εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε κρίση, αν η ιστορία με το σκληρό ευρώ και την επιγενόμενη χρηματοδοτική ασφυξία των ευρωπαϊκών οικονομιών συνεχιστεί για της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των ευρωτραπεζιτών.

    Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, είναι η – όσο το δυνατόν γρηγορότερα – αλλαγή της ευρωπαίκής οικονομικής πολιτικής και η άρση της χρηματοδοτικής ασφυξίας της ευρωπαίκής οικονομίας, κατά τα αμερικανικά πρότυπα των Μπους (στην ύστερη πολιτική του πρώην προέδρου των Η.Π.Α., που κατάφερε μετα πακέτα Πώλσον να σώσει την αμερικανική οικονομία από την παταγώδη κατάρρευση) και Ομπάμα.

    Θα ακολουθήσει συνέχεια, αφού μελετήσω περισσότερο τα στοιχεία που μόλις πριν από λίγη ώρα είδα…

  322. «άρση της χρηματοδοτικής ασφυξίας της ευρωπαίκής οικονομίας»

    Ως γνωστόν, τα επιτόκια στην ευρωζώνη είναι ιστορικώς χαμηλά χωρίς περιθώρια μείωσης…

    Και αν οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν ρευστό να δανείσουν τι γίνεται? Η ΕΚΤ τυπώνει περισσότερο χρήμα που θα αυξήσει τον πληθωρισμό και πάλι θα αποτρέψει την ανάπτυξη? Δανειζόμαστε από την Ασία? Τι ακριβώς σημαίνει για σας «άρση της ασφυξίας»? Παρακαλώ, διευκρινίστε. Οι αντιθέσεις του καπιταλισμού δεν επιλύονται και οι κρίσεις του δεν αποφεύγονται με αυξομειώσεις της προσφοράς χρήματος, όπως η ιστορία απέδειξε.

  323. Οπως τόθεσε ο γράφων προ εβδομάδος ΚΑΙ η Wall Street Journal προ διημέρου, στην Ελλάδα πρέπει να υπάρξει ένας ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ και συγκεκριμένα μείωση ΤΙΜΩΝ και ΜΙΣΘΩΝ της τάξης του, κατ’ εμέ >30%, κατά την WSJ 20-30%.
    ΔΕΝ θα επιτραπεί ούτε στα ζάπλουτα θρασύδειλα μαγκάκια των Εθνικών οδών, ούτε στην ΑΔΕΔΥ ή ΓΣΕΕ, μήτε στις Συμμορίες ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ και ΚΚΕ να πληθωρίζουν anymore το ισχυρότερο νόμισμα.

    After adjustment for productivity, and after taxes, salaries and wages in Greece are twice as high as anywhere in Western Society.

    O ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΕΦΟΡΙΑΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ, αφού πληρώσει φόρους, έχει στο χέρι ΜΟΛΙΣ 70% αυτών του Ελληνα ομολόγου του. Εάν δε διορθώσουμε vis-a-vis στην παραγωγικότητα, ο Αμερικανός λαμβάνει μόλις 25-30% αυτών που παίρνει ο Ελληνας ομόλογός του !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑΝΔΡΕΑ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  324. Όπως καταλαβαίνεις, φίλε rebel, το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν είναι ο πληθωρισμός. Είναι ο έντονος αντιπληθωρισμός και τα στοιχεία της CIA είναι, κυριολεκτικά, αφοπλιστικά, ως προς αυτό.

    Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον κίνδυνο του … πληθωρισμού (που δεν υπάρχει), ως επιχείρημα και ως φόβο της ελίτ της χρηματοπιστωτικής κοινότητας. Για να εκτίθεται, όταν τον προβάλει.

    Το ευρώ, ως αβαθές νόμισμα, έχει πολλά χουνέρια να πάθει στο προσεχές χρονικό διάστημα. Είναι μια παραλυτικά άρρωστη νομισματική μονάδα, διότι δεν έχει το απλούστατο, που έχει το δολλάριο : Δεν στηρίζεται σε μια ουσιαστική πολιτική και οικονομική ενότητα, σε ένα ενιαίο κράτος και σε μια ομοιογενή κοινωνία.

    Αυτό βλέπουν οι «κερδοσκόποι» και θα του επιτεθούν αμείλικτα ακόμα περισσότερο και καλά κάνουν, ακριβώς επειδή βλέπουν την χαώδη ανομοιομορφία των κοινωνιών και των οικονομιών, στις οποίες το ευρώ στηρίζεται, καθιστάμενο ένας «γίγαντας» με πήλινα πόδια.

    Το ευρώ αποτελεί, πρακτικά, μια νομισματική ενότητα, που στηρίζεται στον αέρα, δηλαδή στο πουθενά και έχει να πάθει «των παθών του τον τάραχο», από τις αρπακτικές γραφειοκρατικές ελίτ του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

    Μόνη λύση είναι ο μετασχηματισμός της Ε.Ε. σε πραγματική πολιτική ενότητα, με ενιαίο κέντρο πολιτικοοικονομικών αποφάσεων, στο οποίο να υπάγεται η Ε.Κ.Τ., η οποία πρέπει να καταστεί μια ουσιαστική Κεντρική Τράπεζα, με όλες τις σχετικές αρμοδιότητες και με πλήρη κάλυψη των κρατών της Ένωσης (αρχικά της Ευρωζώνης), ακριβώς, όπως το FED, το οποίο υπαγόμενο στην κεντρική κυβέρνηση των Η.Π.Α. καλύπτει, πλήρως όλες τις Πολιτείες της χώρας.

    Όσο δεν γίνεται αυτό το ευρώ θα παραπαίει, πιεζόμενο από τις αρπακτικές διαθέσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες θα κάνουν παιχνίδι με αυτήν την αδυναμία του αβαθούς ευρώ (και όλα τα άλλα, που αφορούν την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία – και αύριο την Ιταλία -, είναι εκδηλώσεις αυτών των ουσιωδώς χασματικών διαρθρωτικών αδυναμιών του ευρώ).

    Και φυσικά πρέπει να κόψει νόμισμα η ΕΚΤ. Και σε αυτό ποντάρουν οι γραφειοκρατικές αγορές. Και με δεδομένο ότι οι Γερμανοί, ο Τρισέ και η παρέα τους, θα υποχρεωθούν να το πράξουν αυτό – αργά ή γρήγορα -, εγκαταλείποντας την πολιτική του σκληρού ευρώ, καλό είναι να το πράξουν γρήγορα, σχεδιασμένα και οργανωμένα, για να βγει από την βαθιά, πλέον ,ύφεση η ευρωπαϊκή οικονομία.

    Και φυσικά η άφθονη κοπή νομίσματος δεν είναι αρκετή. Το χρήμα αυτό θα πρέπει και να μπει στην κυκλοφορία και να δαπανηθεί. Αυτό, με δεδομένο το βαρύτατο κλίμα στην ευρωπαϊκή οικονομία, πρέπει να γίνει, με εργαλείο την κλασσική κεύνσιανή δημοσιονομική πολιτική (»όπως Αμερική», που έλεγε και στις διαφημίσεις της δεκαετίας του 1970 η Υβέτ Τζάρβις).

    Αυτά τα ολίγα, προς το παρόν. Περισσότερα, στην συνέχεια, μετά την μελέτη (ή καλύτερα στην διάρκεια της μελέτης) των νεώτερων στοιχείων της CIA., τα οποία δείχνουν το τεράστιο μέγεθος των απίστευτων ηλιθιοτήτων της πολιτικής και τραπεζοπιστωτικής ελίτ του αναπτυγμένου δυτικού κόσμου, οι οποίες μένουν ατιμώρητες, λόγω της παντελούς έλλειψης επαναστατικού και μεταρρυθμιστικού υποκειμένου.

    Πάντα φιλικά…

  325. Eίπαμε αλλά ας το ξαναπούμε προς εμπέδωση: ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ των Ελλαδιτών είναι ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ (pre-requisite*) της οιασδήποτε ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ της Ελλάδος

    *Οπως λένε στας Αμερικάς, «Νο pay, no play; NO money, no honey». Θα «πληρώσουν» λοιπόν οι Ελλαδίτες in kind (εις είδος), δηλαδή με ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ στα ΕΙΩΘΟΤΑ της ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, τα οποία ΔΕΝ θάπρεπε να τους είναι ξένα αφού ΑΠΟΡΡΕΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ από τις ΑΡΧΕΣ του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ και του ΠΛΑΤΩΝΑ.

    Είπατε «Η Ελλάδα στους Ελληνες» κύριε Πορνανδρέου, Μαστροπέ του Εθνους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Μα αυτό λέμε και μεις: ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ των ΕΛΛΑΔΙΤΩΝ στις ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ των ΑΡΧΑΙΩΝ ΗΜΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ, τις οποίες σέβεται η ΔΥΣΗ ως κόρην οφθαλμού και αγνοεί/περιφρονεί η Ελλάδα. ΟΥΔΕΝ άλλο ζητούμε παρά τον ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ των ΕΛΛΑΔΙΤΩΝ, οι οποίοι, προς το παρόν, δεν είναι τίποτ’ άλλο από ΠΕΙΡΑΤΕΣ, ΣΑΡΑΚΗΝΟΙ, ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ, ΒΛΑΧΟΙ, ΑΡΒΑΝΙΤΟΒΛΑΧΟΙ, ΡΩΣΟΠΟΝΤΙΟΙ και ουκ έστιν τέλος

  326. Ουδέν κακό με όλες αυτές τις προελεύσεις. ΑΠΕΝΑΝΤΙΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! και τόχουμε ξαναπεί.
    ΔΕΝ απαιτείται νάσαι «εθνοτικά» Ελληνας, ΜΗΔΕ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ για νάχεις ιθαγένεια.
    Μάς λέγει ο Ισοκράτης ότι Ελληνας είναι όποιος συμμετέχει, δηλαδή συμμερίζεται, ΑΡΑ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ τις ΑΞΙΕΣ μας.
    Μπορούμε, λοιπόν, να εφαρμόσουμε το dictum του Ισοκράτη a l’ envers και να (δια)δηλώσουμε ανοικτά, φωναχτά και εκκωφαντικά
    «Ο ΑΛΗΤΟΠΑΣΟΚΟΣ, Ο ΚΟΥΚΟΥΕΣ, Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΙΤΗΣ ή Ο ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝ»

    ΠΡΩΤΑ, λοιπόν, θα γίνουν οι λαλιώται (Αρβανίτες κατά Σπυρίδωνα Τρικούπην) ΕΛΛΗΝΕΣ και μετά θα ακολουθήσει «ο Keynes», η ΑΝΑΠΤΥΞΗ και ούτω καθ’ εξής. No more Marshall plans for the UNFIT.

  327. Και φυσικά πρέπει να κόψει νόμισμα η ΕΚΤ. Και σε αυτό ποντάρουν οι γραφειοκρατικές αγορές.

    Άρα, να υποθέσω ως λύση των δημοσιονομικών προβλημάτων της Ελλάδας προτείνετει το πληθωριστικό τύπωμα ευρώ από την ΕΚΤ ώστε να χρηματοδοτηθούν τα ελλείμματα και το χρέος της ή μάλλον να διασωθεί η περιφερειακή οικονομία της? Βέβαια, οι κυρίαρχες οικονομίες της Ευρώπης δεν έχουν κανένα λόγο, ούτε υποχρέωση, να συρθούν πίσω από μια τέτοια τακτική, αλλά θα διαφυλάξουν τα συμφέροντα των εθνικών τους κεφαλαίων. Ας μην ξεχνάμε ότι στον καπιταλισμό, ο πληθωρισμός αποθαρρύνει τις επενδύσεις και την ανάπτυξη στον ίδιο βαθμό με μια αυστηρή νομισματική πολιτική υψηλών επιτοκίων.

  328. δυστυχώς , η ενδοξος δεκαετία του 80 ( αν μη τι άλλο ) δίδαξε τίποτα σε ορισμένους

    http://www.lewrockwell.com/anderson/anderson277.html

  329. Η εκτύπωση νομίσματος από την ΕΚΤ δεν αφορά τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Αυτά είναι τα ολιγότερα και ουσιαστικά ασήμαντα, για την ευρωζώνη.

    Η εκτύπωση άφθονου ευρώ από την ΕΚΤ αφορά, δευτερευόντως, τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ευρωζώνης και πρωτίστως τα οικονομικά προβλήματα των χωρών της Ευρώπης, τα οποία έχουν να κάνουν με την συρρίκνωση των μακροοικονομκών τους μεγεθών (ΑΕΠ, απασχόληση, συναθροιστική ζήτηση, ολική κατανάλωτική και επενδυτική δαπάνη κλπ).

    Ο παραπάνω πίνακας, που παρέθεσα σε προηγούμενο σχόλιό μου – και μπορείτε να τον δείτε βελτιωμένο και διορθωμένο στο μπλογκ μου με τίτλο θέματος : «2008 – 2009 : Η αριθμητική της βαθιάς ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας (προϊόν της βλακώδους και συμφεροντολογικής πολιτικής της ελίτ των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/02/2008-2009.html – και αφορά τις γενικές εξελίξεις των μακροοικονομικών μεγεθών των κυριότερων χωρών της αναπτυγμένης Δύσης που προέρχεται από τα στοιχεία της CIA είναι αριθμητικά σαφής, συγκεκριμένος, παραστατικός και αποστομωτικός. Ειδικά, δε, για την ευρωζώνη, είναι αποκαρδιωτικός. Να μου θυμηθείτε ότι, κάποια στιγμή, οι αδηφάγες γραφειοκρατικές αγορές θα κτυπήσουν και την Γερμανία, που επίσης τα πάει χάλια και η διακυβέρνηση των Μέρκελ, Σόϊμπλε, κεντροτραπεζιτών κλπ αποτελεί σίγουρη εγγύηση, για την συνέχιση και την εμβάθυνση αυτής της κατάστασης.

    Οι «λεβέντες» της πολιτικής και τραπεζοπιστωτικής γραφειοκρατικής ελίτ των δυτικών χωρών τα έχουν κάνει μαντάρα. Αυτή είναι η αλήθεια των αμείλικτων αριθμών από την οποίαν φυγείν αδύνατον, αγαπητέ rebel. Γι’ αυτό άστους να κλαίνε για τον …πληθωρισμό.

    Κατά τα άλλα μπορεί η ελίτ της χρηματοπιστωτικής κοινότητας – εν μέσω συνθηκών έντονου αντιπληθωρισμού – να ομιλεί για τον φόβο του …. πληθωρισμού. Είναι πραγματικά διασκεδαστικό, αν και είναι και οδυνηρό για εκείνους τους πολλούς οι οποίοι υφίστανται τις επιπτώσεις του αντιπληθωρισμού.

    Η παγκόσμια οικονομία δεν πάσχει από πληθωριστική νομισματική πολιτική. Πάσχει από έντονο αντιπληθωρισμό και από την αποδιάρθρωση των εθνικών και των ομοσπονδιακών δημοσιονομικών πολιτικών (και αυτή η αποδιάρθρωση είναι σαφής στα στοιχεία του πίνακα της CIA, όπως, επίσης, είναι σαφέστατα και τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της αποδιάρθρωσης), οι οποίες, πρέπει να αναταχθούν και πέρα από την μαζική ενίσχυσή τους, μέσα σε συνθήκες μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, πρέπει να λάβουν μια διεθνοποιημένη διάσταση.

    Οι «λεβέντες» του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρωζώνης προσπαθούν να αποφύγουν το πικρό ποτήριον της αξιακής αποσάρθρωσης του «ευρώ τους». Δεν θα την αποφύγουν. Θα το πιούν, γουλιά – γουλιά και θα είναι πολύ πικρό, μα πάρα πολύ πικρό. Και τελικά, αργά ή γρήγορα (το προτιμώ αργά και βασανιστικά), θα υποχρεωθούν, μέσα σε συνθήκες πανικού και άκρατης πίεσης, εξ αιτίας των σκληρών πραγματικοτήτων -που τώρα τις αγνοούν και τις οποίες αυτή τους η καθυστέρηση θα τις έχει κάνει πιεστικότατες – να προβούν στην «ανόσια» πράξη της εκτύπωσης «πληθωριστικού» ευρώ.

    Και δεν θα το κάνουν για να σώσουν την Ελλάδα. Θα το κάνουν because they’ ll have to save their own skin.

    Τόσο απλά…

    (Ούτε και η απλή έκδοση ευρωομολόγου θα σώσει αυτήν την νομισματική κουρελού, που αποκαλείται ευρώ. Θα κάνουν στην πορεία – αρκετά αργότερα είναι η αλήθεια – ένα ακόμα μεγαλύτερο «ανοσιούργημα», που θα καταστήσει άχρηστο το ευρωομόλογο : Θα δεχθούν, άνευ εμφανών διαμαρτυριών, τα κρατικά ομόλογα των χωρώ της ευρωζώνης, ως άμεσα και άνευ αντιλογίας αποδεκτά μέσα πληρωμών στην ΕΚΤ και την ευρωζώνη, βαπτίζοντάς τα ως ευρωομόλογα. Τότε να δεις, αγαπητέ rebel, το τι πάρτυ έχει να γίνει στην ευρωζώνη και το τι κλάμα έχουν να ρίξουν οι τραπεζίτες και η παρέα τους).

    Και όλα αυτά γιατί; Διότι, απλούστατα, το ευρώ δεν στηρίζεται – αυτό το έλεγα, θυμάμαι και κυριολεκτικά με πιάνουν τα γέλια τώρα που το θυμάμαι, το 2001 – 2002 και αισθανόμουν ότι απευθυνόμουν σε … Κινέζους, διότι δεν εύρισκα καμμία ανταπόκριση, αφού ο κ. καθηγητής, η πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου και τα παπαγαλάκια τους, δίκην παπατζήδων της οδού Πειραιώς, είχαν κάνει μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου και στο εγγράμματο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού – σε μια ενιαία κρατική οντότητα (»όπως Αμερική», για να ξαναθυμηθούμε την γλυκειά – τότε την δεκαετία του ‘70 και όχι τώρα – Υβέτ). Στις εποχές των παχειών αγελάδων αυτό μπορούσε να κουκουλωθεί, γι’ αυτό και δέχτηκαν τον Σημίτη στο ευρώ. Τώρα, στην εποχή της ύφεσης, «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και οι χαώδεις αδυναμίες του ευρώ, αυτού του νομίσματος – φάντασμα, πασίδηλες και πασιφανείς.

    Θα επανέλθω, όταν τελειώσω την, ομολογουμένως, διασκεδαστική – για μένα – μελέτη των στοιχείων της CIA, που είναι όντως αποκαλυπτικά και πραγματικός θησαυρός, ως επιτομή των μακροοικονομικών εξελίξεων στην υδρόγειο….

    Πάντα φιλικά…

  330. Αλλοίμονο, ο Τ.Αναστασόπουλος έχει ΑΠΟΛΥΤΟ δίκηο.
    - Η σοσιαλιστίζουσα Κεντρική Κυβέρνησις (των Βρυξελλών κλπ πόλεων), μάλλον κάπου χάνει….
    - Εύχομαι, η τελειομανία των Γερμανών και το pourqoi των Γάλλων , να ΜΗΝ επαναλάβουν την Ιστορία….

  331. @ rebel re: #327

    Σταθμισμένο. Δέκα, άριστα.

  332. To ότι η Ελλάδα ΑΠΕΤΥΧΕ να ανακρούσει πρύμναν από τον ΠΟΡΝΑΝΔΡΕΪΚΟ προσανατολισμό της ΔΕΝ ΑΙΡΕΙ το γεγονός ότι το ευρώ έφερε επανάσταση (επί τα βελτίω).

    Βέβαια, ο κ. ΣΗΜΙΤΗΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ και ΟΦΕΙΛΕ να κάνει «επανάσταση» το 2000. ΔΕΝ την έκανε ΚΑΙ αυτό είναι ΜΕΓΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ και ΕΥΘΥΝΗ του κυρίου Σημίτη

    Συμφωνώ πως δεν μπορείς να βάζεις την Δυημητρούλαν Παπανδρέου στο Buckingham αν δεν της διδάξεις savoir se comporter ή ΕΣΤΩ την προετοιμάσεις σιγά-σιγά. Οπόταν, μπήκε η «κακομοίρα» στο grand ballroom και έτρεξε και φίλησε την Ελισάβετ σταυρωτά – μεταφορικά μιλώ να εξηγούμεθα

  333. Μην ανησυχείς αγαπητέ Κωνσταντίνε μου.

    Δεν είναι μόνον η … Δημητρούλα.

    Υπομονή. Έρχεται, οσονούπω και η ώρα της …. Αγγελικούλας!

    (Ναι, καλά κατάλαβες, της Μέρκελ).

    Μετά την Ελλάδα, οι «κερδοσκόποι» θα πάνε για τα μεγάλα ψάρια, δηλαδή για τα σκυλόψαρα.

    Περί της Γερμανίας (του ανεκδιήγητου Σόϊμπλε) ο λόγος….

  334. Και κάτι ακόμα για την ναυρχίδα των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών. Την εφημερίδα που «θεοποίησε» τον γνωστό και μη εξαιρετέο Άλαν Γκρήνσπαν και τον κατέστησε γκουρού των διεθνών γραφειοκρατικών τραπεζοπιστωτικών αγορών, παίζοντας τον ρόλο του σοβαροφανούς «κράχτη» στο παιχνίδι των διεθνών παπατζήδων τις προηγούμενες δύο δεκαετίες (και κυρίως την τελευταία) πριν την έλευση της διεθνούς ύφεσης τον Σεπτέμβριο του 2008:

    Περί της «Wall Street Journal» ο λόγος – σε άρθρο της οποίας (για την Ελλάδα) ο αγαπητός Κώστας έκανε αναφορά .

    Είναι πραγματικά … ιστορικά κειμήλια τα άρθρα των οικονομολόγων (;) της, πριν την έλευση της παρούσας ύφεσης τον Σεπτέμβριο του 2008.

    Όταν έχω κακή διάθεση, φροντίζω να τα διαβάζω, προκειμένου να δω και την αστεία όψη της ζωής και να ευθυμήσω, έχοντας υπόψη μου ότι αυτοί οι άνθρωποι έγραφαν, όσα έγραφαν, για τις «ανίκητες αγορές» και το «ξεπέρασμα των οικονομικών της ύφεσης» (καθώς και άλλα φαιδρά και απίθανα – δήθεν – «ευφυολογήματα»), μιλώντας σοβαρά ή σοβαροφανώς – άλλοι, μεν, σοβαρά διότι πίστευαν αυτά που έγραφαν και άλλοι, δε, σοβαροφανώς, διότι εκτελούσαν διατεταγμένη υπηρεσία των αφεντικών τους, στα οποία μίσθωναν τις γραφίδες τους, προκειμένου να πλανέψουν τους αφελείς επενδυτές και αποταμιευτές να στραφούν στις δραστηριότητες – φούσκες που τα εν λόγω αφεντικά πυροδοτούσαν και οι μισθωμένοι αρθρογράφοι συντηρούσαν, ως «κράχτες», με την εξεύρεση άφθονης αφελούς πελατείας, για τις «ευαγείς» και «αξιοσέβαστες» δραστηριότητες των αφεντικών τους…

    Νάναι καλά όλοι αυτοί (και το δημοσιογραφικό τους όργανο, που δεν είναι, βέβαια, το μόνο), για την ευθυμία, που, ενίοτε, μου χαρίζουν, διότι – εδώ που τα λέμε – η ζωή είναι σκληρή ( η ύφεση την έχει κάνει ακόμα σκληρότερη) και είναι πάντοτε, σε τέτοιες εποχές και σε αυτές τις δύσκολες περιστάσεις, απαραίτητη μια κάποια πηγή ευθυμίας, έστω και αν την προσφέρει μια άφθονη αρθρογραφία, σαν αυτήν της εφημερίδας «Wall Street Journal», η οποία – είναι η αλήθεια – συνεχίζει τα ευθυμογραφήματά της και μετά την έλευση της ύφεσης, που κατέδειξε ότι και στο δικό της «σοβαρό» δημοσιογραφικό επίπεδο, «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

    Ευτυχώς, τώρα, μετά την παταγώδη έλευση της οδυνηρής υφεσιακής εμπειρίας, ολοένα και λιγότεροι είναι πρόθυμοι να εξαπατηθούν και η WSJ έχει προβλήματα, ως προς την αξιοπιστία της.

    Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε, in long term. Οι καιροί έχουν γυρίσματα. Και αυτά τα γυρίσματα λειτουργούν υπέρ των «θεσμών», που μπορεί, in short term, να επηρεάζονται, αλλά στο βάθος του χρόνου καταφέρνουν να ξεπερνούν τα όποια προβλήματα αξιοπιστίας αντιμετωπίζουν.

    Και η «Wall Street Journal» είναι «θεσμός». Θα το ξεπεράσει και αυτό, όπως τόσα άλλα…

    (Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι εγώ – όπως και κάποιοι άλλοι, που θυμούνται – δεν θα ευθυμώ με τις απίθανες … πατάτες των γραφομένων των οικονομολόγων της).

    Όμως, η WSJ μπορεί, άνετα, να ζήσει και με έναν τέτοιο χλευασμό από κάποιους «περίεργους», σαν και μένα. Και φυσικά, μπορεί να (και θα) τον ξεπεράσει, όπως το έχει ξανακαταφέρει, κατά την διάρκεια του μακρού βίου της.

    Έχει και θα βρει, στην πορεία του χρόνου, άφθονους νέους πελάτες, πρόθυμους να την πιστέψουν, ως «πηγή της αυθεντικής αλήθειας».

    Γιατί η κοινωνία, αενάως, τροφοδοτεί τα μέλη της, με μια «λογική» νεοϊεχωβαδικού προτεσταντισμού, που παράγει τέτοιους πελάτες για τους «θεσμούς» σαν την WSJ.

    Όπότε, ουδέν πρόβλημα, για τον συγκεκριμένο «θεσμό»…

  335. Eίπαμε και ας το ξαναπούμε, η Ελλάδα πρέπει να περάσει ΠΡΩΤΑ από purgatoire, purgatorium, purgatory. Πρέπει να απαλλαγούμε από τους λαλιώτας, όχι ρίχνοντάς τους στην θάλασσα, ούτε εξορίζοντάς τους, ΑΛΛΑ

    ΕΞΕΛΛΗΝΙΖΟΝΤΑΣ τους.

    Πρέπει τα 10 εκατομμύρια λαλιωτών και βαρβάρων απατεώνων που κατοικούν (σ)την πατρίδα μου να μεταμορφωθούν, ΟΧΙ οβιδιακώς, ΑΛΛΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙ σε ΕΛΛΗΝΕΣ.

  336. Καλά με τους εν Ελλάδι λαλαίους Κώστα μου. Θα βρούμε έναν τρόπο να τους φέρουμε βόλτα.

    Με τους, εξ Εσπερίας, λαλαίους τι θα κάνουμε;

    Και κυρίως, τι θα κάνουμε με τους εκ Γερμανίας λαλαίους, που φέρουν ονόματα, όπως Αγγελική, Βόλφγκανγκ κλπ;

    Αυτούς, που ζήλωσαν τις επιδόσεις των νεοελλήνων, πως θα τους φέρουμε βόλτα;

    (Για τους «λεβέντες» της Wall Street Journal, ήδη, έχω μιλήσει…)

  337. Καλά με τους εν Ελλάδι λαλαίους Κώστα μου. Θα βρούμε έναν τρόπο να τους φέρουμε βόλτα.

    O Σπυρίδων Τρικούπης τους αποκαλεί λαλιώτας ΚΑΙ αυτή είναι η ορθή λέξη. Λαλαίος είναι αυτός που γεννήθηκε ή κατοικεί στο χωριό Λάλα.
    Δυστυχώς, επειδή δεν υπάρχει πολιτική βούληση, ΔΕΝ υπάρχει τρόπος (δια της ΠΕΙΘΟΥΣ εννοώ) να τους φέρουμε βόλτα παρεκτός μέσα από crisis management. Βέβαια, υπάρχει και η λύση της Δικτατορίας αλλά τέτοια πράγματα δεν έχουν θέση στην Δύση.

    Αυτούς, που ζήλωσαν τις επιδόσεις των νεοελλήνων

    Είπατε επιδόσεις;;;;;;;;;;;;; Είναι επίδοση η απάτη, η διαφθορά, η πορνεία, η δωσιλογία, η τυραννία, ο φασισμός, η κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δημαγωγία, η οχλοκρατία;;;;;;;;;;;;;;
    Αν είναι, τότε, συμφωνώ, διότι σ’ όλα αυτά είμαστε champions παγκοσμίου βεληνεκούς!!!

  338. ΕΛΛΑΔΑ 2009 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,5%
    ΑΕΠ : 339,2 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 108,7 δισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 145,2 δισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 32,06%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,81%.
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ : 10,76%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 108,1%.

    ΓΕΡΜΑΝΙΑ 2009 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.200 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
    ΑΕΠ : 2,812 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,398 τρισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 1,540 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 49,71%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,76%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ : 5,04%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 77,2%

    Για αυτές τις επιδόσεις ομιλώ Κώστα μου. Όπως βλέπεις, οι Γερμανοί δεν είναι μακρυά των νεοελλήνων. Και ας φωνάζουν, για τις ελληνικές «δημοσιονομικές ανισορροπίες».

    Και αυτοί δεν πάνε καθόλου πίσω. Άσε που οι φωνές τους είναι εντελώς υποκριτικές και στενά συμφεροντολογικές, διότι από το πάρτυ που ξεκίνησε με την θέσπιση του Ευρώ είναι οι Γερμανοί που πλήρως επωφελήθηκαν, αφού όλα τα ελλειμματικά εμπορικά ισοζύγια των χωρών της ευρωζώνης χρηματοδότησαν τα δικά τους πλεονάσματα (γι’ αυτό και πρωταγωνίστησαν στην θέσπιση του ευρώ και γι΄ αυτό έβαλαν και τους «10″ στην Ε.Ε. την 1/5/2004).

    Όλα αυτά ήσαν καλώς καμωμένα την περίοδο των παχειών αγελάδων, αφού και η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ είχε πιστέψει στην θεωρητική φούσκα της «αειφόρου ανάπτυξης», που καλλιεργούσαν οι γραφίδες της «Wall Street Journal» και φυσικά δεν περίμενε ότι τα οικονομικά της ύφεσης θα επανέρχονταν στην επικαιρότητα.

    Τώρα, που ήλθε η εποχή των ισχνών αγελάδων οι Γερμανοί κάνουν το κορόϊδο και δυσφορούν στην αναδιανομή των κερδών τους, μέσα στην ευρωζώνη. Είναι, αρκούντως, διασκεδαστικοί, διότι δεν θα αποφύγουν αυτό που μάχονται. Και δεν θα το αποφύγουν διότι στις εποχές της ύφεσης δεν υπάρχει δυνατότητα να κουκουλωθούν οι αδυναμίες του κατασκευάσματός τους (δηλαδή του ευρώ).

    Οπότε, δύο λύσεις έχουν :

    Ή θα το καταργήσουν και όλη η ευρωζώνη θα επιστρέψει στα παλιά καλά της εθνικά νομίσματα. Ή θα το θωρακίσουν, κάνοντάς το θεσμικά επαρκές, δυναμώνοντας δηλαδή την πολιτική εξουσία που το στηρίζει, ό εστί μεθερμηνευόμενον, ότι θα εμβαθύνει την πολιτική ενότητα της ευρωζώνης (από την οποία – κακά τα ψέμματα – δεν μπορεί να λείπει και δεν πρέπει να λείπει η Βρετανία, παρά την εμμονή της βρετανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ στις αυτοκρατορικές εμμονές του παρελθόντος).

    Μόνον έτσι μπορεί να σωθεί το ευρώ, του οποίου πρέπει να η αξία πρέπει να βασίζεται στην αγοραστική του δύναμη, δηλαδή σε τελική ανάλυση στην δύναμη της οικονομίας – ως ενιαίας μονάδας – της ευρωζώνης και όχι στην αδυναμία των επιμέρους οικονομιών που την απαρτίζουν.

    Αυτή είναι η δύναμη, άλλωστε του δολλαρίου. Ότι δηλαδή στηρίζεται στην ενιαία οικονομία των Η.Π.Α. και στην ενιαία κρατική υπόσταση, που στηρίζει αυτόν το τεράστιο οικονομικό χώρο και τις επιμέρους Πολιτείες του κράτους των Η.Π.Α., όπου δεν νοείται ούτε καν απειλή πτώχευσης της … Φλόριντα ή της … Χαβάης.

    Για να γίνουν, όμως, αυτά στην Ε.Ε. και στην ευρωζώνη οι Γερμανοί πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Διότι, αν δεν το βάλουν, η ευρωζώνη, απλούστατα, θα διαλυθεί και θα χάσουν το σύνολο των ωφελειών που έχουν από την ίδρυσή της. Και αυτό δεν είναι το χειρότερο.

    Το χειρότερο είναι ότι θα οδηγήσουν την Ευρώπη σε μια παρατεταμένη ύφεση, η οποία θα οδηγήσει τους «κερδοσκόπους» στην λεηλασία της ίδιας της Γερμανίας με την διεύρυνση των διαβόητων spreads και για τον δανεισμό της Γερμανίας, της οποίας το δημόσιο χρέος – αλλά και το ιδιωτικό, το οποίο υπερβαίνει τα 5 τρισ. € – είναι ουκ αρκετά μεγάλο και θα διευρυνθεί ακόμα περισσότερο.

    Δεν έχουν, λοιπόν, αγαπητέ μου Κώστα, άλλη επιλογή οι Γερμανοί λαλιώται της Αγγελικούλας και του Βόλφγκανγκ. Απλώς, αντιστέκονται στο μοιραίο, το οποίο, όμως, ούτως ή άλλως, θα επέλθει.

    Και εμείς θα είμαστε εδώ για να παρακολουθούμε τα επεισόδια της εξέλιξης του δράματος (και ελπίζω πως όχι ενός προαναγγελθέντος θανάτου).

  339. Λέμε, λοιπόν, κύριε Αναστασόπουλε ότι όσο υπάρχουν «δεκαπενταμελή» στα σχολεία και το «άσυλο» τσ πανεπιστήμια, δηλαδή τα ΕΚΤΡΟΦΕΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΩΝ, ούτε δραχμή στην Ελλάδα, ούτε ευρώ.

    ΠΡΩΤΑ ο κοινωνικός μετασχηματισμός, ο ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ του λαλιώτη, των αλητοπασόκων των σχολείων και των γηπέδων ΚΑΙ μετά βλέπουμε.

    Εδώ και τώρα. Η σύγκρουση με τον χυδαίο ληστρικό λαουτζίκο που διέλυσε την χώρα θα είναι ΜΕΤΩΠΙΚΗ.

  340. Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι «δευτερεύον» και ΑΠΟΡΡΟΙΑ του ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΧΑΟΥΣ όπως το ΕΜΠΕΔΩΣΕ στην χώρα ο ΜΑΣΤΡΟΠΟΣ και η ΣΥΜΜΟΡΙΑ – και συμφωνώ απόλυτα, μα απόλυτα με το θαυμάσιο σχετικό σχόλιο του κυρίου Μίχα.

    Στην ΙΑΤΡΙΚΗ,
    1) οι καλοί γιατροί θεραπεύουν ΑΙΤΙΑ νόσων και ΟΧΙ συμπτώματα
    2) επειδή κάθε πάσχων από συγκεκριμένη νόσο φέρει ιδιατερότητα, θεραπεύεται ο ΑΣΘΕΝΗΣ και όχι η ΝΟΣΟΣ.

    Το (2) άνω είναι innuendo γιά την οικονομική κατάσταση ΗΠΑ και Ελλάδος που έχει πολλά κοινά σημεία. ΑΛΛΑ οι δύο ΑΣΘΕΝΕΙΣ απέχουν παρασάγγας, εξ ου και ο κρατικός παρεμβατισμός ήταν σοφή θεραπεία εκεί, ενώ θάταν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ γιά την Ελλάδα.

  341. KAI όλα τα δέχθηκε ο λαουτζίκος μιά χαρά. Επικροτούν τα μέτρα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ΚΑΙ με την τεχνική της απευαισθητοποίησης (προοδευτικά αυξανόμενη έκθεση στο αλλεργιογόνο), θα περάσουν ΚΑΙ άλλες θέσεις, όπως κατάργηση 14ου και 13ου μισθού κλπ κλπ.
    Λίγο-λίγο, με δόσεις.
    ΜΙΑ ΧΑΡΑ, μιά χαρά
    Την ημέρα που ο καφές στο da Capo θα κατέβει στις 2-2.5 δραχμές, θα γνωρίζουμε ότι άρχισε ο ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ – καλό σημάδι.
    Θα μου πείτε «Τις τιμές του καφέ στο da Capo διάλεξες Χασαπογιάννη – τι με νοιάζει τι γίνεται στο Κολωνάκι» ΚΑΙ απαντώ, «Λάθος, λάθος, στο da Capo κάθεται από δω μεριά ο Ταύρος, από κει το Μοσχάτο και στο Peros το Καματερό».
    ΚΑΙ την ημέρα που θα βλέπουμε στη Πλατεία κυρίως ή μόνο περιοίκους, τότε θα γνωρίζουμε ότι είμαστε σε καλό δρόμο!!!!!! Τότε και ΜΟΝΟΝ τότε θα κάνουμε «κράτει» στις περικοπές.
    Μέχρι τότε, «θα κλάψουν μανούλαι και θα πενθήσουν τέκνα» [Βασιλειάδου].

  342. στις 2-2.5 δραχμές -> στα 2-2.5 ευρώ

  343. Διάβασα στον Τύπο Καμία απολύτως πτήση από και προς τα ελληνικά αεροδρόμια δεν θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, εξαιτίας της 24ωρης απεργίας των ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας, που συμμετέχουν στην απεργία της ΑΔΕΔΥ

    KAI δεν ξέρω γιατί αλλά θυμήθηκα εσάς κύριε Αναστασόπουλε. Εσείς θάχατε ενθαρρύνει τους λεβέντες ή στην καλύτερη περίπτωση θα τους λέγατε πόσο τους συμπονάτε για το καλό έργο τους, αλλά δεν δύνασθε να τους βοηθήσετε εν μέσω κρίσεως.
    Ο γράφων, λοιπόν, θάχε καλέσει αυτά τα «παλληκαράκια» και θα τους είχε πεί, Κυρίες και Κύριοι, διαπράξατε έγκλημα εθνικής αναξιότητoς και καθοσιώσεως χειρότερον αυτού του Λογοθετοπούλου ΚΑΙ αυτού του Ζαχαριάδη ΚΑΙ αυτού του Παπαδοπούλου ΚΑΙ αυτού του Μαστροπού Ανδρέα Παπανδρέου. Κατ’ οικονομίαν και προς εξασφάλιση της εθνικής ομοψυχίας εν μέσω πρωτόγνωρης κρίσεως, ΔΕΝ θα δικασθείτε, αλλά ΑΠΟΛΥΕΣΘΕ όλοι και ΑΝΕΥ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΣ. Good day and good luck

    Mε παρακολουθείτε κύριε Αναστασόπουλε;

  344. (343) – signed : Reagan

  345. χααααααααααααααχαχαχαχαχα. Ηταν αγράμματος, ακαλλιέργητος, λαϊκός τύπος ο RR, nonetheless άκρως αποτελεσματικός σε πολλά θέματα. Διέθετε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ, ήταν πατριώτης και ΕΝΤΙΜΟΣ.

  346. Aς κλεισει την ΕΡΤ, ΟΣΕ ,και αλλες 100 εταιρειες του δημοσιου και και διωξει ολο το αληταριο που πληρωνονται με 100.000 ε μισθο εκαστος. Ο Reagan εδιωξε 12000 ελεγκτες εναεριας κυκλοφοριας και τα δρομολογια τα αεροπορικα αμεσως απο την αλλη μερα εγενοντο κανονικα.Εδω στην Ελλαδα ,θα μπορουσε καλιστα να κλεισει την ΕΡΤ και τον ΟΣΕ ΚΑΙ ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΤΟΝ ΕΠΕΥΦΗΜΟΥΣΕ,Αλλα δυστυχως ο Γιωργακης ειναι λιγος και ατολμος.

  347. Σε κάθε περίπτωση, τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, κατά δήλωση του κ. Παπακωνσταντίνου θα αποφέρουν ΜΟΛΙΣ 0,8 ΔΙΣ, άρα είναι ΣΤΑΓΩΝ ΣΤΑΓΟΝΟΣ εν τω ΩΚΕΑΝΩ. Προσωπικά, κρίνω ότι θα φάνε χαστούκι από την Ευρώπη – ειρωνικά δε, μιλάνε κυβέρνηση και λαουτζίκος για αυστηρά μέτρα!!!!! Αυστηρή η μείωση μισθών κατά 1-5%;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Οπως έχουμε συζητήσει, απαιτούνται 5 ΔΙΣ από περικοπές μισθών και 5 ΔΙΣ από φορολόγηση της Μαργαρίτας. Προς το παρόν ΟΥΔΕΝ μέτρο έχουν λάβει γιά να «συλληφθεί» η Μαργαρίτα. ΑΡΑ η αύξηση εσόδων κατά την κρίση μου θα είναι ΙΣΩΣ και ΜΗΔΕΝΙΚΗ.

    Κυρίες και Κύριοι, έχουμε μιά Κυβέρνηση
    ΗΛΙΘΙΩΝ και ΑΒΟΥΛΩΝ και ΑΝΙΚΑΝΩΝ

    Η Ελλάδα ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!

  348. Καθότι τα επιδόματα συνιστούν ένα μη ευκαταφρόντητο μέρος του «μισθού» των ΔΥ, οι περικοπές (ή καταργήσεις?) επιδομάτων που προτείνονται πιστεύω ότι θα ισοδυναμούν με μείωση 1-5% των εισοδημάτων των ΔΥ. Μπορεί και να κάνω λάθος… αλλά κάποτε πήρε το μάτι μου payslip καθηγητού πανεπιστημίου και τα επιδόματα αντιστοιχούσαν σε 30-40% του πληρωτέου.

  349. Συμφωνω κ.Κ.Χασαπογιαννη με τους υπολογισμους σου και εγω αυτο πιστευω οτι θα φαμε χαστουκι .Α ν ομως η ΕΕ βοηθησει, τοτε θα υπαρξει μια ηρεμια για 2-3 μηνες και υστερα θα εχουμε ξανα τα ιδια.Μονο το ΔΝΤ ξερει και μπορει να κανει εξυγιανση ,με μεγαλο κοστος, δλδ ανεργια 20% και κλεισιμο χιλιαδων καταστηματων.
    Θα ξερουμε μεχρι το τελος της εβδομαδος.

  350. Ανεξαρτήτως των μέτρων Παπακωνσταντίνου, η διάσωση της ελληνικής οικονομίας (δηλ. φρέσκος δανεισμός) από την ΕU/Commission θεωρείται δεδομένη – πιθανότατα μέσω ευρω-ομολόγων με την εγγύηση Γερμανίας, Γαλλίας κ.ά.

  351. Οι Γερμανοι εδωσαν το οκευ για βοηθεια στην Ελλαδα ειπε το bloomberg πριν απο λιγο.

  352. Ένα πράγμα για το οποίο δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα ο Παπακωνσταντίνου είναι το διαρκώς αυξανούμενο κόστος δανεισμού με το άνοιγμα των spreads και την πτώση του ευρώ. Και πιθανότατα αυτό το επιπλέον κόστος, που πρέπει να είναι μερικά δις (θα έλεγα τουλάχιστον 10δις) για το 2010, μάλλον δεν είχε προϋπολογισθεί.

  353. #rebel@work
    Απο αυριο τα spreads θα πεσουν πολυ ,θα φτασουν κατω απο 300 ,και θα συνεχιζουν να πεφτουν.Οσοι μπηκαν στο χρηματιστηριο σημερα θα κανουν καλα λεφτα , το δε ευρω αναμενεται να ανεβει.

  354. OXI βέβαια, αλλά μπορεί και ΠΡΕΠΕΙ να αρχίσει να αυξήσει έσοδα το κράτος ΚΑΙ να μειωθούν τα έξοδα, κατά 5 ΔΙΣ έκαστο τομέα

  355. ΘΑ μας τρελλανουν ,το bloomberg ειπε πριν λιγο οτι οι Γεμανοι διεψευσαν οτι αποφασισαν βοηθεια προς την Ελλαδα και οτι ακομη » consider aid to Greece».

  356. Ένα μέρος της ζημιάς μάλλον πρέπει να έχει γίνει ήδη γιατί τα ομόλογα που εξέδωσε πρόσφατα το ελληνικό δημόσιο πρέπει να πουλήθηκαν σε χαμηλές τιμές με δεδομένα τα spreads των τελευταίων βδομάδων.

    Δεν ξέρω τι μέσα spreads και ισοτιμίες θεώρησε ο Παπακωνσταντίνου στον προϋπολογισμό του για τον δανεισμό και την εξυπηρέτηση του χρέους, που ας μην ξεχνάμε, κατέχει τη μερίδα του λέοντος στις δαπάνες του κράτους.

  357. rebel@work Φεβρουαρίου 9th, 2010 8:02 μμ :
    Καθότι τα επιδόματα συνιστούν ένα μη ευκαταφρόντητο μέρος του «μισθού» των ΔΥ, οι περικοπές (ή καταργήσεις?) επιδομάτων που προτείνονται πιστεύω ότι θα ισοδυναμούν με μείωση 1-5% των εισοδημάτων των ΔΥ. Μπορεί και να κάνω λάθος… αλλά κάποτε πήρε το μάτι μου payslip καθηγητού πανεπιστημίου και τα επιδόματα αντιστοιχούσαν σε 30-40% του πληρωτέου.

    AKΡΙΒΩΣ. Τα επιδόματα αντιστοιχούν κατά μέσο όρο στο 33% του συνολικού μισθού των ΔΥ, αν και σε ορισμένους, όπως Υπουργείου Οικονομικών φθάνουν και ξεπερνούν το 50%. Για δε τους λιμενεργάτες του ΟΛΠ και τους μηχανοδηγούς του ΟΣΕ τα επιδόματα/υπερωρίες (30ωρο ημερησίως, ναι κύριοι, η ΗΜΕΡΑ στο ΠΑΣΟΚ έχει 30 ΩΡΕΣ!) αγγίζουν το 90%.

  358. #rebel@work
    Απο αυριο τα spreads θα πεσουν πολυ ,θα φτασουν κατω απο 300 ,και θα συνεχιζουν να πεφτουν.Οσοι μπηκαν στο χρηματιστηριο σημερα θα κανουν καλα λεφτα , το δε ευρω αναμενεται να ανεβει.

    NAI rebel μου. Αγόρασα χθές δολλαριακές προνομιούχες της Εθνικής με ΑΠΟΔΟΣΗ 12% !!!!!!!!!!!!!!! Αt 28% below nominal value !!!!!!!!!!!!!!!!!

  359. Θα αντισταθούν, αγαπητοί μου συνομιλητές, όσο μπορούν, οι Γερμανοί της Μέρκελ και του Σόϊμπλε στο σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας. (Τα εισαγωγικά τα βάζω διότι δεν υπάρχει ανάγκη διάσωσης της Ελλάδας, υπό κανονικές συνθήκες, αν, δηλαδή, οι χρηματοπιστωτικές αγορές λειτουργούσαν λογικά και αν οι ανόητοι της ΕΚΤ δεν έδιναν οδηγίες στις εμπορικές τράπεζες να είναι φειδωλές με τα ελληνικά ομόλογα τον Νοέμβριο του 2009, τις οποίες οδηγίες δεν ανασκέυασαν μέχρι τώρα).

    Δεν θα το αποφύγουν αυτό το σχέδιο, όμως, διότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για το γεγονός ότι προξένησαν – με την βοήθεια των Οίκων Αξιολόγησης, που αυτοί και οι ευρωτραπεζίτες κάλεσαν – την αλυσίδα των γεγονότων, που έκαναν τις γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές να συμπεριφέρονται με αυτήν την μεγάλη νευρικότητα.

    Μπορεί να το καθυστερήσουν, μπορεί να το κάνουν με το στανιό. Θα το κάνουν, όμως, διότι δεν υπάρχει άλλη λύση γι’ αυτούς. Οι διεθνείς αγορές θα στραφούν και εναντίον τους και θα περάσουν και αυτοί δύσκολες ημέρες. Μπορεί να στηρίζουν την εξουσία τους στο ίδιο υπόβαθρο, με τους ναζί (και για να μην παρεξηγούμαι, εννοώ την διαχρονική υπακοή και πειθαρχία του γερμανικού λαού στην όποια εξουσία υπάρχει στην χώρα), αλλά η ένταση της κρίσης και η επιμήκυνσή της μπορεί να διαρρήξει τα σημεία στήριξης αυτού του υπόβαθρου.

    Αλλά και αυτό να μην γίνει στην έκταση που υπολογίζω, το σίγουρο είναι ότι ο έτερος εταίρος της Γερμανίας δεν θα μείνει υπάκουος στις γερμανικές ντιρεκτίβες της Deutsche Bank, της ΕΚΤ και της τραπεζοπιστωτικής ελίτ, που τώρα έχει το επάνω χέρι στο κέντρο λήψης των αποφάσεων για την ευρωζώνη.

    Φυσικά, ομιλώ για την Γαλλία, η οποία θα ανατρέψει – αργά ή γρήγορα – (το προτιμώ αργά) την γερμανικής εμπνεύσεως πολιτική.

    Θα είμαστε εδώ και θα το δούμε, όπως έχω, άλλωστε, ξαναγράψει.

    Η ουσία της υπόθεσης, με την αναταραχή στις χρηματοπιστωτικές αγορές, για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, έχει να κάνει :

    1) Με το γεγονός ότι από την έλευση της ύφεσης τον Σεπτέμβριο του 2008, οι επενδυτές και οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί που προβαίνουν στον χειρισμό των χρημάτων αυτών των επενδυτών, έχουν κάψει τα χέρια τους και είναι πολύ επιφυλακτικοί και ανήσυχοι για όποιες εστίες αστάθειας, που μπορεί να εξανεμίσουν (βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα) ολόκληρες περιουσίες ή και την ίδια την ύπαρξη αυτών των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών οργανισμών.

    2) Με το γεγονός ότι – μέχρι πρόσφατα – οι αγορές αντιμετώπιζαν στην πράξη τα ομόλογα των κρατών – μελών της ευρωζώνης, σαν οιονεί κρατικά ομόλογα της Ε.Ε., αφού πίστευαν ότι έχουν την κάλυψη της ευρωζώνης, δηλαδή της ΕΚΤ. Δεν υπήρχε, βέβαια, γραπτή θεσμική εγγύηση για κάτι τέτοιο, αλλά υπήρχε η, περίπου, ατράνταχτη πεποίθηση ότι αυτό συμβαίνει και ότι τα ομόλογα των κρατών της ευρωζώνης δεν θα μείνουν ακάλυπτα. Αυτή η πεποίθηση, διαβρώθηκε από τους Τρισέ και τους λοιπούς ευρωτραπεζίτες, με τους εκβιασμούς που έκαναν στον Καραμανλή και στον ΓΑΠ στην συνέχεια, για την λήψη μέτρων περαιτέρω ύφεσης της ελληνικής οικονομίας, με σκοπό την μείωση του ελλείμματος και με την υπόγεια διάδοση – στην αρχή ότι τα ελληνικά ομόλογα δεν πρόκειται, επί μακρόν να βρίσκουν κάλυψη από την ΕΚΤ. Στην συνέχεια, η απειλή έγινε απροκάλυπτη και προσδιορίστηκε ότι τα ελληνικά ομόλογα θα γίνονταν δεκτά μέχρι το τέλος του 2010, βάζοντας, δηλαδή, οι Τρισέ και σια deadline! Οι αγορές, μετά την νίλα των αμερικανικών «δραστηριοτήτων» τους, δεν ήσαν ανόητες να αγνοήσουν μια τέτοια προειδοποίηση και αντέδρασαν φυσιολογικότατα, θεωρώντας ότι βρίσκονται σε ένα νέο επικίνδυνο παιχνίδι.

    3) Με το γεγονός ότι διαβρώθηκε η αξιοπιστία του ευρώ. Και τούτο διότι η επαναξιολόγηση των τοποθετήσεων, που έχουν κάνει οι διεθνείς αγορές στην ευρωζώνη, με τα νέα δεδομένα, που καθιστά αναξιόπιστα τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης, αφού η ΕΚΤ δεν εγγυάται την αξία τους και την ύπαρξή τους, ως αποδεκτών μέσων πληρωμών, οδηγεί, αναπόφευκτα, τις αγορές να βλέπουν τις αδυναμίες του ευρώ, έτσι όπως αυτές υπήρχαν – και οι οποίες αγνοήθηκαν – από την θέσπισή του. Είδαν και βλέπουν, δηλαδή, το ευρώ, ως αναξιόπιστο μέσο πληρωμών, αφού η Κεντρική Τράπεζα που το εκδίδει δεν εγγυάται τα ομόλογά του!

    4) Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να απλωθεί η καχυποψία για τον ασθενή ευρωπαϊκό νότο και θα επεκταθεί και προς βορράν, αν η ΕΚΤ και η συλλογική πολιτική ηγεσία της ευρωζώνης δεν επαναφέρουν με πράξεις την εμπιστοσύνη στο νόμισμα. Η έκδοση ευρωομολόγου είναι ένα μέτρο, αλλά δεν αρκεί. Ή το ευρωομόλογο θα υποκαταστήσει τις ομολογιακές εκδόσεις των κρατών – μελών της ευρωζώνης, ή θα αναγνωρισθούν, ως ευρωομόλογα, όλες ομολογιακές εκδόσεις των κρατών της ευρωζώνης. Βέβαια, μπορεί το ευρωομόλογο να συνυπάρχει με τις ομολογιακές εκδόσεις των κρατών της ευρωζώνης, αλλά αυτό θα περιπλέξει τα πράγματα, αν εξακολουθεί να υπάρχει η αμφιβολία για το αν τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης είναι αποδεκτά μέσα πληρωμής από την ΕΚΤ.

    Αυτά τα θεσμικά πρέπει να λύσουν οι ευρωζωνίτες. Διότι, αν δεν τα λύσουν, η νόσος της αναξιοπιστίας του ευρώ θα τους κτυπήσει όλους. Γι’ αυτό και δεν έχουν πολλές επιλογές – εκτός αν θέλουν να διαλύσουν την ευρωζώνη. Και δεν νομίζω ότι θέλουν κάτι τέτοιο, διότι έχουν προχωρήσει αρκετά μακρυά στην οδό της ευρωπαϊκής ενοποίησης, για να κάνουν πίσω τώρα. Αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς…

    Και το κυριότερο, όπως έχω ξαναγράψει, πρέπει να κόψουν νόμισμα και να δώσουν και την δυνατότητα στα κράτη της ευρωζώνης να δανείζονται απευθείας από την ΕΚΤ, η οποία, επιτέλους, πρέπει να καταστεί Κεντρική Τράπεζα, με όλες τις σχτικές αρμοδιότητες και με την υποταγή της στην πολιτική εξουσία της ευρωζώνης (θα μου πείτε : Ποιά πολιτική εξουσία; Αυτήν που πρέπει να δημιουργηθεί και να ενισχυθεί – και ο κ. Ρομπάϊ δεν είναι αρκετός – όχι σαν άνθρωπος, αλλά ως πρόεδρος της Ε.Ε., αφού δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες), προκειμένου να ανακάμψει ταχέως η ευρωπαϊκή οικονομία, η οποία έχει τα χάλια της, εξ αιτίας των τραπεζιτών και της κοντόφθαλμης πολιτικής της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ – η οποία χρειάζεται έναν κεντροτραπεζίτη τύπου Όρας Γκρήλυ Γιάλμαρ Σαχτ (χωρίς τους απεχθείς ναζί, φυσικά).

    Έχουμε, λοιπόν, να δούμε, αγαπητοί μου συνομιλητές, πολλά επεισόδια του «ευρωδράματος» και της ύφεσης να παρακολουθήσουμε ακόμα. Και γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Τον καμβά, πάντως, που θα ακολουθήσουν τα γεγονότα – στην μία τους ή στην άλλη τους εκδοχή – τον γνωρίζουμε.

    (Τον Ρόναλντ Ρήγκαν, αγαπητέ Κώστα, τον αδικείς. Τον έχω σε πολύ μεγαλύτερη εκτίμηση. Και δεν ήταν βλάκας. Ήταν μέλος της νομενκλατούρας του Κ. Κ. Η.Π.Α. και αποστάτησε στην δεκαετία του ‘50. Γνώριζε πολύ καλά τα θέματα, με τα οποία απασχολήθηκε και δεν ήταν τυχαίος. Άσε που ήταν ένας παρεξηγημένος – συντηρητικός είναι η αλήθεια, αλλά μην ξεχνάμε ότι συντηρητικός ήταν και ο Κέϋνς – νεοκεϋνσιανός. Δεν είναι τυχαίο ότι η πολιτική του, μαζύ με τις απίθανες βλακείες της ύστερης μπρεζνιεφικής εποχής, οδήγησε την ψευδο-Ε.Σ.Σ.Δ. στην αυτοδιάλυση. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορούσε να το κάνει ένας βλάκας).

    (Για τα υπόλοιπα, που γράφεις, αγαπητέ Κώστα, επιφυλάσσομαι. Διότι σε κάποια συμφωνώ και σε κάποια άλλα διαφωνώ – περισσότερο, ίσως, επειδή τα χρωματίζεις με πολύ έντονα χρώματα και κάπου υπερβάλλεις – αν και αυτό είναι που κάνει συναρπαστικό τον γραπτό σου λόγο)…

  360. Κώστας Α. Χασαπογιάννης έγραψε:
    «Ηταν αγράμματος, ακαλλιέργητος, λαϊκός τύπος ο RR, nonetheless άκρως αποτελεσματικός σε πολλά θέματα. Διέθετε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ, ήταν πατριώτης και ΕΝΤΙΜΟΣ.»

    Tάσος Αναστασόπουλος σχολίασε:
    «Τον Ρόναλντ Ρήγκαν, αγαπητέ Κώστα, τον αδικείς. Τον έχω σε πολύ μεγαλύτερη εκτίμηση. Και δεν ήταν βλάκας.»

    Ασφαλώς και είχε εξαιρετική θητεία στο Actors Guild. Βλέπετε παραπάνω να λέω ότι ήταν βλάκας;;;;; Ισα-ίσα.
    ΑΛΛΑ δεν διέθετε τουλάχιστον την συμβαιτική και δεδομένη παιδεία των πολιτικών, ούτε ευρύτερη καλλιέργεια. Αυτο κατ’ ουδένα τρόπο τον μειώνει.
    Ενας από τους σημαντικούς Αγγλους πολιτικούς και Foreign Secretary της μεταπολεμικής Εργατικής κυβέρνησης (του Clement Attlee), o Ernest Bevin, ήταν παιδί αγνώστου πατρός και είχε πάει μόνο σε τέσσαρες τάξεις του Δημοτικού!!!

  361. «AKΡΙΒΩΣ. Τα επιδόματα αντιστοιχούν κατά μέσο όρο στο 33% του συνολικού μισθού των ΔΥ, αν και σε ορισμένους, όπως Υπουργείου Οικονομικών φθάνουν και ξεπερνούν το 50%. Για δε τους λιμενεργάτες του ΟΛΠ και τους μηχανοδηγούς του ΟΣΕ τα επιδόματα/υπερωρίες (30ωρο ημερησίως, ναι κύριοι, η ΗΜΕΡΑ στο ΠΑΣΟΚ έχει 30 ΩΡΕΣ!) αγγίζουν το 90%.»

    Τους υποτιμάτε τους ανθρώπους. Για τσίπηδες τους έχετε; Τα επιδόματα στους υπαλλήλους του ΥΠΟΙΟ φτάνουν στο 200% του μισθού. Τα νορμάλ επιδόματα φτάνουν σίγουρα πάνω από το 50% του μισθού, έως 100%. Φυσικά θεωρητικά απαγορεύεται τα επιδόματα να ξεπερνούν το 50% του μισθού. Εξαρτάται όμως τι εννοούμε επιδόματα. Για να μην σας κουράζω, όλα αυτά τα εξωφρενικά που παίρνουν οι υπάλληλοι της ΥΠΑ, του ΥΠΟΙΟ κλπ, τύποις δεν είναι επιδόματα, αλλά ειδικά ταμεία που τα μοιράζουν μεταξύ τους.

  362. Έχει δίκιο ο Pelerin.

    Και αυτό είναι ένα από τα διαρκή και μεγαλύτερα εγκλήματα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που επέτρεψε ένα τέτοιας έκτασης άνοιγμα της ψαλίδας των μισθών, που δεν στηρίζεται, σε καμμία περίπτωση, σε κάποια αυξημένη παραγωγικότητα, ή κάποια άλλη εργασιακή προσφορά, αλλά στην δύναμη επιβολής που έχουν, που έχουν αυτές οι συγκεκριμένες ομάδες των δημοσίων υπαλλήλων, ως δημόσιοι φοροεισπράκτορες, ή ως ρυθμιστές της εναέριας κυκλοφορίας στην χώρα, ή ως διακινητές των εμπορευμάτων στις πύλες εισόδου της χώρας κλπ.

    Και εκεί [δηλαδή στο γεγονός ότι οι ομάδες αυτές αποσπούν ένα μεγάλο κομμάτι από την υπεραξία (ο όρος χρησιμοποιείται με την ρικαρδιανή - μαρξική του έννοια), που παράγεται στην χώρα, με έναν εντελώς παρασιτικό τρόπο, αφού αυτές οι αμοιβές δεν αποτελούν, με κανέναν τρόπο στοιχείο του μεταβλητού κεφαλαίου] βρίσκεται η αθλιότητα της εξουσιαστικής κοινωνικής ομάδας της εργατικής αριστοκρατίας, εκπρόσωποι και τμήμα της οποίας είναι οι συνδικαλιστές, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, οι οποίοι δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το αναπαραγάγουν, εντός της τάξης των μισθωτών εργαζομένων – προς ίδιον όφελος της εργατικής αριστοκρατίας και των συνδικαλιστών – την έντονα διαφοροποιημένη κοινωνική και εισοδηματική διαστρωμάτωση, που επιβάλει στην ευρύτερη κοινωνία ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, τον οποίον – υποτίθεται ότι – οι περισσότεροι από αυτούς αντιμάχονται.

    Γι’ αυτό και έχουν καταστεί, εντελώς, αναξιόπιστοι…

  363. @ pelerin

    Αbsolutely. Απλά εσείς αναφέρεσθε ΕΠΙ του ΒΑΣΙΚΟΥ ΜΙΣΘΟΥ (δλδ επί πλέον αυτού) ενώ εγώ αναφερόμουν το ποσοστό των επιδομάτων ΕΠΙ των ΣΥΝΟΛΙΚΩΝ ΑΛΟΔΟΧΩΝ
    Aμφότεροι είπαμε το ίδιο πράγμα με διαφορετική διατύπωση
    namely
    Σείς λέτε επιδόματα φθάνουν και 200% επί ΒΑΣΙΚΟΥ όπερ αληθές, πχ επί βασικού 1.500 ευρώ τα επιδόματα των εφοριακών είναι 120%, δηλαδή 1.800 ευρώ, άρα αθροιστικά ο συνολικός μισθός είναι 3.300 μηνιαίως
    Ο γράφων λέει ότι επί του ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΜΙΣΘΟΥ των 3.300 (στο παράδειγμά μας) τα επιδόματα είναι πάνω από 50%, στην περίπτωσή μας >1.650 ευρώ.
    Therefore, we said the same thing but from a different departing point!

  364. αναφερόμουν το ποσοστό των επιδομάτων ΕΠΙ των ΣΥΝΟΛΙΚΩΝ ΑΛΟΔΟΧΩΝ->
    υπολόγισα το ποσοστό των επιδομάτων ΕΠΙ των ΣΥΝΟΛΙΚΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ

  365. # 362 Τάσος Αναστασόπουλος Φεβρουαρίου 10th, 2010 5:12 μμ :

    Αnd yet, Mr. Anastassopoulos, you insist that we further expand the corruption, inefficiency, trade union-prompted inequalities and stratification within the Public Sector by sustaining these salaries and wages in a convoluted self-replication!!!!

    I am awed and speechless!

    ΑΝΔΡΕΑ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  366. ΤΑΣΟ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  367. facon de parler, of course. Σας πειράζω, αλλά αντλώ το δικαίωμα από την συμπάθεια που σας τρέφω.

  368. …οι ομάδες αυτές αποσπούν ένα μεγάλο κομμάτι από την υπεραξία (ο όρος χρησιμοποιείται με την ρικαρδιανή – μαρξική του έννοια), που παράγεται στην χώρα.

    Αν και κατ’αρχήν δεν διαφωνώ… Δεδομένου όμως ότι η Ελλάδα παράγει per capita και σχετικά με άλλες χώρες μικρά μεγέθη αξίας και υπεραξίας (λόγω της ανάλογα μικρής παραγωγικής της βάσης και κατ’ επέκταση της προστιθέμενης αξίας), οι ίδιες ομάδες απορροφούν επίσης ένα σημαντικό μέρος του εξωτερικού δανεισμού, δηλ. της υπεραξίας που παράγεται στις χώρες δανεισμού και από τις οποίες προέρχονται αυτά τα κεφάλαια.

  369. Δεκτό το πείραγμα, αγαπητέ Κώστα.

    Πάντως, πρέπει να το επανιδρύσουμε (στην πράξη και όχι στα κούφια λόγια, όπως έκανε ο απελθών – μέσα σε ένα κλίμα απόλυτης περιφρόνησης και καταισχύνης και ουσιαστικά ρίχνοντας «λευκή πετσέτα», λόγω της εκπληκτικής ανικανότητας του οικονομικού του επιτελείου – πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής) αυτό το διεφθαρμένο κράτος. Και αυτό κοστίζει. Αν και δεν υπάρχει αυτή η μεταρρυθμιστική κοινωνική και πολιτική δύναμη, που θα στηρίξει αυτήν την αναγκαία μεταρρύθμιση. Αυτή η χρονική συγκυρία θα μπορούσε να ήταν μια ευκαιρία για κάτι τέτοιο (και οι Γερμανοί έχουν δίκιο, που λένε ότι η έκδοση ευρωομόλογου θα ανέστελε τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα), αν δεν υπήρχε η έντονη ύφεση στην ευρωζώνη. Να σου πω την αλήθεια, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος, για την διαρθρωτική μεταβολή στην ελληνική οικονομία και στο ελληνικό κράτος – πολύ περισσότερο, αν αυτή ανατεθεί στον … Παπαδήμο, όπως ακούγεται – είναι σαν να φωνάξουμε τον μπάρμπα μου τον ψεύτη να μας πει την … αλήθεια!

    Βελτίωση, λίγο ή πολύ συγκυριακής φύσεως, των δημοσιονομικών ανισορροπιών μπορεί να υπάρξει, αφού σίγουρα θα αυξηθούν τα δημόσια έσοδα και θα περικοπούν κάποιες δημόσιες δαπάνες. Αλλά η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να είναι μέσα σε ένα τούνελ μακράς ύφεσης και παρ’ όλ’ αυτά, παραμένει πολύ πιθανό το σενάριο του να μην αποδώσουν όλες αυτές οι θυσίες, που θα γίνουν, αν η ευρωζώνη δεν αλλάξει οικονομική πολιτική (αν δηλαδή η Γερμανία δεν περάσει σε επεκτατική οικονομική πολιτική) και αν δεν αποκτήσει την απαραίτητη πολιτική βαθύτητα, που θα μπορέσει να στηρίξει το ευρώ.

    Μακάρι να κάνω λάθος.

    Και εγώ συμφωνώ με αυτό που λες, φίλε rebel, αλλά υπερβάλλεις όταν λες ότι στην Ελλάδα παράγονται μικρά μεγέθη αξίας και υπεραξίας.

    Παράγονται ικανά μεγέθη αξίας και υπεραξίας (αν έχει νόημα σε μια οικονομία του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού να μιλάμε με όρους αξίας και υπεραξίας, αφού και οι δύο έννοιες έχουν έντονα γραφειοκρατικοποιηθεί και έχουν απωλέσει το νόημά τους) και στην Ελλάδα.

    Απλώς, έχουν γραφειοκρατικοποιηθεί οι παραγωγικές διαδικασίες και λόγω του ώριμου μεγάθους των σύγχρονων μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και – κυρίως στην Ελλάδα – έχει διευρυνθεί ο τομέας των υπηρεσιών, συνδυασμένος με την οικονομική δραστηριότητα των μικρών και μεσαίων ελευθέρων επαγγελματιών, μαζύ με την επέκταση της τουριστικής «βαριάς βιομηχανίας» της χώρας, παράγοντες που έχουν περιπλέξει τις εξελίξεις, οι οποίες δεν μπορούν να περιγραφούν με τους κλασσικούς οικονομολογικούς και παραγωγικούς όρους, κάτι που (πολύ φυσιολογικά) δεν μπορούσαν να προβλέψουν οι κλασσικοί οικονομολόγοι, σαν τον Άνταμ Σμιθ, τον Νταίηβιντ Ρικάρντο, τον Τζων Στιούαρτ Μιλλ, ή τους κλασσικούς σοσιαλιστές, σαν τον Καρλ Μαρξ, τον Φρήντριχ Ένγκελς, ή τον Μιχαήλ Μπακούνιν.

    Όλα αυτά, κάνουν την παραγόμενη στην Ελλάδα προστιθέμενη αξία να είναι πολυδιασπασμένη σε μια θάλασσα μικρών επιχειρήσεων και το πραγματικό της μέγεθος ( ο συνολικός της όγκος) να μην απεικονονίζεται, εξ αιτίας του γεγονότος ότι δεν εμφανίζεται μέσα στους λογαριασμούς της οικονομίας, αφού ο ΦΠΑ δεν αποδίδεται σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό (φοροαποφυγή) και αφού ολόκληρα κομμάτια δραστηριοτήτων δεν έχουν καταγραφεί, ως υπαγόμενα στον «μαύρο» τομέα της ελληνικής οικονομίας (φοροδιαφυγή – παραοικονομία).

    Μιλάμε για ένα κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας που φθάνει στο 30% ή το 40% της «επίσημης» οικονομικής δραστηριότητας, δηλαδή για περίπου 100 δισ. ευρώ. Κάτι καθόλου λίγο…

  370. Σήμερα ήταν μια πολύ σημαντική ημέρα για την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

    Ήταν μια δύσκολη ημέρα. Μια ημέρα που ήλθε ως απότοκο της παρατεινόμενης οικονομικής ύφεσης, των εξακολουθητικών αστοχιών οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη και των απίθανων βλακειών της γραφειοκρατίας της ΕΚΤ και της γερμανικής ελίτ, που με τον εκβιασμό που επιχείρησαν κατά της Ελλάδας, άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου, κατά του ευρώ, με την πλήρη ανάδειξη των αδυναμιών του νομίσματος αυτού, το οποίο αποκαλύφθηκε, παιδαριωδώς, ότι είναι ένα θεσμικά ασθενές νόμισμα, στο μέτρο που δεν καλύπτει τα ομόλογα των χωρών, που συναπαρτίζουν την ζώνη του, τα οποία η αγορά αντιμετώπιζε ως οιονεί ευρωομόλογα!

    Παρά τα διαρθρωτικά της προβλήματα και μάλιστα, εξ αιτίας αυτών των προβλημάτων η Ελλάδα, τελικά, υπήρξε, ως «κακός μαθητής» της ευρωζώνης, πολλαπλά χρήσιμη, αφού υποχρέωσε τα μέλη της ευρωζώνης – και κυρίως τον γαλλογερμανικό άξονα – να προχωρήσουν ένα ακόμα βήμα (φαίνεται μικρό, αλλά στην ουσία είναι τεράστιο) προς την πολιτική εμβάθυνση της Ε.Ε. και ουσιαστικά να διακηρύξουν – με έναν κλασσικά μίζερο γερμανικό τρόπο είναι η αλήθεια – ότι τα ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης είναι ευρωπαϊκά ομόλογα και έχουν την κάλυψη της ΕΚΤ. Δεν το είπαν ακριβώς έτσι, αλλά αυτό στην ουσία εννοούν,

    Όπως και να ονομαστεί αυτή η τεράστια θεσμική εξέλιξη, ό,τι και σχήμα να πάρει, όπως και να καμουφλαριστεί, η ουσία του πράγματος δεν αλλάζει και αυτό από μόνο του αποτελεί μια απόφαση – σταθμό για την πορεία του ευρώ και της πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε.

    Φυσικά, η πορεία του δράματος στην όλη υπόθεση δεν τελείωσε. Έχουμε πολλά στάδιά του να παρακολουθήσουμε ακόμη. Και θα τα παρακολουθήσουμε, όσο και αν γερμανική χρηματοπιστωτική ελίτ και οι ευρωτραπεζίτες δυσφορούν και αγανακτούν, για τον κίνδυνο «πληθωριστικής απαξίωσης» του «ευρώ τους» από τα 53 δισ. ευρώ που λένε ότι θα «σπαταλήσουν», τώρα, για την «διάσωση» της Ελλάδας – και ποιός ξέρει πόσα άλλα στο μέλλον σε ποιές άλλες χώρες.

    Οι οιμωγές τους δεν έχουν ουσιώδη βάση. Ούτε ζήτημα «πληθωριστικής απαξίωσης» του ευρώ υπάρχει, ούτε τέοιος κίνδυνος ελλοχεύει. Δεν είναι η πληθώρα του ευρώ που απασχολεί τον κόσμο, τους πολίτες της ευρωζώνης. Αντίθετα, είναι η ολοένα και αυξανόμενη έλλειψή του, που απασχολεί την ευρωζωνική κοινή γνώμη και αυτήν την έλλειψη είναι που πρέπει να αντιμετωπίσει η πολιτική ηγεσία των χωρών της.

    Το πρώτο βήμα που έγινε σήμερα ήταν σημαντικό – ανεξαρτήτως από την όποια εξειδίκευσή του, που μένει να την δούμε στις προσεχείς ημέρες. Δεν είναι, όμως, αρκετό.

    Και δεν είναι αρκετό. διότι πρέπει να συνοδευτεί από αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της ευρωζώνης, παρά τις αντιστάσεις της γερμανικής πολιτικής και χρηματοπιστωτικής ελίτ, οι οποίες υπέστησαν – κυρίως η δεύτερη – μια σημαντικότατη ήττα.

    Η ήττα αυτή πρέπει, προσεχώς, να συνοδευτεί και από ριζική στροφή της οικονομικής πολιτικής της ευρωζώνης, δηλαδή πρέπει να εγκαταλειφθεί η τρέχουσα αντιαναπτυξιακή και έντονα υφεσιακή μονεταριστική πολιτική στην ευρωζώνη και να αντικατασταθεί από επεκτατική νομισματική πολιτική, με κοπή άφθονου νομίσματος και με επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, που θα τονώνει τις δημόσιες επενδύσεις στην ευρωζώνη, προκειμένου να αποκατασταθούν έντονα αναπτυξιακοί ρυθμοί σε όλες τις χώρες της και να αναστραφεί η μεγάλη και συνεχής πτώση, όχι μόνον της οριακής ροπής για κατανάλωση, αλλά και η ομοίως μεγάλη και συνεχής πτώση της ίδιας της ολικής κατανάλωσης, ως μεγέθους, στην ευρωζώνη, που συμπαρασύρει και όλα τα άλλα μακροοικονομικά της μεγέθη, (όπως δείχνουν οι οικονομικές εξελίξεις το 2009, όπως φαίνεται και από τους πρόσφατους πίνακες της CIA).

    Με λίγα λόγια, πρέπει τα λάθη της τελευταίας δεκαετίας του Μεσοπολέμου να πάψουν να επαναλαμβάνονται και να γίνουν μαθήματα και παραδείγματα προς αποφυγήν, διότι όσα πράττουν όλον αυτόν τον καιρό οι Μέρκελ – Σαρκοζύ κλπ δείχονουν ότι τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα….

    Θέλω να πιστεύω ότι τα παθήματα θα γίνουν μαθήματα. Και ότι αυτό είναι ζήτημα χρόνου.

    Διότι, αν δεν γίνουν, τότε, θα έχει περαστεί μια θηλειά στον λαιμό της ελληνικής οικονομίας (όπως και των άλλων οικονομιών της ευρωζώνης) – δηλαδή ο ζουρλομανδύας του Μάαστριχτ του 3% των δημοσιονομικών ελλεμμάτων, ως ποσοστό του ΑΕΠ -, κάτι που θα είναι πλήρως καταστροφικό για την Ελλάδα (και όχι μόνον) και θα την οδηγήσει, μεσομακροπρόθεσμα, στην απαξίωση της οικονομίας της, με πτώση του ΑΕΠ, γύρω στο 30% της σημερινής του αξίας, χωρίς παράλληλα να έχει επιτύχει τους στόχους, για τους οποίους θα έχει γίνει όλη αυτή η θυσία.

    Τότε, πολύ πριν από αυτή την οδυνηρή εξέλιξη, η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα είναι μια αναγκαία, μια αναπόφευκτη και μόνη διέξοδος…

    Ίδωμεν.

  371. Τα νέα από τις Βρυξέλλες έρχονται με δόσεις… Μένει να γίνει γνωστό το τίμημα της ντροπής… Πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι νομίζουν ότι η διολίσθηση της Διοίκησης της χώρας στα χέρια ξένων θα είναι χωρίς συνέπειες.
    Η χώρα μπαίνει σε νέο κατήφορο. Αυτόν της απώλειας της ανεξαρτησίας, της που θα συνοδευτεί με επιδείνωση όλων των παλαιών προβλημάτων, που δυστυχώς δεν λύνονται με «κολπάκια» μέσω Βρυξελλών.
    Μία μόνο λύση υπάρχει. Να πούνε την αλήθεια και να ζητήσουν από το λαό τις θυσίες που απαιτούνται, εδώ και τώρα, όχι αύριο. Όλα τα άλλα είναι αρλούμπες και ανικανότητα, αν δεν είναι προδοσία!

  372. Συμφωνώ in toto με τα υπό κυρίου Σταϊκου.

    ΚΑΙ να πουν explicitly and implicitly στο Λαό ποιός πταίει. ΚΑΙ πταίνε
    1) Τα 5 εκατομμύρια Μαργαρίτες που ΘΕΩΡΟΥΝ ΛΑΪΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ να ΚΑΝΟΥΝ ΨΕΥΔΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ vis-a-vis στο τμήμα των «μαύρων» προσόδων τους [5-8 ΔΙΣ ΕΤΗΣΙΩΣ]
    2) Το κράτος που λειτουργεί ως ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ για τους πελάτες του εκάστοτε κτβερνώντος κόμματος ΚΑΙ πληρώνει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ και ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΕΣ υπερωρίες όταν και όταν οι υπάλληλοι μετά βίας παράγουν έργο 2 ΩΡΩΝ ημερησίως, ΚΑΙ δίνει bonuses προς επιβράβευση ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΥ κλπ κλπ – ΕΞΟΔΑ που ξεπερνούν τα 6-10 ΔΙΣ ΕΤΗΣΙΩΣ.

    ΑΥΤΑ πρέπει να τα το ΦΥΤΟ στο Λαό

  373. ΑΥΤΑ πρέπει να τα το ΦΥΤΟ στο Λαό -> ΑΥΤΑ πρέπει να τα πει το ΦΥΤΟ στο Λαό

  374. Μερικές φορές έχω την αίσθηση πως σε αυτή την χώρα ματαιοπονούν όσοι προσπαθούν να μιλήσουν για αρχές κράτους δικαίου, για ηθική της εργασίας, ότι δεν μπορείς να ζεις πάνω από τις δυνατότητες σου. Οι τελευταίες εξελίξεις ενδυναμώνουν αυτήν μου την αίσθηση.

    Ποιά είναι η κυρίαρχη άποψη, εμμέσως πλην σαφώς εκφρασμένη από σχεδόν όλους; Μας σώσανε οι Ευρωπαίοι. Θα μας τα χώσουν πάλι και θα συνεχίσουμε να ζούμε όπως πριν. Ε! μας ζήτησαν και κάποια μέτρα, αλλά η ουσία είναι πως θα μας τα δώσουν. Άλλωστε ξέρουμε πως να τους κοροϊδέψουμε.

  375. Δεν είναι τόσο εύκολο, πια, να κοροϊδέψει η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ τους Ευρωπαίους, αγαπητέ Pelerin. Στην ουσία, μάλιστα, οι Ευρωπαίοι ουδέποτε είχαν άγνοια για το τι συνέβαινε στην Ελλάδα και ήξεραν ότι τα στατιστικά στοιχεία της ΕΣΥΕ και της Διεύθυνσης Δημοσιονομικής Πολιτικής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους ήσαν στοιχεία – μαϊμού. Απλώς, αδιαφορούσαν, λόγω του γεγονότος ότι η ευρωζώνη βρισκόταν σε ρυθμούς ανάπτυξης και η Ελλάδα αποτελούσε μηδαμινό μέγεθος εντός αυτής (άσε το γεγονός ότι η διεύρυνση της κατανάλωσης στην Ελλάδα ωφελούσε και τις επιχειρήσεις της Γερμανίας και των άλλων βιομηχανικών ευρωπαϊκών χωρών, αφού ένα κομμάτι της κατευθυνόταν σε προϊόντα αυτών των επιχειρήσεων).

    Τώρα, που τα πράγματα στριμώχτηκαν, οι Ευρωπαίοι δεν θα κάνουν τόσο εύκολα τα «στραβά μάτια». Αυτό είναι το μήνυμα των Βρυξελλών και φαίνεται ότι η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ το έχει πάρει αυτό το μήνυμα και γι’ αυτό στηρίζει και θα στηρίζει τον (διψασμένο για εξουσία και με όποιο κόστος) ΓΑΠ. Πολύ περισσότερο, που δεν υπάρχει βιώσιμη κυβερνητική εναλλακτική λύση στον ορίζοντα. Και δεν θα υπάρχει, για πολύν καιρό, αφού η συντηρητική παράταξη εγκατέλειψε μόνη της το κυβερνητικό σκάφος και παραδόθηκε αμαχητί. Βρισκόμαστε, δηλαδή, σε μια περίεργη και πρωτοφανή κατάσταση, κατά την οποία το περίφημο γέρας της κυβερνητικής εξουσίας δεν το θέλει η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και ως εκ τούτου, αφού βρέθηκε ο ΓΑΠ να το ζητήσει, του δόθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα – κυριολεκτικά εν λευκώ.

    Ούτε και η απόφαση της 11/2/2010 στις Βρυξέλλες ήταν τόσο εύκολη. Αντίθετα, μάλιστα, οι Γερμανοί «κλωτσούσαν» μέχρι την τελευταία στιγμή, αρνούμενοι να στηρίξουν το πρόγραμμα «διάσωσης» της Ελλάδας (και κατ’ ουσίαν του ευρώ). Οι εταίροι της Μέρκελ στον κυβερνητικό συνασπισμό οι Βαυαροί της CDU (οι πολιτικοί απόγονοι του Φραντς Γιόζεφ Στράους) και οι Φιλελεύθεροι του Γερμανού ΥΠΕΞ Γκουϊντο Βεστεφέλλε αρνήθηκαν στην στήριξη στην Ελλάδα, λέγοντας ότι «οι Έλληνες πρέπει να πληρώσουν μόνοι τους τα λάθη τους», αλλά τελικά υπερίσχυσε η απόφαση του άλλου (του αφανούς, αλλά ουσιαστικού και κυρίαρχου) εταίρου της – όποιας – γερμανικής κυβέρνησης, δηλαδή του Νικολά Σαρκοζύ, ο οποίος στήριξε το σχέδιο «στήριξης» της Ελλάδας, ξεκαθαρίζοντας ότι πρόκειται για στήριξη του ευρώ και ότι πρέπει να συγκροτηθούν θεσμικοί οικονομικοί μηχανισμοί στην ευρωζώνη, για την αντιμετώπιση της κατάστασης, που έχει να κάνει με την ευρωπαϊκή άμυνα στις επιθέσεις που δέχονται τα χρεώγραφα των οικονομιών της ευρωζώνης, αλλιώς, αν αυτό δεν γίνει, τότε η εναλλακτική λύση είναι η διάλυση της ευρωζώνης.

    Φυσικά, η κουβέντα, γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν είναι καινούργια στην ευρωζώνη και ιδιαίτερα εντός του γαλλογερμανικού άξονα, που είναι κυρίαρχος, μέσα σε αυτήν. Η όλη συζήτηση γίνεται εδώ και μήνες, είχε πολύ ενδιαφέρουσες φάσεις (π.χ. όταν πριν λίγες εβδομάδες ακούστηκε ξαφνικά ότι η Άγκελα Μέρκελ παραιτείται, κάτι που στην συνέχεια αποφεύχθηκε) και προς το παρόν, κατέληξε – ως αρχή σε μια μακρυά αλυσίδα αποφάσεων που θα ακολουθήσουν – στην παρούσα (μίζερη είναι η αλήθεια) απόφαση, η οποία, ως αρχή, είναι σημαντική και η οποία συνοδεύτηκε, με τα μέτρα επιτήρησης της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, για χάρη των Γερμανών πολιτικών, οι οποίοι πρέπει να κάνουν εύπετη την απόφαση αυτή στην χρηματοπιστωτική ελίτ της χώρας και στους ψήφοφόρους τους, που στενάζουν, λόγω της ύφεσης και στους οποίους, κάθε απόφαση στήριξης άλλων – και πολύ περισσόερο των «σπάταλων» Ελλήνων – είναι αντιδημοφιλής.

    Το αστείο είναι, αγαπητοί μου συνομιλητές, ότι ο ΓΑΠ μπορούσε «να τα πάρει», όπως ακριβώς φοβάται ότι θα συμβεί ο καλός φίλος Pelerin, αν είχε τα κότσια να κάνει μια (όχι βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα) υψηλού κινδύνου πολιτικοοικονομική κίνηση. Δεν το έκανε, όμως, διότι δεν είναι ο αείμνηστος πατέρας του και δεν είχε τα κότσια, για να την κάνει. (Ο Ανδρέας, πολύ πιθανόν, θα την έκανε, αν ήταν στην θέση του υιού του).

    Ομιλώ για την πιστωτική συνεργασία της Ελλάδας με την Κίνα, με την προοπτική της οποίας ο ΓΑΠ επιχείρησε να εκβιάσει την στήριξη των Γερμανών – δείτε το σχόλιο (246) στην παρούσα συζήτηση. Η αλήθεια, σχετικά με αυτήν την υπόθεση είναι ότι ο αδελφός του πρωθυπουργού ο Ανδρέας Ανδρέα Παπανδρέου είχε την σκέψη ότι η Ελλάδα έπρεπε να αναζητήσει φθηνό χρήμα από την Κίνα, για να σπάσει το «μπλόκο», που είχε κάνει ο συνασπισμός των ευρωτραπεζιτών και της γερμανικής πολιτικής και χρηματοπιστωτκής ελίτ, σε οποιδήποτε σχέδιο στήριξης της Ελλάδας έναντι αυτής της ιστορίας με το άνοιγμα των επιτοκίων δανεισμού της χώρας (μια ιστορία, που ξεκίνησαν η ΕΚΤ και η Bundesbank – για να μην ξεχνιόμαστε). Σκοπός, ήταν το να μεταβιβαστεί στο Πεκίνο ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους, κάτι που ανέλαβαν να διαπραγματευτούν αμερικανικοί οίκοι (Γκόλντμαν Σακς). Η κυβερνώσα νομενκλατούρα των Κινέζων κομμουνιστών δεν ήταν αρνητική. Το αντίθετο, μάλιστα, ήταν πολύ θετική απέναντι σε μια τέτοια αγορά, αφού αναζητεί μια βάση στην Ε.Ε. και η Ελλάδα, ως χώρα της ευρωζώνης, ήταν μια πολύ σημαντική ευκαιρία. Στον ΓΑΠ έδιναν 100 δισ. €, ποσό καθόλου ευκαταφρόνητο.

    Η ιστορία διέρρευσε και ο ΓΑΠ έγινε ο πιο σημαντικός άνθρωπος στην ευρωζώνη. Πλακώσαν όλοι τα τηλέφωνα (Μέρκελ, Σαρκοζύ, Τρισέ, Αλμούνια κλπ), για να τον αποτρέψουν να τα πάρει από τους Κινέζους (Θαντάζομαι την Μέρκελ να του λέει ότι «δεν θα του επιτρέψει να ανοίξει στους Κινέζους την κερκόπορτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης»).

    Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο ΓΑΠ ανέκρουσε πρύμνα και δέχτηκε την ευρωκηδεμονία. Πιθανόν, αυτή του η κίνηση να «ξεκλείδωσε» και την συλλογική απόφαση της 11/2/2010, για την στήριξη της Ελλάδας, την εξειδίκευση της οποίας περιμένουμε να δούμε και στην οποία οι γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές αντιδρούν νευρικά και με δυσπιστία.

    Πιθανόν, αυτή του η απόφαση (να ανακρούσει πρύμνα και να μην προχωρήσει με τους Κινέζους) να ήταν εσφαλμένη. Ίσως, αντί για τα 100 δισ. €, να έπρεπε να πάρει ένα μικρότερο ποσόν, για να κάνει αυτό που επιδίωκε.

    Θα δούμε…

  376. ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ :

    1) Στην 3η παράγραφο, αντί του εσφαλμένου : «αρνήθηκαν στην στήριξη στην Ελλάδα», το ορθόν είναι : αρνήθηκαν στην στήριξη στην Ελλάδα».

    2) Στην 4η παράγραφο, αντί του εσφαλμένου : «οι οποίοι πρέπει να κάνουν εύπετη την απόφαση αυτή», το ορθόν είναι : «οι οποίοι πρέπει να κάνουν εύπεπτη την απόφαση αυτή».

    3) Στην 4η παράγραφο, επίσης, αντί του εσφαλμένου : »– και πολύ περισσόερο των «σπάταλων» Ελλήνων – », το ορθόν είναι : »– και πολύ περισσότερο των «σπάταλων» Ελλήνων –».

    4) Στην 6η παράγραφο, αντί του εσφαλμένου : »σε οποιδήποτε σχέδιο στήριξης της Ελλάδας», το ορθόν είναι : »σε οποιοδήποτε σχέδιο στήριξης της Ελλάδας».

    5) Στην 7η παράγραφο, αντί του εσφαλμένου : »Θαντάζομαι την Μέρκελ να του λέει ότι», το ορθόν είναι : »Φαντάζομαι την Μέρκελ να του λέει ότι».

  377. Και κάτι ακόμα :

    Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω, γιατί ο αξιότιμος κ. Στάϊκος αντιδρά στην παρέμβαση των Βρυξελλών.

    Εγώ, προσωπικά, αντιδρώ, όχι ως προς την αναγκαιότητα μιας παρέμβασης (είναι τέτοια τα χάλια της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ της χώρας, που μόνο με παρεμβάσεις μπορεί να γίνει κάποια διόρθωση των πραγμάτων στην χώρα), αλλά διότι πιστεύω ότι οι Βρυξέλλες, η Φραγκφούρτη, το Βερολίνο και το Παρίσι ασκούν εσφαλμένη οικονομική πολιτική, που καθηλώνει την ευρωζώνη στην οικονομική καχεξία και την βυθίζει σε μια παρατεταμένη ύφεση.

    Από ό,τι καταλαβαίνω, από όσα γράφει, εκείνος δεν διαφωνεί με την λογική των ευρωτραπεζιτών, της Μέρκελ, του Βεστερβέλλε κλπ, που ασκούν αυτήν την αντιαναπτυξιακή πολιτική, με την πεποίθηση ότι αυτή η πολιτική έχει έναν εξυγειαντικό και διορθωτικό χαρακτήρα, όσον αφορά τις «υπερβολές» της προηγούμενης περιόδου της ανάπτυξης και φυσικά προστατεύει το ευρώ από τον πληθωρισμό.

    Ως εκ τούτου, η παρέμβαση των ευρωζωνιτών στην ελληνική οικονομία και η επιτήρηση της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ (που απέτυχε παταγωδώς στην διαχείριση της ύφεσης – και σε αυτό είμαι και εγώ σύμφωνος, στο ότι δηλαδή οι δικοί μας απέτυχαν διαχειριστικά, επειδή δεν ήθελαν να επιτύχουν) θα έπρεπε να ευχαριστεί τον κ. Στάϊκο, αφού μπορεί να βάλει σε τάξη τα δημοσιονομικά πράγματα στην χώρα.

    Και θα τα βάλουν σε μια τάξη (άσχετως από το ότι θα αποδιοργανώσουν – πιστεύω εγώ -, λόγω της εσφαλμένης μακροοικονομικής τους πολιτικής, την ελληνική οικονομία). Το πόσο θα κρατήσει αυτό, είναι κάτι που μένει να το δούμε.

    Τώρα, ως προς το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας, πρέπει να πω ότι η εκχώρηση του σημαντικού, πράγματι, τμήματος της ελληνικής κυριαρχίας, που έχει γίνει, είναι προϊόν της προσχώρησης της Ελλάδας στην Ε.Ε. το 1981 και στην ευρωζώνη το 2002. Οι Συνθήκες προσχώρησης, που υπέγραψαν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1979 και οι Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1992 και Κώστας Σημίτης το 2000, αφαιρούσαν αυτό το σημαντικό κομμάτι της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και το παραχωρούσαν στις Βρυξέλλες και στην Φραγκφούρτη.

    Με αυτές (και ιδιαίτερα με τις δύο τελευταίες) η χώρα έμεινε χωρίς δικό της νόμισμα και χωρίς Κεντρική Τράπεζα. Ουσιαστικά, δηλαδή παραδινόταν στους κυρίαρχους της ευρωζώνης και στους ευρωτραπεζίτες, πιστεύοντας ότι έτσι αποκτούσε προστασία (και φθηνά επιτόκια δανεισμού).

    Σε αυτήν την εξέλιξη δεν νομίζω ότι ο κ. Στάϊκος ήταν αντίθετος (αν κάνω λάθος ΟΚ, το παίρνω πίσω).

    Αλλά, η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, θεώρησε ότι αυτή η εξέλιξη μπορούσε να χρησιμοποιηθεί a la carte, για την εξυπηρέτηση του δικού της συμφέροντος και λόγω της οικονομικής ανάπτυξης εκείνης της εποχής, αλλά και λόγω της σιωπηρής αποδοχής των Ευρωπαίων εταίρων της, δεν τίμησε τις υπογραφές που έβαλε στις συμφωνίες αυτές.

    Τώρα, σε εποχές παρατεταμένης ύφεσης, οι Ευρωπαίοι, συγκεκριμενοποιούν τις διαδικασίες και τους τρόπους υποχρέωσης της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ να τιμήσει αυτές τις υπογραφές, που έβαλε και ουδέποτε τίμησε.

    Και θα βάλουν μια τάξη στα δημοσιονομικά πράγματα της χώρας (για πόσο καιρό θα γίνει αυτό, θα το δούμε), ασχέτως από το ότι ο ασθενής εν τω μεταξύ μπορεί να … πεθάνει από … υπερθεραπεία!

    Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα περί προδοσίας και ας δούμε το τι πρέπει να γίνει. Και τούτο διότι η προδοσία έχει προ πολλού συντελεστεί.

    Η αλήθεια είναι ότι οι Ευρωζωνίτες οδηγούν εσφαλμένα το καράβι και ο γιαλός στον οποίον κατευθύνονται είναι στραβός. Καλόν είναι να αλλάξουν οικονομική πολιτική, για να ξαναεισέλθει η ευρωζώνη σε ρυθμούς ταχείας ανάπτυξης. Αλλιώς, θα πρέπει να δούμε το πως θα απεμπλακούμε από αυτήν την πολύ περίπλοκη και πολύ δύσκολη κατάσταση, στην οποία έχουμε εμπλακεί.

    Και αν πρέπει να ανακτήσουμε, ουσιαστικά, την εθνική μας ανεξαρτησία, αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνον με λόγια. Πρέπει να κατατεθούν και συγκεκριμένες προτάσεις.

    Τις δικές μου απόψεις τις έχω καταθέσει.

    Δεν έπρεπε η χώρα να εισέλθει στην ευρωζώνη, διότι, απλούστατα, δεν είχε τα προσόντα, για κάτι τέτοιο και δεν είχε μια διαχειριστικά ικανή πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία να μπορούσε να διευθετήσει ένα τέτοιο εγχείρημα – και τούτο επειδή δεν ήθελε καμμία διευθέτησή του, αφού το μόνον που την ενδιέφερε, ήταν τα φθηνά επιτόκια δανεισμού και όχι ο εκσυγχρονισμός της χώρας (αυτό το μαϊμού σύνθημα του κ. καθηγητή και της παρέας του (Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης, Παπαδήμος, Γκαργκάνας, Στουρνάρας, Χαρδούβελης κλπ).

    Τώρα, που η Ελλάδα έχει εισέλθει στην ευρωζώνη, είναι πολύ δύσκολο να βγει από αυτήν – πολύ περισσότερο αυτήν την εποχή της παρατεταμένης ύφεσης και με δεδομένη την ανικανότητα (και την συμφεροντολογική εμμονή στην υπεράσπιση των άθλιων συνηθειών της, δηλαδή την φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή κσι τις πειδόσεις της στις «μαύρες» οικονομικές δραστηριότητες) της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Πρέπει να περιμένει να δει που θα πάει το πράγμα στην ευρωζώνη, η οποία θα περάσει δύσκολες στιγμές.

    Αλλά, αν συνεχιστεί αυτή η αποδιαρθρωτική της παραγωγικής βάσης της χώρας οικονομική πολιτική των Βρυξελλών (η εμμονή στον ζουρλομανδύα του 3% των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ως ποσοστό του ΑΕΠ κλπ) πρέπει η χώρα να εξετάσει την διαδικασία εξόδου από την ευρωζώνη.

    (Και να βρει έναν πιστωτή που να μπορεί να την δανείζει, αφού, βέβαια, προηγουμένως αποκτήσει μια μακροπρόθεσμη σχέση εμπιστοσύνης με την χώρα, γνωρίζοντας το καλό πιστοληπτικό της προφίλ, κάτι που θα τον κάνει να την δανείζει με το κατάλληλο επιτόκιο. Αυτό μπορεί τώρα να φαίνεται δύσκολο, λόγω της συγκυρίας. Δεν είναι τόσο δύσκολο (αφού, βέβαια, γίνουν οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές στην ελληνική οικονομία), διότι – αν αφεθούν στην άκρη οι τωρινές υπερβολές των χρηματοπιστωτικών αγορών – ο πραγματικός κίνδυνος πτώχευσης της χώρας είναι ελάχιστος, έως ανύπαρκτος, αφού οι ευρωτραπεζίτες οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, με την καταστροφική τους οδηγία τον Νοέμβριο του 2009 προς τις εμπορικές τράπεζες να είναι επιφυλακτικές ως προς τα ελληνικά ομόλογα, τα οποία απείλησαν ότι μπορεί να μην γίνουν δεκτά στο τέλος του 2010).

    Αλλιώς, η χώρα πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη – αν αυτή επιβιώσει…

    Υ.Γ. : Στην 3η παράγραφο του σχολίου 375, αντί του εσφαλμένου : «αρνήθηκαν στην στήριξη στην Ελλάδα», το ορθόν είναι : «αρνήθηκαν την στήριξη στην Ελλάδα».

  378. »Πράγματι, η έξοδος από το ευρώ, ως πολιτική επιλογή, θα διευκολύνει την αυτορρύθμιση της αγοράς, όπως απαιτεί η οικονομία, θα επιφέρει τον αναγκαίο συγκλονισμό, όπως επιβάλλει η ψυχολογία, και θα πετάξει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας τους χρεωκοπημένους.» (Από το σχόλιο υπ’ αριθμ. 18 του κ. Στάϊκου στην παρούσα συζήτηση).

    Μόλις είδα το σχόλιο υπ’ αριθμ. 18 του αξιότιμου κ. Στάϊκου και ομολογώ ότι τον αδίκησα. Η θέση του είναι καθαρή. Ήταν κατά της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωζώνη και έχει την άποψη ότι πρέπει η χώρα να εγκαταλείψει το ευρώ και να ξαναγυρίσει στην δραχμή.

    Ως εκ τούτου, τα όσα έγραψα στο προηγούμενο σχόλιό μου δεν τον αφορούν.

    Θα ήθελα, όμως – αν και εκείνος το επιθυμεί – να εκφράσει τις απόψεις του για το πως θα εξέλθει η χώρα από την ευρωζώνη. Το εγχείρημα, αν γίνει, δεν θα είναι εύκολο…

  379. ΔΙΟΡΘΩΣΗ :

    (Το σχόλιο του κ. Στάϊκου είναι το υπ’ αριθμ. 19 και όχι το 18. Το 18 είναι του αγαπητού Κώστα).

    Sorry.

  380. …αν συνεχιστεί αυτή η αποδιαρθρωτική της παραγωγικής βάσης της χώρας οικονομική πολιτική των Βρυξελλών (η εμμονή στον ζουρλομανδύα του 3% των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ως ποσοστό του ΑΕΠ κλπ)

    Και αναρωτιέμαι: γιατί κάποια δημοσιονομική πειθαρχία είναι απαραίτητα «αποδιαρθρωτική της παραγωγικής βάσης»? Μήπως η παραγωγική βάση της Ελλάδας συρρικνώθηκε και αποδιαρθρώθηκε λόγω, εν μέρει τουλάχιστον, αυτών των χρόνιων ελλειμμάτων και της εξυπηρέτησης του χρέους? Αν μια χώρα, όπως η Ελλάδα, συστηματικά δημιουργεί τεράστια ελλείμματα, γιατί η ΕΚΤ και οι αγορές πρέπει αυτόματα να τα καλύπτουν με φτηνό δανεισμό εσαεί? Η δημιουργία (και εξυπηρέτηση) τεράστιων μεγεθών κρατικού χρέους ευνοεί την παραγωγική ανάπτυξη? Αν η διόγκωση του ιδιωτικού χρέους πυροδότησε την καπιταλιστική κρίση των 2008-2009, τι αποκλείει δημόσια χρέη και η αδυναμία εξυπηρέτησής τους από φτωχές χώρες να πυροδοτήσουν μια νέα, μεγαλύτερη κρίση?

  381. ένας μαρξιστής ( αν δεν σας παρεξηγώ rebel@work ) σε – κατά Χασαπογιάννη – διαύγεια μπορεί να αντιληφθεί τα μάλλον απλά και αυτονόητα που άλλοι ( αγαπητέ κ. Αναστασόπουλε ) αδυνατούν . Η δε επίκληση της ( φαινομενικής και προσωρινής ;) αναπτυξης των ΗΠΑ στο προηγούμενο τετράμηνο δείχνει αν μη τι άλλο πως τα παθήματα του παρελθόντος δεν γίνονται μαθήματα , θα το πω άλλη μια φορά . rebel@work προσυπογράφω ένα ακόμα σχόλιό σας και τα ερωτήματά σας.

  382. Κύριε Αναστασόπουλε,

    δεν θά ‘λεγα ότι ήμουν κατά της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωζώνη (το 2002), με την έννοια ότι είχα σχετικώς εκφραστεί δημόσια. Θυμάμαι όμως ότι σε ιδιωτικές συζητήσεις υποστήριζα την άποψη ότι δεν είναι βιώσιμο να βγάζει η Ελλάδα αφειδώς πενηνταπεντάρηδες συνταξιούχους με δυόμισυ και τρία χιλιάρικα, κι αυτό με ένα νόμισμα (το ευρώ) με πληθωρισμό 2%, αντί του 20% της δραχμής. Το ίδιο ισχύει και για τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων, που είναι 40% ‘πάνω από εκείνες του ιδιωτικού τομέα. Το ίδιο και με τις πάσης φύσεως κρατικές δαπάνες που είναι τεράστιες και δεν μπορούν να καλυφτούν πλέον από τη φορολογία. Έπρεπε λοιπόν στο μεταξύ να γίνουν οι αναγκαίες προσαρμογές, που όμως δεν έγιναν! Πρέπει ακόμη να σημειώσουμε ότι όλα αυτά έχουν προσθέσει τέτοια βάρη στην παραγωγική μηχανή, που κινδυνεύει πλέον από ανήκεστο βλάβη.
    Είμαι αντίθετος με την παρέμβαση των Βρυξελλών γιατί είμαι βέβαιος ότι θα αποτύχει! Και όταν οι Ευρωπαίοι συνειδοποιήσουν την αποτυχία και μας εγκαταλείψουν, τα βάρη για τη χώρα και το λαό θα είναι ακόμη πιό ασήκωτα. Ακόμη, η παρέμβαση αξιοποιείται από τους δικούς μας για να κρυφτούν και να αποφύγουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Φτάνουμε έτσι στο κατά τη γνώμη μου πραγματικό πρόβλημα της χώρας, που είναι πολιτικό και όχι οικονομικό! Δυστυχώς η Ελλάδα γεννήθηκε, ήδη με τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους, με σοβαρό εγγενές πολιτικό πρόβλημα, που συνεχώς υποτροπιάζει, και που σήμερα μια παρέμβαση των Βρυξελλών, συμβάλλει στη διαιώνησή του. Αντίθετα, μια ευθεία ομολογία αποτυχίας, με ταυτόχρονη έξοδο από το Ευρώ, με όσον πόνο και αν αυτό συνεπάγεται, μπορεί να αποτελέσει την ευκαιρία για τη χάραξη μιας νέας αρχής, με ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων, που θα δρομολογήσουν τη χώρα στη στέρεη βάση της πραγματικότητας και όχι των ευσεβών πόθων. Άλλωστε δεν πιστεύω ότι η γεννιά των 700 ευρώ μπορεί να αντέξει άλλο.
    Για την ευρωζώνη, αυτό που έχω να πώ είναι αυτό που πρόσφατα είπε ο Dominic Straus Kahn του ΔΝΤ. «Για να υπάρχει κοινό νόμισμα θα πρέπει το 70% της δημοσιονομικής πολιτικής των κρατών να καθορίζεται στις Βρυξέλλες». Αφού προφανώς κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει, η ευρωζώνη, αργά ή γρήγορα, θα διαλυθεί.
    Με την έννοια αυτή είναι προφανές ότι δεν θεωρώ το 3% για το έλλειμμα ζουρλομανδύα, αν π.χ. πρόκειται για τη Γερμανία. Γίνεται όμως ζουρλομανδύας όταν είναι κοινό και επιβάλλεται τεχνητά σε χώρες όπως η Ελλάδα που είναι το 10% που τους ταιριάζει!

  383. Δεν είναι, γενικώς, η οποιαδήποτε «δημοσιονομική πειθαρχία» αποδιαρθρωτική της παραγωγικής βάσης της χώρας.

    Αποδιαρθρωτική της παραγωγικής βάσης της χώρας είναι η συγκεκριμένη δημοσιονομική πειθαρχία, μέσα σε συνθήκες παρατεταμένης και εντεινόμενης ύφεσης, που κατακρημνίζει τα μακροοικονομικά μεγέθη της χώρας (ΑΕΠ, συναθροιστική ζήτηση, ολική καταναλωτική και επενδυτική δαπάνη, απασχόληση κλπ).

    Το «φάρμακο» είναι θανατηφόρο, για τον ασθενή, που δεν είναι μόνον η ελληνική οικονομία, αλλά η οικονομία ολόκληρης της ευρωζώνης. Και γι’ αυτό πρέπει να αλλάξει η μονεταριστική πολιτική των Βρυξελλών. Και θα αλλάξει, αλλιώς το μέλλον της ευρωζώνης θα είναι οδυνηρό και πολύ σκοτεινό.

    Η παραγωγική βάση της χώρας αποδιαρθρώθηκε, σε έναν βαθμό, από την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, λόγω των χασματικά διαφορετικών παραγωγικοτήτων, ανάμεσα στις μεγάλες βιομηχανικές οικονομίες και στην ελληνική οικονομία (και γι’ αυτό η χώρα δεν έπρεπε να εισέλθει στην ζώνη του ευρώ), αλλά η ελληνική εσωστρέφεια, με την θάλασσα των μικρών επιχειρήσεων, ο τουρισμός και η ναυτιλία + τα κοινοτικά κονδύλια κρατούσαν κάποιες ισορροπίες.

    Όσο, όμως, η εποχή των αναπτυξιακών ρυθμών κρατούσε αυτές τις ισορροπίες, το πρόβλημα κουκουλωνόταν. Τώρα, με την έλευση της ύφεσης, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Η ίδια η ύφεση έφερε το μπλοκάρισμα των ελληνικών καταναλωτικών και στην συνέχεια των παραγωγικών διαδικασιών, με αποτέλεσμα να οδηγούμεθα στην παραπέρα αποδιάρθρωσή τους, με το συγκεκριμένο πρόγραμμα «δημοσιονομικής πειθαρχίας», που είναι υπό εξέλιξη και προϊόν της πεισματώδους γερμανικής ανοησίας, με τις χρηματοπιστωτικού τύπου εμμονές και ιδεοληψίες της γερμανικής ελίτ.

    Η ανεύθυνη, έως ελεεινή, συμπεριφορά της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ (η οποία κοίταξε την εξυπηρέτηση των στενών συμφερόντων της, που είχαν να κάνουν με την δημιουργία ενός κράτους – παρία και αχθοφόρου των συμφερόντων αυτών, με την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, την «μαύρη» οικονομία, την εισφοροδιαφυγή και την αναζήτηση πάμφθηνων και ανασφάλιστων εργατικών χεριών, μαζύ με το προσφιλές σπορ της φυγής κεφαλαίων στο εξωτερικό), δεν αλλάζει τις αναγκαιότητες της ελληνικής οικονομίας, που σταθερά προσανατολίζονται στην εργαλειακή στήριξή της στους ελλειμματικούς δημόσιους προϋπολογισμούς (αρκεί αυτοί να στηρίζουν την συνολική κατανάλωση της χώρας – γεγονός που σημαίνει ότι πρέπει να χρηματοδοτούν ένα στοχευμένο και μακροπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, που θα επικεντρώνεται, ανάμεσα στά άλλα και στην συνεχή βελτίωση της παραγωγικότητας της οικονομίας).

    Πολύ περισσότερο, οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί είναι τώρα απαραίτητοι, που βρισκόμαστε σε μια εποχή παρατεταμένης ύφεσης. Και αυτό δεν αφορά μόνον (ούτε κυρίως) την Ελλάδα, όπως μας δείχνουν τα τελευταία στοιχεία της CIA, για την Ευρώπη το 2009. Αφορά, κυρίως, την ευρωζώνη, της οποίας τα μακροοικονομικά μεγέθη έχουν καταβυθιστεί στα τάρταρα – κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή αμέσως μετά τον πόλεμο και από την δεκαετία του 1930.

    Και εδώ είναι που αναδεικνύονται, λόγω της ύφεσης, οι αδυναμίες του ευρώ, το οποίο δεν έχει την απαραίτητη πολιτική βαθύτητα, που έχει π.χ. το δολλάριο, ή το γεν, ή το γιουάν. Η απόφαση της 11/2/2010 είναι σημαντική διότι είναι ένας αρχικός κρίκος, σε μια δύσκολη αλυσίδα αποφάσεων, που θα οδηγήσουν στην πολιτική βαθύτητα του ευρώ, μέσα από την τελική κατάληξη, που δεν μπορεί παρά να είναι ο μετασχηματισμός (αργός και βασανιστικός) της Ε.Ε. σε ομοσπονδιακό κρατικό μόρφωμα.

    Αλλιώς, αγαπητέ rebel, η ευρωζώνη θα διαλυθεί – και αυτό μόλις απεφεύχθη στις 11/2/2010. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να έχουμε εκπληξεις στην πορεία – αν η γερμανική πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ μείνει στις ανόητες εμμονές της, περί της «αναγκαιότητας του αποπληθωρισμού», σε μια εποχή, όπου ο «πληθωριστικός» κίνδυνος είναι ανύπαρκτος.

    Ναι, λοιπόν, στην δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά στην ώρα της (μετά την ύφεση) και σε μια συγκεκριμένου τύπου αναπτυξιακή δημοσιονομική πειθαρχία, που στηρίζει τις δημόσιες επενδύσεις και τροφοδοτώντας την ανάπτυξη, βγάζει την ευρωπαϊκή (και την ελληνική) οικονομία από τον παρατεταμένο μαρασμό, στον οποίο έχει περιέλθει και ο οποίος κινδυνεύει να μετασχηματίσει την ύφεση σε κρίση.

    Δεν ξέρω το τι πρέπει να κάνουν ή να μην κάνουν αυτές, που αποκαλείς «αγορές», φίλε rebel, και τις οποίες εγώ αποκαλώ, έτσι, όπως εν τοις πράγμασιν είναι, δηλαδή «γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές». Μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και ό,τι τις συμφέρει – και αυτό κάνουν στην πράξη. Δικαίωμά τους είναι να καλύπτουν, ή να μην καλύπτουν τον ελληνικό «υπέρμετρο», ή μη υπέρμετρο, δανεισμό. Δικαίωμά τους είναι να καλύπτουν, ή να μην καλύπτουν και τον «υπέρμετρο», ή μη υπέρμετρο, δανεισμό των χωρών της ευρωζώνης. Δεν είναι αυτό που εξετάζω και δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει, εδώ.

    Γνωρίζω, όμως, το τι πρέπει να πράξει η ΕΚΤ. Και η ΕΚΤ πρέπει να κόψει άφθονο νόμισμα – όχι μόνον για τον «κακό μαθητή» που λέγεται Ελλάδα, αλλά και για όλους τους άλλους της Ευρωζώνης, που και αυτοί αποδείχτηκε – βλέπε CIA – ότι δεν είναι καλοί μαθητές της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» του ζουρλομανδύα του Μάαστριχτ. Και πρέπει να κόψει νόμισμα – παρά τις περί του αντιθέτου οιμωγές των ευρωτραπεζιτών, της λοιπής χρηματοπιστωτικής ελίτ και των Γερμανών πολιτικών -, το οποίο νόμισμα τα κράτη της ευρωζώνης πρέπει να εξασφαλίσουν ότι θα τζιραριστεί στις οικονομίες τους και συνολικά στην ευρωοικονομία, προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα έντονα προβλήματα αποεπένδυσης και κατάρρευσης των μακροοικονομικών μεγεθών της ευρωζώνης και για να επανέλθει η ευρωπαϊκή οικονομία σε υψηλούς αναπτυξιακούς ρυθμούς – όπως μας έχει μάθει, από την εποχή της Great Depression, ο αείμνηστος Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς.

    Και άσ’τους να μιλάνε για τον φόβο του «πληθωρισμού», μέσα σε συνθήκες έντονου … αντιπληθωρισμού. Αυτοί εκτίθενται…

    Το έχω ξαναγράψει : Τώρα, δεν είναι η ώρα της αντιμετώπισης του ανύπαρκτου …. «πληθωρισμού»! Είναι η ώρα της αντιμετώπισης του πολύ υπαρκτού και έντονου αντιπληθωρισμού.

    Κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο…

    (Και να το πω για πολλοστή φορά : Στην πορεία θα αναγκαστούν να αλλάξουν πολιτική και θα διαπράξουν το «ανοσιούργημα», που θέλουν να αποφύγουν – θα το «πληθωρίσουν» το ευρώ (και η ελληνική περίπτωση, με την απόφαση της 11/2/2010, δείχνει ότι έχουν μπει – αργά, βασανιστικά, μίζερα και τσιγγούνικα – σε αυτήν την διαδικασία, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την βαυαρική CSU, τους Φιλελεύθερους, τον Τρισέ, την ΕΚΤ και την Bundesbank, παρά την σκληρή επιτήρηση που επέβαλαν στην Ελλάδα, για να τους κατευνάσουν. Αν, παρ’ όλα αυτά, κάποια στιγμή «λοξοδρομήσουν» και μείνουν πιστοί στην «μονεταριστική ορθοδοξία» της αντιπληθωριστικής πολιτικής και της προστασίας του «σκληρού ευρώ», θα τους «κατασπαράξουν» οι «αγορές», που ποντάρουν στην θεσμική αδυναμία και την πολιτική ρηχότητα του ευρώ. Στην περίπτωση αυτή, η εξίσωση του Ίρβινγκ Φίσερ, που προσδιορίζει την αξία του χρήματος, θα λειτουργήσει σε βάρος τους και θα πνίξει την πραγματική οικονομία της ευρωζώνης, όπως στο παρελθόν έπραττε, σε περιόδους οικονομικής κρίσης, ο αλήστου μνήμης «χρυσούς κανόνας», κάτι που ουδείς πολίτης στην ευρωζώνη, πλην, ίσως, των μεταναστών από τις χώρες του τρίτου κόσμου, μπορεί να δεχθεί).

    Τόσο απλά έχουν τα πράγματα.

  384. Eξαιρετικές οι παρατηρήσεις του κυρίου Στάϊκου, φέρει αστική συνείδηση ο άνθρωπος. Μάλλον θα είναι γόνος της ιστορικής οικογένειας των Αιτωλοακαρνάνων.

    Θα διαφωνήσω, όμως, ως προς το εξής: το κομβικό πρόβλημα της Ελλάδος ασφαλώς και ΔΕΝ οικονομικό, αλλά μήτε ΠΟΛΙΤΙΚΟ ως ισχυρίζεται.
    Ο λόγος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Μα μιά ζωή οι Ελλαδίτες ωρύοντο ότι για όλα φταίει η μοναρχία. Την καταργήσαμε και ουδέν άλλαξε, άρα απεδείχθη ότι δεν ήταν ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ. Τότε άρχισαν τα λεβεντόπαιδα νας μας πληροφορούν, «Πενήντα χρόνια δεξιά, ΤΙ περιμένεις». Well, περάσαμε ΚΑΙ στον Σοσιαλισμό (facon de parler, σοσιαλισμό, αλλά κουβέντα να γίνεται), οπόταν επήλθε το απόλυτο χάος. Τhence, το πρόβλημα ΔΕΝ ήταν μήτε ΠΟΛΙΤΙΚΟ.
    Εξ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ, therefore, το ΠΡΟΒΛΗΜΑ της ΧΩΡΑΣ είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ.

    Δικαίωμα στην Δημοκρατία έχουν οι ΠΟΛΙΤΕΣ, όχι ο ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΣ. Ουδέποτε είχαν δικαώματα οι ΔΟΥΛΟΙ-ΤΥΡΑΝΝΟΙ αλητοπασόκοι στην αρχαία Δημοκρατία και αυτό δεν απέρρεε από ελιτισμό αλλά από αποδεδειγμένη ΑΔΥΝΑΜΙΑ του χυδαίου αλητοπασόκου να ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΘΕΙ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

    Ιndeed, (when) you give alitopasokos an inch, he takes a mile – κατά το Αγγλοσαξονικό dictum ;h, Ελληνιστί, αρμόζει το υπό διαπρεπούς γιαγιάς, «Μη δώσεις του φτωχού ψωμί, πόρτα και παραθύρι» – figuratively, of course, προς αποφυγήν παρεξηγήσεως από τους αχρείους κομμουνιστές εδώ μέσα

  385. Και όμως, αγαπητέ κύριε Στάϊκε και για την Γερμανία το 3% των δημοσιονομικών ελλειμμάτων έχει καταλήξει να είναι ζουρλομανδύας!

    ΓΕΡΜΑΝΙΑ 2009 :

    ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.200 $.
    ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
    ΑΕΠ : 2,812 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ : 1,398 τρισ.$
    ΕΞΟΔΑ : 1,540 τρισ. $
    ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 49,71%
    ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,76%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ : 5,04%
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 77,2%
    https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html

    Κατά τα άλλα, οι φόβοι σας είναι και δικοί μου φόβοι. Μπορεί όλες οι θυσίες να αποδειχτούν μάταιες και μετά από 3 χρόνια να είμαστε με τα ίδια προβλήματα και πολύ φτωχότεροι.

    Όμως θέλω να είμαι περισσότερο εφεκτικός απέναντι στην ευρωζώνη, διότι είναι ένα νέο – ιστορικά – μόρφωμα και μπορεί να επιδείξει μια προσαρμοστικότητα στις εξελίξεις, που τώρα είναι απρόσμενη.

    Καλόν είναι να της δώσουμε κάποια πίστωση χρόνου και να πράξουμε ανάλογα με τις εξελίξεις…

    (Αυτό, άλλωστε, θα γίνει, ούτως ή άλλως, αφού αυτό δεν το ρυθμίζουμε εμείς – ως άτομα, εννοώ)….

  386. ΔΙΟΡΘΩΣΗ :

    Το σωστό λινκ για ΓΕΡΜΑΝΙΑ είναι αυτό : https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html

  387. Κύριε Χασαπογιάννη,

    ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
    Δεν είμαι της ιστορικής οικογένειας από την Αιτωλοακαρνανία, είμαι από την Αιγιάλεια.

  388. @Τάσος Αναστασόπουλος

    Θα μπορούσες ίσως με αντιπαραδείγματα να μας έδειχνες πως μια διαφορετική δημοσιονομική και διαχειριστική πολιτική από αυτή που ακολουθείται στην ευρωζώνη (αν και αυτή δεν εφαρμόζεται ομοιόμορφα σε όλα τα μέλη της) θα επέφερε δραματικά διαφορετικά αποτελέσματα – με αναφορά πάντα στην καπιταλιστική κρίση, ύφεση και το ξεπέρασμά της.

  389. Γεώργιος Στάικος Φεβρουαρίου 13th, 2010 6:52 μμ :

    KAI όμως οι ρίζες σας από κει πρέπει νάναι. Στην Αχαϊα, τουλάχιστον 25% του πληθυσμού είναι ΜΕΤΟΙΚΟΙ από την Δυτική Ρούμελη. Ειδικότερα, οι Αιτωλοί μετώκησαν στην Πάτρα, οι δε εκ Ναυπακτίας, Δωρίδος κλπ στο Αίγιο.

  390. DIABAZΩ στην «ΤΟ ΒΗΜΑ»:

    Στη σωστή κατεύθυνση κινείται το μέτρο της χρήσης των καρτών στις συναλλαγές αξίας 1.500 ευρώ που μελετά το οικονομικό επιτελείο

    Eυχαριστώ θερμά τον κύριο Παπακωνσταντίνου που μας διαβάζει. Η πληρωμή με κάρτα, όμως, πρέπει να ισχύσει γιά όλες τις συναλλαγές ανεξαρτήτως ποσού εκτός, για λόγους πρακτικούς, γιά ποσά κάτω των 50 ευρώ και σε συναλλαγές με περίπτερα κλπ.
    Ειδικά, δε, γιά ορισμένα επαγγέλματα (ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, γιατροί, δικηγόροι, κλπ) πρέπει να γίνει υποχρεωτική ανεξαρτήτως ποσού, αφού σε συναλλαγή με αυτά τα επαγγέλματα δεν ερχόμαστε σε καθημερινή βάση ΚΑΙ επίσης, διότι ΑΥΤΟΙ είναι ΚΟΜΒΟΙ της φοροδιαφυγής.

    ΕΤΣΙ θα πιαστεί ΚΑΙ η Μαργαρίτα, διότι θα φαίνονται τα 4-5 ταξίδια στην Αλβανία ετησίως, τα χειμερινά sports στην Αράχωβα και ο παραθερισμός σε πεντάστερο στο Πόρτο Χέλι. ΑΛΛΑ και τα έξοδα του παρασιτικού γιού ο οποίος στοιχίζει >> 5,000 μόνο γιά ιδιαίτερα, κιθάρες and the like.

    OTAN μόνο ο γιός θάχει έξοδα παραστάσεως 5,000, θα μπορούμε να πούμε με ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ότι το εισόδημα της Μαργαρίτας ΔΕΝ είναι 10,600, αλλά τουλάχιστον 30,000 ετησίως.

    ΕΤΣΙ, ο ΖΑΠΛΟΥΤΟΣ Ελλαδικός λαουτζίκος θα πιαστεί στη ΦΑΚΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    It is so SIMPLE, ladies and gentlemen, but sooooooooooooo simple ! Besides, the average Greek may be a wicked crook but he is stupid and we shall set him up!

    ΠΟΡΝΑΝΔΡΕΟΥ ΖΕΙΣ, ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  391. KAI ΕΑΝ συλληφθεί να ΨΕΥΔΕΤΑΙ η Μαργαρίτα, ΔΕΝ θάχουμε ΠΟΙΝΕΣ φυλακίσεως!!!!!!!!!!!!!
    Α, πα πα! Η φυλάκιση ΚΟΣΤΙΖΕΙ και ΟΥΔΕΝΑ ΣΩΦΡΟΝΙΖΕΙ !!!!!
    Κυρία Μαργαρίτα είστε υπό κράτηση μέχρι να φέρει ο συζυγός σας τα 5,000 ευρώ πρόστιμο.

    Nα δείτε όλους τους Ελλαδίτες να μετατρέπονται σε Sunday school and choir boys εν μιά νυκτι.

    ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ:

    ΘΑ ΔΙΑΛΥΘΕΙ και ο ψευδώς και εσκεμμένα ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΘΕΙΣ ΜΥΘΟΣ από την ΑΛΕΚΑ, τον ΑΛΕΚΟ, τον ΑΛΕΞΗ και το ΑΛΗΤΟΠΑΣΟΚ ότι 20% των Ελλήνων είναι ΦΤΩΧΟΙ.

    ΚΑΙ όλα αυτά θα είναι PUBLIC RECORD ON THE INTERNET.

    O όρος «προσωπικά δεδομένα» αναφέρεται σε άλλο πράγμα αλητοπασόκια και αλητοκουκουέδες!

  392. Μπορεί να αναγκασθεί η Ευρωζώνη να «κόψει» νόμισμα,
    αλλά, όποιος ευαγγελίζεται την έξοδο της Ελλάδος απο την ευρωζώνη, όχι μόνον δεν τον ενδιαφέρει η Ελλάδα (με τον λαουτζίκο της), (και, παρεπιμπτόντως, η Ευρώπη), αλλά είναι ένα απο τα κοράκια που ήδη εκμετταλεύονται τις διαφορές ομολόγων και νομισμάτων.
    - Εμείς, εδώ, οι ιθαγενείς, θα εξακολουθήσουμε να επιβιώνουμε ……………….. – πάνω στις μαύρες πέτρες που πολλοί αναγκάσθηκαν να ρίξουν πίσω τους…………………………

  393. Ας δούμε – δίκην «αντιπαραδείγματος» – πως θα μπορούσε να γίνει, σήμερα, μια καλή αρχή, για την αντιμετώπιση της παρούσας ύφεσης και ας θυμηθούμε πως ο αείμνηστος πρόεδρος των Η.Π.Α. Franklin Delano Roosevelt, με ένα περίφημο ιστορικό λόγο του στις 1/7/1933, πέταξε στα σκουπίδια τον ζουρλομανδύα του «χρυσού κανόνα» και οδήγησε – δύσκολα, αργά και βασανιστικά – στην διαδικασία που έφερε το σταμάτημα της κατακλυσμιαίας πτώσης των μακροοικονομικών μεγεθών της αμερικανικής οικονομίας και περίπου ανάταξε την οικονομική κατάσταση στην χώρα, γλυτώνοντας τα μακροοικονομικά μεγέθη της χώρας από περαιτέρω καταβαράθρωση :

    »Θα θεωρούσα μια καταστροφή που θα ήταν ίση με παγκόσμια τραγωδία, αν, η μεγαλύτερη διάσκεψη των χωρών που συγκεντρώθηκε για να φέρει μια πιο αληθινή και διαρκή οικονομική σταθερότητα και μια, μεγαλύτερη ευημερία για τις μάζες όλων των χωρών, πριν κάνει καμιά σοβαρή προσπάθεια, ξεχάσει τα γενικώτερα αυτά προβλήματα και επιτρέψει στον εαυτό της να ξεφύγει απ’ τον σωστό δρόμο εξαιτίας μιας πρότασης για ένα καθαρά τεχνητό και πρόσκαιρο πείραμα που θα είχε αποτέλεσμα στις νομισματικές συναλλαγές μερικών μόνο χωρών … . . . οι παλιές δεισιδαιμονίες των αποκαλούμενων διεθνών τραπεζιτών παραχώρησαν τη θέση τους στις προσπάθειες να σχεδιαστούν εθνικά νομίσματα, με το σκοπό να προσφερθεί σ’ αυτά μία μόνιμη αγοραστική δύναμη που δεν θα διαφέρει πολύ σε σχέση με τα καταναλωτικά προϊόντα και τις ανάγκες του σύγχρονου πολιτισμού. Επιτρέψτε μου να είμαι ειλικρινής, όταν λέω πως οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζητούν το είδος του δολλαρίου που έπειτα από μια γενιά θα έχει την ίδια αγοραστική και την ίδια εξοφλητική δύναμη με την αξία του δολλαρίου που ελπίζουμε να κατορθώσουμε να φτάσουμε στο κοντινό μέλλον. Ο αντικειμενικός αυτός σκοπός έχει περισσότερη σημασία για το καλό των άλλων χωρών απ’ ότι μια καθορισμένη αναλογία, για έναν, ή δύο μήνες, σε σχέση με την λίρα, ή το φράγκο».

    Κάπως έτσι, σαν τον FDR, που απεγκλωβίστηκε (βασανιστικά, με δισταγμούς και παλινωδίες, με λάθη και πειραματισμούς) από τον ζουρλομανδύα του «σκληρού» δολλαρίου, θα μπορούσαν οι Ευρωζωνίτες να αρχίσουν να απεγκλωβίζονται από τον ζουρλομανδύα του «σκληρού» ευρώ. (Κάπως έτσι έχει αρχίσει στην πράξη να απεγκλωβίζεται ο Ομπάμα).

    Θα ήταν μια καλή αρχή…

    [Αγαπητέ μου φίλε vedder, πάντοτε οι μαρξιστές και ο ίδιος ο Καρλ Μαρξ, ήσαν θιασώτες της νομισματικής ορθοδοξίας, δηλαδή του μονεταρισμού. Ο μέγας διδάσκαλος – και δεν το λέω αυτό ειρωνικά, διότι ήταν μέγας, όσο και αν κάποιος, όπως εγώ, διαφωνεί μαζύ του σε πολλά (αλλά όχι σε όλα) από όσα έχει γράψει – Μίλτον Φρήντμαν ουκ ολίγες φορές έχει επικαλεστεί την συνηγορία του Καρλ Μαρξ, για να υπερασπιστεί τις μονεταριστικές του θεωρίες. Και είχε απόλυτα δίκιο… Απλώς, τυχαίνει να μην είμαι μαρξιστής και να μην πιστεύω σε αυτήν την νομισματική «ορθοδοξία» – όπως, επίσης, δεν πιστεύω σε καμμία είδους ορθοδοξία…)

  394. «Eυχαριστώ θερμά τον κύριο Παπακωνσταντίνου που μας διαβάζει. Η πληρωμή με κάρτα, όμως, πρέπει να ισχύσει γιά όλες τις συναλλαγές ανεξαρτήτως ποσού»

    Και να ξέρει ο κ. Παπακωσταντίνου ότι σε αυτό το μέτρο θα έχει και τη στήριξη της Εκκλησίας. Όταν όλες οι συναλλαγές θα φαίνονται στο διαδίκτυο θα μειωθούν κατακόρυφα οι επισκέψεις των ανδρών στους οίκους ανοχής. Οι δε παντρεμένοι θα τις κόψουν τελείως.

  395. (194) – Οπως λένε και οι Καθολικογενείς, «οπου καμπάνα, και …………….»
    - Επειδή ο κ.Παπακωνσταντίνου ΔΕΝ είναι άμοιρος την κοινωνικής πραγματικότητος (ΔΕΝ λέω «Ελληνικής») , θα καλταάβει – άν, δεν γνωρίζει, ήδη – οτι, μέτρα «αποκλεισμού» θα «μαυρίσουν» ακόμη περισσότερο την
    Αγορ(αι)α.
    - Εκτός, φυσικά, άν το ποσοστό συναθροίζεται ανά διετίαν (ή τριετίαν ?) , οπότε….. θα μπορούν οι υπόλοιποι ΟθωμανοΣοσιαλίζοντες να …… ξαναδανειστούν…………..

  396. @Τάσος Αναστασόπουλος

    Θα περίμενα ένα περισσότερο σύγχρονο «αντιπαράδειγμα», καθώς τόσο οι αλλαγές στις δομές του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και η παγκοσμιοποίηση, όσο και μια σειρά απο τεχνολογικές επαναστάσεις, έχουν εισαγάγει πολλά νέα δεδομένα και παραμέτρους στην ανάλυση και αντιμετώπιση των κρίσεων από την εποχή του FDR.

    Τέλος πάντων, αυτό που ορίζω και γνωρίζω ως «δημοσιονομική πειθαρχία» είναι ένα πράγμα και όχι διάφορα, πολλών λογής: έλεγχος και περιορισμός των δημοσίων ελλειμμάτων και του χρέους. Αυτό που προτείνεις – και ομολογώ μου θυμίζει έντονα το «δόγμα» Α. Παπανδρέου (και το οποίο δεν οδήγησε σε καμιά παραγωγική ανάπτυξη!) – είναι τύπωμα και απρόσκοπτη προσφορά χρήματος για τη χρηματοδότηση χρόνια μεγάλων δημοσίων ελλειμμάτων. Κάτι που αυτόματα οδηγεί, όχι σε κάποια παραγωγική διάρθρωση και ανάπτυξη, αλλά σε ένα φαύλο κύκλο μεγάλων και χρόνια ελλειμμάτων, διογκούμενου δημόσιου χρέους και αυξημένων επιτοκίων, που τελικά εκτονώνεται (όπως και στην περίπτωση των ιδιωτικών ελλειμμάτων και χρέους) σε credit crunch.

    Είναι, λοιπόν, αφελές να πιστεύουμε ότι κάποια δήθεν χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής από την ΕΚΤ θα οδηγήσει αυτόματα σε έξοδο από την κρίση και την ύφεση και σε αέναη ανάπτυξη. Είναι η εύκολη λύση: μια χώρα δανείζεται (έστω «φτηνά») ένα 10% του ΑΕΠ και το ρίχνει στην οικονομία και κατανάλωση (μέσω κυρίως μισθών κρατικών λειτυργών και άλλων μη παραγωγικών δαπανών) και δείχνει μια λογιστική αύξηση 10% του ΑΕΠ και όλοι είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, μέχρι την ώρα που πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός. Μπορεί, λοιπόν, κάποιοι ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ προσωρινά να αποκατασταθούν (αν αυτό είναι το ζητούμενο μιας «παραγωγικής διάρθρωσης»), αλλά με βεβαιότητα μια τέτοια πολιτική θα οδηγήσει στο εγγύς ή μακρινό μέλλον σε οικονομική κρίση μιας τάξης μεγέθους μεγαλύτερη από αυτήν που περάσαμε πρόσφατα.

  397. Αγαπητέ Τάσο Αναστασόπουλε , πολλά και ενδιαφέροντα αυτά που λέτε , το μόνο που εχω χρόνο να σχολιάσω προς το παρόν είναι οτι μάλλον κάνετε το λάθος να ταυτίζετε μονεταριστές και φιλελεύθερους . Το οτι συμφωνώ με τα ερωτήματα του rebel@work δεν σημαινει οτι θα συμφωνησουμε και στις αντι-προτάσεις .

  398. Δεν είναι καθόλου «παλαιομοδίτικο» το ρουσβελτιανό «αντιπαράδειγμα», αγαπητέ φίλε rebel. (Ανάμεσα, στα άλλα και επειδή εκεί ανάγεται η γέννηση του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, πάνω στα ερείπια του παλαιού κλασσικού καπιταλισμού, τον οποίον έθαψε οριστικά εκείνη η κρίση, που πολύ σωστά έχει μ΄νημη στην αμερικανική συλλογική μνήμη, ως GREAT DEPRESSION)).

    Αντίθετα, «παλαιομοδίτικο» είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα (ομιλώ για την σύγχρονη οικονομική ύφεση, η οποία δεν μετασχηματίστηκε σε κρίση, μετά τα επείγοντα μέτρα που έλαβαν το φθινόπωρο του 2008 οι Μπους, Πώλσον και Μπερνάκι, προλαβαίνοντας την παταγώδη κατάρρευση του συστήματος, με την χρήση των παλαιών, καλών και αποτελεσματικών κεϋνσιανών μακροοικονομικών μέτρων στήριξης της αμερικανικής οικονομίας, αν και στην Ευρωζώνη τα πράγματα είναι αβέβαια και η ύφεση μπορεί να μεταπέσει σε ύφεση, λόγω των απίθανων ανοησιών της γερμανικής χρηματοπιστωτικής ελίτ και των ευρωτραπεζιτών) – και για να είμαι περισσότερο ακριβής, αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ανούσιο, ηλίθιο, άστοχο, άχρηστο, καθόλου απαραίτητο και εύκολο να αποφευχθεί, αν οι άνθρωποι δεν ξεχνούσαν, με την πάροδο του χρόνου, τα μαθήματα του παρελθόντος.

    Πάντα «φοβόμουν» ότι αυτή η συζήτηση θα άγγιζε τον κακό δαίμονα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αυτόν που όλοι προσπαθούν να ξεχάσουν και τον ξόρκιζαν (ακόμα και με … μάγια βουντού στην Wall Street !!!). Τον δαίμονα, που νόμισαν ότι έβαλαν στην γωνία οι σύγχρονοι Αμερικανοί (οι οποίοι, όμως, έβγαλαν, γρήγορα τα πρέποντα συμπεράσματα) και που επιμένουν να αγνοούν, επιδεικνύοντας ένα απίστευτο μίγμα τυφλότητας, βλακείας και αλαζονείας, συνδυασμένο με τα στενά επενδεδυμένα συμφέροντά τους, τα οποία έχουν σαν βάση στήριξής τους την απίστευτη αφέλεια του εργαζόμενου γερμανικού πληθυσμού, μια αφέλεια και μια πειθαρχία, σε κάθε μορφή εξουσίας στην χώρα, που, αρκετές φορές, οδήγησε την γερμανική κοινωνία στην καταστροφή – έναν δρόμο τον οποίον έχει πάρει και τώρα η γερμανική κοινωνία, παρασυρόμενη από ανεύθυνες εξουσιαστικές ελίτες, με κυρίαρχες την τραπεζοπιστωτική και την θεραπαινίδα της την πολιτική. (Ελπίζω, όμως, ότι τώρα, ακριβώς επειδή δεν ζούμε στην εποχή του Μεσοπολέμου, τα πράγματα θα διορθωθούν).

    Και φυσικά, ο δαίμονας, για τον οποίον μιλάμε, είναι η αμερικανική (και τότε, όπως και τώρα) και παγκόσμια κρίση του 1929 – 1932 (που κράτησε με σκαμπανεβάσματα, μέχρι την είσοδο των Η.Π.Α. στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1941).

    Ας δούμε την εξέλιξη της κρίσης εκείνης της εποχής, μέσα από την γλαφυρή αφήγηση του αείμνηστου διδάσκαλου John Kenneth Galbraith, για να καταλάβουμε και για να αντιληφθούμε ότι, κάθε ομοιότητα με το σήμερα, δεν είναι καθόλου τυχαία. Το αντίθετο, μάλιστα :

    «Μετά απ’ την ύφεση του 1921 ήρθαν τα οχτώ παχειά χρόνια. Δεν ήταν όμως παχειά για όλους. Οι αγρότες ήταν δυσαρεστημένοι και φώναζαν. Οι εργάτες, που οι συνδικαλιστικές ενώσεις τους είχαν αποτελεσματικά διαλυθεί, στο διάστημα της ύφεσης του 1921, οι μαύροι και οι άλλες μειονότητες, φυσικά οι γυναίκες, όλοι αυτοί είχαν μείνει άφωνοι, και κανείς δεν μπορούσε να πει το μέγεθος της δυσαρέσκειάς τους.

    Το βέβαιο είναι πως, κάτω απ’ την ευχάριστη πρόσοψη, υπήρχαν λάθη. Οι μισθοί και οι τιμές, απ’ το 1922 μέχρι το 1929, είχαν μείνει σχεδόν στο ίδιο επίπεδο. Αφού και ο όγκος παραγωγής και η παραγωγικότητα είχαν ανοδική πορεία (ο όγκος παραγωγής κατά εργάτη στη βιομηχανία στο διάστημα της δεκαετίας του ‘20 αυξήθηκε περίπου 43 στα εκατό), αυτό σήμαινε πως τα κέρδη μεγάλωναν. Το καθαρό εισόδημα του μέσου όρου από 84 μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις, σχεδόν τριπλασιάστηκε ανάμεσα στο 1922 και το 1929, τα μερίσματα που πλήρωναν διπλασιάστηκαν Ενισχυμένο, με τις διαδοχικές μειώσεις του φόρου εισοδήματος, αυτό σήμαινε πως το μέρος από το εισόδημα που πήγαινε στους πλούσιους για κατανάλωση και επένδυση αυξήθηκε σημαντικά. Αυτό το εισόδημα έπρεπε να καταναλωθεί, ή να επενδυθεί. Αν κάτι εμπόδιζε αυτή την κατανάλωση, ή επένδυση, θα δημιουργούνταν πτώση της ζήτησης – και αναστάτωση.

    Και η κατανάλωση και η επένδυση ήταν εύτρωτες. Η κατανάλωση απ’ τους πλούσιους μπορούσε να ελαττωθεί, αν τρόμαζαν – όπως, ας πούμε, από μια μεγάλη πτώση στα χρηματιστήριο. Μεγάλο μέρος απ’ τις επενδύσεις τους βρίσκονταν σε ξένα δάνεια – σε γερμανικές πόλεις, σε δημοκρατίες της Νότιας Αμερικής. Πολλά μπορούσαν να συμβούν σ’ αυτό το είδος των επενδύσεων – επανάσταση, άρνηση αναγνώρισης των χρεών, δυσκολία στο να αποκτήσουν το απαιτούμενο χρυσάφι, ή δολλάρια, για πληρωμή του τόκου, ή του αρχικού δανείου – που να τρομάξουν τους επενδυτές. Μεγάλο μέρος του εσωτερικού δανεισμού κατευθύνονταν προς τις δουλειές που πρόβάλαν οι καινούργιες οικονομικές μεγαλοφυΐες – οι σιδηρόδρομοι του Βαν Σβέρινγκενς, οι επιχειρήσεις κοινής ωφελείας του Σάμιουελ Ίνσουν και του Χάουαρντ Χόμπσον, οι τόσο αλλοπρόσαλλες και σκοτεινές επιχειρήσεις του Ίβαρ Κρούγκερ. Όλα αυτά απαιτούσαν πολύπλοκη, και μερικές φορές ακατανόητη δομή εταιριών χαρτοφυλακίου, στις οποίες, οι επιχειρήσεις που διέθεταν, όχι ιδιαίτερα μεγάλη φερεγγυότητα, έκδιδαν ομολογίες (και προνομιούχες μετοχές), για να αγοράσουν και να ελέγξουν τις μετοχές εκείνων, που ήταν περισσότερο φερέγγυες, με κατεύθυνση τον έλεγχο των εταιριών που ασχολούνται με την παραγωγή και τη διάθεση των προϊόντων. Αυτό εξασφάλιζε τον έλεγχο, με τη χρησιμοποίηση ελάχιστων επενδύσεων. Σήμαινε επίσης πως, αν κάτι προκαλούσε τη διακοπή της ανοδικής ροής των μερισμάτων – από όπου έπρεπε να καλυφτούν τα έξοδα των τόκων των ομολογιών των ανωτέρων επιπέδων – οι ομολογίες θα έπαυαν να είναι αποδοτικές και ολόκληρη η δομή θα κατρακυλούσε στην πτώχευση. Δεν θα γινόταν τότε καμμία άλλη επένδυση χρημάτων απ’ έξω. Κι’ εκείνοι που θα είχαν χάσει λεφτά μ’ αυτό τον τρόπο δεν θα επένδυαν τα χρήματά τους αλλού. Οι προβολές των εταιριών χαρτοφυλακίου μαζί με τις εταιρίες επενδύσεων, αποτέλεσαν το θαύμα της δεκαετίας του ‘20 και αυτοί που τις δημιούργησαν ήταν οι γίγαντες της εποχής. Και οι προβολές, και οι άνθρωποι που τις ενεργούσαν ήταν, από κάθε άποψη, οι πρόδρομοι των πολυεταιρικών επιχειρήσεων, των λειτουργικών κεφαλαίων, των αναπτυξιακών κεφαλαίων, των κεφαλαίων εξωτερικού και των κτηματικών επενδυτικών πιστώσεων, και οι δημιουργοί τους, ή εκείνοι που τις κατάστρεψαν, επρόκειτο να τιμήσουν, ή να κηλιδώσουν την οικονομική σκηνή των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70.

    Τελικά, ως ένα σημείο σαν αποτέλεσμα των κερδών της περιόδου αυτής, αλλά ουσιαστικά από την φαινομενική μεγαλοφυΐα των μεγάλων δημιουργών της προβολής, δημιουργήθηκε η άνοδος των τιμών στο χρηματιστήριο. Οι μετοχές άρχισαν να ανεβαίνουν το τελευταίο εξάμηνο του 1924 και συνέχισαν να ανεβαίνουν τα 1925. Σημειώθηκε μια μικρή υποχώρηση το 1926. Εκείνον τον χρόνο, δύο τυφώνες και το γεγονός ότι έπαψαν να εμφανίζονται καινούργιοι αγοραστές πράγμα αναγκαίο για τη διατήρηση οποιασδήποτε κερδοσκοπίας, έφερε την καταστροφή της μεγάλης υπερτίμησης των μετοχών γης στην Φλόριντα. Αλλά το 1927, η ανοδική πορεία άρχισε πάλι, και εξακολούθησε να κερδίζει ορμή όλον εκείνο τον χρόνο, όλο το 1928, και μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1929. Στους «Τάϊμς της Νέας Υόρκης», ο μέσος όρος εικοσιπέντε βιομηχανικών μετοχών που ήταν 134 στα τέλος του 1924, και 245 στο τέλος του 1927, έφτασε τα 331 στις αρχές του 1929. Στους τρεις καλοκαιρινούς μήνες εκείνου του χρόνου, αυξήθηκαν από 339 σε 449, ενα κέρδος 32 στα εκατό.

    Όπως και πριν, ιδιώτες και οργανισμοί, κυρίως οι εταιρίες επενδύσεων, οι πρόδρομοι των επιχειρήσεων αμοιβαίων κεφαλαίων, αγόραζαν επειδή περίμεναν πως οι τιμές θα ανέβουν. Οι αγορές τους αυτές προκάλεσαν την άνοδο των τιμών, έκαναν τις προσδοκίες τους να πραγματοποιηθούν και έθρεψε καινούργιες κι’ ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες και την μεγάλη ζήτηση για αγορες που ήταν τό επακόλουθό τους. Η μεγάλη αυτή ζήτηση, αξίζει να αναφέρουμε και πάλι, θα κρατήσει μέχρι να εξαντληθεί η εμφάνιση νέων αγοραστών που επιβεβαίωναν τις προσδοκίες, ή να συμβεί κάτι που να αντιστρέψει αυτές τίς προσδοκίες. Όταν συνέβαινε κάτι τέτοιο, όπως μετά από την πτώση του εξωτερικού δανεισμού, ή την αποτυχία των μεγάλων συγκροτημάτων των εταιριών χαρτοφυλακίου θα μπορούσε να περιμένει κανείς πως οι επενδυτές θα υποχωρούσαν μπροστά στους φόβους τους. Και οι επενδύσεις και οι καταναλωτικές δαπάνες θα μειωνόντουσαν. Χρηματοδοτώντας την πώληση των κακών χρεωγράφων, και τρέφοντας την κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου, το νέο νομισματικό σύστημα έπαιξε έναν πρωτεύοντα ρόλο εκείνα τα χρόνια. Η αγοραπωλησία των χρεωγράφων στη δεκαετία του ‘20, χρηματοδοτήθηκε απλόχερα από τις εμπορικές τράπεζες και, κατά την περίοδο αυτή, το μεγαλύτερο μέρος τους γινόταν από τα υποκαταστήματα των εμπορικών τραπεζών. Με τον ίδιο τρόπο χρηματοδοτήθηκε και η κερδοσκοπική αγορά χρεωγράφων από ιδιώτες. Μεγάλο μέρος της, έγινε με κάλυμμα. Μ’ άλλα λόγια οι τράπεζες παραχωρούσαν τα κεφάλαια για την αγορά των μετοχών και χρησιμοποιούσαν τις ίδιες αυτές σαν ενέχυρο. Οι εμπορικές τράπεζες που δάνειζαν χρήματα γι’ αυτές τις δουλειές, έκαναν με τη σειρά τους, σημαντικά δάνεια από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Έτσι, το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα βοηθούσε τη χρηματοδότηση της μεγάλης αύξησης των τιμών του χρηματιστηρίου. Θα ήταν λάθος να πούμε πως αυτό ήταν η αιτία· οι άνθρωποι δεν κερδοσκοπούν επειδή διαθέτουν το χρήμα, για να κάνουν κάτι τέτοιο. Αλλά το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα καλλιέργησε αυτήν την κερδοσκοπία και δεν την σταμάτησε.

    Η τροφοδότηση του φουντώματος της κερδοσκοπίας στο Χρηματιστήριο από το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα, ήταν σύμφωνα με τον καθιερωμένο μύθο, αποτέλεσμα ενός άλλoυ ενδιαφέροντος λάθους. Την 1η Ιουλίου 1927, το «Μαυριτανία» έφτασε στη Νέα Ύόρκη με δύο επιφανείς επιβάτες, τον Μόνταγκιου Νόρμαν, Διοικητη της Τράπεζας της Αγγλίας, και τον Γιάλμαρ Σάχτ, τον διοικητή της Ράϊχσμπανκ. (Δεν ήταν στιγμή γενικών προβλέψεων. Ο Αλέξανδρος Κερένσκυ, που την ημέρα εκείνη ολοκλήρωσε μια επίσκεψη του στην Αμερική, δήλωσε στις εφημερίδες πως η σοβιετική κυβέρνηση βρίσκονταν στα τελευταία της και θα εξαφανίζονταν μέσα σε λίγους μήνες). Η μυστικότητα που κάλυπτε την επίσκεψη ήταν πολύ μεγάλη και κατά κάποιο τρόπο, επιδεικτική. Το όνομα κανενός απ’ τους δυο μεγάλους τραπεζίτες, δεν παρουσιάστηκε στον κατάλογο των επιβατών. Κανένας τους, όταν φτάσαν, δεν συναντήθηκε με τους δημοσιογράφους αν και σύμφωνα με τους «Τάϊμς της Νέας Υόρκης», ο Δρ. Σάχτ, βγαίνοντας απ’ την τραπεζαρία, την ώρα που το πλοίο προχωρούσε προς τον χώρο του υγειονομικού ελέγχου, «σταμάτησε μόνο για να τους ανακοινώσει πως δεν είχε τίποτα να πει». Ο Σερ Μόνταγκιου ανέβηκε βιαστικά τις σκάλες χαιρετώντας µε το χέρι του, και ήταν ακόμα λιγότερο ομιλητικός. Στη Νέα Υόρκη συναντήθηκαν με τον Σαρλ Ρύστ, υποδιοικητή της Τράπεζας της Γαλλίας, και όλοι μαζί πήραν μέρος σε σύσκεψη με τον Μπέντζαμιν Στρόνγκ, διοικητή τής Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης. Ήδη οι αμφιβολίες για το ποιός διοικούσε το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα – το Διοικητικό Συμβούλιο στην Ουάσινγκτον, οι απλόχωρα και δημοκρατικά κατανεμημένες Περιφερειακές Τράπεζες, ή η Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης – είχαν περιοριστεί σε μία τυπική αντιμαχία ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον. Οι τραπεζίτες του Παλιού Κόσμου, όπως τους αποκαλούσαν οι «Τάϊμς», δεν είχαν καμμία αμφιβολία πως η εξουσία βρίσκονταν στον Διοικητή Στρόνγκ. Στις επόμενες μέρες έγινε έντονη μαντειολογία για τα θέματα που συζητιόντουσαν, που σχεδόν στο σύνολό της ήταν λαθεμένη. Αυτά τα θέματα, ομολογημένα, αφορούσαν δημόσια προβλήματα. Αυτοί που τα συζητούσαν ήταν πραγματικά, έστω και όχι αυστηρά από νομική άποψη, δημόσιοι λειτουργοί. Πίστευαν όμως πως το κοινό πρέπει να μην έχει καμμία απολύτως γνώση των διαπραγματεύσεων τους. Ως έναν αξιόλογο βαθμό, η πεποίθηση αυτή σε θέματα διεθνούς νομισματικής πολιτικής, εξακολουθεί να υπάρχει. Το κύριο, ή το οπωσδήποτε πιο σημαντικό, θέμα της συζήτησης ήταν η ιδιαίτερα αδύνατη αποθεματική κατάσταση της Τράπεζας της Αγγλίας. Οι τραπεζίτες πίστευαν πως η αδυναμία αυτή θα μπορούσε να βοηθηθεί αν τό Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα χαμήλωνε τα επιτόκια και ενεθάρρυνε τον δανεισμό. Οι κάτοχοι χρυσού θα επιδίωκαν τότε το μεγαλύτερο κέρδος, με το να κρατούν το μέταλλο στο Λονδίνο. Και, με τον καιρό, υψηλότερες τιμές στις Ηνωμένες Πολιτείες θα διευκόλυναν την ανταγωνιστική θέση της βρετανικής βιομηχανίας και απασχόλησης. Η σκιά του Ουίνστων Τσώρτσιλ εξακολουθούσε να κυριαρχεί. Αν μέρος από το χρυσάφι πήγαινε στο Βερολίνο, που βρισκόταν ακόμα κάτω απ’ την επίδραση του μεγάλου πληθωρισμού, ή στην Γαλλία, που προσπαθούσε να επιβάλλει την σταθεροποίηση των σχεδίων του Πουανκαρέ, θα ήταν επίσης για όφελός τους. Το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα τους έκανε τη χάρη. Αμέσως μετά τη σύσκεψη το αναπροεξοφλητικό επιτόκιο κατέβηκε από 4 σε 3,5 στα εκατό. τα αποθεματικά των εμπορικών τραπεζών ξαναγέμισαν τους επόμενους μήνες από την κίνηση της ανοικτής αγοράς – με την αγορά από τις Ομοσπονδιακές Τράπεζες κρατικών χρεωγράφων αξίας 340 εκατομμυρίων δολλαρίων. Αυτό, σύμφωνα με την κοινή άποψη (που κυριαρχούσε ακόμα σε μεγάλο βαθμό) ήταν το λάθος που οδήγησε στην μεγάλη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία. Την στιγμή που υπήρχε ανάγκη περιορισμών, οι ξένοι έπεισαν τις αμερικανικές αρχές να δώσουν μεγαλύτερες ελευθερίες για δικό τους όφελος και σε βάρος των Αμερικανών. Ο Άντολφ Μίλερ, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου που είχε αποδοκιμάσει αυτή την πράξη, την χαρακτήρισε αργότερα σαν «το μεγαλύτερο και πιό τολμηρό έργο που έχει αναλάβει ποτέ το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα, και που κατάληξε σε ένα από τα πιό δαπανηρά λάθη που έκανε αυτό, ή οποιοδήποτε άλλο τραπεζικό σύστημα τα τελευταία 75 χρόνια» Ο καθηγητής Λάϊονελ Ρόμπινς, της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου, ένας διάσημος ερευνητής αυτών των γεγονότων, είπε αργότερα.: «Απ’ αυτή την μέρα κι’ έπειτα, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η κατάσταση ξέφυγε πια από κάθε έλεγχο» Στο πάνθεον των αμερικανών οικονομολόγων, μαζί με τον Χάμιλτον, τον Μπιντλ, τον Τζέϋ Κούκ, και τον Σάλμον Τσαίης, μια περισσότερο από μηδαμινή θέση εχει κρατηθεί για τον Μπέντζαμιν Στρόνγκ. Πίστευαν πως περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλον Αμερικανό της εποχής του, ο Στρόνγκ ήταν ικανός να αντιμετωπίσει τους επιτηδευμένους οικονομικούς παράγοντες του Παλιού Κόσμου, με τα ιδια τους τα όπλα. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το πως η συναλλαγή με την οποία συνδέεται κυρίως τ’ όνομά του είναι η παραχώρηση εκείνη των προνομίων στον Μόνταγκιου Νόρμαν και τον Γιάλμαρ Σάχτ. Τέτοιες ειναι οι πηγές της φήμης. Και δεν είναι αυτό χαρακτηριστικό των οικονομικών παραγόντων μονάχα. Αν δεν υπήρχε το σκάνδαλο του Γουώτεργκαιητ το όνομα του Χ.Ρ. Χάλντεμαν και του Τζων Ντην, δεν θα έμπαινε ποτέ στα βιβλία της ιστορίας. Ούτε και του Γκόρντον Λίντυ. Ο Τζων Μίτσελ θα ήταν μια πολύ μικρή υποσημείωση. Και ο Τζων Φόστερ Ντάλλες, και ο Ντην Ράσκ, έγιναν διάσημοι από τη μεγαλοπρέπεια των λαθών τους στην εξωτερική πολιτική. Κανένας δεν θα είχε ακούσει για τόν Ουϊλλιαμ Γουέστμορλαντ, αν δεν είχε συσχετισθεί με τον χειρότερα διοικημένο πόλεμο από το 1812. Αν όλα τα άλλα δεν έχουν πετύχει, πάντοτε μπορεί κανείς με αρκετά λάθη να εξασφαλίσει την αθανασία.

    Στην πραγματικότητα, υπήρχε κάποια σχετική λογική από τη μεριά του Διοικητή Στρόνγκ – αυτοί που διατυμπανίζουν το ιστορικό του λάθος, έχουν υπεραπλοποιήσει τα πράγματα. Οι περιστάσεις έχουν και πάλι πολλά να μας διδάξουν. Μπροστά στις τότε νομισματικές ανωμαλίες οι δυσκολίες της Γερμανίας, της Γαλλίας, και της Βρετανίας, δεν ήταν παράξενο το ότι, στην αρχή της δεκαετίας του ‘20, πολλοί απ’ αυτούς που είχαν στην κατοχή τους χρυσάφι γύρεψαν καταφύγιο για τους θησαυρούς τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα αποθέματα, που στο τέλος του 1918 είχαν φτάσει στο φανταστικό ποσόν των 2,9 δισεκατομμυρίων δολλαρίων, έγιναν 4,2 δισεκατομμύρια στο τέλος του 1926, ακριβώς πριν απ’ την άφιξη των προσκυνητών του «Μαυριτάνια». Μόλις έφτανε το χρυσάφι, καταθέτονταν σε εμπορικές τράπεζες, όπου, αν επιτρέπονταν, θα μπορούσε να στηρίξει μια μεγάλη αύξηση στα δάνεια, τα χαρτονομίσματα και τις καταθέσεις (πάντοτε με την προϋπόθεση πως υπήρχαν άνθρωποι και εταιρίες που γύρευαν δάνεια) με σημαντικά πληθωριστικά αποτελέσματα. Αυτά τα αποτελέσματα, το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα τα πρόλαβε στην δεκαετία του ‘20 με την πολιτική της ανοιχτής αγοράς – πουλώντας τα κρατικά χρεώγραφα που είχε αποκτήσει στη διάρκεια του πολέμου για χρυσάφι, και μεταφέροντας έτσι το χρυσάφι από τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών, απ’ όπου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν αποθεματικό για δάνεια και καταθέσεις, στα δικά της θησαυροφυλάκια. (Τον Μάρτη του 1923 ίδρυσε την Ομοσπονδιακή Επιτροπή για τις Επενδύσεις της Ανοιχτής Αγοράς, τους πολίτες με την μοναδική δύναμη τους οποίους αναφέρει ο καθηγητής Σάμουελσον, για να συντονίσουν αυτές τις ενέργειες). Απ’ τη στιγμή που το χρυσάφι είχε ασφαλιστεί στην κατοχή του Ομοσπονδιακού Τραπεζικού Συστήματος δεν συσχετίζονταν πια αναγκαστικά µε τον δανεισμό και τις καταθέσεις των εμπορικών τραπεζών και συνεπώς με την προσφορά του χρήματος. Το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα κράτησε την ποσότητα των δανείων που έκανε στις τράπεζες αρκετά πιο κάτω απ’ ό,τι θα είχαν επιτρέψει τα αποθέματά της σε χρυσό. Το ποσόν που δάνειζε εξαρτιόταν απ’ το επιτόκιο που χρέωνε στις τράπεζες και, σε κάποιο βαθμό, από το αν, ή όχι, ενθάρρυνε τον τραπεζικό δανεισμό. Ο δανεισμός αυτός, ήταν που επιδρούσε, με τη σειρά του, στα αποθεματικά των εμπορικών τραπεζών, και στην ικανότητά τους να δανείζουν. Έτσι, αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοζαν τον χρυσό κανόνα, το απόθεμα του χρυσού δεν έπαιζε μεγάλο ρόλο. Τώρα, σε καιρό ειρήνης, όπως και πριν, στο διάστημα του πολέμου, η χώρα είχε ελεγχόμενο νόμισμα. Αφού η ποσότητα του εισαγόμενου χρυσού δεν επιδρούσε πια αναγκαστικά στα αμερικάνικά δάνεια, καταθέσεις, τιμές ή επιτόκια – που τώρα καθορίζονταν από το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα – οι κλασικές δυνάμεις που ανακατανέμαν το χρυσάφι σύμφωνα με τον χρυσό κανόνα, δεν λειτουργούσαν πια. Όταν έφτανε το χρυσάφι δεν σημειώνονταν αναγκαστικά πτώση στα επιτόκια, δεν γινόταν καμμία αύξηση στις τιμές δεν παρουσιάζονταν γενικά τίποτα, που να ελέγχει την είσοδο του χρυσού και να ενθαρρύνει μία καινούργια έξοδο, όπως θα απαιτούσε η εφαρμογή του κλασσικού χρυσού κανόνα. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να υποστηρίξει την άποψη πως ο Διοικητής Στρόνγκ, που αναμφίβολα ήταν με το μέρος του χρυσού, με το να υποχωρήσει στον Σάχτ, τον Νόρμαν, και τον Ρίστ, έκανε μόνο αυτό που υποτίθεται πως θα έκανε ο χρυσός κανόνας αυτόματα. Μπορεί να είδε τα πράγματα απ’ αυτήν την άποψη, αν και τέτοια διορατικότητα είναι πιό πιθανόν να παρουσιαστεί μετά απ’ τα γεγονότα. Ούτε είναι απόλυτα βέβαιο πως μία αυστηρότερη πολιτική το 1927 και μετά θα είχε σταματήσει την κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου. Άλλα πράγματα μπορεί να είχαν σταματήσει προηγουμένως. Οι τράπεζες, όπως δάνειζαν για κερδοσκοπία, δάνειζαν και για να καλύψουν συνηθισμένες εμπορικές, βιομηχανικές και αγροτικές ανάγκες.

    Στην δεκαετία του ‘20 η αύξηση του συνολικού δανεισμού απ’ τις εμπορικές τράπεζες, εκτός από αυτόν που είχε σχέση με τα ακίνητα, ήταν σχετικά. μικρή – από 23 δισεκατομμύρια δολλάρια, το πρώτο εξάμηνο του 1921, σε 30 δισεκατομμύρια στο πρώτο εξάμηνο του 1929. (Τα δάνεια για ακίνητα, όπου σημειώθηκε αρκετή κερδοσκοπία, αυξήθηκαν με έναν πολύ μεγαλύτερο ρυθμό). Αλλά, μέσα σ’ αυτό το συνολικό ποσό δανεισμού, που μόλις αναφέραμε, τα δάνεια στους μεσίτες του χρηματιστηρίου για να διατηρούν χρεώγραφα με κάλυμμα, για κερδοσκοπία δηλαδή, αυξήθηκαν τρομακτικά από 810 εκατομμύρια δολλάρια στο τέλος του 1921, σε 2,5 δισεκατομμύρια στις αρχές του 1929, ενώ παράλληλα ένα ανάλογο ποσό πρόσφεραν επιχειρήσεις και άλλοι μη τραπεζικοί δανειστές. Σημειώθηκε μια ακόμα μεγάλη αύξηση το 1929 – στους καλοκαιρινους μήνες, 400 περίπου εκατομμύρια δολλάρια τον μήνα. Το επιτόκιο για δάνεια προς μεσίτες του χρηματιστηρίου, για τα οποία δεν ήταν ανάγκη, εκείνη την εποχή, να γίνει καμμία αντισταθμιστική κράτηση για αυξανόμενες τιμές, ήταν θαυμάσιο. Κλιμακώνονταν από 6 ως 12 στα εκατό, και μερικές φορές ακόμα περισσότερο. Ήταν ένα 12 στα εκατό με σχεδόν απόλυτη ασφάλεια, και το κεφάλαιο του δανείου ήταν διαθέσιμο για επιστροφή τη στιγμή που θα ζητιόταν. Δώδεκα στα εκατό είναι δώδεκα στα εκατό. Αν συνεπώς το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα είχε περιορίσει τα επιτόκια και τον δανεισμό του, οι τράπεζες, εκτός αν διαθέταν μια εκπληκτική ανοσία στο 12 στα εκατό, θα είχαν μειώσει τις χορηγήσεις τους προς τους πολύ λιγότερο επικερδείς, τους πολύ λιγότερο ασφαλείς, και πολύ πιό ενοχλητικούς δανειζόμενους για κοινές εμπορικές, οικιστικές, βιομηχανικές, ή αγροτικές ανάγκες. Αυτά ήσαν τα δάνεια που θα είχαν περιοριστεί. Ο φόβος πως αυτό θα γίνονταν στην πραγματικότητα, δυσαρέστησε πολύ τα πνευματικά ευαίσθητα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου στην Ουάσιγκτον. Ένα μικρότερο μέρος των πιστώσεων για το χρηματιστήριο προέρχονταν επίσης κατ’ ευθείαν απ’ τις τράπεζες. Οι επιχειρήσεις προσελκύονταν όλο και περισσότερο από τα μεγάλα επιτόκια των άμεσα ανακλητών δανείων Η άλλη λύση να προειδοποιήσουν, και πιθανόν να αποκλείσουν αυτές ειδικά τις τράπεζες που δανείζονταν από το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα για να προσφέρουν δάνεια στο χρηματιστήριο. Δυστυχώς, γι’ αυτή τη λύση, οι χειρότεροι ένοχοι ήταν οι μεγαλύτερες τράπεζες της Νέας Υόρκης. Και οι μεγάλες τράπεζες της Νέας Υόρκης, με τη σειρά τους, βρίσκονταν σε πολύ στενή σχέση με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης. Η Νάσιοναλ Σίτυ Μπάνκ, μαζί με την Τσαίης Νάσιοναλ, που ήταν μία από τις δύο μεγαλύτερες εμπορικές τράπεζες της Νέας Υόρκης, ήταν τότε κάτω απ’ την διοίκηση κάποιου Τσαρλς Μίτσελ, ενός ανθρώπου γεμάτου ενθουσιασμό, και, όπως απόδειξαν κατοπινά γεγονότα, εξαιρετικά αναίσθητου, που ο ιδιος είχε μεγάλα συμφέροντα στο χρηματιστήριο. Αν η περίοδος των μεγάλων τιμών γκρεμίζονταν, το ίδιο θα πάθαινε κι’ ο Μίτσελ, κι’ αυτή ήταν μία σχέση που είχε την ικανότητα ο ίδιος να την βλέπει. Στις αρχές του 1929, ο Μίτσελ, σαν να μην υπήρχε άλλος άνθρωπος, γι’ αυτή την δουλειά, έγινε διοικητής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης. Τον Φλεβάρη του 1929, το Διοικητικό Συμβούλιο του Συστήματος στην Ουάσιγκτον, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης, έκανε μία προειδοποίηση ενάντια στη χρησιμοποίηση των κεφαλαίων των Ομοσπονδιακών Τραπεζών για τη χρηματοδότηση της κερδοσκοπίας. Ήταν μια προειδοποίηση που δεν απευθύνονταν καθόλου στον αέρα: «Ένα μέλος (εμπορική τράπεζα) δεν έχει το λογικό δικαίωμα να απαιτήσει τη χρησιμοποίηση των διευκολύνσεων του αναπροεξοφλητικού επιτοκίου στην ομοσπονδιακή του τράπεζα, όταν δανείζεται με το σκοπό να κάνει κερδοσκοπικά δάνεια, ή με τον σκοπό να διατηρήσει κερδοσκοπικά δάνεια» Αμέσως μετά, πρόσθεσε πώς το τι κάνουν οι τράπεζες με τα δικά τους, των καταθετών τους δηλαδή, χρήματα, ήταν δική τους δουλειά. Αυτό ήταν μια ταπεινωτική παραίτηση από τη βασική υπευθυνότητα της κεντρικής τράπεζας, που είναι να κρατάει όλο τον τραπεζικό δανεισμό κάτω από εποπτεία και, αν υπάρχει ανάγκη, κάτω από έλεγχο. Μπρος σ’ αυτή την προειδοποίηση το χρηματιστήριο συγκλονίστηκε, αλλά σε λίγο συνήλθε. Το Διοικητικό Συμβούλιο άρχισε ύστερα να μελετάει, αν θα προχωρούσε, ή όχι, σε άλλες ενέργειες. Τον Μάρτη κυκλοφόρησε η φήμη πως γινόντουσαν συσκέψεις στο αρχηγείο του Συστήματος στην Ουάσιγκτον, και πως ίιχε γίνει συνεδρίαση, κάτι το πρωτοφανές, ακόμα και κάποιο Σάββατο. Τρόμαξαν τώρα οι τράπεζες και άρχισαν να περιορίζουν τα δάνειά τους στο χρηματιστήριο. Στις 26 του Μάρτη, το επιτόκιο εξαγοράς, το επιτόκιο δηλαδή με το όποιο παρέχονταν πίστωση για την αγορά χρεωγράφων, έφτασε τα 20 στα εκατό. Η αγορά κατακλύστηκε από τον τεράστιο όγκο συναλλαγών. Τότε μπήκε στη μέση ο Μίτσελ. Ανακοίνωσε πως ένοιωσε την υποχρέωση «που ήταν μόνιμη για οποιαδήποτε προειδοποίηση του Ομοσπονδιακού Τραπεζικού Συστήματος, να αποτρέψει κάθε επικίνδυνη κρίση στη χρηματική αγορά» Προχωρώντας σε ανάλογες με τα λόγια του ενέργειες, η Νάσιοναλ Σίτυ Μπανκ διάθεσε την επόμενη μέρα 25 εκατομμύρια δολλάρια σε δάνεια προς μεσίτες του χρηματιστηρίου, που ήταν να δοθούν σε μερίδια των 5 εκατομμυρίων για κάθε μονάδα που το εξαγοραστικό επιτόκιο ξεπερνούσε τα 16 στα εκατό. Τό χρηματιστήριο ανάπνευσε αμέσως. Ο Μίτσελ, αν και δεν ξέφυγε απ’ την κριτική, εξακολούθησε να είναι διοικητής χωρίς, απ’ ότι ξέρουμε, να τιμωρηθεί. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συστήματος δεν έκανε άλλη προσπάθεια να επιβάλλει περιορισμούς.

    Κάτι απ’ όλη τη θλιβερή εικόνα θα πρέπει να αποδώσουμε, όχι σε προμελετημένο σχέδιο, αλλά σε ανικανότητα. Η αμερικάνικη αντίληψη πως ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει κεντρικοτραπεζίτης, αρκεί να τον διορίσουν σ’ αυτήν τη θέση, έχει αρκετά υπογραμμιστεί και λειτουργούσε, στον υπέρτατο βαθμό, κατά την δεκαετία 1920-30. Ο Χέρμπερτ Χούβερ, που χαρακτήρισε τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου εκείνης της εποχής μετριότητες, δεν είχε να πει τίποτα πιο ευχάριστο για τον Στρόνγκ. Τον ονόμασε πνευματικό παράρτημα της Ευρώπης.
    Το 1927 όμως, τα πράγματα κάπως βελτιώθηκαν. Ο Ρόϋ Γιάνγκ, ένας κάπως πιο ικανός άνθρωπος, είχε αντικαταστήσει τον Ντάνιελ Κρίσσινγκερ, τον δικηγόρο των ατμοκίνητων φτυαριών. Ο Γιάνγκ, προσπάθησε να περιορίσει τον τραπεζικό δανεισμό που κατευθύνονταν για κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο. Κατά την διάρκεια όμως του 1929 εγκατέλειψε ουσιαστικά τις προσπάθειές του. Όπως είπε αργότερα, έβγαλε το συμπέρασμα πως η «υστερία», αν και μπορεί να περιορίζονταν λιγάκι, θα κρατούσε όσο ήταν φυσικό.

    Υπήρχε, εντούτοις, ένας ακόμα λόγος για τον όποιο δεν ήθελαν να αναμιχτούν στη φυσική πορεία των πραγμάτων, που ούτε ο Γιάνγκ, ούτε κανένας άλλος δεν έχει αναφέρει. Κι’ αυτός, γι’ άλλη μια φορά, σχετίζονταν με απόδοση ευθύνης. Αν το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα ενεργούσε δυναμικά, για να περιορίσει τον κερδοσκοπικό δανεισμό, δεν θα ήταν υπεύθυνο, μόνο για το σταμάτημα του φουντώματος της κερδοσκοπίας στο χρηματιστήριο, αλλά και για τα αποτελέσματά του. Αυτά, θα περιλάμβαναν το να χαθούν εκατοντάδες εκατομμύρια δολλάρια από εκατοντάδες χιλιάδες κερδοσκόπους, που πολλοί τους πίστευαν πως ήσαν σοφοί, συνετοί και άξιοι επενδυτές. Eίναι φανερό πως αυτό θα σήμαινε και τον οικονομικό μαρασμό. Ποιός θα ήθελε να υποστεί την οργή, που θα ακολουθούσε; Ποιός θα ήθελε να τον κατηγορούν για κάτι τέτοιο, σ’ ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του και να τον περιφρονούν;

    Στην αρχή του καλοκαιριού του 1929, ο Πωλ Γουάρμπεργκ, που εκτός από αρχιτέκτονας του Συστήματος κι’ από τους πρώτους του διοικητές ήταν κι’ ένα από τα διασημότερα πρόσωπα της οικονομικής κοινότητας, προειδοποίησε για το όργιο της «ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας». Σ’ ένα προγνωστικό σχόλιό του, άφησε να υπονοηθεί πως, αν συνεχίζονταν, θα «προκαλούσε ένα γενικό μαρασμό σ’ ολόκληρη τη χώρα». Ζήτησε από το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα να προχωρήσει σε πιό δυναμικές ενέργειες. Η αντίδραση ήταν άγρια. Οι πιό φιλικοί απ’ τους σχολιαστές υποστήριξαν πως ο Γουάρμπεργκ δεν είχε αντιληφθεί το πνεύμα της εποχής. Άλλοι, πιό ειλικρινείς τον κατηγόρησαν για σαμποτάζ – ότι «προσπαθούσε να λυγίσει την αμερικάνική ευημερία». Έγιναν υπαινιγμοί πως μπορεί να είχε χάσει στο χρηματιστήριο. Ο Γουάρμπεργκ είπε έπειτα από καιρό σε φίλους του, πως αυτή υπήρξε η πιό δύσκολη εμπειρία της ζωής του. Πόσο καλύτερο ήταν, κατά την άποψη του Ομοσπονδιακού Τραπεζικού Συστήματος, να αφήσουν τα πράγματα στη φυσική τους πορεία, και έτσι να επιτρέψουν στην φύση να πάρει όλη την ευθύνη.

    Αργά, τον Οχτώβρη εκείνον, ήλθε το τέλος. Την Πέμπτη, 24 του Οχτώβρη, μετά από μια σειρά άσχημων ημερών, πίστεψαν πως το χρηματιστήριο έχασε κάθε στήριγμα στο κατρακύλισμα. Αυτό συνέβηκε την ερχόμενη Τρίτη. Τις επόμενες μέρες ο πανικός κάπως υποχώρησε αλλά οι τιμές στο Χρηματιστήριο εξακολούθησαν να πέφτουν. Σημειώθηκε μια σύντομη ανάρρωση την άνοιξη του 1930 και μετά συνεχίστηκε η πτώση.

    Στις 8 Ιουλίου του 1932 ο μέσος όρος των βιομηχανικών χρεωγράφων στους «Τάϊμς» ήταν 58, λίγο περισσότερο από το ένα όγδοο του επιπέδου που βρίσκονταν πριν από τρία χρόνια. Ήδη σχεδόν όλες οι άλλες αξίες είχαν κι’ αυτές φτάσει στο χαμηλότερο σημείο. Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν – η συνολική παραγωγή του οικονομικού συστήματος – είχε πέσει περισσότερο από ένα τέταρτo απ’ το επίπεδο του 1929, υπολογισμένο με τις τιμές εκείνου του χρόνου, και σχεδόν στο μισό σε αξία. Το 1929, στη διάρκεια ολόκληρης της χρονιάς, ο μέσος όρος της ανεργίας ήταν – οι υπολογισμοί έγιναν μετά τα γεγονότα και δεν είναι τέλειοι – 1,6 εκατομμύρια άνθρωποι, ή 3,2 στα εκατό της εργατικής δύναμης. Το 1932 ο μέσος όρος ήταν 12,1 εκατομμύρια, σχεδόν το ένα τέταρτο της εργατικής δύναμης, δηλαδή. Τον επόμενο χρόνο ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Δεν υπήρχε κανένα επίδομα ανεργίας. Η παροχή οικονομικής βοήθειας για τους άπορους, σύμφωνα με ένα σοβαρό συνταγματικό αξίωμα που αναφέρονταν πολύ απ’ τους πλούσιους, πίστευαν πως ήταν ευθύνη των τοπικών αρχών. Όλες οι τιμές είχαν πέσει περίπου ένα τρίτο από το επίπεδο του 1929, αλλά οι αγροτικές τιμές είχαν σημειώσει μια ιδιαίτερα ανατριχιαστική πτώση. Το 1929, οι χοντρικές τιμές των μη αγροτικών προϊόντων ήταν, κατά μέσον όρο, 92 στα εκατό του επιπέδου του 1926 (1926 = 100). Το 1932 είχαν πέσει στο 70, μια πτώση περίπου κατά το ένα τέταρτο. Οι χοντρικές τιμές των αγροτικών προϊόντων ήταν 105 το 1929. Το 1932, κατά μέσον όρο, ήταν 48 στα εκατό συγκριτικά με το επίπεδο του 1926, μια πτώση παραπάνω από το μισό σε τρία χρόνια. Για μια φορά ακόμα, για αυτόν που θέλει να ασχοληθεί περισσότερο με το θέμα, πρέπει να υπογραμμίσουμε τις διαφορετικές δυνάμεις που επιδρούσαν σε διαφορετικά τμήματα της οικονομίας. Όλo το υπόλοιπο της δεκαετίας η παραγωγή συνέχισε να είναι χαμηλή, οι τιμές πεσμένες και η ανεργία μεγάλη. Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν δεν έφτασε το επίπεδο του 1929 πριν από το 1937, και η ανεργία, όπως την υπολόγιζαν τότε, δεν έπεσε κάτω από το 10 στα εκατό της εργατικής δύναμης πριν από το 1941. Ο μαρασμός του 1920-21 ήταν έντονος αλλά σύντομος. Ο μαρασμός της δεκαετίας 1930-40 ήταν έντονος, και πολύ-πολύ μεγάλης διάρκειας.

    Υπάρχει η αντίληψη, εξαιτίας της επίδρασης που είχε στις ανησυχίες των ανθρώπων και στη συμπεριφορά τους συνεπώς, πως ο Μεγάλος Οικονομικός Μαρασμός είναι το πιο σημαντικό γεγονός του αιώνα, τουλάχιστον για τους Αμερικάνους. Κανένας από τους δύο πολέμους δεν άσκησε παρόμοια επίδραση σε τόσο πολλούς. Η ανακάλυψη της ατομικής ενέργειας, αν και μπορεί να παρακίνησε για μερικά πρόσθετα προφυλακτικά μέτρα τους παθολογικά πολεμοχαρείς, είχε ακόμα λιγότερη σημασία. Τα ταξίδια στο φεγγάρι ήταν συγκριτικά μια λεπτομέρεια. Πολύ λίγοι απ’ αυτούς που έζησαν στη διάρκεια του Μεγάλου Οικονομικού Μαρασμού έμειναν αναλλοίωτοι από αυτήν την εμπειρία. Αντίθετα απ’ ότι έγινε με τους πολέμους, πολύ λίγη προσοχή δόθηκε στους παράγοντες που μετατρέψαν τις άβολες και ανησυχαστικές κρίσεις του προηγούμενου αιώνα σ’ αυτή την τόσο βαθειά και πολύχρονη τραγωδία.

    Για τους Μαρξιστές ήταν μια άλλη ακόμη εκδήλωση των μοιραίων τάσεων του καπιταλισμού. Ήταν χειρότερη απ’ τις προηγούμενες, γιατί η κρίση του καπιταλισμού επρόκειτο να χειροτερεύει μέχρι την τελική αποκαλυπτική καταστροφή.

    Για τους ορθόδοξους μελετητές εκείνης της εποχής, ήταν μια άλλη στροφή προς τα κάτω του οικονομικού κύκλου, που πολύ πιθανόν να παρατείνονταν από τις παραπλανημένες προσπάθειες των κυβερνήσεων να την σταματήσουν. Δεν έχουν υπολογίσει, τις περισσότερες φορές, σαν αποφασιστικούς παράγοντες, ούτε την καταστροφή στο χρηματιστήριο, ούτε την προηγούμενη κερδοσκοπία. Το χρηματιστήριο το θεωρούσαν μια απάντηση σε βαθύτερες, και πολύ πιο ουσιαστικές δυνάμεις, και δεν ήταν από μόνο του μια σημαντική αιτία αλλαγής. «Η ευημερία άρχισε να υποχωρεί στην αρχή του 1929, αν και ο λαός δεν άρχισε να το διαπιστώνει παρά μόνο μετά από την εντυπωσιακή καταστροφή στο χρηματιστήριο τον Οχτώβρη». Ήταν κάπως επιφανειακό να εξηγεί κανείς κάτι τόσο τρομακτικό όπως ο Μεγάλος Οικονομικός Μαρασμός, με κάτι τόσο επουσιώδες όπως η κερδοσκοπία των κοινών μετοχών.
    Ίσως, ακόμη να ενεργούσε κάποιο προστατευτικό ένστικτο. Το χρηματιστήριο, σύμφωνα με τη συνηθισμένη αντίληψη των ενάρετων ανθρώπων, είναι ηθικά διεφθαρμένο. Γιατί λοιπόν να δώσει κανείς στους εχθρούς της Γουώλ Στρητ παραπάνω πολεμοφόδια από όσα ήδη έχουν; Γιατί να κάνει την κερδοσκοπία σημαντική και από κοινωνική άποψη;

    Η κερδοσκοπία στο τέλος της δεκαετίας 1920 – 30, και η καταστροφή στο χρηματιστήριο ήσαν σημαντικά θέματα. Όπως παρατηρήσαμε νωρίτερα, η ευημερία της δεκαετίας 1920-30 είχε σαφή κλίση προς τη μεριά των κερδών των επιχειρήσεων και των εισοδημάτων των πλουσίων. Η εξακολούθηση συνεπώς, της ευημερίας στηρίζονταν στην συνέχιση των μεγάλων επενδυτικών δαπανών από τις επιχειρήσεις και στην συνέχιση των μεγάλων καταναλωτικών δαπανών από τους πλούσιους. Η καταστροφή στο χρηματιστήριο χτύπησε θανάσιμα και τις δύο. Καθώς η αξία των μετοχών έπεφτε με ορμή, η σύνεση σ’ όλες τις επενδυτικές αποφάσεις ανέβαινε με αντίστροφο ρυθμό. Γερές επιχειρήσεις άρχισαν να ξαναμελετούν τις επενδυτικές τους υποχρεώσεις. Οι φτηνοφτιαγμένες επιχειρήσεις του Χόπσον, του Κρούγκερ, του Βαν Σβέρινγκενς, του Ίνσουλ και του Φόρσεϋ αναγκάστηκαν να περιορίσουν τα έξοδά τους, γιατί σύντομα οι δημιουργοί τους θα βρίσκονταν χωρίς μετρητά, για να πληρώσουν τα επιτόκια του τεράστιου αριθμού ομολογιών, με τις όποιες είχαν δημιουργήσει τις χάρτινες πυραμίδες τους. Ξαφνικά οι τράπεζες άρχισαν να παίρνουν προφυλάξεις. Οι δανειζόμενοι είχαν παγιδευτεί στο χρηματιστήριο. Σε λίγο μπορεί να τρόμαζαν οι καταθέτες. Καλύτερα να μην διαθέτουν πολλά μετρητά. Και οι ιδιωτικοί επενδυτές που είχαν ήδη κάψει άσχημα τα δάχτυλά τους, πρόσφεραν φτωχές προοπτικές για νέες εκδόσεις χρεωγράφων.

    Ο μαρασμός στις καταναλωτικές δαπάνες ήταν εξ’ ίσου σοβαρός. Αυτοί που μέχρι τον Οχτώβρη ξόδευαν τα κεφαλαιουχικά τους κέρδη, δεν τα είχαν πια. Αρκετοί που δεν είχαν επηρεαστεί άμεσα, το θεώρησαν φρόνιμο να συμπεριφέρονται σαν να είχαν επηρεαστεί. Στις βδομάδες πριν απ’ την καταιγίδα του Οχτώβρη δεν έγιναν πολλά πράγματα στον εμπορικό κόσμο. Στις κατοπινές βδoμάδες η υποχώρηση ήταν καταστροφική. Πρόσφατα, ο Τσαρλς Κίντλμπέργκερ, ένας οικονομολόγος και ιστορικός, που διαθέτει χρήσιμη αντίσταση στις κοινοτοπίες, ερεύνησε πάλι τα αποδειχτικά στοιχεία. Αυτό είναι το συγκρατημένο συμπέρασμά του: «Μπροστά στο γεγονός της απότομης καταστροφής των εμπορικών επιχειρήσεων, των καταναλωτικών τιμών και των εισαγωγών, στο τέλος του 1929, είναι δύσκολο να υποστηρίζει κανείς πως το χρηματιστήριο ήταν ένα επιφανειακό φαινόμενο … » Η καταστροφή στο χρηματιστήριο δεν ήταν μια μικρή υπόθεση. Η οικονομία ήταν εύτρωτη στο χτύπημα της καταστροφής και μπροστά σ’ αυτή την αδυναμία το χτύπημα ήταν κάτι πολύ σημαντικό.

    Απ’ την στιγμή που η καταστροφή που ακολούθησε το γκρέμισμα στο χρηματιστήριο μπήκε στην πλήρη της εξέλιξη, η νομισματική ιστορία της προηγούμενης δεκαετίας επαναλήφτηκε με αξιοθαύμαστη ακρίβεια, σαν ένα είδωλο στον καθρέφτη. Είναι πιθανόν πως εκείνη την εποχή το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα δεν θα μπορούσε πια να είχε σταματήσει τον αντιπληθωρισμό και τον μαρασμό, όπως, πριν απ’ την καταστροφή, δεν θα μπορούσε με ασφάλεια να είχε σταματήσει την κερδοσκοπία. Αλλά, όπως και στο διάστημα του φουντώματος της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας ό,τι έκανε χειροτέρεψε τα πράγματα. Όπως από το 1919 μέχρι το 1921, ή νομισματική διευθέτηση μεγάλωσε την υπερτίμηση κι’ έκανε πιο έντονη την πτώση. Στους μήνες μετά απ’ την καταστροφή, οι Ομοσπονδιακές Τράπεζες χαμήλωσαν τα επιτόκιά τους. Το αναπροεξοφλητικό επιτόκιο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης (όπως σημειώσαμε είναι το επιτόκιο που χρέωνε στις τράπεζες – μέλη για δάνεια), που πριν από την καταστροφή ήταν 6 στα εκατό, μειώθηκε με σταδιακές ελαττώσεις κατά 0,5 στα εκατό, ως το 1,5 στα εκατό το 1931. Αυτός, δεν μπορούσε να το αμφισβητήσει κανείς, ήταν ένας αριθμός καθόλου τοκογλυφικός. Οι σταδιακές φάσεις προς τα κάτω όμως απείχαν πολύ η μια απ’ την άλλη και μπορούν να χαρακτηριστούν σαν μια πολύ αργή αντίδραση στις τρομακτικές κάμψεις της παραγωγής, της εργατικής απασχόλησης και των τιμών που σημειώνονταν τώρα. Και οι άλλες Ομοσπονδιακές Τράπεζες, εκμεταλλευόμενες τη θαυμαστή τους αυτονομία, είχαν μείνει πολύ πιο πίσω. Το πιο σημαντικό ήταν ότι δεν ενθαρρύνονταν οι αγορές χρεωγράφων σύμφωνα με την πολιτική της ανοιχτής αγοράς, αλλά αντίθετα αποφεύγονταν. Όλο και περισσότερο, εκείνα τα χρόνια, οι καταθέτες μόνοι τους, ή σε μεγάλες ομάδες παρουσιάζονταν στις τράπεζες, ζητώντας μετρητά. Η φυσική πορεία για το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα ήταν να αγοράσει κρατικά χρεώγραφα, και να πλημμυρίσει τις τράπεζες με κεφάλαια που θα μπορούσε να εξασφαλίσει μ’ αυτά. Αυτά μπορούσαν οι τ

  399. (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ)

    » Η φυσική πορεία για το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα ήταν να αγοράσει κρατικά χρεώγραφα, και να πλημμυρίσει τις τράπεζες με κεφάλαια που θα μπορούσε να εξασφαλίσει μ’ αυτά. Αυτά μπορούσαν οι τράπεζες να τα δανείσουν, αν υπήρχε ζήτηση αλλά οπωσδήποτε θα βρίσκονταν εκεί όταν, όπως συνέβηκε αργά, ή γρήγορα, στις περισσότερες σχηματίζονταν οι φοβερές ουρές και άρχιζε η μεγάλη ανάληψη. Μόνον όμως από το 1932 άρχισαν οι Ομοσπονδιακές Τράπεζες να χρησιμοποιούν την πολιτική της ανοιχτής αγοράς σε κάποιο σημαντικό βαθμό.

    Ο λόγος που καθυστέρησαν να το αντιληφθούν – όλοι οι ειδικοί συμφωνούν πως ήταν ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον λάθος – είναι κάτι για το οποίο ο αναγνώστης πρέπει να έχει απολύτως προετοιμαστεί. Στην δημιουργία της νομισματικής πολιτικής, έχουμε δει τους υπεύθυνους, να αντιδρούν με μια υπερβολική πίστη όχι στην τρέχουσα αλλά στην πιο πρόσφατη, προηγούμενη έντονη εμπειρία. Στη δεκαετία του 1930-40, η ζωντανή πρόσφατη εμπειρία των οικονομολόγων, των οικονομικών εμπειρογνωμόνων, των τραπεζιτών και των πολιτικών είχε δημιουργηθεί από τον πληθωρισμό. Δεκαπέντε μόλις χρόνια πριν, στη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου, οι τιμές είχαν διπλασιαστεί. Η αντίδραση ήταν πολύ εχθρική. Και μόνο μια δεκαετία νωρίτερα, στη Γερμανία και την ανατολική Ευρώπη, οι τιμές είχαν αφηνιάσει, το χρήμα είχε χάσει την αξία του. Στις δεκαετίες του ‘20 και του ‘30, επίσης, σημειώθηκε η μεγάλη μετανάστευση των οικονομολόγων από την Αυστρία, την Γερμανία και την Κεντρική Ευρώπη, στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλοι τους είχαν εμπειρία, από πρώτο χέρι δημιουργημένες, από τον υπερ-πληθωρισμό. Ήταν λοιπόν φυσική συνέπεια οι βαρυσήμαντες προειδοποιήσεις εκείνα τα χρόνια για τον ακραίο αντιπληθωρισμό, να στρέφονται εναντίον του σοβαρού κινδύνου του πληθωρισμού. Η αντίληψη αυτού του ανύπαρκτου κινδύνου ήταν ιδιαίτερα έντονη στις Ομοσπονδιακές Τράπεζες, αυτές, πάνω από κάθε τι άλλο, ήταν τα παραδεδεγμένα κέντρα της καθιερωμένης οικονομικής σοφίας Η αντίληψη αυτή εμπόδισε το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα από το να διευκολύνει πιο ουσιαστικά τη θέση των όλο και περισσότερο πολιορκημένων εμπορικών τραπεζών. Αν και ο φόβος του πληθωρισμού ήταν η πιο σημαντική δύναμη που ακινητοποιούσε την οικονομική σκέψη, δύο άλλοι παράγοντες είχαν μεγάλη επίδραση εκείνα τα χρόνια.

    Ο ένας ήταν η αντίληψη για τον καθαρτήριο ρόλο της οικονομικής πολιτικής. Σύμφωνα μ’ αυτήν, η υπερτίμηση προκαλούσε καταστροφικές αν και συνήθως ακαθόριστες, αναστατώσεις στο οικονομικό σύστημα. Η ανάκαμψη θα μπορούσε να. έρθει μόνον όταν οι αναστατώσεις αυτές είχαν εξαφανιστεί. Ο αντιπληθωρισμός και η πτώχευση ήταν τα φυσικά διορθωτικά μέσα. Ο Τζόζεφ Σούμπετερ, που ήταν υπουργός Οικονομικών της χώρας του, στο διάστημα του μεγαλύτερου μέρους του αυστριακού πληθωρισμού, άρχισε να παρουσιάζεται τώρα σαν σημαντικό πρόσωπο στο αμερικανικό οικονομικό προσκήνιο: Υποστήριξε την άποψη πώς το οικονομικό σύστημα, έπρεπε, χρησιμοποιώντας τον μαρασμό, να αποβάλει μόνο του τα δηλητήρια. Μελετώντας την ιστορία των οικονομικών κύκλων, κατέληξε στο συμπέρασμα πώς καμία ανάρρωση δεν θα διαρκούσε ποτέ μέχρι να συμβεί η αποδηλητηρίαση αυτή, και πως κάθε κρατική επέμβαση που αποσκοπούσε να κάνει πιο γρήγορη την ανάρρωση, καθυστερούσε μονάχα την θεραπεία και φυσικά την ίδια την ανάρρωση. Ο Λάϊονελ Ρόμπιvς, που όπως σημειώσαμε ήταν ο πιο γνωστός εκπρόσωπoς της Βρετανικής ορθοδοξίας, προσφέρει ουσιαστικά την ίδια συμβουλή στο πιο φημισμένο βιβλίο σχετικά με το μαρασμό: «κανείς δεν επιδιώκει τις πτωχεύσεις. Σε κανένα δεν αρέσουν τέτοιες ρευστοποιήσεις … Αλλά όταν το μέγεθος των κακών επενδύσεων και των μεγάλων χρεών έχει περάσει κάποιο όριο, τα μέτρα που αναβάλλουν την ρευστoπoίηση έχουν την τάση να χειροτερεύουν μονάχα τα πράγματα» . Μία σχετικά ωμή διατύπωση ήλθε απο τον υπουργό Οικονομικών Άντριου Μέλλον: Για να προχωρήσει η ανάρρωση, ήταν η συμβουλή του, η χώρα έπρεπε να ρευστοποιήσει το εργατικό δυναμικό, να ρευστοποιήσει τις μετοχές, να ρευστοποιήσει τους αγρότες, να ρευστοποιήσει τις ακίνητες περιουσίας.

    Τελικά, υπήρχε και το σύνδρομο της εμπορικής εμπιστοσύνης. Σύμφωνα με αυτό, που ήταν μια μεγάλη δύναμη εκείνη την εποχή και που τα χνάρια της παραμένουν ακόμα, οι απόψεις των τραπεζιτών και των επιχειρηματιών έπρεπε να είναι σεβαστές ακόμα και όταν είναι λαθεμένες και θετικά εχθρικές στην ανάρρωση. Γιατί αν γίνονταν ενέργειες αντίθετες απ’ αυτές τις απόψεις, η εμπορική εμπιστοσύνη θα ζημιόνoνταν. Και ζημιωμένη εμπιστοσύνη θα σήμαινε μειωμένες επενδύσεις, μειωμένη παραγωγή, μειωμένη εργατική απασχόληση και χειροτέρεψη του μαρασμού. Τα σωστά βήματα, συνεπώς, αν γίνονταν σε αντίθεση με τις απόψεις των επιχειρηματιών και της οικονομικής κοινότητας, θα ήταν τα λαθεμένα βήματα, Αφού οι πιο σεβαστοί από τους επιχειρηματίες και τους τραπεζίτες φοβόντουσαν την επέμβαση του κράτους για την παροχή ανακούφισης στους απόρους, για την εξασφάλιση δουλειάς στους άνεργους, και γενικά για την αύξηση της ζήτησης, το σύνδρομο της εμπιστοσύνης ήταν δυναμικά τοποθετημένο με το μέρος της αδράνειας. Ο Χέρμπερτ Χούβερ πίστευε έντονα στο σύνδρομο της εμπιστοσύνης, και μέχρι το τέλος προσπαθούσε να προσηλυτίσει τον διάδοχό του. Σε μια επιστολή του στον Ρούζβελτ, στις αρχές του 1933, διατύπωσε την πεποίθησή του πως «μία πoλύ σύντομη δήλωσή σας σχετικά με δύο ή τρεις πολιτικές της κυβέρνησή σας, θα χρησίμευε σε μεγάλο βαθμό για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και να προκαλέσει την επανάληψη της πορείας προς την ανάρρωση». Μέσα στις υποσχέσεις που πίστευε πως θα κάναν το περισσότερο καλό στην εμπιστοσύνη ήταν εκείνη για το πρόγραμμα του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, μαζί με όλα όσα συνεπάγονταν για τις δαπάνες για ανακούφιση και εργατική απασχόληση και για «την μη μεταβολή ή τον πληθωρισμό του νομίσματος».

    Απ’ τη στιγμή που άρχισε η αντιπληθωριστική κίνηση των τιμών και η μείωση της παραγωγής, καινούργιες δυνάμεις προστέθηκαν για να τις διατηρήσουν και να τις κάνουν να έχουν πολλαπλό αποτέλεσμα. Όπως σημειώσαμε, οι καμένοι και τρομαγμένοι άνθρωποι μείωσαν τις αγορές τους. Αυτό επηρέασε τις τιμές, την παραγωγή, και τον αριθμό εργατών και των προμηθευτών τους, Όλα αυτά είχαν πρόσθετη επίδραση στη ζήτηση. Και οι καμένοι και τρομαγμένοι επενδυτές σταμάτησαν να επενδύουν, και φύλαγαν τα μετρητά τους. Το εισόδημα που αποταμιεύονταν λοιπόν, δεν επενδύονταν πια, ούτε ξοδεύονταν, και αυτό είχε μια ακόμα πρόσθετη επίδραση. Οι εργάτες παράλληλα, έχασαν την δουλειά τους και μείωσαν τα έξοδά τους. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσουν οι τιμές και η παραγωγή, με επιπρόσθετες επιδράσεις στις τιμές, στην παραγωγή και την εργατική απασχόληση. Κανείς, δεν είχε, τότε ή αργότερα, αποδώσει συγκεκριμένη ή έστω και ακαθόριστη βαρύτητα σ’ αυτές τις διάφορες αντιπληθωριστικές δυνάμεις. Δύο, όμως, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την ιστορία του χρήματος, ή τις προσδοκίες του, απαιτούν ξέχωρη προσοχή.

    Η πρώτη ήταν η τάση, καθώς χειροτέρευε ο μαρασμός το 1930, το 1931 και το 1932, να ζητούν οι επιχειρήσεις που είχαν κάποιο έλεγχο πάνω στις τιμές τους – το είδος του ελέγχου που, ας πούμε, δεν έχουν οι αγρότες -ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα με το να μειώνουν τους μισθούς για να καλύψουν το μειωμένο κέρδος. Όταν εγινε αυτό, το μιμήθηκαν και άλλες επιχειρήσεις. Σε λίγο δημιουργήθηκε η καθοδική, σπειροειδής κίνηση. Το αντίθετο της σύγχρονης πληθωριστικής ανοδικής κίνησης. Αντί οι τιμές να έλκουν προς τα πάνω τους μισθούς, και οι μισθοί να τραβούν προς τα πάνω τις τιμές, οι τιμές εξανάγκασαν σε πτώση τους μισθούς, έτσι που κάθε αφαίρεση από τις τιμές οδηγούσε σε μια νέα περίοδο μείωσης των μισθών. Ο πρόεδρος Χούβερ εξακολούθησε να αντιτίθεται σ’ αυτές τις μειώσεις των μισθών, χωρίς όμως να έχει κανένα φανερό αποτέλεσμα. Πίστευε πως αυτές μείωναν την αγοραστική δύναμη και χειροτέρευαν τον αντιπληθωρισμό.

    Με τον ερχομό της νέας οικονομικής πολιτικής, του NEW DEAL του Ρουζβελτ, το ουσιαστικό καθήκον της N.R.A. (National Recovery Admίnίstraιίοn =Εθνική Διοίκηση για την Ανάρρωση) ήταν να σταματήσει αυτή την ελικοειδή πτώση. Η μέθοδός της ήταν άμεση επέμβαση, το αντίστοιχο του κατοπινού ελέγχου στις τιμές και τους μισθούς, που είχε σκοπό να σταματήσει την πτώση. Οι οικονομολόγοι της εποχής βαθμολογούσαν άσχημα και τον Χούβερ, και την NRA. Τέτοια επέμβαση έρχονταν σε αντίθεση με την ελεύθερη και ανταγωνιστική λειτουργία των αγορών. Η παρεμπόδιση της μείωσης των μεροκάματων και των μισθών έκανε αδύνατες τις κανονικές και επιθυμητές μειώσεις των εργατικών εξόδων. Τέτοιες μειώσεις οδηγούσαν σε πιο επικερδείς επιχειρήσεις και περισσότερη απασχόληση. Το ότι η μείωση των μισθών είχε άσχημη επίδραση στη συνολική αγοραστική δύναμη δεν το θεωρούσαν σημαντικό.

    Στο τέλος επιβλήθηκε η ορθόδοξη άποψη της NRA. Η δραστηριότητά της ήταν ευπρόσδεκτη σε μεγάλο βαθμό. Κάτω απ’ το πιο απομακρυσμένο πια φως της ιστορίας, η άποψη του προέδρου Χούβερ και της NRA φαίνεται τώρα πολύ πιο σωστή απ’ ότι εκείνη την εποχή. Υπάρχουν σήμερα πoλύ λίγες αμφιβολίες για το ότι στη σύγχρονη βιομηχανική οικονομία, οι τιμές και οι μισθοί μπορούν να αλληλοεπηρεάζονται, για να δημιουργήσουν δυνατές, αυτόνομες κινήσεις στα χρηματικά εισοδήματα και στις τιμές. Και η άμεση επέμβαση για το σταμάτημα αυτών των κινήσεων, είναι ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε συχνά στην οικονομική πολιτική, στα σαράντα χρόνια, μετά από την NRA. Ο Χούβερ και οι θεμελιωτές της NRA αντιδρούσαν μ’ ένα ξεκάθαρο τρόπο στις περιστάσεις, που ήσαν, όπως συνήθως, καλύτερος καθοδηγητής των ενεργειών απ’ ότι η κυρίαρχη θεωρία.

    Η άλλη αντιπληθωριστική δύναμη, που πρέπει να υπογραμμίσουμε εκείνα τα χρόνια, ήταν οι τραπεζικές αποτυχίες. Κι’ αυτή λειτουργούσε με την συσσώρευση αποτελεσμάτων. Μόλις έβγαινε η φήμη πως μια τράπεζα βρίσκονταν σε δυσκολία, ο κόσμος έτρεχε, όπως πάντα, για τα χρήματα, που είχε σε καταθέσεις εκεί. Και τότε, ακόμα και η καλύτερη τράπεζα αντιμετώπιζε προβλήματα. Καθώς σχηματίζονταν ουρές έξω από μια τράπεζα, η ανησυχία κυρίευε τις γειτονικές.

    Σε μία περιγραφή, που είναι η καλύτερη, από πρώτο χέρι, τέτοιας εμπειρίας, ο Μάρινερ Hκλς, που έγινε αργότερα πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομοσπονδιακού Τραπεζικού Συστήματος, αλλά τότε διοικούσε μια ομάδα τραπεζών με μεγάλη φήμη στη Γιούτα, διηγείται τι συνέβηκε σε μια απ’ τις τράπεζές του, όταν κυκλοφόρησε η φήμη πως το διπλανό ίδρυμα, η Πολιτειακή Τράπεζα του Όγκντεν δεν θα άνοιγε τις πόρτες της εκείνη τη μέρα: Είπα … (στο προσωπικό) τι πρόκειται ν’ αντιμετωπίσουνε σε λίγες ώρες. «Αν θέλετε να κρατήσετε ανοιχτή αυτή την τράπεζα», δήλωσα, «πρέπει να παίξετε το ρόλο σας. Κάνετε τη δουλειά σας σαν να µη συμβαίνει τίποτα το ασυνήθιστο. Να χαμογελάτε, να είσαστε ευχάριστοι, να μιλάτε για τον καιρό, να μη δείχνετε κανένα σημάδι πανικού. Το μεγαλύτερο βάρος θα πέσει σε σας παιδιά, στο τμήμα αποταμιεύσεων. Αντί για τις τρεις θυρίδες που χρησιμοποιούμε συνήθως, θα χρησιμοποιήσουμε και τις τέσσερις σήμερα. Πρέπει να είναι επανδρωμένες συνεχώς, γιατί αν κάποια θυρίδα σ’ αυτή την τράπεζα κλείσει έστω και για λίγο, αυτό θα προκαλέσει ακόμα περισσότερο πανικό. Θα στείλουμε να μας φέρουν σάντουϊτς. Κανείς δεν θα μπορέσει να βγει έξω για φαγητό. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε σήμερα στη μεγάλη ζήτηση για αναλήψεις. Το περισσότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την επιβραδύνουμε. Θα έλθουν εδώ σήμερα άνθρωποι για να κλείσουν τους αποταμιευτικούς τους λογαριασμούς. Θα τους δώσετε χρήματα. Αλλά θα τους τα δίνετε πολύ αργά. Είναι η μόνη μέθοδος που έχουμε για να καταπολεμήσουμε τον πανικό. Ξέρετε πολλούς από τους καταθέτες εξ όψεως και στο παρελθόν δεν ήταν ανάγκη να εξετάζετε τις υπογραφές τους. Σήμερα όμως, όταν έρθουν εδώ με τα βιβλιάρια καταθέσεων για να κλείσουν τους λογαριασμούς τους, εσείς. ελέγχετε κάθε υπογραφή. Και μην βιαστείτε. Και κάτι άλλο ακόμα, όταν δίνετε χρήματα, μη χρησιμοποιείτε μεγάλα χαρτονομίσματα. Πληρώστε με τα χαρτονομίσματα των πέντε και των δέκα δολλαρίων, και μετράτε τα σιγά-σιγά. Ο αντικειμενικός μας σκοπός είναι να πληρώσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα σήμερα». Οι υπάλληλοι έπαιξαν τον ρόλο τους με ικανότητα, παρ’ όλο το πλήθος που όρμησε μέσα απ’ τις πόρτες τη στιγμή που άνοιξαν … Όσο πυκνό ήταν το πλήθος στην τράπεζα, άλλο τόσο ηταν και νευρικό. Μερικοί άνθρωποι περίμεναν ώρες ολόκληρες για να αποσύρουν τα χρήματά τους. Αν προσπαθούσαμε να κλείσουμε στις τρεις, κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα συνέβαινε. Αλλά όπως και σ’ άλλα πράγματα, η έλλειψη άλλων λύσεων μας έκανε να διαλέξουμε την πιο τολμηρή. Αποφασίσαμε να κάνουμε μια εξαίρεση για εκείνη μόνο τη μέρα και να μείνουμε ανοιχτοί για όσο καιρό υπήρχαν άνθρωποι που ήθελαν να τραβήξουν τα χρήματά τους. Στο μεταξύ, είχαμε ειδοποιήσει την Ομοσπονδιακή Τράπεζα του Σόλτ Λαίηκ Σίτυ να στείλει χρήματα στις τράπεζες μας στο Όγκντεν, όπως και σ’ όλες τις άλλες που ανήκαν στην Φέρστ Σεκιούριτυ Κορπορέησιον. Το θωρακισμένο αυτοκίνητο που μας έφερε τα χρήματα στο Όγκντεν, έφτασε όπως συμβαίνει στις ταινίες, όταν το ομοσπονδιακό ιππικό κάνει έφοδο για να σώσει όλο τον κόσμο απ’ τους Ινδιάνους. Οι φρουροί πέρασαν με μεγάλα βήματα ανάμεσα απ’ το πληθος μέσα στην τράπεζα, και όλοι παραμέριζαν μπροστά τους … Αφού ανέβηκα πάνω στα τραπέζι σήκωσα τα χέρι μου και ζήτησα να με ακούσουν. «Ησυχία ένα λεπτό. Αμέσως όλοι σώπασαν. «Ησυχία ένα λεπτό!» ξαναείπα. «Θέλω να κάνω μία ανακοίνωση. Φαίνεται πως έχουμε κάποια δυσκολία στο να εξυπηρετούμε τους καταθέτες μας, με την ταχύτητα που έχετε συνηθίσει. Πολλοί από σας περιμένετε στη γραμμή αρκετή ώρα. Παρατήρησα πολλά σπρωξίματα, οξύτητες και ερεθισμένη ατμόσφαιρα. Ήθελα να σας πω μονάχα, πως, αντί να κλείσουμε στη συνηθισμένη μας ωρα, στις τρεις, αποφασίσαμε να μείνουμε ανοιχτοί, όσον καιρό υπάρχει κάποιος που θέλει να αποσύρει την κατάθεσή του, ή να κάνει μία κατάθεση. Εσείς που μόλις ήρθατε, επομένως, μπορείτε να ξανάρθετε το απόγευμα ή το βράδυ, αν θέλετε. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ταραχή και η φανερά πανικοβλημένη στάση που κρατάνε μερικοί καταθέτες. Όπως όλοι σας είδατε, μόλις φέραμε από το Σολτ Λαίηκ Σίτυ μια μεγάλη ποσότητα χρημάτων που θα φτάσει για όλες σας τις απαιτήσεις. Υπάρχει ακόμα πολύ χρήμα εκεί από όπου ήλθε αυτό». (Αυτό ήταν κάπως αληθινό – αλλά δεν είπα ότι μπορούσαμε να το πάρουμε). Η τράπεζα του Ήκλς επέζησε όπως κι’ ο ίδιος ο Ήκλς και μάλιστα με πολύ καλή φήμη.

    Το 1929, 659 τράπεζες πτώχευσαν, αριθμός μεγάλος για την εποχή που ακολούθησε την καταστροφή στο χρηματιστήριο. Το 1930 πτώχευσαν 1352, και το 1931 2294. Οι πτωχεύσεις ήσαν ακόμα περισσότερες ανάμεσα στις μικρές τράπεζες, που δεν ήταν μέλη του Συστήματος. Αλλά τώρα, όσο απλώνονταν οι φήμες, και σχηματίζονταν ουρές, καμμία τράπεζα δεν ήταν ασφαλής. Εκείνες που ήσαν μέλη του Ομοσπονδιακού Τραπεζικού Συστήματος κατέρρεαν μαζί με τις άλλες. Σε λίγο έγινε φανερό πως ακόμα και οι μεγάλες τράπεζες της Νέας Υόρκης δεν ήταν πια ασφαλείς.

    Το 1931, όπως θα θυμηθούμε, ο Διοικητής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης, Χάρρισον, ανακάλυψε τον εαυτό του να αναθεωρεί την καθόλου συναισθηματική άποψη ότι «η πτώχευση των μικρών τραπεζών … μπορεί να απομονωθεί». Οι καινούργιες του σκέψεις πάνω σ’ αυτό το θέμα είχαν ασφαλώς προκληθεί τον Δεκέμβρη του 1930, από την πτώχευση της Τράπεζας των »Ηνωμένων Πολιτειών». Με καταθέσεις 200 εκατομμυρίων, ήταν η μεγαλύτερη εμπορική τράπεζα που πτώχευσε στην αμερικάνικη ιστορία. Η τράπεζα αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην χρηματοδότηση της βιομηχανίας ενδυμάτων της Νέας Υόρκης. Το όχι πολύ πετυχημένο της όνομα έσπρωξε πολλούς ξένους να πιστέψουν – έτσι υποστηρίχτηκε πάντοτε – πως η πίστη της αμερικανικής κυβέρνησης ήταν, κατά κάποιο τρόπο, ανακατεμένη μαζί της. Η ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης προσπάθησε να κινήσει το ενδιαφέρον των μεγάλων τραπεζών της Νέας Υόρκης σ’ ένα κοινό πρόγραμμα για τη διάσωσή της. Αλλά εκείνες πίστευαν πως ήταν καλύτερο να αφήσουν την Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών να κλείσει. Υπήρχαν μερικές αμφιβολίες για το αν άξιζε να διασωθεί. Το σημαντικό ήταν ότι την θεωρούσαν στους ευυπόληπτους τραπεζικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, σαν εβραϊκή επιχείρηση. Έτσι λοιπόν δεν αποτελούσε, (σύμφωνα με την κοινή αντίληψη της εποχής) ουσιαστική απώλεια.

    Όταν πτώχευε μια τράπεζα, οι καταθέτες έχαναν τα χρήματά τους και δεν μπορούσαν, βέβαια, πια να ξοδέψουν. Οι δαπάνες τους λοιπόν μειώνονταν και δάνεια, ή καταθέσεις δεν δημιουργόντουσαν πια για χάρη των δανειζόμενων. Έτσι όσο διαρκούσε η ρευστοποίηση τόσο περισσότερο οι πτωχευμένες τράπεζες απαιτούσαν την εξόφληση του πιστωτικού υπολοίπου που είχαν σε άλλες τράπεζες. Με τον τρόπο αυτόν λοιπόν, τα δάνεια που δίναν και οι άλλες τράπεζες, μειώνονταν και με τη σειρά τους απαιτούσαν κι’ αυτές εξόφληση των δανείων που είχαν κάνει. Mε τον τρόπο αυτόν μειώθηκαν αμέσως και οι επενδύσεις και οι δαπάνες τους. Αλλά και πέρα απ’ αυτόν τον κύκλο, ακόμα περισσότερες τράπεζες έδειχναν πια μεγαλύτερη προσοχή και απαιτούσαν την εξόφληση δανείων, ή αρνιόντουσαν δάνεια, με παρόμοια αποτελέσματα. «την πτώχευση γλύτωσαν μόνο εκείνες οι τράπεζες που πoλύ γρήγορα και με δεξιοτεχνία μετατράπηκαν σε ιδρύματα ασφαλείας των καταθέσεων».

    Και οι τραπεζικές πτωχεύσεις λοιπόν, και ο φόβος των πτωχεύσεων αυτών είχαν το ίδιο αποτέλεσμα. Και οι δύο ήσαν παράγοντες με τρομακτική δύναμη προτροπής στον αντιπληθωρισμό – μείωσης καταναλωτικών δαπανών και επενδύσεων, και συνεπώς πωλήσεων, παραγωγής, απασχόλησης και τιμών. Εκείνα τα χρόνια το νομισματικό σύστημα έγινε μηχανισμός με παρόμοια αποτελέσματα. Όχι πως η σχέση αιτίου και αιτιατού ξεκινούσε μονάχα από το νομισματικό σύστημα προς την κατεύθυνση της οικονομίας. Όπως οι πτωχευμένες τράπεζες κλόνιζαν την οικονομία, η μείωση στις τιμές, στην παραγωγή, τα έσοδα και την απασχόληση, καταστρέφαν τα καλά δάνεια, σκορπούσαν πανικό, και γκρέμιζαν τις τράπεζες. Η οικονομική ζωή, όπως πάντα, είναι μία μήτρα όπου το αποτέλεσμα γίνεται αιτία, και η αιτία αποτέλεσμα.

    Το 1932, το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα ξεπέρασε, τελικά, τον φόβο του πληθωρισμού και άρχισε την εφαρμογή της πολιτικής της ανοιχτής αγοράς. Αγοράστηκαν κρατικά χρεώγραφα. Μετρητά συνεπώς ξεχύθηκαν προς τις τράπεζες. Ήταν πολύ αργά. Οι τρομαγμένοι τραπεζίτες κράτησαν τα χρήματα που πήραν, σαν μια πρόσθετη ασφάλεια για τη μέρα που θα μαζεύονταν οι καταθέτες τους. Ως ένα σημείο απ’ αυτό το φόβο, θα κρατούσαν σε λίγο αποθεματικά πολύ περισσότερα από τα αναγκαία, κι’ αυτό θα εξακολουθούσε για πολλά χρόνια. Ούτε αυτή η αλλαγή αντιλήψεων σήμαινε πως το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα ήταν έτοιμο τώρα να αναλάβει τον κλασικό του ρόλο σαν δανειστής της τελευταίας Καταφυγής. Αν μία τράπεζα βρίσκονταν σε καλή κατάσταση με πολλά διαθέσιμα μετρητά, τα δάνειά της μπορεί να αναπροεξοφλούνταν στην Ομοσπονδιακή της Τράπεζα. Αν χρειάζονταν με απελπισία χρήματα, αυτο σήμαινε προβλήματα, και το ενεργητικό της εξετάζονταν με αδιαφορία …. Ο Γουώλτερ Μπαίητζχοτ, σε μια πασίγνωστη περιγραφή των λειτουργιών της κεντρικής τράπεζας, είπε πως σε στιγμές μεγάλης κρίσης έπρεπε να κάνει γενναιόδωρα δάνεια, αλλά με μεγάλο επιτόκιο. Εκείνα τα χρόνια το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα αντίστρεψε αυτή την κλασσική συμβουλή. Έκανε τσιγγούνικα δάνεια, και με χαμηλό επιτόκιο. Με το τέλος του 1933, οι μισές σχεδόν απ’ όλες τις τράπεζες της χώρας είχαν εξαφανιστεί. Και από την αρχή του 1932, ήδη, λίγες ήσαν οι τράπεζες που οι υπάλληλοί τους δεν αναρωτιόντουσαν αν θα βρεθούν κι’ αυτές μέσα στα θύματα.

    Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η ιδέα ενός δανειστή της τελευταίας καταφυγής δεν ήταν μια ακαδημαϊκή λεπτομέρεια που μπορούσε να αφεθεί στις προφυλακτικές προτιμήσεις του Ομοσπονδιακού Τραπεζικού Συστήματος. Ήταν κάτι που κάθε τραπεζίτης αποζητούσε επειγόντως. Αφού το Ομοσπονδιακό Τραπεζικό Σύστημα αδρανούσε πάνω σ’ αυτό το καθήκον, ένας ειδικός δανειστής τελευταίας καταφυγής έπρεπε να δημιουργηθεί. Αυτό έγινε το 1932, όταν γεννήθηκε η Χρηματοδοτική Εταιρία για την Ανασυγκρότηση. (RFC = Reconstruction Finance Corporation).
    Η RFC ξεκίνησε, εντούτοις, με αργό ρυθμό, παρ’ όλο που η ανάγκη ήταν απελπιστική. Ήδη πολλές τράπεζες διαθέταν λίγα σίγουρα περιουσιακά στοιχεία, που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ενέχυρο. Είχαν ανάγκη και από κεφάλαια και απο δάνεια. Και υπήρχε ο φόβος, αν όχι του πληθωρισμού, τουλάχιστον της υπερβολικά δραστήριας ενέργειας. «Η δομή της ιδιωτικής μας πίστωσης είναι άλυτα συνδεμένη με την πίστη της κυβέρνησης των Ηνωµένων Πολιτειών», είπε από το ραδιόφωνο ο Όγκντεν Μιλλς, που ήταν τότε υπουργός Οικονομικών και μία αγαπημένη φωνή οικονομικής σοφίας, προσθέτοντας ότι «το νόμισμά μας στηρίζεται κυρίως πάνω στη πίστη των Ηνωμένων Πολιτειών. Κλονίστε αυτή την πίστη (όπως θα συμβεί με υπερβολικά βιαστικές ενέργειες) και κάθε δολλάριο που θα πιάνετε στα χέρια σας θα είναι χρωματισμένο με καχυποψία. Το χαρακτηριστικό γεγονός ότι ένας συνεχώς μεγαλύτερος αριθμός Αμερικανών δεν είχε καθόλου δολλάρια για να πιάσει στα χέρια του, ξέφυγε απ’ την προσοχή του υπουργού. Ο πρώτος διοικητής της RFC, πρώην αντιπρόεδρος Τσαρλς Γκ. Ντοζ ήταν κι’ αυτός λιγότερο από ιδεώδης. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εκπροσωπούσε τον ιδιαίτερα αμερικανικό εκείνο τύπο, το πρότυπο του χωρίς δεσμεύσεις πολιτικού. Είναι άνθρωποι αυτοί εντυπωσιακής αυτοπεποίθησης, που πολυ εύκολα μπορεί κανείς να προβλέψει τις σκέψεις τους – ο Τζων Νταίηβις και ο Τζων Μακ Κλόϋ ειναι διάσημα παραδείγματα και που τους φωνάζουν οι πρόεδροι όταν πρέπει να προωθηθεί, είτε η σοφία, είτε η δράση. Αν και κατόρθωσε πολύ λίγα, ο Ντοζ πέτυχε να δραματοποιήσει θαυμάσια το ρόλο του δανειστή της τελευταίας καταφυγής. Τον Ιούνιο του 1932, παραιτήθηκε ξαφνικά, ανακοινώνοντας πως ξαναγύρισε στις υποθέσεις της τράπεζας Σέντραλ Ρηπάμπλικ Μπανκ του Σικάγου, από όπου είχε πάρει άδεια. Οι υποθέσεις αυτές είχαν ανάγκη από προσοχή. Λίγες μέρες αργότερα η Σέντραλ Ρηπάμπλικ πήρε ένα δάνειο 90 εκατομμύρια δολλάρια από την RFC. Η τράπεζα βρίσκονταν σε μοναδικά αδύνατη κατάσταση. Υπήρχαν σ’ αυτήν καταθέσεις 95 εκατομμύρια δολλάρια. Τα περιουσιακά στοιχεία που είχε στην διάθεσή της για να καλύψει αυτές τις καταθέσεις, θα πρέπει να ήταν πραγματικά ασήμαντα.

    Παρ’ όλες τις προσπάθειες της RFC, οι μεγάλες αναλήψεις των καταθέσεων συνεχίστηκαν. Και με το τέλος του 1932, και τις αρχές του 1933, είχαν σταματήσει να γίνωνται µόνο από ιδιωτικές και μικρές τράπεζες, και ξαπλώθηκαν πια πάνω από ολόκληρες κοινότητες και Πολιτείες ακόμα. Εκτάθηκαν επίσης στα κύρια οικoνομικά κέντρα και στις μεγάλες τράπεζες. Η θεραπεία που διάλεξαν οι υπεύθυνοι, καθώς οι μαζικές αναλήψεις γίνονταν πανδημικές, ήταν να κλείσουν όλες τις τράπεζες προτού τις κλείσουν έτσι κι’ αλλιώς οι καταθέτες τους. Έτσι, στο τέλος του Οχτώβρη του 1932, όλες οι τράπεζες της Νεβάδας σταμάτησαν τις εργασίες τους. Νωρίς τον Φλεβάρη του 1933, μαθεύτηκε πως η Χιμπέρνια Μπανκ εντ τραστ Κόμπανυ της Νέας Ορλεάνης βρίσκονταν σε άσχημη θέση. Για να δώσει μία πιστευτή δικαιολογία, όσο η τράπεζα θα κέρδιζε χρόνο για να απευθυνθεί στην RFC, ο κυβερνήτης Χιούη Λόνγκ, σκέφτηκε να καθιερώσει μια γιορτή και αργία στην μνήμη του Ζαν Λαφίτ, του διάσημου πειρατή. Αλλά πείστηκε ν’ αλλάξει γνώμη και, με μια πιο λογική απόφαση, γιόρτασε την επέτειο της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων με την Γερμανία πριν από δεκάεξι χρόνια. Έπειτα από δυό βδομάδες, η καταιγίδα χτύπησε το Μίσιγκαν. Μία από τις δυό τραπεζικές εταιρίες χαρτοφυλακίου που εκτελούσαν τις περισσότερες τραπεζικές εργασίες στην πολιτεία, η Γιούνιον Γκάρντιαν Τράστ, βρίσκονταν σε πολύ άσχημη θέση και εκλιπαρούσε βοήθεια από την RFC. Ο Τζέηµς Κούζενς, ο φιλελεύθερος ρεπουμπλικάνος, που περισσότερο κι’ απ’ τον ίδιο τον Φόρντ, δημιούργησε τον Χένρυ Φόρντ, δεν βρήκε να υπάρχει κανένας λόγος να χρησιμοποιήσει τα λεφτά των φορολογούμενων για να γλυτώσει μία άσχημα διοικημένη τράπεζα, στην δικιά του πολιτεία, ή οπουδήποτε άλλου. Ούτε και ο Χένρυ Φόρντ. Τον ρώτησαν, μια και ήταν ο μεγαλύτερος ιδιώτης καταθέτης, αν θα πειθαρχούσε τις απαιτήσεις του σε μια μορφή δανείου. Του είπαν πως ήταν δημόσιο καθήκον. Ο Φόρντ δεν αναγνώριζε κανένα τέτοιο καθήκον. Ετσι, όλες οι τράπεζες του Μίσιγκαν έπρεπε να κλείσουν. Το άκουσαν αυτό οι άνθρωποι στις αλλες πολιτείες και ξεκίνησαν, πλήθη ολόκληρα, να τρέξουν να ζητήσουν τα λεφτά τους. Καθιερώθηκαν κι’ άλλες γιορτές και αργίες. Τρεις βδομάδες αργότερα, όταν ανέλαβε την προεδρία ο Ρουζβελτ, μονάχα οι τράπεζες στο βορειοανατολικό τμήμα της χωρας λειτουργούσαν ακόμα. Στις 6 του Μάρτη 1933, σύμφωνα με μια Εκτελεστική Διαταγή που αντλούσε τη δύναμή της απ’ τον νόμο για την διεξαγωγή εμπορίου με τον εχθρό του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, η αργία στις τράπεζες εξαπλώθηκε σ’ όλη την χώρα. Τις προηγούμενες βδομάδες, οι πολίτες προμηθεύονταν μετρητά για προφύλαξη. Τον Φλεβάρη, το νόμισμα, που κυκλοφορούσε, αυξήθηκε από 5, 7 δισεκατομμύρια δολλάρια σε 6,7 δισεκατομμύρια 13. Το χρήμα αυτό όμως ήταν ασήμαντο μπροστά στα περισσότερο από 30 δισεκατομμύρια σε καταθέσεις 14 που τώρα δεν ήσαν διαθέσιμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες είχαν αργία.

    Το 1923, η Γερμανία είχε τόσο πολύ χρήμα, που είχε χάσει την αξία του. Τώρα, δέκα χρόνια αργότερα, στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου. Οπωσδήποτε, ήταν ακόµα κάτι που μπορούσε να μάθει κανείς, για τη διαχείριση του χρήματος. Στην Γερμανία, στις αρχές του 1933, ανέβηκε στην εξουσία ο Αδόλφος Χίτλερ. Ένα μεγάλο μέρος από την επιτυχία του πρέπει να αποδοθεί στην τρομακτική ανεργία και στην πολύ οδυνηρή μείωση των μισθών, των ημερομισθίων, των τιμών, και των περιουσιακών αξιών, που ήταν επακόλουθα της μανιακής υπεράσπισης του μάρκου από τον Μπρύνινγκ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Μάρτη, ανέβηκε στην εξουσία ο Ρούζβελτ. Ο προκάτοχός του είχε ανατραπεί από την προεδρία, πράγμα ασυνήθιστο, μετά από μία μόνο θητεία, επειδή και αυτός, και οι σύμβουλοί του και η κεντρική του τράπεζα είχαν ακινητοποιηθεί, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, απ’ τον φόβο του πληθωρισμού.

    Οποιαδήποτε κι’ αν ήταν η σημασία του χρήματος, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την σημασία των φόβων που προξενούσε. Οι τράπεζες δεν έμειναν κλειστές αρκετό χρονικό διάστημα, ώστε να αποκαλύψουν πως μπορεί να λειτουργήσει μια μοντέρνα οικονομία – ή να αποτύχει να λειτουργεί – χωρίς χρήματα. Σ’ αυτούς που ήταν γνωστό πως είχαν δουλειά, ή περιουσιακά στοιχεία, δίναν αγαθά, με την υπόσχεση πως θα πληρωθούν αργότερα. Σ’ αυτούς που δεν είχαν, ούτε δουλειά, ούτε χρήματα, δεν έδιναν τέτοια βοήθεια. Αλλά οι τελευταίοι, δεν είχαν ούτε βοήθεια, ούτε χρήματα και πριν κλείσουν οι τράπεζες. Η οικονομία λειτουργούσε εκείνες τις μέρες σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Αλλά λειτουργούσε σε πολύ χαμηλό επίπεδο και πριν αρχίσουν οι αργίες των τραπεζών. Υπήρχε ασφαλώς περισσότερη φτώχεια, και περισσότερος πόνος στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν σταμάτησε το χρήμα, απ’ ότι στην Γερμανία όταν πλημμύρισε και έχασε την αξία του. Και οι δυό εμπειρίες μείναν για πολύν καιρό χαραγμένες στις εθνικές μνήμες.»

    Οι Αμερικάνοι έμαθαν και ξέχασαν. Αλλά όταν ξαναβρέθηκαν μπροστά στο πρόβλημα της μαζικής πτώχευσης των τραπεζοπιστωτικών τους οργανισμών, αφού ξαναδιδάχθηκαν από το λάθος του Πώλσον και του Μπερνάκι με την κατάρρευση της Lehman Bros, που ανοήτως την άφησαν να καταρρεύσει, πήραν όλα τα απαραίτητα μέτρα και απέφυγαν την μαζική κατάρρευση του τραπεζικού τους συστήματος.

    Οι Ευρωπαίοι (με προεξάρχοντες του Γερμανούς) εξακολουθούν να παίζουν με την φωτιά…

    Πρώτο συμπέρασμα :

    Οι άνθρωποι πρέπει να μαθαίνουν από την ιστορία. Και η αλήθεια είναι ότι μαθαίνουν από αυτήν, αλλά έχουν την τάση να ξεχνούν…

    (Όπως οι Γερμανοί με τους διαδόχους του Μπρύνινγκ, που τους κυβερνούν)…

    Γι’ αυτό, λοιπόν, κάθε πράγμα στον καιρό του, αγαπητέ rebel…

    (Δείτε στο μπλογκ μου και το «Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929-19932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ 2008-2009 : ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/1929-1932-2008-2009.html , καθώς και το : «29/10/1929 : Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/10/29101929-80.html ).

  400. Συγγνώμη για την μακρυγορία, αγαπητοί συνομιλητές.

    Αλλά πιστεύω ότι είναι πολλαπώς χρήσιμη.

    Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

    (Και υπόσχομαι ότι δεν θα το επαναλάβω).

  401. Pat Robertson Φεβρουαρίου 14th, 2010 3:36 πμ :
    Και να ξέρει ο κ. Παπακωσταντίνου ότι σε αυτό το μέτρο θα έχει και τη στήριξη της Εκκλησίας. Όταν όλες οι συναλλαγές θα φαίνονται στο διαδίκτυο θα μειωθούν κατακόρυφα οι επισκέψεις των ανδρών στους οίκους ανοχής. Οι δε παντρεμένοι θα τις κόψουν τελείως.

    Στην Αγγλοσαξονική ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΝ ΚΡΑΤΙΚΟ έγγραφο [εκτός από υψηλής ασφάλειας που αφορούν στην Εθνική Αμυνα (εξαιρουμένων των προμηθειών, φυσικά) και Εξωτερικές Υποθέσεις - classified material] είναι, εξ ορισμού, ΔΗΜΟΣΙΟ, δηλαδή πας πολίτης έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ σε αυτό.
    Οι φορολογικές δηλώσεις και συγκεκριμένα το ΕΙΣΟΔΗΜΑ του καθενός ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΓΓΡΑΦΟ και έχει δικαίωμα πρόσβασης σε αυτό πας τρίτος πολίτης. Τα επί μέρους* ΔΕΝ καταγράφονται στην φορολογική δήλωση καθ’ εαυτήν αλλά είναι αποδείξιμα και διασταυρώσιμα ανά πάσαν στιγμήν.

    Την ιδέα αυτή ΔΕΝ μου την έδωσε μόνο το βίωμα εδώ στας Αμερικάς (ie αποκλειστική χρήση της κάρτας διά πάσαν συναλλαγή), αλλά και η Ελληνική μου εμπειρία. Συγκεκριμένα, εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΟΝΙΜΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ, όταν και εάν έχουμε ΤΕΚΜΗΡΙΑ εισοδήματος, πχ ένα μεγάλης επιφάνειας, άρα και κόστους συντήρησης, σπίτι ΚΑΙ εφόσον και όταν δεν διαθέτουμε εξ Ελλάδος εισόδημα που να καλύπτει (και να δικαιολογεί) αυτά τα έξοδα, είτε φορολογούμεθα επί ΤΕΚΜΑΡΤΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ Χ, ή εναλλακτικώς μπορούμε να ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΕΙΣΑΓΩΓΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΣ (ευρώ ή συναλλάγματος) στην Ελλάδα.
    Ο γράφων, λοιπόν, πηγαίνει με θρησκευτικήν ευλάβεια στην εφορία (Μετσόβου 6) το ΕΤΗΣΙΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΟΝ της AMERICAN EXPRESS vis-a-vis expenditures in Greece, από Γενάρη μέχρι 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους – όπερ (κατα)γράφει (επακριβώς):
    PRYTANEIO 00-00-00 # transaction, Εuros X, USD Y
    Carrefour Marinopoulos 00-00-00 # transaction, Euros Z, USD W
    Anthidis 00-00-00 # transaction, Euros G, USD Q
    and so on and so forth………..

    O,τι, λοιπόν, ισχύει για τους gentlemen θα ισχύσει και γιά τις κατωτεριές. Οι gentlemen δεν είναι άνθρωποι κατώτερου Θεού. ΙΣΟΤΗΤΑ και ΙΣΟΝΟΜΙΑ ζητάμε. Η δική μου ιδιωτικότητα (privacy) δεν μπορεί να είναι λιγότερο σεβαστή από αυτήν της Μαργαρίτας και του αλητοπασόκου, ούτε, a l’ envers, η ιδιωτικότητα της Μαργαρίτας και του αλητοπασόκου πιό σεβαστή και σημαντική από την δικιά μου.

    ΚΑΙ μόλα ταύτα, όχι μόνο θεώρησαν την ιδιωτικότητα της Μαργαρίτας και του αλητοπασόκου πιό σημαντική από την δικιά μου

    ΑΛΛΑ υπερέβησαν πάσαν προσδοκίαν!

    In effect, η ΣΥΜΜΟΡΙΑ 81 και η ΜΑΣΤΡΟΠΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΟΡΝΑΝΔΡΕΟΥ, ερμηνεύουσες τα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ κατά το δοκούν και συμφέρον (ουχ ήττον δε ΚΑΙ κατά περίστασιν), εισήγαγαν τον θεσμό των «προσωπικών δεδομένων», από την μιά, ΚΑΙ υιοθέτησαν, εθιμικώς τουλάχιστον, μιά sui generis version της ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ** προκειμένου να ΘΩΡΑΚΙΣΟΥΝ την ΚΛΟΠΗ, την ΑΠΑΤΗ, το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, την ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ, ακόμα και την ΦΥΣΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.

    *Συνήθως επιχειρήσεις που προσφέρουν υπηρεσίες τελείως ιδιωτικού χαρακτήρα (eg porn movies κλπ) είναι καταχωρημένες ΝΟΜΙΜΩΣ με ακρωνύμια που ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ την ιδιωτικότητα του ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ. Κύριε «Pat Robertson» ξεχνάτε δύο βαρύνοντα τινά, α) ότι στο Πειραματικό μας δίδαξαν Oxford Debate – αντιπαράθεση και β) ότι το 20-25% της παιδικής και εφηβικής μου εμπειρίας και ανατροφής συνδέεται ΑΜΕΣΑ με τον παρολίγο πρωθυπουργό και μεγαλύτερο βερμπαλιστή που γέννησε η Ελλάδα.
    Εξ αιτίας των παραπάνω, ρηχά και σαχλεπίσαχλα (αντ)επιχειρήματα ωσάν τα δικά σας δεν μπορούν να σταθούν, μπροστά μου. Ματαιοπονείτε ……………….

    ** Προσέξτε, κυρίες και κύριοι: Διαζευγμένος Ελληνας πολίτης ονόματι Συγγελίδης ή Συγγελάκις (δεν θυμάμαι ακριβώς) επιθυμούσε, κατά την όποια προσωπική του εκτίμηση νάχει πρόσβαση Α στο παιιδί του. Επειδή δεν ικανοποιήθηκε (στο βαθμό που αυτός έκρινε) ακολούθησε την θεσμική οδό και όχι την αυτοδικία (όπως ΚΑΚΩΣ πράττουν πλείστοι Ελληνες). Προσφεύγει, λοιπόν, στην Ελληνική «Δικαιοσύνη» που του απάντησε, «Δεν μπορείτε να ασκήσετε αγωγή στην σύζυγό σας διότι, ως βουλευτής, φέρει ΑΣΥΛΙΑΝ» !!!!!!!!!
    Αποφασισμένος, όμως, ο κύριος Σ. προσέφυγε στα Ευρωπαϊκα Δικαστήρια, τα οποία, ως γνωστόν, ακολουθούν και ΣΕΒΟΝΤΑΙ ως κόρην οφθαλμού της ΛΟΓΙΚΗΝ, δηλαδή τις αρχές Αριστοτέλους, Voltaire και Χασαπογιάννη. ΚΑΙ είπαν, λοιπόν, τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια ΟΜΟΦΩΝΩΣ and in a Hassapoyannesque fashion (in paraphrase), «Madame Apostolakis’s immunity pertains only to her capacity as a legislator and not to her private life or her extra-legislative duties in general»

    ΑΝΔΡΕΑ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  402. «Στην Αγγλοσαξονική ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

    Στην Αμερική τα φορολογικά δεδομένα θεωρούνται ιδιωτικά από το 1976. Θα είναι πορνοπασόκοι φαίνεται.
    http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=1375109

  403. ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ :

    Α) Στο σχόλιό μου, υπ’ αριθμ. 398 :

    1) Στην πρώτη παράγραφο αντί του εσφαλμένου : «που πολύ σωστά έχει μ΄νημη στην αμερικανική συλλογική μνήμη, ως GREAT DEPRESSION», το ορθόν είναι : »που πολύ σωστά έχει μείνει στην αμερικανική συλλογική μνήμη, ως GREAT DEPRESSION».

    2) Στην δεύτερη παράγραφο αντί του εσφαλμένου : «και η ύφεση μπορεί να μεταπέσει σε ύφεση», το ορθόν είναι : «και η ύφεση μπορεί να μεταπέσει σε κρίση».

    Β) Στο σχόλιό μου, υπ’ αριθμ. 399, στο κλείσιμό του, αντί του εσφαλμένου : «Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929-19932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ 2008-2009 : ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ», το ορθόν είναι : »Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929-1932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ 2008-2009 : ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ».

  404. Αγαπητέ Κώστα μιλάς για την υπόθεση Συγγελίδη – Μιλένας Αποστολάκη (η οποία εξελέγη βουλευτίς με το ΠΑΣΟΚ), που χώρισαν και έχουν δικαστική αντιδικία.

    Η κυρία αυτή, από άσημη δημοσιογράφος του επιτελείου του … Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, έγινε ευνοουμένη του Θέμελη (του εξ απορρήτων κολλητού του – φίλου σου – Κώστα Σημίτη), εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2000, αφού ο Θέμελης την προώθησε και μέσω του κ. καθηγητή, πέτυχε να την βάλει στα ψηφοδέλτια, παντρεύτηκε τον γνωστό νεοδημοκράτη και επιχειρηματία Θεόδωρο Συγγελίδη, αφήνοντας στην άκρη τους «σοσιαλιστικούς» της δογματισμούς. Με τον Συγγελίδη έκανε ένα παιδί, αλλά γρήγορα τσακώθηκαν, διότι πολύ γρήγορα έσπασε την συμφωνία, που είχαν κάνει, να παύσει η κυρία να ασχολείται με την πολιτική. (Αυτή ήταν απαίτηση της μητρός Συγγελίδη, για να εγκρίνει τον γάμο και η κ. Μιλένα συμφώνησε).

    Η Αποστολάκη πολύ γρήγορα υπαναχώρησε, αυτό έφερε τριβές στην σχέση του ζευγαριού και στο τέλος τον χωρισμό, με σκηνές απείρου κάλλους (ξυλοδαρμοί, μπραβιλίκια κλπ). Η κυρία κράτησε το παιδί, πήρε μια πολύ καλή διατροφή και «έκανε την ζωή ποδήλατο» στον Συγγελίδη, κτυπώντας τον εκεί που πονούσε – διακόπτοντας, κατά την βούλησή της, την επαφή του με το παιδί.

    Ο Συγγελίδης κέρδισε όλα τα δικαστήρια, αλλά η Αποστολάκη δεν υπάκουγε στις δικαστικές αποφάσεις. Ο Συγγελίδης κατέφυγε και πάλι την δικαιοσύνη κατά της άρνησης της Αποστολάκη να εκτελέσει τις προηγούμενες αστικές δικαστικές αποφάσεις και πολύ φυσικά ο εισαγγελέας έστειλε την υπόθεση στην Βουλή, για να αρθεί η βουλευτική ασυλία της Αποστολάκη, πλην όμως η Βουλή απέρριψε υτην άρση της ασυλίας της κ. βουλευτού.

    Ο Συγγελίδης κατέφυγε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και η ευρωδικαιοσύνη δικαίωσε τον προσφυγόντα και καταδίκασε την Ελλάδα, για παραβίαση των δικαιωμάτων του, επειδή έκρινε ότι παράνομα η ελληνική Βουλή αρνήθηκε την άρση της ασυλίας της Αποστολάκη, διότι η επίδικη υπόθεση δεν αφορούσε την πολιτική – βουλευτική δράση της Αποστολάκη, αλλά αναγόταν στην σφαίρα των ιδιωτικών σχέσεών της και ως εκ τούτου, η Βουλή όφειλε να άρει την βουλευτική της ασυλία, προκειμένου να κριθεί από τον φυσικό της δικαστή.

    Κάπως κουτσομπολίστικα όλα αυτά, αλλά καλόν είναι να υπάρχει μια πλήρης εικόνα, γύρω από την έκταση και τον απίστευτο βαθμό της αυθαιρεσίας και του ετσιθελισμού των εθνοπατέρων και των … εθνομητέρων!

    (Οι οποίοι πρέπει να τεθούν υπό επιτήρηση. Ελπίζω οι Ευρωπαίοι γκαουλάϊτερς, σε αυτό τουλάχιστον να φανούν χρήσιμοι…)

    (Κατά τα άλλα, αγαπητέ Κωνσταντίνε, δεν μπορώ να πω. Έδωσες ρεσιτάλ)!

  405. Κυριε Αναστασοπουλε διαβασα με ενδιαφερον οσα παραθεσατε.Θελω να σταθω σε καποια σημεια
    Α)Αναφερεται πως το 1927 η Κεντρικη Τραπεζα των ΗΠΑ αποφασισε σε συνεργασια με τις τραπεζες της Μ.Βρετανιας,της Γαλλιας και της Γερμανιας να μειωσει τα επιτοκια.Αν αυτο ισχυει θεωρειετε εσεις προσωπικα πως αυτο ηταν το αποτελεσμα διπλωματικων διεργασιων μεταξυ των προαναφερομενων χωρων.Για να γινω πιο σαφης θεωρειτε πιθανο οι αξιωματουχοι των ΗΠΑ να υπαναχωρησαν στα αιτηματα των Ευρωπαιων ομολογων τους διαισθανομενοι πως μια κριση θα ξεσπουσε απο την Ευρωπη και μεσω αυτης θα διαχεονταν στο αμερικανικο χρηματιστηριοαφοτου προηγουμενως θα ειχε προηγηθει μειωση των περιουσιακων στοοιχειων των πολιτων και των επιχειρησεων των ΗΠΑ στις συγκεκριμενες χωρες?
    Β)Αναφερεται επισης απο τον Γκαλμπρειθ οτι το 1929 ο Μιτσελ προεδρος μεγαλων εμπορικων τραπεζων της Ν.Υορκης ανελαβε τον προεδρικο θωκο της Ομοσπονδιακης Τραπεζας στη Νεα Υορκη.Ο συγκεκριμενος ειχε συμφωνα παλι με την ιδια πηγη πολλα συμφεροντα στο Χρηματιστηριο.Αυτο ειχε ως συνεπεια να μην ζητησει την αλλαγη πολιτικης η οποια ναι μεν θα οδηγουσε στη μειωση των τιμων ενδεχομενως ομως σχεδον σιγουρα θα οδηγουσε σε μια ελεγχομενη υφεση η οποια θα ειχε λιγοτερο οδυνηρα αποτελεσματα.Θεωρειτε λοιπον οτι το λομπι των τραπεζιτων οπως καλη ωρα και στην τρεχουσα κριση στην επειδινωση της οικονομικης κρισης του 1929-1932 με λομπινγκ το οποιο οδηγησε σε «λαθη»των νομισματικων αρχων?
    Γ)Πως κρινετε τη σταση του Φορντ?.Βλεπετε ομοιοτητες της συμπεριφορας του με την αντιστοιχη των σημερινων δανειστων στις αγορες ομολογων?

  406. Γιαγιάάάάάάάά, γιαγιούλα μουυυυυυυ………………………..
    αυτός ο δούκας του Αστρους και των Τεσσάρων Αρκαδιών με ανεβοκατεβάζει Εθνική Αμοιβάδα, τον Γιώργο μας, Φυτό και τον γλυκό μας Πατερούλη, Μαστροπό. Τι να κάνω γιαγιούλα μου γλυκειά, πες μου;

  407. Αγαπητέ Μάριε.

    Α) Δεν θεωρώ ότι ο Στρόνγκ ήταν τόσο προβλεπτικός. Πιστεύω ότι η στάση του ήταν προϊόν της επίσημης κρατούσας άποψης, ήτοι της περίφημης «νομισματικής ορθοδοξίας» και τίποτε περισσότερο. Υπερασπίστηκε αυτό που είχε μάθει σε όλη του την ζωή : Την ισχύ του «χρυσού κανόνα». Ήταν λάθος – αν και δεν ήταν αυτό το καθοριστικό, αφού ο «χρυσούς κανών» ήταν ήδη ένας νεκρός, που απλώς έμενε άταφος. Ο ερχομός της κρίσης τον έθαψε και αυτόν, όπως και πολλά άλλα…

    Β) Προφανώς και τα συγκεκριμένα συμφέροντα υπαγόρευσαν την στάση του Μίτσελ και όλου του κυκλώματος, που λειτουργούσε τότε στον χρηματοπιστωτικό τομέα των Η.Π.Α. Ουδείς ήθελε να χρεωθεί τον τερματισμό της αναπτυξιακής φούσκας της εποχής των τελών της δεκαετίας του ‘20, που στηριζόταν στην ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση της οριακής ροπής προς αποταμίευση και στην σύστοιχη (αλλά εισέτι μη εμφανή) πτώση της οριακής ροπής για κατανάλωση, που ήσαν προϊόν της τεράστιας ανισοκατανομής του εισοδήματος στις Η.Π.Α. εκείνη την δεκαετία, αφού η τεράστια αύξηση της παραγωγικότητας κατευθύνθηκε ως εισόδημα, στις πλουσιότερες εισοδηματικές κατηγορίες του αμερικανικού πληθυσμού, οι οποίες και χρηματοδότησαν αυτήν την αναπτυξιακή φούσκα (καλή ώρα όπως συμβαίνει τώρα στην Γερμανία) . Γι’ αυτό και άφησαν τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους, με την ελπίδα ότι, αυτήν την φορά, δεν θα συμβεί κάτι το έκτακτο – άντε, το πολύ-πολύ να συνέβαινε μια διαχειρίσιμη αναστάτωση, σαν τις προηγούμενες. Και φυσικά, αυτά τον πήραν, με την γνωστή κατάληξη…

    Γ) Απολύτως. Οι ομοιότητες των στάσεων είναι σαφέστατη. Και για να μην δαιμονοποιούμε τα πράγματα, πρέπει να πω ότι αυτές οι στάσεις και συμπεριφορές είναι φυσιολογικές. Δεν είναι δουλειά του Φορντ, ή των δανειστών στις αγορές ομολόγων να επιδεικνύουν οποιαδήποτε αίσθηση δημοσίου καθήκοντος.Η επίδειξη δημόσιου καθήκοντος είναι δουλειά των κρατικών αρχών. Το 1929 δεν υπήρχε η σχετική κοινωνική και οικονομική τεχνογνωσία και μπορούν να γίνουν κατανοητά και να συγχωρεθούν πολλά από όσα έγιναν τότε. Τώρα, όμως, όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν και ασυγχώρητα είναι και ουδεμία κατανόηση μπορεί να επιδειχθεί γι’ αυτά, διότι όλα, απλούστατα, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

    Αλλά είπαμε : Οι άνθρωποι μαθαίνουν από την ιστορία, αλλά έχουν την τάση να ξεχνούν…

    Και πρώτοι απ’ όλους οι αφελείς Γερμανοί (εργαζόμενοι) και οι κοντόθωρα συμφεροντολόγες γερμανικές χρηματοπιστωτικές ελίτ…

    Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα.

  408. Διαβάζω στην «ΤΟ ΒΗΜΑ»
    Αμφισβητούν (off the record) το Πρόγραμμα Σταθερότητας

    ΛΑΘΟΣ, ΜΕΙΖΟΝ ΛΑΘΟΣ.

    Η ΕΕ έχει κάνει ήδη σαφές off the record και on the record ότι τα μέτρα του Φυτού θα είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ.

    Συγκεκριμένα, κατά προσωπικές εκτιμήσεις μου, το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί φέτος, λόγω ψυχολογίας και μόνο, κατά 2%. Ενδέχεται να αγγίξει ΚΑΙ το -3%.
    Την μόνη πηγή ΜΕΓΑΛΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΣΟΥ (λόγω αριθμού τεραστίου αριθμού φορολογουμένων), δηλαδή τον ΖΑΠΛΟΥΤΟ ΛΑΟΥΤΖΙΚΟ, την τάξη της Μαργαρίτας, το «Arahova crowd» που δηλώνει 10.000 ετησίως (αλλ’ εν τη πράξει εισπράττει 40.000), ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΟ ΦΥΤΟΝ ΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΕΙ καθότι αυτός ο απατεωνικός λαουτζίκος είναι οι ψηφοφόροι κια κράχτες του. Instead, εστράφη στην οικοδομή. Η οικοδομή, που ο ΜΙΚΡΟΝΟΥΣ πρωθυπουργός επέλεξε ως θύμα βαρειάς φορολόγησης γιά να ευχαριστήσει τα λαϊκά στρώματα, θα υποστεί καταποντισμό (collapsus). ΕΤΣΙ, αφ’ ενός, επειδή η οικοδομή ήταν ανέκαθεν κομβικός πυλώνας της Ελληνικής Οικονομίας και αφ’ ετέρου λόγω της συρρίκνωσης του ΑΕΠ, είναι ζήτημα εάν τα φορολογικά μέτρα που εξήγγειλε η Κυβέρνηση θα αποφέρουν αθροιστικώς έστω και 0,5-1 ΔΙΣ, ενδέχεται δε το αλγεβρικό άθροισμα να έχει ΑΡΝΗΤΙΚΟ πρόσημο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Η μείωση των δαπανών μέχρι στιγμής ελάχιστα θα αποφέρει, συγκεκριμένα δια της βίας 0,7 ΔΙΣ ενώ απαιτείται ΠΕΡΙΚΟΠΗ 5 ΔΙΣ από αυτόν τον ΤΟΜΕΑ κατά την κρίση του γράφοντος – ο δε λαουτζίκος, λόγω ΠΟΝΗΡΙΑΣ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑΣ του ΑΝΙΚΑΝΟΥ πρωθυπουργού παίζει το παιχνίδι της ΗΘΙΚΗΣ ΑΥΤΟΥΡΓΙΑΣ μαζί του ΚΑΙ αποκαλεί την περικοπή των 30-50 ευρώ στον μηνιαίο μισθό των 1800 ευρώ «ΑΥΣΤΗΡΟ ΜΕΤΡΟ» και «ΘΥΣΙΑ».

    Οσο γιά σας, Κύριε Αναστασόπουλε,
    1) Σε στιγμές κρίσεως, οι σοβαροί άνθρωποι ασχολούνται με την διαχείρισή της και ΟΧΙ αμπελοφιλοσοφίες
    2) Δεν σας είπε κανείς ότι το λακωνίζειν εστι φιλοσοφείν;

  409. Eίπαμε, λοιπόν, ΗΛΙΘΙΟ ΦΥΤΟ

    ΠΡΩΤΟΝ: Για να προκύψει ΑΠΤΟΝ (tangible) ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ γιά το Κράτος, πρέπει να φορολογηθούν 5 εκατομμύρια Μαργαρίτες (δηλωμένα εισοδήματα τάξης 10.000, αλλά πραγματικά εισοδήματα 20.000 – 40.000) με 1.000 – 2.000 ευρώ ετησίως, δηλαδή με ΜΟΛΙΣ ένα 5% επί του εισοδήματός τους που είναι ΕΛΑΧΙΣΤΟΝ και ΟΛΟΙ μπορούν να ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ

    ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Πρέπει
    1) Η να καταργηθούν ΟΛΑ τα επιδόματα, να δημιουργηθεί ΕΝΙΑΙΟ μισθολόγιο και, στη συνέχεια, να δοθούν ρεαλιστικά επ’ αυτών επιδομάτων (pro rata και κατ’ αρχαιότητα ασφαλώς)
    2) Η να ΜΕΙΩΘΕΙ ο ΜΕΣΟΣ ΜΙΣΘΟΣ κατά 400* ευρώ μηνιαίως, ήτοι 4.800 ετησίως per capita, όπερ θα αποδώσει ΚΑΘΑΡΑ 4,5 έως 5 ΔΙΣ ετησίως in toto,
    3) ΥΠΑΡΧΕΙ και έτερη επιλογή που κατά την γνώμη μου είναι η ΟΡΘΟΤΕΡΗ και θα επηρεάσει τον τρέχοντα μηνιαίο προϋπολγισμό του ΔΥ λιγότερο, δηλαδή ΠΛΗΡΗΣ και εις το ΔΙΗΝΕΚΕΣ κατάργηση των 14ου και 13ου ΜΙΣΘΩΝ (που θα αποδώσει ΑΚΡΙΒΩΣ 2,2-2,4 ΔΙΣ ετησίως), εν συνδυασμώ με μικρότερη μείωση μηνιαίου μισθού, – το ΗΜΙΣΥ τηε προτεινόμενης στο (2) ΑΝΩ ώστε να αποδώσει άλλα 2,2-2,4 ΔΙΣ ετησίως.

    ΑΡΑ, ομού, η περικοπή μέσου μισθού κατά 200 ευρώ μηνιαίως ΣΥΝ την κατάργηση 14ου και 13ου μισθού θα αποφέρουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα ΧΩΡΙΣ να το νοιώσι βαρειά ο ΔΥ. Το λέγω αυτό διότι ο 13ος και ο 14ος μισθός πάνε συνήθως σε πολυτέλειες τις οποίες ΔΕΝ χρειάζεται ένας λαός ξυπολιαραίων ούτως ή αλλέως.

    * ΜΕΙΩΘΕΙ ο ΜΕΣΟΣ ΜΙΣΘΟΣ κατά 400 ευρώ μηνιαίως = ο μικρόμισθος ΔΥ των 800 καθαρών μηνιαίως, εξυπακούεται πως ΔΕΝ θα ποστεί μείωση μισθού. Ο τελωνειακός και ο εφοριακός με μισθό των 3.200 καθαρών μηναιώς, θα απωλέσει 800 ευρώ μηνιαίως και ο μέσος ΔΥ των 1800 ευρώ, 400 ευρώ μηνιαίως.

  410. Αγαπητέ Κώστα.

    Κάποιες φορές χρειάζεται να λακωνίζουμε, ιδίως όταν δεν έχουμε, ή δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα.

    Κάποιες φορές όχι, ιδίως όταν τα «αντιπαραδείγματα» πρέπει να είναι λεπτομερή, ακριβώς για να καταδειχθεί ότι πολλές φορές οι άνθρωποι διαπράττουν τα ίδια λάθη και ότι, για την διόρθωση αυτών των λαθών, δεν απαιτείται, εκ νέου, η ανακάλυψη του … τροχού, αφού και η οικονομική τεχνολογία και η κοινωνική μηχανική, για την διόρθωση των λαθών είναι δεδομένες, ως κατάκτηση και ως αποτέλεσμα της ιστορικής πείρας.

    Είπαμε : Οι άνθρωποι μαθαίνουν από την ιστορία, αλλά έχουν την τάση να ξεχνούν…

    Όταν αυτό γίνει αντιληπτό, τότε όχι μόνον η διαχείριση της κρίσεως (που ευτυχώς ακόμα δεν είναι κρίση, αλλά ύφεση), αλλά και ο τερματισμός της είναι μια σχετικά εύκολη διαδικασία, καθιστάμενη υπόθεση ρουτίνας…

    Πάντα φιλικά.

  411. By the way. Πιστεύω να καταλάβe o αναγνώστης ΠΟΥ απευθύνεται η προσφώνηση «ηλίθιο φυτό», I am sure. Ασφαλώς ΟΧΙ στον αγαπητό, κατά τα άλλα, εκπρόσωπο [de facto, de jure, ή πνεύματι, δεν έχει σημασία] του «Τσοβόλα σώστα όλα» crowd κύριο Αναστασόπουλο.

  412. Χασαπογιάννης: «Στην Αγγλοσαξονική ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ………………………………>
    Pat Robertson Φεβρουαρίου 14th, 2010 7:38 μμ:
    Στην Αμερική τα φορολογικά δεδομένα θεωρούνται ιδιωτικά από το 1976. Θα είναι πορνοπασόκοι φαίνεται.

    Πρακτικώς η Πράξη του 1976 έχει ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ αφού για μύριες περιπτώσεις, από Αστικές έως Ποινικές Υποθέσεις, μέχρι και γιά ελάσσονα θέματα (determination of child support κλπ) ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ η ΠΡΟΣΒΑΣΗ. Δοθέντος, λοιπόν, ότι ΠΑΣ ΕΛΛΑΔΙΤΗΣ ΠΟΡΝΑΝΔΡΕΟΥ και ΑΛΗΤΟΠΑΣΟΚΟΣ εστί, στην Ελλάδα η πρόσβαση θα είναι ανάλογη.

  413. Re: My comment # 408

    Eάν δεν εφαρμοσθούν τα μέτρα που προτείνω στο # 408 (και όχι γιά φέτος, αλλά στο διηνεκές), η μόνη εναλλακτική λύση είναι η επιστροφή στην δραχμή.

    Πληροφορούνται από δω όλοι οι Ελληνες ΥΠΕΥΘΥΝΩΣ ότι ακόμα και διπλάσιες από τις περικοπές που προτείνουμε στο 408 άνω θα είναι ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΠΩΔΥΝΕΣ από επιστροφή στην δραχμή. Η επιστροφή στην δραχμή θα είναι καταστροφή.

    Trust you all me, we have NO problem paying $ 0.25 for a cup of coffee at da Capo – the cost to our pocket should Greece return to the drachma. YOU natives shall sustain the tragic losses, and those residing abroad, the gains.
    It is thus in the best interest of the populus that Greece accept the cuts proposed above AND remain in the Eurozone.

  414. Να πάτε ένα πρωί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Εκεί θα αντικρύσετε ένα ενδιαφέρον θέαμα: Έναν Αλβανό (ας τον πούμε Βίκτωρα) να γυρίζει τον προαύλιο χώρο σαν μερμύγκι κάνοντας ΟΛΕΣ τις δουλειές συντήρησης και καθαριότητας, από πότισμα και κλάδεμα μέχρι σκούπισμα και άδειασμα των κάδων. Ταυτόχρονα θα παρατηρήσετε 6-7 άτομα, Έλληνες «κηπουρούς», να κάθονται αμέριμνοι στα παγκάκια παρακολουθούντας τον Βίκτωρα να δουλεύει. Αν μείνετε αρκετά, τόσο ώστε να αρχίσει να πιάνετε ο πισινός των «κηπουρών» από το πολύ καθισιό, θα τους δείτε να κατευθύνονται βαριεστημένα προς τα γύρω περίπτερα, να διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες και να επιστρέφουν, πάλι βαριεστημένα, στα παγκάκια τους. Πηγαίνετε όποια μέρα θέλετε, αρκεί να είναι μετά τις 10 που καταφθάνουν και πριν τις 12μιση που φεύγουν. Το θέαμα θα είναι το ίδιο.

    Λέω και κυριολεκτώ ότι
    α) Μέχρι να διπλασιαστεί ο μισθός του Βίκτωρα και
    β) Να απολυθούν ΚΑΙ οι 7 ψευτοκηπουροί,

    όποιος φορομπήχτης απλώσει τα χέρια του στις τσέπες μου θα του τα κόψω με κονσερβοκούτι.*

    Τους Πασόκους (Σημιτικούς ή Παπανδρεϊκούς, μου είναι αδιάφορο) που απεργάζονται και επιζητούν την μέχρι θανάτου αφαίμαξη της παραγωγικής τάξης της Ελλάδας, θα τους κρίνει η ιστορία.

    * Δεν αναφέρομαι μόνο στον εαυτό μου. Βλέπω να στήνεται σκηνικό εμφυλίου.

  415. Ανάμεσα στα άλλα, που έκανε ο ΓΑΠ (μετά την άρνησή του να προχωρήσει με τους Κινέζους, για το δάνειο που ο ίδιος ζήτησε), είναι και το να αρνηθεί πρόταση της Goldman Sachs για ανακατανομή του υπάρχοντος χρέους του ελληνικού δημοσίου, σε μεταγενέστερα έτη – αν και κατά το παρελθόν (και μάλιστα σε πολύ καλύτερες εποχές) οι κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή είχαν προβεί σε μια τέτοια χρονική ανακατανομή – για την ακρίβεια : μετάθεση – του ελληνικού δημόσιου χρέους.

    Εκείνες οι κυβερνήσεις είχαν πραγματοποιήσει μια τέτοια ανακατανομή του ελληνικού δημόσιου χρέους, όταν είχαν την ευχέρεια και να μην προχωρήσουν!

    Ο ΓΑΠ αρνήθηκε να πραγματοποιήσει μιαν ανάλογη ανακατανομή, ακριβώς την στιγμή, που δεν πολυείχε μια τέτοιου είδους ευχέρεια!

    Και αυτή η ενέργεια του ΓΑΠ είναι, πιθανότατα, εσφαλμένη.

    Όχι γιατί θα μπορούσε «να μοιράσει χρήματα στον λαό», αλλά διότι θα μπορούσε να πάρει μια ανάσα και να εφαρμόσει ένα δραστικό πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών της ελληνικής οικονομίας, χωρίς «το μαχαίρι στον λαιμό».

    Τέτοιο πρόγραμμα, όπως φαίνεται, ο ΓΑΠ δεν είχε τα κότσια να το εφαρμόσει. Και ίσως, γι’ αυτό προτίμησε την «αγκαλιά» των Ευρωπαίων εταίρων, οι οποίοι μπορούν να αποδειχθούν, γι’ αυτόν, ένα καλό άλλοθι…

    Οι επιλογές αυτές είναι προσωπικές επιλογές του ΓΑΠ, ο οποίος πιθανόν είναι να αποδειχτεί μοιραίος, για την χώρα, αφού την έχει οδηγήσει στο «χειρουργείο» των ευρωτραπεζιτών, για μια εγχείρηση «ανοικτής καρδιάς», χωρίς αναισθητικό!

    Οψόμεθα…

  416. - Αν και κάπου οι ημερομηνίες προσφοράς του δανείου απο Golgman-Sachs είναι θολες……, δεν νομίζω οτι έκανε λάθος.
    - Διότι, το μέγα πρόβλημα είναι να πεισθούν και να δεχθούν οι «παλαιοί» κάποια συγκράτησι της σπατάλης – και, δυστυχώς, μόνον «με το μαχαίρι ατο λαιμό» μπορεί (μπορεί) να γίνει κάτι !
    - Εις πείσμα της αποκαλυφθείσης αλόγιστης σπατάλης, υπάρχουν ακόμη οι τύποι «φονιάς του Σφηνιά» που λαϊκίζουν………

  417. @ Pat Robertson
    Να απολυθουν ολοι,αλλα δυστυχως ουδεις τους πειραξε οταν εκαναν απεργια προσφατα.
    Α ν δεν απολυθουν ανευ αποζημιωσεως διαφοροι Δ.Υ, και δεν κλεισουν Δημοσιοι οργανισμοι(ΕΡΤ.ΟΣΕ,κ.α.) το προγραμμα σταθεροτητας θα αποτυχει και η συμμορια των Δ.Υ θα μας συμπαρασυρει ολους μας στην χρεωκοπια. Αυτα τα ξαναεγραψα στις 30 Ιανουαριου στο σχολιο #217.

  418. Το λάθος, αγαπητέ Σπυρίδωνα, δεν είναι απλώς ότι δεν δέχτηκε την πρόταση του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού οργανισμού. Από μόνο του αυτό δεν συνιστά λάθος – θα μπορούσε να ήταν και μια σωστή επιλογή.

    Η άρνηση της πρότασης αυτής, πιθανότατα, είναι λάθος, αν συνδυαστεί με την διαπίστωση ότι ο ΓΑΠ από μόνος του δεν έχει τα κότσια να εφαρμόσει ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, που έχει ανάγκη ο τόπος (και αυτό ανεξάρτητα από την ύφεση).

    Φιλικά…

  419. (118) – Για τα κότσια, ουδέν σχόλιον, ΑΛΛΑ,
    - Οταν ακόμη και ο γερο-Κ.Κ. – όταν δεν ήταν ακόμη γέρος – αναρωτιόταν «ποιός κυβερνά αυτό το Κράτος»,
    μήπως, ζητάμε πάρα πολλά απο έναν νεοκλεγέντα, αμφισβητούμενο εκ των έσω, και καθυβριζόμενο ??
    - Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις μου, κάτι βλεπω να αρχίζει να κινείται ( άν και πάλι «εγώ» θα την πληρώσω την νύφη….)

  420. Ανάμεσα στα άλλα, που έκανε ο ΓΑΠ (μετά την άρνησή του να προχωρήσει με τους Κινέζους, για το δάνειο που ο ίδιος ζήτησε), είναι και το να αρνηθεί πρόταση της Goldman Sachs για ανακατανομή του υπάρχοντος χρέους του ελληνικού δημοσίου, σε μεταγενέστερα έτη

    Aααα, ναι, ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Δηλαδή να υπογράψει μόνος του αυτοκτονίαν με sekuku;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Οπως τα δάνεια που έδιναν οι ανήθικοι τραπεζίτες στον Αμερικανικό λαουτζίκο. Ετσι, γιά να υπάρχει ψευδής εικόνα ευεξίας ώστε να μπορεί να δίνει χρήματα στην «ανάπτυξη a la grecque» δηλαδή να παράδες στην Gina Kouros να αγοράζει van Cleef et Arpels και άλλα εισαγόμενα.
    Εσείς, κύριε Αναστασόπουλε, είστε χειρότερος και από την οικογένεια Πορνανδρέου, χειρότερος και από τον μακαρίτη που στις 20 του μήνα δεν είχε μία.

    ΤΑΣΟ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  421. Μήπως είστε pimp;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

  422. @Tasos Anastasopoulos

    Όχι γιατί θα μπορούσε «να μοιράσει χρήματα στον λαό», αλλά διότι θα μπορούσε να πάρει μια ανάσα και να εφαρμόσει ένα δραστικό πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών της ελληνικής οικονομίας, χωρίς «το μαχαίρι στον λαιμό».

    Πλανάσαι οικτρά αν πιστεύεις ότι η οποιαδήποτε βραχυπρόθεσμη οικονομική στήριξη της ελληνικής οικονομίας με δανεισμό είτε από τους Γερμανούς, είτε από τους Κινέζους θα δώσει το έναυσμα εφαρμογής «διαρθρωτικών αλλαγών» και θα ανοίξει το δρόμο κάποιας παραγωγικής «αναδιάρθρωσης» που έτσι ή αλλιώς χρειάζεται δεκαετίες συνεπούς εφαρμογής για να προκύψει. Άλλωστε είναι αυτή η αθρόα έξωθεν ενίσχυση taken for granted, που διαμόρφωσε τις επικρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις στην Ελλάδα σήμερα, τη στρεβλή ανάπτυξη και τη διάβρωση της παραγωγικής της βάσης. Όπως έγραψε ο Ξυδάκης: Κανένα Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, κανένα σχέδιο διάσωσης από το Βερολίνο ή τις Βρυξέλες δεν μπορεί να μάς σώσει από τους εαυτούς μας. Οι περικοπές και οι ενέσεις χρήματος ίσως αποτρέψουν την πτώχευση, αλλά δεν θα αλλάξουν το παράδειγμα διοίκησης, τον τρόπο διαβίωσης, τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας, συλλογικά και ατομικά.

    Όπως έγραψα κατ’ επανάληψιν στο παρελθόν η Ελλάδα θα αλλάξει μόνο αν διέλθει μέσα από μία κρίση (οικονομική, οικολογική, κτλ.) μεγίστου βαθμού. Το φάσμα της χρεωκοπίας είναι, λοιπόν, από μιαν άποψη ευλογία και αποτελεί μοναδική ιστορική ευκαιρία για ριζικές αλλαγές και «ανατροπές» (για να χρησιμοποιήσω μιαν προσφιλή στο ΓΑΠ λέξη) αντί για μπαλώματα, ζητιανιά, ημίμετρα και μετατόπιση των προβλημάτων.

    «Ο πλούτος μιας κοινωνίας δεν δημιουργείται από μόνος του» και σίγουρα όχι με δανεικά και αγύριστα.

  423. Σήμερα παραδέχεται η Κυβέρνηση ότι από τους ΔΥ, τα μέτρα θα προκαλέσουν εξοικονόμηση ΜΟΛΙΣ 1 ΔΙΣ, δηλαδή σταγόνα εν τω ωκεανώ. Η εξοικονόμηση από τους ΔΥ πρέπει να ΑΝΕΛΘΕΙ σε 5 ΔΙΣ,
    ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ 5 ΔΙΣ τουλάχιστον
    ΚΑΙ πρέπει να αντιληφθούν οι ΔΥ ότι τα μέτρα θα είναι ΜΟΝΙΜΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ήγουν, τουτέστιν, δηλαδή
    ΕΙΣ ΤΟ ΔΙΗΝΕΚΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!

    Συγχρόνως, οι ΔΥ οφείλουν να εντατικοποιήσουν την απόδοσή τους ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΣ την, επαναλαμβάνω διπλασιάζοντας – και όποιος ΔΕΝ προσαρμόζεται, ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ ΑΥΘΩΡΕΙ και ΠΑΡΑΧΡΗΜΑ.

    Προσωπικά κρίνω ότι πρέπει να γίνει και μιά απαραίτητη ΑΠΟΛΥΣΗ περίπου 100.000 ΔΥ χαμηλού ή ασχέτου μορφωτικού επιπέδου, ώστε να επιτραπεί πχ η πρόσληψη μερικών χιλιάδων νοσηλευτών στις υπολειτουργούσες ή κλειστές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.
    Αν είναι ΔΥΝΑΤΟΝ, κυρίες και κύριοι, με ένα ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ 1 εκατομμυρίου εργαζομένων (σε χώρα 10 εκ. κατοίκων) να ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ΠΩΣ και ΓΙΑΤΙ;;;;;
    Διότι το ΕΣΥ της απάτης, της διαφθοράς και της γεννηματικής χαοτικής επιτρεπτικότητας/ελευθεριότητας προσελάμβανε ΚΗΠΟΥΡΟΥΣ, ΟΔΗΓΟΥΣ και ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥΣ για να εξυπηρετηθούν οι ΠΕΛΑΤΕΣ/ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ.

    Θα μου πείτε, «Μα δεν υπήρχαν και ψηφοφόροι νοσηλευτές ή νοσηλεύτριες που έψαχναν ΚΑΙ αυτοί γιά εργασία;;;;»
    ΟΧΙ, βέβαια, ασφαλώς όχι. ΚΑΙ αυτό διότο ο μέσος Ελλαδίτης γνωρίζει ότι η νοσηλευτική είναι «τρόπος ζωής» και απαιτεί θυσίες, νυχτέρια, δουλειά Σάββατα και Κυριακές, Πάσχα και Χριστούγεννα.

    Με άλλα λόγια, ο πειρατής και Σαρακηνός μέσος ΚΑΤΟΙΚΟΣ της Ελλάδος, ΔΕΝ ΖΗΤΕΙ ΕΡΓΑΣΙΑ, ζητεί όπως τους έμαθε το αλητοπασόκ, ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ (σας έχω πει ότι τα πασόκια είναι ειλικρινή, την διατυμπανίζουν την παληανθρωπιά τους) και απασχόληση, in plain Greek, σημαίνει ΑΡΓΟΜΙΣΘΙΑ.

    OΠΟΙΟΣ, από τούδε και στο εξής θα μιλάει γιά ΑΝΕΡΓΙΑ στην Ελλάδα θα τρώει «φάπα».

    The INTERNATIONAL COMMUNITY is hereby informed that there is NO unemployement in Greece. Instead, her people choose NOT to work. If there was significant unemployment AND poverty in Greece, its citizens would be emigrating massively abroad as in the 1955-1963 period. Instead, Greece has 1 MILLION IM-migrants of whom 500.000 have full-time well-paid jobs.
    Back in the 40s and 50s, 70% or more of the inhabitants were illiterate and employed in manual jobs. Today, 95% of Greeks are literate, but still 90% of them are functionally illiterate albeit bearing certificates of education, namely, 500.000 buffoons with business administration degrees, 50.000 fat and retarded female dieticians and 60.000 moronic psychologists from infamous British Polytechnics and shady universities of the former Soviet block. Their choice was certainly their absolute and democratic prerogative.
    However, Greece continues to offer mainly and mostly high labor-intensity jobs. This reality has prompted a profound mismatch between demand and supply of jobs, thence, on one hand, such professionals as maids, nurses, electricians, plumbers have become the new economic elite of Greece while, at the same time, there are about 0.5 million parasites, aspiring business administrators and the like, sunbathing all day long in the cafeterias of fashionable Kolonaki square.

    Whereas everyone has the right to self-determination and study whatever she/he chooses, the Country’s economic and production profile cannot change overnight through divine intervention, a deus ex machina of sorts.

    Greece and the GREEKS should MANDATORILY UNDERGO «PROTESTANTIC» or Anglosaxonic transformation, acquire WORK ETHIC and become HARD-WORKING, LAW-ABIDING CITIZENS. There should be NO MERCY toward Greece and NO AID to GREECE until such changes are in effect

  424. Ici Manhattan. Mesdames et Messieurs bonjour.

  425. I am hereby advising the International Community that since 2004 I have been frantically trying to hire an administrative assistant to stand to stand for me while I am away from Greece. I offer 1.000 euros per month with full benefits.
    And yet, I have been unable so far to find a person who can even speak or write intelligible Greek or English!

    This is Greece: A MODERN TRAGEDY!

  426. Ο πλούτος, σε κάθε εποχή, ήταν προϊόν και των δανεικών (που πολλές φορές έγιναν και αγύριστα).

    Κάθε άλλη αντίληψη οδηγεί στην λογική της «αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης», η οποία δεν έχει καμμία θέση στην σύγχρονη εποχή.

    Η ελληνική κοινωνική, οικονομική και πολιτική ελίτ διακυβέρνησε την χώρα, πάνω σε λάθος βάση – για την ακρίβεια, επί τη βάσει της υπεράσπισης των στενών, βραχυπρόθεσμων και κοντόθωρων συμφερόντων της ίδιας της ελίτ.

    Αυτό είναι το πρόβλημα και αυτό δεν έχει καμμία σχέση με την ύφεση. Θα παρέμενε ως πρόβλημα, ακόμα και αν η ύφεση δεν ερχόταν.

    Και αυτό δεν σημαίνει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη τις ανάσες, για να περάσει η ύφεση. Ως εκ τούτου, ο δανεισμός είναι απαραίτητος, όσο και αν οι αγαπητοί συνομιλητές – όχι όλοι, βέβαια – στενοχωρούνται.

    Ούτε και η αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης της χώρας είναι ένας τόσο μακροπρόθεσμος στόχος, που να παίρνει δεκαετίες. Δεν θα ανακαλύψουμε τον τροχό, ούτε θα κτίσουμε το κεφαλαιοκρατικό σύστημα από την αρχή. Αυτά υπάρχουν και θέλουν σημαντικη βελτίωση στους τρόπους διοίκησης και διαχείρισης (πρέπει, δηλαδή, η ελληνική ελίτ να πληρώσει αυτά που, τόσα χρόνια, δεν πληρώνει, να ορθολογικοποιηθεί ο τρόπος διοίκησης και κατανομής του εργατικού δυναμικού της χώρας, μαζύ με την αντίληψη, για την ίδια την εργασία και την σχέση του εργαζόμενου με αυτήν και να ανασυνταχθεί το κράτος-παρίας, ώστε να μπορέσει να επιτελέσει τον ρυθμιστικό και σταθεροποιητικό του ρόλο, ως προς τα μακροοικονομικά μεγέθη της χώρας.

    Αυτά είναι θέματα ρουτίνας, αν αποφασισθεί να γίνουν – αρκεί να υπάρξει ένα επιτελείο, που θα τα προσδιορίσει και θα τα συγκεκριμενοποιήσει, ως στόχους. Οπότε βρίσκουμε πάλι μπροστά μας το ουσιώδες ζήτημα : την αδήριτη αναγκαιότητα ενός μεταρρυθμιστικού υποκειμένου στην χώρα.

    Και ερχόμαστε εδώ που συμφωνούμε, αγαπητέ rebel.

    Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει από τους εαυτούς μας./i>

    Αυτό εγώ – όπως έγραψα αμέσως προηγουμένως – το ονομάζω, αλλιώς και του δίνω μια άλλη διάσταση. Η χώρα πάσχει από έλλεψη μεταρρυθμιστικού υποκειμένου. Αυτό είναι το κυριότερο πρόβλημα και δεν μπορεί να λυθεί από εκείνους (ευρωτραπεζίτες και Γερμανούς) που ασκούν μια αποδεδειγμένα εσφαλμένη πολιτική.

    Δεν μπορεί, δηλαδή, μια λάθος κατάσταση να διορθωθεί με μια λάθος πολιτική. Αυτό μας διδάσκει, άλλωστε και η διδακτικότατη κρίση της δεκαετίας του 1930. Η χώρα (και η ευρωζώνη) χρειάζεται έναν FDR και το επιτελείο του και ο ΓΑΠ και το επιτελείο του δεν έχουν καμμία σχέση με αυτό που χρειάζεται η χώρα.

    Ούτε και οι ευρωτραπεζίτες, μαζύ με την γερμανική πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ αποτελούν λύση στο πρόβλημα, αφού ακολουθούν μια πολιτική εσφαλμένη, που υπηρετεί τα κοντόθωρα επενδεδυμένα συμφέροντά τους, σε βάρος του εργαζόμενου πληθυσμού (πρωτίστως, των αφελών Γερμανών εργαζομένων και των υπόλοιπων εργαζομένων της ευρωζώνης).

    Θυμίζω ότι και εκείνη η κρίση είχε την ουσιώδη αιτία της στο ίδιο φαινόμενο με την σημερινή ύφεση, στηριζόταν, δηλαδή στην ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση της οριακής ροπής προς αποταμίευση και στην σύστοιχη πτώση της οριακής ροπής για κατανάλωση, που ήσαν προϊόν της τεράστιας ανισοκατανομής του εισοδήματος στις Η.Π.Α. εκείνη την δεκαετία, αφού η τεράστια αύξηση της παραγωγικότητας κατευθύνθηκε ως εισόδημα, στις πλουσιότερες εισοδηματικές κατηγορίες του αμερικανικού πληθυσμού – όπως συμβαίνει τώρα στην Γερμανία – οι οποίες και χρηματοδότησαν αυτήν την αναπτυξιακή φούσκα, η οποία ήταν επόμενο να σπάσει και να φέρει τα πάνω κάτω.

    (Γι’ αυτό, αγαπητέ rebel, κάνεις λάθος όταν γράφεις ότι την τωρινή ύφεση δεν την έφεραν οι γερμανικές χρηματοπιστωτικές ελίτ. Την έφεραν και οι γερμανικές χρηματοπιστωτικές ελίτ, επικουρώντας την αμερικανική σύντροφό τους (η οποία έχει την κύρια ευθύνη, για όσα έγιναν τον Σεπτέμβριο του 2008. Αλλά, για όσα συμβαίνουν τώρα στην ευρωζώνη, την κύρια ευθύνη την έχουν οι γερμανικές χρηματοπιστωτικές ελίτ).

    Αυτή η πολιτική είναι – αν συνεχιστεί – αδιέξοδη και οδηγεί στην διάλυση της ευρωζώνης. (Και φυσικά στην διάλυση του ελληνικού παραγωγικού και οικονομικού ιστού, έτσι όπως συγκεκριμενοποιείται στην χώρα μας, κάτι που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό).

    Ως εκ τούτου, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα συνεχιστεί (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάτι τέτοιο είναι εκ των πραγμάτων βέβαιο).

    Μπορούμε, λοιπόν, να περιμένουμε, για να δούμε που πηγαίνουν οι εξελίξεις.

    Και αν τα πράγματα δεν αλλάξουν, η έξοδος από την ευρωζώνη θα είναι αναπόφευκτη.

    Ίσως, μάλιστα, να μην χρειαστεί, ούτε καν να βγούμε από αυτήν, στο μέτρο, που οι χώρες, που την απαρτίζουν, αποφασίσουν την αυτοδιάλυσή της.

    (Αν και στην παρούσα φάση, το πιθανότερο σενάριο είναι και το πιο ρεαλιστικό : Να πληρώσουν οι πολλαπλώς ευεργετηθέντες από την ευρωζώνη. Δηλαδή, οι γερμανικές ελίτες).

    Καλά να είμαστε (από υγεία εννοώ – αν και με τον ΓΑΠ στο τιμόνι, αυτό παίζεται) και θα δούμε…

    (Ευελπιστώ, πάντως, ότι θα ζω, αφού ο αγαπητός Κώστας με έκανε και … σύνθημα)!

    Εξακριβωμένοι «pimps», πάντως, Κωνσταντίνε μου ήσαν – όπως σου είπα – κάποιοι κολλητοί του φίλου σου (του κ. καθηγητή), που έβγαλαν στο κλαρί ουκ ολίγα κορίτσια (όχι, δηλαδή ότι δεν τα ήθελαν και αυτά. Τα ήθελαν και τα παραήθελαν).

    (Τι θυμήθηκα, τώρα! Τον Χρήστο τον Πάχτα. Τον άλλο κολλητό του κ. καθηγητή. Πως την λέγανε την κυρία; Πως την λέγανε; Που θα πάει, θα την θυμηθώ)…

    Πάντως, δεν μπορώ να πω : «Έγραψες», για μια ακόμη φορά…

  427. Φώφη, Batista-Peron-Apateon-Curie Φεβρουαρίου 14th, 2010 11:24 μμ :
    Γιαγιάάάάάάάά, γιαγιούλα μουυυυυυυ………………………..
    αυτός ο δούκας του Αστρους και των Τεσσάρων Αρκαδιών με ανεβοκατεβάζει Εθνική Αμοιβάδα, τον Γιώργο μας, Φυτό και τον γλυκό μας Πατερούλη, Μαστροπό. Τι να κάνω γιαγιούλα μου γλυκειά, πες μου;

    Εntre-nous, χρυσό μου παιδί, tu n’ as pas inventέ la poudre. Αλλά δεν είσαι και χαζή, άστον αυτόν να λέει από τη ζήλεια του – μιά χαρά είσαι, και πτυχίο πήρες και υφυπουργός έγινες. Να του πεις αυτού του ανηψιού μου που βγάζει τα οικογενειακά στη φόρα και μας έχει κάνει ρεζίλι πως ηλίθια ΔΕΝ είσαι εσυ. ΗΛΙΘΙΟΙ είναι οι 73.000 που σε ψηφίσανε πρώτο βουλευτή το 2000.

    Σε φιλώ γλυκά-γλυκά

    Η γιαγιούλα σου

  428. Παπανδρέου:«Θέλουμε πολιτική, όχι οικονομική στήριξη»

    AYTO που θέλουμε είναι να ΠΑΨΕΙΣ να είσαι ΤΥΡΑΝΝΟΣ, ΔΗΜΑΓΩΓΟΣ και ΨΕΥΤΡΟΝΙ ωσάν τον ΕΛΕΕΙΝΟ ΠΑΤΕΡΑ σου, το διαφθορέα του Εθνους.
    Στη θέση σου, βρε, ξεδιάντροπο πλάσμα θάχα αυτοκτονήσει.
    ΗΞΕΡΕΣ και παράξερες ότι ΔΕΝ υπήρχε ΣΑΛΙΟ και έλεγες ΨΕΜΜΑΤΑ στον χυδαίο λαουτζίκο που ΚΑΙ αυτός ήξερε, αλλά αρέσκεται να ακούει ΨΕΜΜΑΤΑ.
    ΤΩΡΑ εσυ και ΜΟΝΟ εσύ θα πεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΛΗ την ΑΛΗΘΕΙΑ

    1) ότι έχουμε 1.000.000 ΑΡΓΟΜΙΣΘΟΥΣ που δεν αξίζουν ούτε 30% του ΜΙΣΘΟΥ τους ΚΑΙ θα τους περικόψεις ώστε να ΠΡΟΚΥΨΟΥΝ 5 ΔΙΣ –
    2) Θα πεις στην Μαργαρίτα και τα 5 εκατομμύρια Μαργαρίτες με εισόδημα 20.000-50.000 ετησίως πως πρέπει να ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ από 1.000 έως 4.000 ευρώ ετησίως για να μαζέψεις άλλα 5 ΔΙΣ.

    ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΟ, ΑΣΕΒΕΣΤΑΤΟΝ πλάσμα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  429. Ο πλούτος, σε κάθε εποχή, ήταν προϊόν και των δανεικών (που πολλές φορές έγιναν και αγύριστα).

    Λάθος! Το κεφάλαιο που ο Α δανείζει στον Β είναι κατ’αρχήν αποτέλεσμα της δημιουργίας αξίας μέσω εργασίας. Δανείζεται στον Β με την προϋπόθεση ότι θα επιστραφεί στον Α σε εύθετο χρονικό διάστημα μαζί με τους τόκους στη βάση επιτοκίων που η αγορά κάθε φορά προσδιορίζει. Αν ο Β αυτό το δανεικό κεφάλαιο δεν το επενδύσει παραγωγικά, ώστε να εξασφαλίσει μελλοντικά επιστροφές μεγαλύτερες από τους τόκους που πληρώνει στον Α ή επιλέξει να το καταναλώσει, τότε ο Β όχι μόνον δεν θα πλουτίσει, αλλά θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια σε πτώχευση.

  430. Ουδέν λάθος.

    1) Η προϋπόθεση που βάζεις, αγαπητέ rebel ( «Αν ο Β αυτό το δανεικό κεφάλαιο δεν το επενδύσει παραγωγικά, ώστε να εξασφαλίσει μελλοντικά επιστροφές» ) ,δείχνει ότι δεν υπάρχει λάθος σε αυτό που λέω.

    2) Ομοίως και στην περίπτωση των «αγύριστων δανεικών» – δηλαδή στην περίπτωση των, κατ’ ουσίαν, δωρεών -, η ίδια η ανάπτυξη, που θα δημιουργήσει το τζιράρισμα της δωρεάς, μπορεί να ωφελήσει όλους (δωρεολήπτες και δωρητές).

    Αρκεί να μην έχουν οι δανειστές την νοοτροπία του Σάϋλοκ, ή του Εμπενίζερ Σκρούτζ, ή έστω, του … Σκρουτζ ΜακΝτακ!

    Μην μου ζητήσεις «αντιπαραδείγματα». Yπάρχουν πολλά…

    (Και κάτι, ακόμα : Βλέπω ότι έχεις μείνει στην λογική τη κυριαρχίας των «αγορών», μια λογική που παραπέμπει στις ελεύθερες αγορές του κλασσικού καπιταλισμού των αγορών των μικρών επιχειρήσεων, του πρόπερασμένου αιώνα ή των ολιγοπωλιακών αγορών των τελών του προπερασμένου αιώνα, μέχρι την GREAT DEPRESSION. Δεν υπάρχουν πια οι κλασσικές αγορές – ούτε και στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Υπάρχουν οι ώριμες γραφειοκρατικές επιχειρήσεις, που στον κάθε τομέα τους διοικούνται από την γραφειοκρατική κάστα που αποκαλείται τεχνοδομή και συναποτελούν και συγκροτούν τις σύγχρονες «γραφειοκρατικές αγορές», οι οποίες δεν δρουν μόνες, αλλά πάντοτε υπό την αιγίδα, υπό την καθοδήγηση – μικρή ή μεγάλη – και την ρυθμιστική παρέμβαση των άλλων leviathans της σύγρονης εποχής : των τεράστιων γραφειοκρατικών κρατικών μηχανισμών (που και αυτοί διοικούνται από την δική τους τεχνοδομή), τα μεγέθη των οποίων είναι γνωστά – τα έχω παρουσιάσει, άλλωστε και στην παρούσα συζήτηση).

  431. @ rebel@work
    @ Τάσος Ανασρασόπουλος

    Κατανοώ ΤΙ ήθελε να πει ο κύριος Αναστασόπουλος. Υπο ορισμένες προϋποθέσεις έχει δίκαιο, στο Ελληνικό όμως παράδειγμα η πλάστιγγα βαρύνει υπέρ του rebel.

    KAI εξηγούμαι.
    ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Η Ελλάδα δανείζεται 100 γιά να «επενδύσει». Τα λεφτά πάνε, πέστε, στους «αγρότες» Κουρόγιωργα και Μπουρνόβα, οι οποίοι τα δίνουν από 50, ο πρώτος στην ηλιθία άνεργη ψυχολόγο κορούλα του Γιωργίτσα (Gina Kouros από το Lincoln) και ο δεύτερος στον διοικητή επιχειρήσεων γιό του Λιάκο (Ely Burns από το Bradford).
    H Gina Kouros αγοράζει van Cleef et Arpels και ο Ely Burns Calvin Klein. Aπό τα 100 συνολικά, τα 20-30 θα μείνουν στην Ελλάδα, στις τσέπες εισαγωγέα, χονδρέμπορα, λιανέμπορα και τα 70-80 θα φύγουν πίσω έξω, στη Γαλλία και ΗΠΑ αντίστοιχα. Τα 20-30 θα επανακυκλωθούν κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο.

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Στο παραπάνω παράδειγμα (precisely the Greek model), ή χώρα δανείζεται για να ξαναφύγουν 70-80% του ΔΑΝΕΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ όπως μπήκαν, in essence, πίσω στον πιστωτή (του πιστωτού εδώ νοουμένου ευρύτερα ως χώρας). Θα προκύψει, λοιπόν, κάποιος ΑΠΤΟΣ, αλλά ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΣ πλούτος εκ της ανακύκλωσης των 20-30 που θα παραμείνουν ΕΝΤΟΣ Ελλάδος, ΑΛΛΑ με ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ, ήτοι ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΟ ΧΡΕΟΣ 100 και φυσικά τα exorbitant ΕΠΙΤΟΚΙΑ δανεισμού παρασίτων.
    ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ εδώ αμφότεροι, ΟΤΙ ο πλούτος αυτός θα έχει ΕΞΑΝΕΜΙΣΘΕΙ σε ΤΡΙΑ έως ΤΕΣΣΑΡΑ το πολύ χρόνια, εάν τα επιτόκια επί του εξωτερικού δανείου είναι της τάξης του 6-7% και το πολύ σε 8 χρόνια ένα είναι της τάξης 2-4%

    Εσείς, κύριε Αναστασόπουλε, πρέπει να γίνετε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι μαθηματικώς βέβαιο πως θα την μετατρέψετε σε Αγκόλα.

    ΤΑΣΟ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  432. Ομοίως και στην περίπτωση των «αγύριστων δανεικών» – δηλαδή στην περίπτωση των, κατ’ ουσίαν, δωρεών -, η ίδια η ανάπτυξη, που θα δημιουργήσει το τζιράρισμα της δωρεάς, μπορεί να ωφελήσει όλους (δωρεολήπτες και δωρητές).

    «Δωρεές» από επιχειρήσεις, οργανισμούς, κράτη προς επιχειρήσεις, οργανισμούς, κράτη στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν και δεν συμβαίνουν χωρίς κάποιο μελλοντικό αντίκρυσμα, παρά μόνον για ανθρωπιστικούς λόγους ή την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών ή στο τέλος πολέμων. Στην περίπτωση των δημοσιονομικών προβλημάτων της Ελλάδος τέτοιοι λόγοι δεν συντρέχουν.

    Το «τζιράρισμα» αυτό καθαυτό ΔΕΝ δημιουργεί ανάπυξη, αλλά χωρίς προϋποθέσεις οδηγεί με βεβαιόητα σε φούσκες και κρίσεις (βλέπε subprime mortgages, βλέπε dotcom στα 2000-01). Εν συντομία, κάθε οικονομική συναλλαγή, κάθε συναλλαγή χρήματος ή κεφαλαίων, (πρέπει να) προϋποθέτει την ύπαρξη πίσω και από τους δύο πόλους αυτής της συναλλαγής κάποιας underlying value (δηλ. της πραγματικής αξίας των εμπορευμάτων που ανταλλάσσονται) ή κάποιας net present value (δηλ. αξίας που θα δημιουργηθεί μελλοντικά).

    Κανένας δεν θα δανείσει σέ έναν ρεμπεσκέ για να αγοράσει αυτοκίνητο, αλλά θα δανείσει σε κάποιον που μέσω του μισθού της εργασίας του, δηλ. της διαχρονικής πώλησης της εργατικής του δύναμης, θα αποπληρώσει το κεφάλαιο σε κάποια στιγμή στο χρόνο. Αν αυτό δεν συμβεί ή υπερτιμήσουμε τις δυνατότητες αποπληρωμής ή τις αποδόσεις (μελλοντικά κέρδη) μιας επένδυσης οδηγούμαστε σε καταστροφή κεφαλαίων και ΟΧΙ ανάπτυξη. Οι καπιταλιστικές κρίσεις συμβαίνουν όταν το κεφάλαιο προσαρμόζεται στην υποκείμενη (underlying) αξία που εκφράζει. Ελπίζω η πρόσφατη καπιταλιστική κρίση κεφαλαίων που επενδύθηκαν με υπερτιμημένο αξιακό αντίκρυσμα και υπερ-αξιολογημένες αποδόσεις να σε έχει διδάξει μερικά πράγματα.

    Θα συμφωνούσα λοιπόν με τον κ. Χασαπογιάννη ότι η λογική σας, δηλ. παροχή «φτηνού δανεισμού» στην Ελλάδα χωρίς όρους και προϋποθέσεις θα οδηγήσει ΚΑΙ την Ελλάδα ΚΑΙ τους δανειστές της στο επόμενο χείλος του γκρεμού.

  433. (424) Είχα καιρό να περάσω, αλλά προχθές είδα οτι και τα τελευταία «΄ίχνη» του Μπάμπη έκλεισαν…….

  434. Το πρόβλημα δεν είναι ο «δανεισμός της Ελλάδας χωρίς όρους και προϋποθέσεις».

    Το όλο πρόβλημα βρίσκεται σε αυτούς τους όρους και σε αυτές τις προϋποθέσεις δανεισμού και όχι στην βουταρία χρημάτων.

    Και φυσικά είναι το τζιράρισμα που θα φέρει την ανάπτυξη. Χωρίς το τζιράρισμα, δεν υπάρχει ανάπτυξη. (Το πως θα τζιραριστεί, φυσικά, η όποια παροχή, είναι κάτι άλλο. Και φυσικά αυτό το άλλο παίζει τον ρόλο του).

    Δεν ζούμε μια κανονική εποχή, αγαπητέ rebel, οπότε να μην είσαι σίγουρος για αυτά που γράφεις για τις δωρεές. Και οι δωρεές – με κρύα καρδιά, με πολλή βαρυγκώμια και με βρισίδι, είναι η αλήθεια – δεν αποκλείονται.

    Κατά τα άλλα, μετά την εποχή της GREAT DEPRESSION, το να ισχυρίζεται κάποιος ότι αυτό που μετράει στον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλισμό είναι απλά και μόνον η λογική του (κερδοφόρου) κεφάλαιου, είναι πραγματικά παλαιομοδίτικο.

    Αυτό το ισχυρίζονται τα πιο επιθετικά τμήματα του τραπεζοπιστωτικού κεφάλαιου και (καθόλου περίεργα) οι μαρξιστές. Οι εκφραστές των πρώτων, επειδή έχουν επενδεδυμένα οικονομικά συμφέροντα και οι δεύτεροι, επειδή έχουν επενδεδυμένα πολιτικά συμφέροντα, που συνίστανται στην λογική της καταστροφής του καπιταλιστικού συστήματος από αυτού του είδους την – υποτιθέμενη – λειτουργία του.

    Η ιστορία έχει διαψεύσει και τους μεν και τους δε.

    Το σύστημα, μέσα από την γραφειοκρατικοποίησή του, βρήκε άλλους προσφορότερους τρόπους, για να ξεπεράσει τις αντιφάσεις του : Την γραφειοκρατικοποίηση των παραγωγικών διαδικασιών, της «υπεραξίας» και του ίδιου του «νόμου της αξίας».

    «Με λίγα λόγια τα φόρτωσε όλα στους φορολογουμένους και στην ευρύτερη κοινωνία.

    Μιλάς για την «καταστροφή των κεφαλαίων» και δίνεις σε αυτήν την αέναη διαδικασία ένα εσχατολογικό νόημα, που αρμόζει περισσότερο σε θρησκευτικά γκρουπς.

    Η αλήθεια είναι ότι η διαδικασία που περιέγραψα, με την αναφορά στην GREAT DEPRESSION και αυτό που τώρα συμβαίνει, δηλαδή η ολοένα και αύξουσα ροπή προς αποταμίευση, που φέρνει την πτώση της ροπής προς κατανάλωση και τελικά την ίδια την πτώση της κατανάλωσης και την καταστροφή των συναρτώμενων με αυτήν επενδύσεων και των αποταμιεύσεων, ως κεφαλαιακών αξιών (για να μιλήσω με τους κλασσικούς όρους, που σου αρέσουν), δείχνει αυτό που δεν μπορούν να «χωνεύσουν» και οι τραπεζοπιστωτικές ελίτ και όλοι οι κλασσικοί οικονομολόγοι. Αυτό είναι απλό – μα πάρα πολύ απλό – αρκεί να το πάρουν απόφαση (και εκεί έγκειται δυσκολία) :

    Τεράστια τμήματα του κεφαλαίου αδυνατούν, μέσα στις δεδομένες συνθήκες, να κερδοφορήσουν (καθ’ ολοκληρίαν και μερικώς), διότι έχασαν την αξιακή τους υπόσταση, ως κεφάλαια. Τα επενδεδυμένα, σε αυτά τα κεφάλαια, συμφέροντα, φυσικότατα, δεν μπορούν να αποδεχτούν αυτήν την σκληρή πραγματικότητα και φυσικά αντιδρούν (όπως οι Γερμανοί τραπεζίτες και οι θεραπαινίδες τους οι Γερμανοί πολιτικοί, καλή ώρα, σε αντίθεση με τους Αμερικανούς πολιτικούς, που διδάσκονται είναι η αλήθεια και μαθαίνουν – αν και οι Αμερικανοί έχουν και τα κατάλληλα εργαλεία, για να κάνουν πράξη τα διδάγματά τους, ήτοι μια τεράστια εσωτερική και ενοποιημένη αγορά και κυρίως ένα ενιαίο κράτος, που συμπυκνώνει τα κέντρα αποφάσεων, κάτι που οι Ευρωπαίοι δεν έχουν) και δεν μπορούν να δεχτούν αυτήν την πραγματικότητα.

    Δεν πειράζει. Θα την δεχτούν και θα υποταχθούν στην μοίρα τους, η οποία είναι προδιαγεγραμμένη.

    Παλαιότερα αυτή η αξιακή καταστροφή των κεφαλαίων, που δεν μπορούσαν να κερδοφορήσουν (καθ’ ολοκληρίαν και μερικώς) οδηγούσε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής στην φυσική καταστροφή τους και οι πόλεμοι ήσαν ένα τέτοιο εργαλείο.

    Τώρα πια τα πράγματα έχουν καλυτερεύσει. Η αξιακή καταστροφή των κεφαλαίων, ως οργάνων κερδοφορίας, έπαυσε να σημαίνει και την φυσική τους καταστροφή. Και τούτο, διότι, με την κεϋνσιανή μεταρρύθμιση, τα μη κερδοφόρα κεφάλαια δεν χάνονται, ως φυσικά περιουσιακά στοιχεία. Απλώς, μεταβιβάζονται στο κράτος, που τα αναδιανέμει στην κοινωνία, για να τζιραριστούν και να δώσουν έναν νέο κύκλο σχηματισμού κερδοφόρων κεφαλαίων – και ούτω καθεξής…

    Ακριβώς, όπως το λες, αγαπητέ φίλε rebel – μόνον που δεν το κατανοείς και δεν διδάσκεσαι από αυτό που λες :

    »Οι καπιταλιστικές κρίσεις συμβαίνουν όταν το κεφάλαιο προσαρμόζεται στην υποκείμενη (underlying) αξία που εκφράζει.»

    Οι πιο επιθετικές στην νοοτροπία και συμπεριφορά τους χρηματοπιστωτικές ελίτ του συστήματος δεν μπορούν να το αποδεχτούν αυτό και προσπαθούν να το αποφύγουν.

    Δεν θα το αποφύγουν. Το κεφάλαιο θα προσαρμοστεί στην υποκείμενή του αξία (στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται, περί απαξίας).

    Δεν είναι κάτι το δύσκολο, ούτε και θα επιφέρει την συντέλεια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Απλούστατα, θα ανακατανείμει την σχέση ανάμεσα στα μακροοικονομικά μεγέθη της καπιταλιστικής οικονομίας, με την αποκατάσταση του ρυθμιστικού ρόλου του κράτους (στην Ευρώπη του ομοσπονδιακού μορφώματος, που λείπει και περιπλέκει τα πράγματα), ενός ρόλου που όλη την προηγούμενη περίοδο απορρυθμίστηκε, χάριν δοξασιών, που ανήκουν σε ένα μακρυνό παρελθόν και συμφερόντων, τα οποία ήλθαν να καλύψουν τα κενά, που αυτή η απορρύθμιση έφερε και τα οποία δεν μπορούν να δεχτούν την επερχόμενη απαξίωση των περιουσιακών τους στοιχείων (ομιλώ για τα κεφάλαιά τους).

    Μια απαξίωση, όμως, την οποία γνώριζαν (ή τουλάχιστον ώφειλαν να γνωρίζουν) και την οποίαν θα κοιτάξουν να φορτώσουν οπουδήποτε αλλού μπορούν…

    Σε κάθε περίπτωση δεν θα αποφύγουν τις ζημιές και τα κέρδη τους δεν θα εισπραχθούν, διότι αποσταθεροποιούν το σύστημα, το οποίο – αργά ή γρήγορα – θα πάρει τα μέτρα του, για την αντιμετώπιση αυτής της αποσταθεροποίησης.

    (Στις Η.Π.Α., που έχουν κράτος, τα μέτρα τα πήραν και απέφυγαν την καταστροφή του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας, άσε που μπήκαν και σε ένα δρόμο ανάπτυξης, αφού κρατικοποίησαν – με διάφορους τρόπους και μεθοδεύσεις – ό,τι έβρισκαν και βρίσκουν μπροστά τους, αν και έχουν πολλά, ακόμα, να κάνουν, αφού η ανάπτυξη είναι εκεί, ακόμα, άγουρη και εύκολο να αναστραφεί).

    (Οι Ευρωζωνίτες, που δεν έχουν κράτος, παίζουν με την φωτιά και διακυβεύουν το δικό τους χρηματοπιστωτικό σύστημα. Θα αναγκασθούν να αλλάξουν πολιτική – το προτιμώ αργά και βασανιστικά, για να υπάρχει και κάποιο σασπένς στην όλη υπόθεση.

    Γιατί, αλλιώς (αφού ουδείς μπορεί να είναι μάντης στην εποχή μας και το μυαλό δεν περισσεύει στις χρηματοπιστωτικές αγορές, αλλά ούτε και στις πολιτικές ελίτ, που μας κυβερνούν), τους περιμένει η διάλυση της ευρωζώνης τους και ένα γενικευμένο χάος, το οποίο είναι το μόνο που δεν τους χρειάζεται.

    Είπαμε : Οι άνθρωποι μαθαίνουν από την Ιστορία. αλλά έχουν την τάση να ξεχνούν.

    Never mind. They’ll soon learn the lessons again!

    (Δηλαδή – να σου το ξαναθυμήσω, αν και δεν σου αρέσει, αγαπητέ φίλε rebel – : Θα κόψουν ευρώ. Αυτό σαν αρχή. Διότι μετά έχουν να κάνουν και πολλά άλλα, όπως έχουμε πει).

  435. Δήθεν καινοτόμοι όροι όπως «γραφειοκρατικός καπιταλισμός» ή «χρηματοπιστωτική ελίτ» δεν νομίζω ότι συνεισφέρουν σημαντικά στην ανάλυση της πολιτικής οικονομίας του σύγχρονου καπιταλισμού και αποπροσανατολίζουν την κουβέντα από τα θεμελιώδη ζητήματα.

    Τα πράγματα είναι περισσότερα απλά από όσο θέλεις να τα περιγράφεις: το κεφάλαιο (χρηματοπιστωτικό ή μη) στα πλαίσια του καπιταλιστικού ανταγωνισμού επιδιώκει μεγιστοποίηση των αποδόσεων και κερδών του, αυτή είναι η reason d’etre του. Το κράτος ή υπερεθνικοί οργανισμοί, όπως η ΕΕ, και οι διάφοροι μηχανισμοί τους όπως οι κεντρικές τράπεζες, από την άλλη πλευρά παίζουν διάφορους ρυθμιστικούς ρόλους: παρεμβαίνουν ώστε να εξισορροπούν το σύστημα από την εγγενή αστάθειά του και να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα του (πχ απορρόφηση και «κοινωνικοποίηση» ζημιών και χρεών σε περιόδους κρίσεων και υφέσεων, αυξομείωση της προσφοράς χρήματος), ώστε να εγγυάται η κερδοφορία και αποδοτικότητα του και η αύξηση της παραγωγικότητας (πχ μέσω του φορολογικού συστήματος ή υποδομών), ώστε να γεφυρώνουν τις αντιθέσεις του, κύρια αυτήν ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία (πχ με το κράτος προνοίας ή εργασιακούς θεσμούς ή το φορολογικό σύστημα) και ως διαιτητές και επιτηρητές του καπιταλιστικού ανταγωνισμού (με την επιβολή ρυθμίσεων στην καπιταλιστική αγορά).

    Ως εκ τούτου, η πολιτική της ΕΚΤ προσδιορίζεται κύρια με γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου ευρωπαϊκού (χρηματοπιστωτικού ή μη) κεφαλαίου, κύρια Γερμανικού και Γαλλικού, και θα εκφράζεται διαμέσου των πολιτικών τους εκπροσώπων. Και αυτό το κεφάλαιο γνωρίζει τα συμφέροντά και το επενδυτικό του ρίσκο καλύτερα από τον Τάσο, τον Λεωνίδα και τον Κώστα που συζητούν χαλαρά εδώ μέσα. Με βάση αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, ένας δανεισμός άνευ όρων ή ασαφών όρων ή όρων που θα καθορίσει ο δανειολήπτης (η Ελλάδα) αποκλείεται, όσο και να ελπίζεις σε κάτι τέτοιο, όσο και να διακηρύσσεις ότι απρόσκοπτος δανεισμός προς όλες τις κατευθύνσεις ανοίγει τους ασκούς κάποιας αειφόρου ανάπτυξης.

    Και ένα τελευταίο σχόλιο για το: Τεράστια τμήματα του κεφαλαίου αδυνατούν, μέσα στις δεδομένες συνθήκες, να κερδοφορήσουν (καθ’ ολοκληρίαν και μερικώς) , επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ο νόμος της τάσης του ποσοστού του κέρδους να πέφτει, η πτωτική τάση των κεφαλαιακών αποδόσεων με την ανάπτυξη του καπιταλισμού, διατυπώθηκε και περιγράφηκε προ αμνημονεύτων χρόνων – ξέρεις από ποιον. Χρειαζόμαστε ολοένα βαθύτερες υφέσεις και κρίσεις για να τον διαπιστώνουμε ή να τον θυμόμαστε?

  436. Ουδεμία σχέση έχει η «πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους» με αυτό που συμβαίνει σήμερα.

    Δεν είναι εκεί το πρόβλημα.

    Στην συγκεκριμένη ύφεση που εξετάζουμε (όπως και σε όλες τις καπιταλιστικές κρίσεις του παρελθόντος) δεν είναι η πτωτική τάση του ποσοστού των κερδών, σε σχέση με το κεφάλαιο ή το κοινωνικό προϊόν, που δημιούργησε το πρόβλημα, αλλά το γεγονός που ούτε οι κλασσικοί οικονομολόγοι, ούτε ο Καρλ Μαρξ μπόρεσαν να διαβλέψουν και συναρτάται με το μπλοκάρισμα της διαδικασίας μετατροπής των μακροοικονομικών μεγεθών της αποταμίευσης σε επένδυση(μεγέθη στα οποία ουδένα ρόλο παίζουν οι εργάτες, η εργατική τάξη και τα χαμηλότερα στρώματα των μισθωτών, αφού, όσο οι έχοντες το εισόδημα καταναλώνουν, τόσο το σύστημα λειτουργεί απρόσκοπτα, ό,τι και να συμβαίνει με τον «βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης» και τις σχέσεις ανάμεσα στο σταθερό και το μεταβλητό κεφάλαιο. Δυστυχώς, για τον Μαρξ και τους μαρξιστές, η διατάραξη των ισορροπιών στο σύστημα δεν ανάγεται, από οικονομολογικής πλευράς, στην σφαίρα της παραγωγής, αλλά στην σφαίρα της κατανάλωσης), και όχι σε αυτό που θεώρησε ο Μαρξ ότι θα συμβεί στην πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ότι δηλαδή οι συνεχείς επενδύσεις των καπιταλιστών στο πάγιο κεφάλαιο θα καταστήσουν το σταθερό κεφάλαιο ανίκανο να χειριστεί τα προϊόντα του παγίου, δηλαδή ότι ένας ολοένα και μειούμενος αριθμός εργατών θα υποχρεούται να χειρίζεται έναν ολοένα και μεγαλύτερο (και πολυπλοκότερο) αριθμό μηχανών, με αποτέλεσμα αυτή η διαδικασία να φθάσει στα όριά της, με ακρότατη συνέπεια την αδυναμία πραγματοποίησης κερδών, ως, αποτέλεσμα της ολοένα και μεγαλύτερης αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και της σύστοιχης εξαθλίωσής της, σύμφωνα με τις κλασσικές (και εξωπραγματικές) μαρξικές εξισώσεις – (Υ/Μ και Σ/Μ και η περίφημη πτώση του ποσοστού του κέρδους, ήτοι η σχέση του κέρδους – υπεραξίας – μεταβλητού κεφαλαίου) και οι σε αυτές αποδιδόμενες κυκλικές κρίσεις υπερπαραγωγής και οι συναφείς θεωρίες, οι οποίες στήριζαν την άποψη ότι η διαδικασία αυτή ήταν αποδείκνυε την κοινωνικοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας, η οποία παραγωγική διαδικασία αδυνατούσε να προχωρήσει, λόγω του περιβλήματός της – των ιδιωτικών σχέσεων ιδιοκτησίας τους, γεγονός που – υποτίθεται – ότι καθιστούσε ιστορικά αναγκαία την έλευση του σοσιαλισμού, πέρα και ανεξάρτητα από τις ανθρώπινες θελήσεις, ως απότοκο του ξετιλύγματος του ιστορικιστικού προτσές του «ιστορικού υλισμού».

    Ουδέν, εξ αυτών που ο Καρλ Μαρξ προέβλεψε, συνέβη. Ούτε πέφτει το ποσοστό του κέρδους (αυτό μακροπρόθεσμα διατηρείται σταθερό, με επί μέρους βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις), ούτε αυξάνει ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης (και αυτός διατηρείται μέσα σε ένα σταθερό πλαίσιο), ούτε αυτή εξαθλιώνεται (αντίθετα η ευημερία της ολοένα και αυξάνεται όπως μπορεί να γίνει ορατό και εμπειρικά).

    (Kαι να έπεφτε, δηλαδή, το ποσοστό του κέρδους διαχρονικά, για το καπιταλιστικό σύστημα, αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Μια χαρά μπορεί να λειτουργήσει το καπιταλιστικό σύστημα και με μικρότερα ποσοστά κερδών).

    Αλλά και όλη η μαρξική οικονομική (και κοινωνιολογική) ορολογία έχει παρακμάσει από το γεγονός ότι ο σύγχρονος γραφειοκρατικός καπιταλισμός, μαζύ με την γραφειοκρατικοποίησή του (τις τεράστιες ώριμες επιχειρήσεις, που τον κουμαντάρουν, μαζύ με τον τεράστιο κρατικό τομέα, δεν τις διοικούν πλέον οι κλασσικοί ιδιώτες καπιταλιστές, όπως ήδη έχω περιγράψει, αφού η διοίκησή τους έχει πλέον διαχωριστεί πλήρως από την ιδιοκτησία τους – όπως άλλωστε ακόμα και τα παλιαομοδίτικα οικονομικά εγχειρίδια, αυτά τα ίδια που επιμένουν να αποτίουν φόρο τιμής στην κυριαρχία των … αγορών, αποδέχονται), φρόντισε να γραφειοκρατικοποιήσει και όλα τα κοινωνικά και οικονομικά μεγέθη, που σχετίζονται με αυτόν – δηλαδή την εργατική τάξη, η οποία, παρά τις μαρξικές προβλέψεις, είναι ένα ολοένα και συρρικνούμενο κοινωνικό στρώμα, μέσα σε μια διογκούμενη κοινωνική θάλασσα, που αποκαλείται με τον όρο «μισθωτοί» και που είναι προϊόν της γραφειοκρατικοποίησης των παραγωγικών διαδικασιών. Ακόμα και η διόγκωση του τομέα των υπηρεσιών, σε βάρος του βιομηχανικού τομέα (αυτού του, κατά Μαρξ και Ένγκελς, «ανοικτού βιβλίου των ανθρώπινων δυνατοτήτων»), καθώς και η διόγκωση της υπεραξίας σε σχέση με τα κέρδη είναι προϊόντα αυτής της αύξουσας γραφειοκρατικοποίησης του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος, που έθαψε τον παλαιό κλασσικό καπιταλισμό και στην φιλελεύθερη και στην ολιγοπωλιακή εκδοχή του, που είχαν γνωρίσει οι κλασσικοί σοσιαλιστές σαν τον Πιερ Ζοζέφ Προυντόν, τον Κάρλ Μαρξ, τον Φρήντριχ Ένγκελς, τον Μιχαήλ Μπακούνιν, αλλά και τους μεταγενέστερους, μέχρι τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Τρότσκυ, τον Ζαν Ζωρές και τον Κάουτσκυ, με τον ερχομό της GREAT DEPRESSION.

    Και οι όροι (γραφειοκρατικός καπιταλισμός ή χρηματοπιστωτική ελίτ κλπ) δεν είναι δήθεν καινοτόμοι, αγαπητέ rebel. Είναι η ζώσα πραγματικότητα. Και χωρίς την εμπέδωσή τους «ουδέν γενέσθαι των δεόντων», διότι τίποτε δεν μπορεί να κατανοηθεί από όσα συμβαίνουν…

    Και να μην είσαι τόσο σίγουρος, αγαπητέ rebel, για την σοφία και την γνώση των εκφραστών της διεθνούς γραφειοκρατικής καπιταλιστικής ελίτ που μας κυβερνά. Όπως έχει πει ο διδάσκαλος John Kenneth Galbraith (1997) και όπως η Ιστορία έχει αποδείξει, «υπάρχει πολύ χρήμα στην «Wall Street και πολύ λίγο μυαλό για να το διοικήσει».

    Στην Ευρώπη – να είσαι βέβαιος – το ανάλογο μυαλό είναι ακόμα λιγότερο…

    Πάντα φιλικά…

  437. ΔΙΟΡΘΩΣΗ :

    Αντί του εσφαλμένου : «ότι δηλαδή οι συνεχείς επενδύσεις των καπιταλιστών στο πάγιο κεφάλαιο θα καταστήσουν το σταθερό κεφάλαιο ανίκανο να χειριστεί τα προϊόντα του παγίου»

    Το ορθόν είναι : «ότι δηλαδή οι συνεχείς επενδύσεις των καπιταλιστών στο σταθερό κεφάλαιο θα καταστήσουν το μεταβλητό κεφάλαιο ανίκανο να χειριστεί τα προϊόντα του σταθερού»

    Sorry…

  438. Δυστυχώς, για τον Μαρξ και τους μαρξιστές, η διατάραξη των ισορροπιών στο σύστημα δεν ανάγεται, από οικονομολογικής πλευράς, στην σφαίρα της παραγωγής, αλλά στην σφαίρα της κατανάλωσης…

    Οι βαθύτερες αιτίες της τελευταίας κρίσης βρίσκονται στην (υπερ)συσσώρευση κεφαλαίων, στην απορρύθμιση και θεαματική εξάπλωση της πίστης (credit expansion) που έλαβε χώρα κατά τις δυο τελευταίες δεκαετίες και στη συμπίεση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Επειδή το θέμα το συζητήσαμε κατ’ επανάληψιν, χάριν συντομίας, σε παραπέμπω στο σχετικό άρθρο του David McNally «From Financial Crisis to World Slump: Accumulation, Financialization, and the Global Slowdown» για μια εμπεριστατωμένη ανάλυση των αιτιών της τελευταίας κρίσης και πως οδηγηθήκαμε σε αυτήν.

    Ουδέν, εξ αυτών που ο Καρλ Μαρξ προέβλεψε, συνέβη. Ούτε πέφτει το ποσοστό του κέρδους (αυτό μακροπρόθεσμα διατηρείται σταθερό, με επί μέρους βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις), ούτε αυξάνει ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης (και αυτός διατηρείται μέσα σε ένα σταθερό πλαίσιο), ούτε αυτή εξαθλιώνεται (αντίθετα η ευημερία της ολοένα και αυξάνεται όπως μπορεί να γίνει ορατό και εμπειρικά).

    H πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους κατά τον 20ο αιώνα έχει επαληθευθεί στατιστικά Σε παραπέμπω σε δύο σχετικές ερευνητικές δημοσιεύσεις: (α) R. Brenner «The Economics of Global Turbulence», 2006.
    (β) G. Dumenil and D. Levy «The economics of the profit rate: competition, crises, and historical tendencies in capitalism», 1993.

    Δεν γνωρίζω με βάση ποια στοιχεία καταλήγεις στο συμπέρασμα σου για το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, αλλά τα στοιχεία που έχω διαθέσιμα δείχνουν ότι τις τελευταίες δεκαετίες το labor income share τουλάχιστον στις ανεπτυγμένες οικονομίες της EU, US και Ιαπωνίας έχει μειωθεί (http://gesd.free.fr/meyerman.pdf)

    Tέλος, η ανισοκατανομή του πλούτου και η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων (αυτό δηλαδή που θα όριζα ως «σχετική εξαθλίωση» ή «σχετική φτώχια») έχει πιστεύω τεκμηριωθεί επαρκώς και επανειλημμένα σε πρόσφατα σχόλια, αλλά μπορούμε να επανέλθουμε με συγκεκριμένα στοιχεία.

  439. (436) Στην Ευρώπη – να είσαι βέβαιος – το ανάλογο μυαλό είναι ακόμα λιγότερο…

    Με διασκεδάζουν τα λεπτομερή αρθρα κα αντιπαραθέσεις Τ.Α./rebel, (άν και καμμιά ασπιρινούλα πότε-πότε χρει’αζεται), αλλά οι μικρές φράσεις έχουν το ζουμί ………….

  440. Καμμία σχέση δεν έχει η διεύρυνση της ανισοκατανομής του πλούτου, με την μαρξική έννοια της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, που στον καπιταλισμό – υποτίθεται ότι – βαίνει αύξουσα (Υ/Μ) και είναι προϊόν της αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφάλαιου (Σ/Μ) και υποτίθεται ότι οδηγεί στην οτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους.

    Η εξαθλίωση, αγαπητέ rebel, και μάλιστα η αυξανόμενη εξαθλίωση, είναι μια έννοια με σαφή νοηματοδότηση που παραπέμπει σε συγκεκριμένα επίπεδα ζωής. Όταν, υπό το βάρος της αδήριτης πραγματικότητας (η οποία έχει να κάνει με την πασιφανή διαφοροποίηση των επιπέδων ζωής της εργατικής τάξης της εποχής του Καρλ Μαρξ και της σημερινής – επίπεδα ζωής, που ούτε κατά την πιο νοσηρη φαντασία μπορούν να συγκριθούν) καταφεύγουμε στην «σχετικοποίηση» της εξαθλίωσης, τότε προσπαθούμε να μπαλώσουμε κουρέλια τα οποία δεν μπορούν να μπαλωθούν και φυσικά αυτό σημαίνει ότι η θεωρία που θέλουμε να υπερασπιστούμε, έχει αποτύχει να περιγράψει την πραγματικότητα και δεν μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την αναγκαία κοινωνική αλλαγή.

    Αυτό, άλλωστε, προέκυψε και από την μετά τον Μαρξ κοινωνική εξέλιξη, καθιστώντας τον μαρξισμό ως μια ακόμα ιδεολογία (ο όρος εδώ χρησιμοποιείται με την μαρξική κοινωνιολογική και φιλοσοφική του έννοια, αυτήν την «ψευδούς συνειδήσεως», ήτοι ως ένα συνεκτικό σύνολο ιδεών το οποίο έρχεται όχι να διαυγάσει την πραγματικότητα, αλλά να την συγκαλύψει μέσα σε στο φαντασιακό, προκειμένου να ικανοποιήσει εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που εξυπηρετεί, ως κυρίαρχη (ή επιδιώκουσα την κυριαρχία) ιδεολογία που είναι και να πείσει τους ανθρώπους ότι πράττουν κάτι άλλο απο αυτό που εν τοις πράγμασι πράττουν (και το οποίο είναι σχεδόν πάντοτε διαφορετικό από αυτό που η ιδεολογία επαγγέλεται ή διακηρύσσει), προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω της.

    Και μόνον τα παραπάνω, αρκούν για να δείξουν ότι όλα τα υπόλοιπα είναι άνευ ουσίας – ακόμα και οι στατιστικές που επικαλείσαι. Είπαμε ότι ο καπιταλισμός, ως σύστημα μπορεί να λειτουργεί μια χαρά και με πεσμένα ποσοστά κερδών.

    Αλλά πέραν τούτου, η έννοια του Μαρξ για την πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους είναι παραγωγική και όχι κατανεμητική έννοια. Σημαίνει ότι ολοένα και λιγότεροι εργάτες, χειρίζονται έναν ολοένα και αυξανόμενο αριθμό μηχανών, που πολυπλοκοποιούνται και στην πορεία της εξέλιξης καθίστανται ολοένα και περισσότερο δυσκολοδιαχειρίσιμοι, με αποτέλεσμα η μείωση της ζωντανής παρουσίας (μεταβλητό κεφάλαιο), μέσα στην παραγωγική διαδικασία και η ολοένα και αυξανόμενη βαρύτητα της νεκρής εργασίας (τεχνολογία – σταθερό κεφάλαιο) να καταστήσει αδύνατη την παραγωγή κεφαλαίων και κερδών, γεγονός που, κατά τον Μαρξ, τροφοδοτεί, έτι περαιτέρω, την αύξηση του εφεδρικού βιομηχανικού στρατού (των ανέργων), που ξεκινούσε από την αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφάλαιου (Σ/Μ) και καθιστά αδήριτη αναγκαιότητα της κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αφού έφερνε σε σύγκρουση τις παραγωγικές δυνάμεις με τις παραγωγικές σχέσεις. (Στο θέμα : «29/10/1929 : Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/10/29101929-80.html , υπάρχουν και κάποιοι πίνακες εκεί – όποιος θέλει μπορεί να τους δει ).

    Η ιστορική εξέλιξη, όμως, ακολούθησε μια άλλη τελείως διαφορετική πορεία, γραφειοκρατικοποίησε την εργατική τάξη (αποτρέποντας τον μετασχηματισμό της πλειοψηφίας της κοινωνίας σε βιομηχανικούς εργάτες, όπως περίμενε ο Μαρξ), καθιστώντας την ένα μειοψηφικό στρώμα, ολοένα και συρρικνούμενο, μέσα στην ευρύτερη κατηγορία των μισθωτών, μετασχηματίζοντας τον εφεδρικό βιομηχανικό στρατό σε βοηθητικό εργαλείο για την «διόρθωση» των μισθωτικών πιέσεων και όχι ως ένα αυξανόμενο, με επαναστατικές διαθέσεις κοινωνικό μόρφωμα και φυσικά πέταξε στα σκουπίδια όλο αυτό το νεομεσσιανικό μαρξικό ιδεολόγημα, το οποίο κατέστη, δια του υμαρξισμού, άρχουσα ιδεολογία (ψευδής συνείδηση) μιας άρχουσας κοινωνικής ομάδας, η οποία φιλοδόξησε – ανεπιτυχώς – να μετασχηματιστεί σε άρχουσα τάξη, οδηγούμενη στην αυτοδιάλυση (παρά τις σημαντικές της επιβιώσεις και στον σημερινό κόσμο, των οποίων επιβιώσεων, όμως, η πορεία και η εξέλιξη – αν και ανοικτή – έχει πάρει μια τροχιά, η οποία είναι προβλέψιμη και δεν είναι άλλη από αυτήν την πλήρως ενσωμάτωσης (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) στο σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα, του οποίου, άλλωστε, είναι πλήρης εταίρος (περί του Κ.Κ. Κίνας ο λόγος).

    Και η σύγχρονη ύφεση, όπως είπαμε είναι προϊόν της σφαίρας της κατανάλωσης και σε ένα δευτερεύοντα – όχι όμως ασήμαντο- βαθμό της διανομής. Ουδεμία σχέση έχει με την παραγωγική διαδικασία και τις μαρξικές θεωρήσεις. Και αυτό σου το επαναλαμβάνω διότι – αρεστόν ή όχι – ο Μάρξ ήταν παραγωγιστής. Η παραγωγή τον ενδιέφερε, αφού όλα τα άλλα ήσαν γι’ αυτόν δευτερεύοντα και περιφερειακά του κεντρικού προβλήματος, το οποίο συγκεκριμενοποιούνταν στην παραγωγική διαδικασία και οδηγούσε στην σύγκρουση των παραγωγικών σχέσεων, με τις παραγωγικές δυνάμεις και συνακόλουθα στην απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, πέρα και έξω από τις όποιες προθέσεις των ατόμων, ή των κοινωνικών ομάδων και τάξεων, ως αποτέλεσμα των ιστορικών αναγκαιοτήτων, που νόμιζε ότι ο ίδιος περιέγραφε, ως επιστήμονας και instrumentum της (υποτιθέμενης) επιστημονικής θεωρίας του «ιστορικού υλισμού», ο οποίος είναι και ο πυρήνας αυτού του εξωορθολογικού ιδεολογικού του κατασκευάσματος.

    Αυτά προς το παρόν.

    Και πάντοτε φιλικά..

  441. Για του λόγου σου το αληθές, θα ήθελα – αν γίνεται – να με παρέπεμπες έστω σε κάποια ίχνη στο έργο του Μαρξ όπου να γίνεται αναφορά σε κάποια θεωρία ή ‘προφητεία’ περί ‘increasing misery’ ή ‘absolute pauperization’ της εργατικής τάξης. Ισχυρίζομαι ότι τέτοιες δήθεν προφητείες και προβλέψεις της μαρξικής θεωρίας περί ‘απόλυτης εξαθλίωσης’ είναι κατασκευάσματα και φαντασιώσεις των κριτικών της…

    Πάντως, θεωρώ ότι δεν αμφισβητείς τα στοιχεία που παρέθεσα σχετικά με το ‘Labor Income Share’ ή τα στατιστικά στοιχεία περί των πτωτικών τάσεων του ποσοστού του κέρδους. Περισσότερα σχόλια μετά την επιστροφή μου από ταξίδι.

  442. αυτήν την «ψευδούς συνειδήσεως», ήτοι ως ένα συνεκτικό σύνολο ιδεών το οποίο έρχεται όχι να διαυγάσει την πραγματικότητα, αλλά να την συγκαλύψει μέσα σε στο φαντασιακό, προκειμένου να ικανοποιήσει εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που εξυπηρετεί, ως κυρίαρχη (ή επιδιώκουσα την κυριαρχία) ιδεολογία που είναι και να πείσει τους ανθρώπους ότι πράττουν κάτι άλλο απο αυτό που εν τοις πράγμασι πράττουν (και το οποίο είναι σχεδόν πάντοτε διαφορετικό από αυτό που η ιδεολογία επαγγέλεται ή διακηρύσσει), προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω της.

    Που λέτε, κύριε Αναστασόπουλε, όταν ήμουν περίπου 15 ετών, η διαπρεπής μαμά με έβαλε να διαβάσω Μαρξ γιά να δει ΤΙ θα καταλάβω. Διάβασα, διάβασα και μιά μέρα επιστρέφω και λέω, «Αυτό το περί «ψευδούς συνειδήσεως» είναι ορθό υπό την έννοια ότι πολλοί άνθρωποι, ίσως η πλειοψηφία, ΔΕΝ διαθέτουν εκλεπτυσμένη κρίση και «χαύουν» ό,τι τους πουν οι άλλοι, αλλά όχι αναγκαστικά ή «άρχουσα τάξη».* Δεύτερον, συνέχισα, ενώ τα morals (moeurs et coutumes) διαφέρουν από τόπο σε τόπο, tribe σε tribe, φυλή σε φυλή, τα ethics είναι εγγενή σe όλους τους ανθρώπους με κοινή λογική, εξ ου και έχουν ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ – δηλαδή όλοι οι άνθρωποι καταδικάζουν το ψέμμα, το φόνο, τον φθόνο κλπ (ethics). Aπό την άλλη, ενώ οι χριστιανοί θεωρούν κακό νάχεις δεύτερη γυναίκα, ο μουσλμανισμός σου το επιτρέπει εάν μπορείς να συντηρήσεις περισσότερες της μιάς (mores). Η ακροτελεύτια, δε, και σημαντικότερη παρατήρησή μου ήταν πως ο Μαρξ έγραψε όλα όσα έγραψε και ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕ την φιλοσοφική ΘΕΩΡΙΑ του λογίζοντας ως ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ το ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ του ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΩΝ και επικαλούμενος ως ΑΛΗΘΕΙΣ και ΕΓΓΕΝΕΙΣ τις δικές του ηθικές αξίες, τις οποίες ΑΡΝΕΙΤΑΙ στους ΑΛΛΟΥΣ (ως εγγενείς και αληθείς). Με άλλα λόγια ΤΟ ΕΠΕΤΡΕΠΕ στον εαυτό του να έχει εγγενείς αξίες ΚΑΙ να να ΜΗΝ είναι ψευδείς, αλλά ΟΧΙ στους άλλους, ειδικά στους εργάτες !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.

    Γυρίζει τότε ο μακαρίτης, με κοιτάζει, σηκώνει το δεξιό φρύδι κατά το Γεννηματέϊκο επηρμένο ειωθός και αντι άλλων σχολίων μου λέει, «Εσυ μικρέ θα σχολιάσεις την μεγαλύτερη φυσιογνωμία από Αναγεννήσεως και εντεύθεν;;;»
    Η μαμά ενοχληθείσα τότε, πρόσθεσε, «Μα βρε Γιώργο μου, γιατί δεν του απαντάς στα επιχειρήματά του αλλά καταφεύγεις σε χαρακτηρισμούς και μάλιστα ενός εφήβου που μπήκε στο κόπο να διαβάσει πέντε πράγματα;;»

    ΟΠΩΣ και αργότερα στο ΑΛΗΤΟΠΑΣΟΚ, όταν στέρευαν τα επιχειρήματα, άρχιζαν οι χαρακτηρισμοί

    ΑΝΔΡΕΑ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  443. @ self
    πολλοί άνθρωποι, ίσως η πλειοψηφία, ΔΕΝ διαθέτουν εκλεπτυσμένη κρίση και «χαύουν» ό,τι τους πουν οι άλλοι, αλλά όχι αναγκαστικά ή «άρχουσα τάξη».*

    O Aνδρέας Παπανδρέου, πχ ΔΕΝ ήταν το ΚΕΦΑΛΑΙΟ ή η άρχουσα τάξη που θέλει να εκμεταλλευθεί την ΥΠΕΡΑΞΙΑ του Λαού. Αλλο ήθελε να εκμεταλλευθεί. At any rate, KΑΤΑΦΕΡΕ και έπεισε τον Λαό ότι ΑΚΟΜΑ και ΑΔΡΑΝΟΥΝΤΕΣ και ΡΕΜΠΕΛΕΥΟΝΤΕΣ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΑΞΙΑΝ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  444. (442) – Αν και αποφεύγω τον Κ.Χ., διότι είναι μακράν δεικτικότατος εμου (…..),

    ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΟΣ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥ !!!!!

  445. Αγαπητέ rebel, συ είπας για την «σχετική εξαθλίωση» της εργατικής τάξης. Και για να μιλήσεις για αυτήν σημαίνει ότι πρέπει να ξέρεις πως έχουν τα πράγματα με την μαρξική θεωρία, που εξέπεσε σε ιδεολογία.

    Ας δούμε, λοιπόν, πάλι κάποια πράγματα με τις εξισώσεις του γερο-Μαρξ:

    1) Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ : Εκφράζεται από τον λόγο Σ/Μ (όπου Σ το σταθερό κεφάλαιο – δηλαδή οι επενδύσεις η νεκρή εργασία – και όπου Μ το μεταβλητό κεφάλαιο η ζωντανή εργασία – οι εργάτες). Σύμφωνα με αυτήν οι καπιταλιστές επενδύουν ολοένα και περισσότερο σε σταθερό κεφάλαιο και ολοένα και λιγότερο σε μεταβλητό, με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους και ουσιαστικά τον σταδιακό εξοβελισμό της ζώσας εργατικής δύναμης από τις παραγωγικές διαδικασίες στους εργοστασιακούς χώρους.

    2) Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΒΑΘΜΟΥ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ : Εκφράζεται από τον λόγο Υ/Μ (όπου Υ είναι η υπεραξία που καρπούται η καπιταλιστική τάξη). Σύμφωνα με αυτόν τον λόγο η αύξηση του αριθμητή – της υπεραξίας – εκφράζει την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, αφού έτσι η υπεραξία αυξάνεται και ενθυλακώνεται από τους καπιταλιστές. Είναι η ίδια δηλαδή η παρουσία, η απεικόνιση της μεγιατοποίησης του κέρδους, ως απότοκο των παραγωγικών διαδικασιών και της αδύναμης θέσης του εργάτη, που υπόκειται στο διευθυντικό δικαίωμα του ιδιοκτήτη καπιταλιστή και των οργάνων του μέσα στην παραγωγή.

    3) Ο συνδυασμός αυτών των δύο εξελίξεων, δηλαδή η ολοένα και μεγαλύτερη επένδυση των καπιταλιστών σε προϊόντα του σταθερού κεφαλαίου και η αύξηση της υπεραξίας, η οποία προσανατολίζεται περαιτέρω σε επενδύσεις σε σταθερό κεφάλαιο και ολοένα και λιγότερο σε μεταβλητό, οδηγεί στην σταδιακή απομάκρυνση των εργατών από την παραγωγική διαδικασία αφού αυτή η ανακυκλούμενη, σε ολοένα και μεγαλύτερα επίπεδα, διαδικασία διογκώνει διαρκώς τον εφεδρικό βιομηχανικό στρατό, δηλαδή τις στρατιές των ανέργων, που σπομακρύνονται από την παραγωγική διαδικασία, λόγω της στροφής των καπιταλιστών σε επενδύσεις σταθερού κεφαλαίου και λόγω της διογκούμενης υπεραξίας η οποία στρέφεται προς την ίδια κατεύθυνση και την ανατροφοδοτεί, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τον στρατό των ανέργων. Αυτή είναι η μαρξική αντίληψη για την εξαθλίωση της εργατικής τάξης μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα.

    Αλλά η μαρξική αντίληψη δεν σταματάει σε αυτές εδώ τις δύο εξισώσεις και το λογικό παρακολούθημά τους, δηλαδή την αύξηση του άνεργου εργατικού δυναμικού, ως αποτέλεσμα της άκρατης επιδίωξης των καπιταλιστών για μεγιστοποίηση των κερδών τους. Αυτού του είδους οι διαπιστώσεις θα ήσαν πολύ καταθλιπτικές και δεν η ιστορία δεν θα είχε το happy end, που ο Μαρξ επιθυμούσε να έχει.

    Και εδώ είναι που έρχεται η «πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους» να δώσει διέξοδο στις καταθλιπτικές διαπιστώσεις που προκύπτουν από τις παραπάνω δύο εξισώσεις και από την λογική συνεπαγωγή τους, που έχει ως αποτέλεσμα την διόγκωση της στρατιάς των ανέργων.

    Όπως είπαμε ο Μαρξ ήταν κατ’ εξοχήν παραγωγιστής. Γι’ αυτόν κυρίαρχο ρόλο παίζουν μέσα στην ιστορική εξέλιξη, η παραγωγή, οι παραγωγικές δυνάμεις και οι παραγωγικές σχέσεις – όλα τα άλλα είναι (διανομή, κατανάλωση) είναι επι μέρους και βοηθητικά στοιχεία των παραγωγικών διαδικασιών. Αυτό που πρέπει να επισημανθεί εδώ είναι ότι σε επίπεδο διανομής η θεωρία του για την πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους έρχεται σε σύγκρουση με την αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφάλαιου και την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, διότι και η αύξηση της υπεραξίας και η αύξηση του σταθερού κεφαλαίου, μαζύ με την γιγάντωση του εφεδρικού βιομηχανικού στρατού που προκύπτει από την ανακύκλωση αυτών των εξελίξεων, δεν μπορεί να οδηγήσει στην πτωτική τάση του ποσοστού των κερδών, υπό καμμία μαθηματική λογική. Αντίθετα, οδηγεί στην αύξηση του ποσοστού των κερδών και τούτο διότι αυτό συμβαίνει αναπόδραστα όταν αυξάνεται το σταθερό κεφάλαιο και η υπεραξία σε σχέση με το μεταβλητό. Δεν νοείται δηλαδή το να αυξάνεται ο αριθμητής στον βαθμό εκμετάλλευσης στο κλάσμα (Υ/Μ) να μειώνεται ο παρονομαστής και ομοίως να αυξάνεται ο αριθμητής στο κλάσμα της οργανικής σύνθεσης του κεφάλαιου (Σ/Μ) και παράλληλα να πέφτουν τα ποσοστά των κερδών. Απέναντι σε αυτήν την θεμελειακή αντίφαση του Μαρξ στάθηκαν όλοι οι μαρξιστές θεωρητικοί και το μόνο που έκαναν είναι να την προσπεράσουν και να την κουκουλώσουν, ως μαθηματικό παράδοξο.

    Αλλά για να πούμε του λόγου το αληθές, η θεωρία του Μαρξ για την πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους, δεν έχει να κάνει με καμμία μαθηματική λογική. Η μαρξική θεωρία στο τμήμα της αυτό έχει λογική, αλλά αυτή δεν είναι η μαθηματική λογική. Για να γίνει αυτό κατανοητό, πρέπει να ξαναθυμήσω, εδώ, ότι ο Κάρλ Μαρξ ήταν παραγωγιστής. Και η θεωρία της πτωτικής τάση του ποσοστού του κέρδους έχει μια παραγωγιστική και όχι μια μαθηματική λογική.

    Η μαρξική θεωρία για την πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους, ειδωμένη μέσα στην παραγωγική εργοστασιακή διαδικασία ισχυρίζεται ότι (με δεδομένες τις δύο προηγούμενες εξισώσεις, που δείχνουν ότι η καπιταλιστική τάξη στρέφει τις επενδύσεις της στο σταθερό κεφάλαιο, δηλαδή στην νεκρή εργασία, παραμελώντας την ζωντανή και αποσπώντας ολένα και μεγαλύτερα ποσά υπεραξίας από αυτήν την διαδικασία, ανατροφοδοτώντας, με την ογούμενη υπεραξία τις επενδύσεις σε σταθερό κεφάλαιο και απομακρύνοντας διαρκώς ολοένα και περισσότερα εργατικά χέρια από την παραγωγική διαδικασία και γιγαντώνοντας το άνεργο εργατικό δυναμικό, ουσιωδώς δηλαδή εξαθλιώνοντάς το) ολοένα και λιγότεροι εργάτες – και οριακά ένας εργάτης -, χειρίζονται έναν ολοένα και αυξανόμενο αριθμό μηχανών, που πολυπλοκοποιούνται και στην πορεία της εξέλιξης καθίστανται ολοένα και περισσότερο δυσκολοδιαχειρίσιμες, με αποτέλεσμα η μείωση της ζωντανής παρουσίας (μεταβλητό κεφάλαιο), μέσα στην παραγωγική διαδικασία και η ολοένα και αυξανόμενη βαρύτητα της νεκρής εργασίας (τεχνολογία – σταθερό κεφάλαιο) να καταστήσει, σταδιακά, αδύνατη την παραγωγή κεφαλαίων και κερδών.

    Στο όριο αυτή η διαδικασία παραλύει και οδηγεί στην κατάρρευση την παραγωγική διαδικασία και καθιστά αδήριτη αναγκαιότητα της κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αφού έφερε σε σύγκρουση τις παραγωγικές δυνάμεις με τις παραγωγικές σχέσεις, καθιστώντας αναγκαία την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών.

    Υπ’ αυτήν την καθαρά παραγωγιστική έννοια της μαρξιστικής νεομεσσιανικής ιστορικιστικής, ψευδοεπιστημονικής ιστορικής κατασκευής του «ιστορικού υλισμού» (που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν απαντάται ως όρος στον Μαρξ, αλλά ορθώς του έχει χρεωθεί, ως θεωρητική κατασκευή) δεν υπάρχει αντίφαση στο μαρξικό οικοδόμημα των παραγωγικών διαδικασιών του καπιταλιστικού συστήματος. Πράγματι, αν ίσχυαν οι δύο πρώτες εξισώσεις και η συνεπαγωγή τους για τον αυξανόμενο εφεδρικό βιομηχανικό στρατό των ανέργων, θα υπήρχε τεράστιο πρόβλημα σε μια δράκα, ή έστω μια μικρή ομάδα εργατών να χειρίζονται ολοένα και περισσότερα και διαρκώς πολυπλοκότερα μηχανήματα και το σύστημα θα παρουσιάζε μεγάλα δυσλειτουργικά προβλήματα – αν και με την σύγχρονη τεχνολογία αυτό αμφισβητείται, αλλά για την εποχή του και για τις μετάγενέστερες από τον Μαρξ εποχές κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ πιθανό.

    Η ουσία στην όλη υπόθεση είναι πως το καπιταλιστικό σύστημα, γραφειοκρατικοποιούμενο και γραφειοκρατικοποιώντας τους συντελεστές της παραγωής και την ίδια την έννοια της υπεραξίας, ακολούθησε τελείως άλλες ατραπούς, που ουδεμία σχέση έχουν με τις θεωρίες του Καρλ Μαρξ. Η ιστορία πήρε άλλους δρόμους και εγκατέλειψε τις μαρξικές θεωρίες, μετασχηματίζοντάς τες σε μια ιδεολογία, με την μαρξική κοινωνιολογική και φιλοσοφική έννοια του όρου, αυτήν της ψευδούς συνειδήσεως.

    Φυσικά, αγαπητέ rebel, αντιλαμβάνεσαι ότι αμφισβητώ, πλήρως, όσα λες, για την ισχύ της θεωρίας της πτωτικής τάσης του ποσοστού του κέρδους. Το αντίθετο συμβαίνει.

    (Άσε, δηλαδή, όπως σου είπα, ότι και να συνέβαινε η πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους, ως φαινόμενο της διανομής, ουδεμία επίπτωση θα είχε για την λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, είτε στις παλαιότερές του μορφές, είτε στην σύγχρονη μορφή του, αυτήν του γραφειοκρατικού καπιταλισμού – πολύ περισσότερο του σύγχρονου το οποίο μπορεί να λειτουργεί και με μικρότερα ποσοστά κέρδους από το παρελθόν).

    Για την διεύρυνση της ανισοκατανομής του εισοδήματος κατά την τελευταία 20ετία δεν διαφωνώ κάθόλου. Άλλωστε, έχω γράψει σχετικά και έχω αναφέρει ότι μια από τις αιτίες της παρούσας ύφεσης ήταν και αυτή η ανισοκατανομή, λόγω της πολιτικής που επικράτησε από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ (που μας είπε ότι «κοινωνία δεν υπάρχει») και των νεοσυντηρητικών πολιτικών και των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων, που επικούρησαν αυτές τις πολιτικές. Όπως, άλλωστε συνέβη και κατά την δεκαετία του 1920, κατά την οποία η διεύρυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων υπήρξε μία από τις αιτίες της GREAT DEPRESSION.

    Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, τέτοιου είδους κρίσεις και υφέσεις, που είναι προϊόν της πτώσης της ροπής προς κατανάλωση, που οδηγεί σε αδυναμία μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις, λόγω αύξησης της ροπής προς αποταμίευση, κάλλιστα μπορεί να συμβεί και σε έναν μη καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και διανομής. Ακόμα και σε έναν σοσιαλιστικό – κοινοβιακό.

    Θα φέρω παράδειγμα προσεχώς, όταν γυρίζεις από το ταξίδι σου, μαζύ με έναν πίνακα για τα κέρδη.

    Πάντα φιλικά…

    Καλό ταξίδι.

  446. Αγαπητέ Κώστα, τότε ήσουν 15 ετών.

    Τώρα πόσο είσαι;

  447. Indiscretions

  448. Διαβάζω με χαρά ότι οι Βρυξέλλες ζητούν περικοπή του 14ου και 13ου μισθού. Ευχαριστώ θερμά τις Βρυξέλλες (3-4 φίλους φιλλέληνες, αλλά ταγμένους αντιελλαδίτες) που με ακούνε.

    Η περικοπή 14ου και 13ου ως έχω αναφέρει επανειλημμένα εδώ και μερικές βδομάδες, θα εξασφαλίζουν ακριβώς 2,2 ΔΙΣ.

    Αναμένεται λοιπόν να εξασφαλισθούν άλλα 2,5 ΔΙΣ που θα προκύψουν, αγαπητές μου Βρυξέλλες, είτε από απόλυση 100.000 ΔΥ με σύμβαση αορίστου χρόνου (υπολόγισα ότι εξοικονομούνται 2,4 – 2,5 ΔΙΣ) είτε με μείωση ΟΛΟΥ του μισθού (δλδ ΚΑΙ βασικού ΚΑΙ επιδομάτων) κατά μέσο όρο 10% που θα κυμαίνεται από 0% για αυτούς με καθαρό μισθό συν επιδόματα 800 και θα ανέρχεται σε 30% μείωση για ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΦΟΡΙΑΚΟΥΣ και άλλους ΛΗΣΤΕΣ.

    ΕΙΝΑΙ επιτακτική ανάγκη ΚΑΙ προς ικανοποίηση του αισθήματος δικαίου του Λαού, ο ΜΙΣΘΟΣ των ΑΛΗΤΗΡΙΩΝ ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΩΝ και ΕΦΟΡΙΑΚΩΝ που είναι όλοι τους ΚΟΙΝΟΙ ΠΟΙΝΙΚΟΙ να μειωθεί κατά 30-33%.

  449. φιλλέληνες-> φιλέλληνες

  450. O 14oς και ο 13ος είναι ΔΩΡΑ, δεν είναι ΜΙΣΘΟΙ, άρα περικοπή τους δεν πρόκειται να αλλάξει το βιοτικό επίπεδο των ΔΥ. Besides, δώρα κάνουμε στους καλούς ανθρώπους που είναι ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΙ και τους ανταμείβουμε, τους λέμε ένα «ευχαριστώ». Στον ΕΜΠΟΔΙΣΤΗ εφοριακό και τον ΚΟΙΝΟ ΠΟΙΝΙΚΟ τελωνειακό όχι μόνο ΔΕΝ χρειάζονται δώρα, αλλά ΑΠΟΛΥΣΗ – furlough ΑΝΕΥ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΣ!

  451. Με την κατάργηση δημοσίων υπηρεσιών μπορούν να απολυθούν και οι μόνιμοι ΔΥ που εργάζονται σε αυτές. Υπολογίζω ότι μπορούμε να εξοικονομήσουμε 30 δις μόνο από απολύσεις κηφήνων.

  452. Για να εξοικονομηθούν 30 ΔΙΣ πρέπει να απολυθούν περί τις 900.000 άτομα, δηλαδή σχεδόν όλος ο δημόσιος τομέας, ας μην υπερβάλλουμε.
    Η άλλη ΦΟΒΕΡΗ αιμορραγία είναι ο ΟΣΕ και όλες οι παρασιτικες θυγατρικές του. Πρέπει να απαιτήσει η ΕΕ την πώλησή του έναντι ΜΗΔΕΝ ευρώ, αφού δεν αξίζει μία ούτως ή αλλέως, ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ότι ουδεμιά θα έχει το κράτος υποχρέωση έναντι των υπαλλήλων.

    Στον ΟΣΕ, κυρίες και κύριοι, υπάρχουν αλητοπασόκια ΜΗΧΑΝΟΔΗΓΟΙ με μισθό 107.000 χιλιάδων ευρώ ετησίως (19 ΑΤΟΜΑ) !!!!!!!!!!!!! σύμφωνα με δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ!!! ΚΑΙ οι 19 έπαιρναν υπερωρίες για 30 ώρες ημερησίως, 30 μέρες τον ΜΗΝΑ.

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΗΜΕΡΑ του ΠΑΣΟΚ έχει 40 ΩΡΕΣ αφού 30 εργάζονται και χρειάζονται και 10 για να αναλάβουν!

    PORNANDREW ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  453. Όντως, αγαπητέ Κώστα, πρόκειται, περί αδιακρισίας.

    (Πάντως, εγώ είμαι 52).

  454. Speaking of ΟΣΕ. Μιά άλλη πικραμένη ιστορία, από παληά, όχι μόνο επί Συμμορίας 81 – η αλήθεια να λέγεται. Ανεβαίνει, που λέτε, ο «Γέρος» πρωθυπουργός και διόρισε τον μακαρίτη θείο Αλκη Χασαπογιάννη Γενικό Διευθυντή των Σιδηροδρόμων. Πρώτη του δουλειά ήταν να συγχωνεύσει τους ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου) με τους ΣΕΚ. Στην συνέχεια, άρχισε την ανακαίνιση των σιδηρογραμμών που ήσαν Τρικουπικών προδιαγραφών (!!!!). Κατόπιν εισήγαγε τα υπέροχα εκείνα Λεωφορεία των ΣΕΚ που ήταν μιά ανάσα πολιτισμού δίπλα στα άθλια και βρωμερά των ΚΤΕΛ (μιλάμε γιά 60ς). Η business των λεωφορείων έγινε λαοφιλής και τρομακτικά επικερδής. Μεθ’ ου πολύ ανετράπη ο Παπανδρέου και από τότε, ο ένας απατεών μετά τον άλλο κυβερνούν τους σιδηροδρόμους.

    Φυσικά, η ΣΥΜΜΟΡΙΑ του 1981 έδωσε το coup de grace και ο λαλιώτης διόρισε ΟΛΟΥΣ τους αποφοίτους Δημοτικού (!!!), Γυμνασίου και Λυκείου που ήσαν άνεργοι. Μέχρι προ διετίας, θαρρώ, 93% των υπαλλήλων του ΟΣΕ ήσαν απόφοιτοι Λυκείου και ΚΑΤΩ – φαντασθείτε σε ένα υψηλών τεχνολογικών απαιτήσεων τομέα !!!!!

    Ειλικρινά, κυρίες και κύριοι, η κατάστασή του ΟΣΕ είναι ΤΡΑΓΙΚΗ με κάμποσες θυγατρικές και το ετήσιο κόστος ΘΕΟΡΑΤΟ!!!!!

    PORNADREW ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

  455. Γενικά, παρά τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευρύτερο Δημόσιο Τομέα (1 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ), ΥΠΑΡΧΟΥΝ μεγάλες ελλείψεις ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟΥ προσωπικού σε πολλούς τομείς γεγονός που εξηγεί, εν μέρει τουλάχιστον, την ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του ΚΡΑΤΟΥΣ. Ουσιαστικά, ΚΑΙ η ΣΥΜΜΟΡΙΑ των ΚΟΥΜΠΑΡΩΝ, αλλά και η πρώτη διδάξασα ΣΥΜΜΟΡΙΑ των ΑΛΗΤΟΠΑΙΔΩΝ του ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ.

    Ο κύριος Γιωργάκης Παπανδρέου-Αυτιάς πρέπει να ΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙ στο ΛΑΟ, «Ελληνίδες Ελληνες, ο πατέρας μου ήταν μαστροπός και σας εξέδωσε ωσάν πόρνες, με την απόλυτη συγκατάθεσή σας όμως, ΑΡΑ συνυπεύθυνοι εδώ είναι και ο πατέρας μου και εσείς»

  456. Οι γραμμές των ΣΕΚ ήσαν ευρωπαϊκών προδιαγραφών ανέκαθεν (1,35), και των ΣΠΑΠ ακόμη παραμένουν οι αρχικές Αγγλικές, νομίζω 1 μέτρο.
    - Κάτι άλλα παρακλάδια καταργήθηκαν.
    Οι ΣΕΚ ήσαν πιό ζημιογόνοι απο τους ΣΠΑΠ – αλλά και οι δύο υπέφεραν (και υποφέρουν) απο «ίδια» συμφέροντα.
    - Πώς γίνεται να είναι καί ζημιογόνοι και να μην προσφέρουν κάν «κοινωνικό» ‘εργο. δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω……………………..

  457. Οι γραμμές των ΣΕΚ ήσαν ευρωπαϊκών προδιαγραφών ανέκαθεν (1,35), και των ΣΠΑΠ ακόμη παραμένουν οι αρχικές Αγγλικές, νομίζω 1 μέτρο.

    Hταν και παραμένουν έτσι. Με το «προδιαγραφών» αναφερόμουν στην κατάσταση των γραμμών και όχι το εύρος που ορθά αναφέρετε διαφέρει και διέφερε εξ αρχής. Αν δεν πλανώμαι, δε, το μικρό εύρος ίσχυε ΚΑΙ για τον σιδηρόδρομο Βόλου-Καλαμπάκας, Κρυονερίου στη Ρούμελη και φυσικά το τεχνολογικό masterpiece (ακόμα ΚΑΙ με σημερινά δεδομένα), rack-and-pinion (καθ’ ημάς οδοντωτός) Διακοφτού-Καλαβρύτων.

  458. Το κακο της συγκεκριμενης συζητησης ειναι οτι περιοριστηκε στο ελληνικο προβλημα.Απο οτι φαινεται ομως το προβλημα ειναι διεθνες.Φαινεται οτι αυτο που φοβοταν πολλοι οικονομολογοι περσι τετοιο καιρο ειναι πιθανον να συμβει.Η φουσκα του δημοσιου χρεους.Θα ηθελα παρα πολυ να ακουσω τις γνωμες των συνομιλητων μας και ιδιως χωρις να κανω καποια διακριση του κυριου Αναστασοπουλου που φαινεται οτι εχει διερευνησει πολυ το θεμα αυτο.Επειδη βλεπω οτι στα περισσοτερα σχολια σας κυριε Αναστασοπουλε αναφερεστε στο μεγεθος του δημοσιου τομεα,μηπως θεωρειτε πως αυτο υπερεβη καποια ορια και τροφοδοτει εναν δευτερο γυρο?Θεωρειτε(η ερωτηση απευθυνεται σε οποιον θελει να απαντησει)οτι το ιδιο προβλημα ενδεχεται να μας ερθει εξ ανατολων συντομα και αναφερομαι στην εντονα παρεμβατικη πολιτικη πολιτικη της Κινας που με διαφορα τεχνασματα αφενος προσπαθει να αποτρεψει την ανατιμηση του νομισματος με σκοπο τη διατηρηση του δυνατοτερου οπλου που εχει στα χερια της αυτην την στιγμη των εξαγωγων και αφετερου να διατηρησει τον πληθωρισμο σε χαμηλα επιπεδα μια νομισματικη πολιτικη που ενδεχομενως θα εχει πολυ σημαντικες επιπτωσεις για το διεθνες εμποριο?Και κατι τελευταιο παρατηρειται οτι διεθνως εφαρμοζονται διαφορες στρατηγικες για την αντιμετωπιση της υφεσης.Απο τη μια οι ΗΠΑ προχωρουν σε μια πολιτικη κευνσιανου τυπου με αυξηση των δαπανων.οι ευρωπαικες χωρες σε μια πολιτικη μειωσης των δαπανων και αυξησης των φορων βαση των συστασεων του ΔΝΤ,οι δε χωρες που αποκαλουνται BRIC’s μια πολιτικη που σκοπο εχει την αυξηση της εσωτερικης ζητησης.Ειναι πιθανον αυτο να δημιουργησει στο μελλον καποιες ανισορροπιες και να παρατεινει την υφεση?

  459. Να σου πω, αγαπητέ Μάριε.

    Η χώρα δανείστηκε πολύ. Και το κυριότερο, δανείστηκε χωρίς το κράτος να κάνει, με αυτόν τον δανεισμό τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές που χρειαζόταν να κάνει στην οικονομία. Για την ακρίβεια, δανείστηκε για να αποφύγει να κάνει αυτές τις αλλαγές. Ποιές είναι αυτές; Τις έχω γράψει επανειλημμένως στενοχωρώντας αρκετούς καλούς φίλους σε αρκετούς διαλόγους στο παρόν σάϊτ, αλλά όχι μόνον σε αυτό.

    Έπρεπε, εδώ και πολύν καιρό, να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή, η εισφοροδιαφυγή και η παραοικονομία. Όλα αυτά μαζύ συμποσούνται σε ένα επί πλέον πραγματοποιημένο ΑΕΠ της τάξεως του 30% με 40% του εμφανιζόμενου ως πραγματικού ΑΕΠ της χώρας. Μιλάμε, δηλαδή για ένα ποσόν περί τα 72 δισ. € έως τα 100 δισ. € ετησίως. Το μισό από αυτό το ποσόν να υπέκειτο σε φορολογία θα μπορούσε να λύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας.

    Οι «λεβέντες», όμως της πολιτικής και της οικονομικής ελίτ της χώρας επεδίωξαν τον εύκολο και άκρως συμφέροντα, γι’ αυτούς, δρόμο : Τον μεγάλο δανεισμό (που δεν ήταν μόνον δημόσιος, ήταν και ιδιωτικός) και έπεισαν τους εταίρους στην Ε.Ε. να βάλουν την χώρα στην ευρωζώνη – αν και η Ελλάδα δεν είχε όχι μόνον τα τυπικά προσόντα για την είσοδό της σε αυτό το κλαμπ, αλλά ούτε και τα ουσιαστικά, λόγω της μεγάλης απόκλισης της δομής της ελληνικής οικονομίας από τις ευρωπαϊκές οικονομίες του βορρά και κυρίως, λόγω της σημαντικής απόκλισης των παραγωγικοτήτων ανάμεσα σε αυτής και εκείνες -, προκειμένου να μπορούν να δανείζονται με φθηνά επιτόκια και να έχουν την άτυπη κάλυψη της ΕΚΤ.

    Αυτό ήταν το «κατόρθωμα» του κ. καθηγητή και της παρέας του, που μαγείρεψαν τα στοιχεία, με την ανοχή και την ουσιαστική αποδοχή των Ευρωπαίων (τώρα να δεις το τι έχει να βγει για όσα έγιναν εκείνη την εποχή από τον συστηματικό πλαστογράφο κ. καθηγητή και τους αλχημιστές του). Επεδίωκαν και πέτυχαν την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, για να μην γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και για να μην όρθολογικοποιηθεί η παραγωγική και η ευρύτερη οικονομική διαδικασία στην χώρα.

    Έτσι άφησαν το κράτος στην τύχη του και το αποδιοργάνωσαν (όχι ότι αυτό το κράτος δεν ήταν προβληματικό από γεννησιμιού του. Ήταν και παραήταν. Και διεφθαρμένο ήταν και ό,τι άλλο θέλεις να του καταμαρτυρήσεις ήταν, αλλά υπήρξε και αποτελεσματικό, αφού, με όλα τα κουσούρια του, μπόρεσε να οικοδομήσει, αυτήν την οικονομική δομή, που απέκτησε η χώρα, κατά τις δεκαετίες που διέρρευσαν ανάμεσα στο ‘50, έως το ‘70), για να μην μπορέσει το κράτος να αποκτήσει τις πρέπουσες διαστάσεις (σύμφωνα με τα μέσα ευρωπαϊκά δεδομένα) και να μπορέσει να παίξει τον σύγχρονο ρόλο του, αυτόν που παίζει σε όλον τον κόσμο : Τον ρόλο του σταθεροποιητή, του εξισορροπιστή και του αναπτυξιακού επιταχυντή των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας, καθώς και του αναπτυξιακού στρατηγείου, αυτόν δηλαδή που παίζουν όλα τα κράτη στον αναπτυγμένο κόσμο.

    Θα μου πεις ότι ακολούθησαν ο κ. καθηγητής και η παρέα του την πολιτική που ακολούθησαν, λίγο – πολύ όλες οι χώρες του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου, κατά την τελευταία 20ετία. Το έκαναν αυτό, αλλά το έκαναν με την γνωστή ελληνική πατέντα και έτσι αποδιοργάνωσαν τόσο πολύ τον κρατικό μηχανισμό, με τις πολιτικές παρεμβάσεις τους και τον διορισμό ημετέρων, ώστε η ελληνική κρατική μηχανή δεν έχει εκείνη την ποιότητα των στελεχών που χρειάζεται για να μπορέσει να λειτουργήσει και δεν έχει ούτε τους απαραίτητους πόρους, για να κάνει την δουλειά του, παρά το γεγονός ότι φορτώθηκε με ένα χρέος, που επίσημα είναι της τάξεως του 108% του ΑΕΠ, αλλά στην πραγματικότητα, αν βάλουμε μέσα και τις εγγυήσεις του δημοσίου (π.χ. στον ΟΣΕ, που αναφέρει ο αγαπητός Κώστας Χασαπογιάννης, ο οποίος – έστω και υπερβάλλοντας – έχει επί της ουσίας δίκιο, διότι το τεράστιο χρέος του ΟΣΕ έχει την εγγύηση του δημοσίου και έτσι αυτό δεν εμφανίζεται στα μεγέθη του δημοσίου χρέους). Και εδώ πρέπει να πω ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι τόσο μεγάλο που μπορεί, αν ακουστεί το υπολογιζόμενο ως πραγματικό μέγεθός του, να τρομάξει κάποιος που δεν είναι μέσα στα πράγματα. Συγκεκριμένα, αν συνυπολογίσουμε και το χρέος από το ασφαλιστικό σύστημα (την παρούσα αξία του) το συνολικό εκτιμώμενο ως πραγματικό ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί να ξεπερνάει και το 300% του ΑΕΠ.

    Και φθάσαμε στο σημείο το κράτος να έχει ένα μεγάλο χρέος και παράλληλα να μην έχει κάνει και την δουλειά του, δηλαδή να μην έχει εκσυγχρονιστεί και να μην έχει τις απαραίτητες διαστάσεις και την πρέπουσα βαρύτητα μέσα στην ελληνική οικονομία για να παίξει τον ρόλο του! Αποτέλεσμα είναι το να χρειάζεται πολύ μεγαλύτερες πιστώσεις για να αναδιοργανωθεί και το πρόβλημα είναι ότι τώρα, σε συνθήκες έντονης ύφεσης, δεν του δίνεται η ευχέρεια να βρει αυτές τις πιστώσεις, αφού ο ζουρλομανδύας των Βρευξελλών και της Συνθήκης του Μάαστριχτ απαειλεί να του κόψει τα πόδια!

    Όμως, παρά την διαχειριστική αθλιότητα της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ το πρόβλημα της ύφεσης στην οικονομίας της ευρωζώνης δεν είναι ελληνικό. Τώρα πια δεν είναι ούτε αμερικανικό, διότι μπορεί, όντως, η τωρινή ύφεση να ξεκίνησε από την αμερικανική χρηματοπιστωτική και πολιτική ελίτ και τις απίθανες βλακείες των Αμερικάνων πολιτικών και του Άλαν Γκρήνσπαν, που απορρύθμισαν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς στον χρηματοπιστωτικό τομέα και οδήγησαν στην κατάρρευση των φουσκών, που αυτός δημιούργησε, αλλά εδώ και αρκετούς μήνες το πρόβλημα της ύφεσης έχει εγκατασταθεί στην Ευρώπη, η οποία ζει αυτό που ονομάζω «ευρωεντροπία» – μεταχειριζόμενος έναν όρο από τον χώρο της φυσικής.

    Με λίγα λόγια, η ύφεση έχει εγκατασταθεί στην ευρωζώνη, λόγω των θεσμικών αδυναμιών της, που έχει κάνει το ευρώ ένα νόμισμα – φάντασμα και μάλιστα ένα κακό φάντασμα το οποίο έχει βάλει την θηλιά ενός σαρωτικού αντιπληθωρισμού στους λαιμούς των ευρωπαϊκών οικονομιών και αποδομεί τις παραγωγικές και οικονομικές διαδικασίες στις χώρες της ευρωζώνης (και ευρύτερα της Ε.Ε., οι οποίες συντονίζονται, λίγο ή πολύ, με την ευρωζώνη και επηρεάζονται από τις οικονομικές εξελίξεις σε αυτήν), χάρη της πολιτικής του σκληρού ευρώ, που θέλει να διαφυλάξει, ως κόρη οφθαλμού την αξία του νομίσματος, επισείοντας τον κίνδυνο του … πληθωρισμού – ο οποίος είναι ανύπαρκτος!

    Έτσι κουμάντο κάνουν οι γερμανικοί χρηματοπιστωτικοί κύκλοι, οι ευρωταπεζίτες και οι θεραπαινίδες τους οι Γερμανοί πολιτικοί, τους οποίους ακολουθούν και οι υπόλοιποι.

    Όλοι αυτοί είναι συνυπεύθυνοι για την «ευρωεντροπία» στην οποία έχουν οδηγήσει τις οικονομίες της ευρωζώνης, οι οποίες έχουν ανάγκη από ρευστότητ, την οποία αρνείται επιμόνως να τους παράσχει η ευρωτράπεζα και οι Γερμανοί, οι οποίοι, δεν θέλουν να μοιραστούν με του άλλους της ευρωζώνης και της Ε.Ε. τα πλούσια κέρδη τους από την δημιουργία της ευρωζώνης, μέσα από την λογική της στενόμυαλης υπεράσπισης της φθίνουσας παρούσας κερδοφορίας των κεφαλαίων τους και την ανάταξη αυτής της κερδοφορίας, με την παρούσα πραγματική δομή τους,όσον αφορά τους κατόχους αυτών των περιουσιακών στοιχείων. Αυτοί που πληρώνουν τις θεραπαινίδες τους, αυτοί και παραγγέλουν και απαιτούν την άσκηση αυτής της πολιτικής.

    Η πολιτική αυτή είναι αδιέξοδη και θα οδηγήσει, αν συνεχιστεί, στην αποδιοργάνωση των ευρωπαϊκών οικονομιών και στην διάλυση της ευρωζώνης, για τον απλούστατο λόγο ότι, για όσο ακολουθείται αυτή η έντονα αντιπληθωριστική πολιτική της υπεράσπισης της αξίας του ευρώ, η ανισορροπία ανάμεσα στις επενδύσεις και τις αποταμιεύσεις, μέσα σε συνθήκες πτώσης της συνολικής κατανάλωσης στην ευρωζώνη, αφού δεν μπορεί να γίνει με τον δανεισμό των ασφυκτιουσών από την έλλειψη ρευστότητας οικονομιών, αφού δηλαδή δεν μπορεί να εξισορροπηθεί μέσω της αύξησης της ποσότητας του νομίσματος και της σύστοιχης εξασφάλισης της αύξησης της ταχύτητας της κυκλοφορίας του, τότε η εξισορρόπιση αποταμιεύσεων και επενδύσεων θα γίνει στο της πραγματικής παραγωγής, με ολοένα και μεγαλύτερη μείωση της παραγωγής, δηλαδή του συνολικού πλούτου των χωρών της ευρωζώνης και όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική, οι οικονομίες θα συνεχίζουν αυτόν τον καθοδικό φαύλο κύκλο, η συναθροιστική ζήτηση θα πέφτει, η κατανάλωση θα μειώνεται, ομοίως θα μειώνονται και οι αποταμιεύσεις και οι επενδύσεις, οι οποίες θα οδηγούν σε νέα καθοδική «εξομάλυνση» της ανισορροπίας τους, με νέα μείωση της παραγωγής και ούτω καθεξής.

    Αυτό είναι το σενάριο, που έζησαν οι παπούδες μου και όλοι οι άνθρωποι της εποχής τους, στην διάρκεια της GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930.

    Εκεί οδηγούν οι θεσμικές αδυναμίες της ευρωζώνης, η οποία δεν έχει την πολιτική βαθύτητα των Η.Π.Α., ούτε ακόμα και της Κίνας, για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, που αναφύονται. Δεν έχουν την νοοτροπία, την αλληλεγγύη του ομοσπονδιακού κρατικού μορφώματος και την κοινωνική και οικονομική συνοχή, για να στηρίξουν το νόμισμά τους.

    Η θέσπιση του ευρώ εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι ήταν πρόωρη και ότι ήταν προϊόν της αλαζονείας και της στενής συμφεροντολογικής βούλησης των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ελίτ και των Ευρωπαίων πολιτικών, που σε συνθήκες ανάπτυξης – η οποία πίστευαν (μέσω βλακωδών ιδεολογημάτων ότι θα είναι αέναη και αειφόρος – κάτι τέτοιες ανοησίες μας έλεγαν και εδώ ο κ. καθηγητής και η παρέα του, θυμάμαι πολύ καλά τον κ. καθηγητή και τον κολλητό του και έναν από τους ταμίες του, σύμφωνα με όσα λέει ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, τον Θεόδωρο Καρατζά, να λένε αυτές τις ανοησίες τότε την εποχή της ένταξης στο ευρώ – ότι θα κρατούσε για πάντα, διότι τα παπαγαλάκια των διεθνών αγορών (οι οικονομολόγοι) έλεγαν ότι τα οικονομικά της ύφεσης στην παγκόσμια οικονομία και ιδίως στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού εαποτελούν οριστικό παρελθόν – θεώρησαν ότι μπορούν να κάνουν μια νομισματική ένωση χωρίς πολιτική, κρατική και οικονομική βαθύτητα.

    Τώρα, οι Ευρωπαίοι πολίτες πληρώνουν τα αποτελέσματα αυτής της οίησης και θα τα πληρώνουν, όσο ακολουθείται η πολιτική του σκληρού ευρώ και του ζουρλομανδύα του Μάαστριχτ, που καταστρέφουν τον παραγόμενο πλούτο των ευρωοικονομιών, οδηγώντας στην ευρωεντροπία.

    Θα την αλλάξουν αυτήν την πολιτική, αλλιώς θα διαλύσουν την ευρωζώνη.

    Το τι θα γίνει στο μέλλον με τους BRIC’s δεν το ξέρω. Γνωρίζω το τι γίνεται τώρα και αυτό με απασχολεί, διότι καλόν είναι να ασχολούμαστε, πάντοτε, πρώτα με τα παρόντα προβλήματα και μετά με τα μακροπρόθεσμα μελλούμενα.

    «Μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί» έχει γράψει ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς και έχει δίκιο…

    Πάντα φιλικά…

  460. marios,

    Καλώς επικεντρωνόμαστε στην Ελλάδα, αλλά , έχεις δίκαιο οτι το πρόβλημα είναι διεθνές και ιδιαίτερα Ευρωπαϊκό.
    - Είμαι μεν υπέρ της παγκοσμιοποίησης, αλλά τα του οίκου τω οίκω………

    Οι χώρες που παραμένουν με «κλειστά» πολιτεύματα μπορούν και παρουσιάζουν μια ωραία εικονα, αλλά η πραγματικότης είναι διαφορετική (π.χ. Κίνα)

    - Η Ευρώπη παραμένει σχιζοφρενής, σαν τις μάσκες της Βενετίας, απο την μιά φιλελεύθερη απο την άλλη σοσιαλιστική……

    - Τις ΗΠΑ, μην τις κλαίς….., είναι η πρώτη (όπως πάντα) που θα ξεπεράσει την κρίση……

  461. Θεωρώ καταθλιπτικό που όλοι σχεδόν επικεντρωνόμαστε στην φοροδιαφυγή κλπ κλπ.

    - Το όλον σύστημα φορολογικό/ασφαλιστικό ΔΕΝ είναι δίκαιο , επομένως , ο καθείς «γιά πάρτι του».

    Ετσι βέβαια τα ερμηνεύω εγώ, διότι δεν θεωρώ οτι ΟΛΟΙ οι ιθαγενείς είναι κλέφτες, πονηροί και τεμπέληδες….

    Αν δανείστηκα ΕΓΩ απο Τράπεζα, καλώς να κόψω το λαιμό μου να ξεχρεώσω, αλλά άν δανείστηκαν όλοι αυτοί οι «τύποι» στο όνομά μου , πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά ……..

    - Η κοινωνία στέκεται πολύ καλά στα πόδια της, …. και ανέχεται σαλτιπαγκοειδείς τύπους να κάνουν τα δικά τους, μέχρι κάποιου σημείου – και κάντε το σταυρό σας για το «σημείο»……………….

  462. Για τις ΗΠΑ παντως δε μπορω να καταλαβω πως η βεβαιοτητα οτι θα ειναι το πρωτο κρατος που θα εξελθει της υφεσης θα επαληθευτει.Δε μπορω να διακρινω κατι στα μακροοικονομικα μεγεθη της χωρας αυτης που μπορει να μας οδηγει σε ενα τετοιο συμπερασμα.Η ανεργια παραμενει σε υψηλα επιπεδα,το ιδιο και το δημοσιο χρεος οσο και το ελλειμα.Το προγραμμα διασωσης των τραπεζων δε φαινεται να αποδιδει καρπους καθως η ρευστοτητα δεν εχει αυξηθει,τα οποια κερδη εχουν αποκομισει οι τραπεζες οφειλονται σε κερδοσκοπικα παιχνιδια,δηλαδη κρεμονται απο μια κλωστη.Εγω εχω την αισθηση πως ενας κυκλος για την παγκοσμια οικονομια εχει κλεισει και αυτο ακριβως δειχνει η τρεχουσα οικονομικη κριση.Ο κυκλος της παραγωγης οπως αυτη καθιερωθηκε απο τον 19ο αιωνα και επειτα,δηλαδη η παραγωγη αγαθων και υπηρεσιων βασισμενη στο πετρελαιο και στις χρηματοδοτησεις του τραπεζικου τομεα που κατευθυνονταν τοσο στις επενδυσεις οσο και στην καταναλωση.Βρισκεται,θεωρω ο κοσμος σε μια μεταβατικη περιοδο παρομοια με εκεινη που βρισκονταν η Ευρωπη λιγο πριν τις Ανακαλυψεις η λιγο πριν την Βιομηχανικη Επανασταση.Αυτο που θα αλλαξει ραγδαια τις εξελιξεις και θα δημιουργησει εκ νεου τις δομες εκεινες που θα μας οδηγησουν σε μια μακροχρονια αναπτυξη,θα ειναι ενα ας το πουμε νεο ανακατεμα της τραπουλας απο το οποιο θα βγει κερδισμενος καποιος που στα χερια του θα εχει τον ασσο,μια νεα ανακαλυψη η μια νεα καινοτομια.Αυτη μπορει να ειναι η πρωτοπορια στην εξερευνηση του Διαστηματος,μπορει να ειναι αναπτυξη των ΑΠΕ,μπορει ενδεχομενως να αποτελεσει η αναπτυξη της πληροφορικης μπορει και ολα αυτα μαζι,μπορει και κατι αλλο.Σημασια εχει πως συμφωνα με τη γνωμη μου παντα αυτο το μοντελο παραγωγης,καταναλωσης,αναπτυξης εχει φτασει τα ορια του.Αν δεν γινουν οι αναγκαιες προσαρμογες θα οδηγηθουμε σε μια μακροχρονια υφεση με απροβλεπτες συνεπειες.

  463. Παντως κυριε Αναστασοπουλε νομιζω οτι η οικονομικη κριση της δεκαετιας του 1930 διαφερει απο την τωρινη.Τοτε η υφεση ειχε προκληθει απο την καταρρευση μιας τεχνητης οικονομικης φουσκας που ειχε προκληθει επειτα απο μια δεκετια τεχνητης οικονομικης ευημεριας η οποια δεν ειχε στερεες βασεις παρα μονο βασιζονταν στις προσδοκιες για μια περιοδο μακροχρονιας αναπτυξης που θα ακολουθουσε τον πολεμο και ειχε ως μοναδικη ατμομηχανη τις ΗΠΑ οι οποιες ειχαν το ρολο εκεινου που κατενειμε την επενδυση και την καταναλωση σε ολο τον κοσμο.Η οικονομικη κριση τοτε συνετεινε απλα στην καταρρευση των ψευδαισθησεων και στην επιστροφη στην πραγματικοτητα.Επειδη ακριβως δεν το καταλαβε κανεις αυτο η δεν ηθελε να το καταλαβει,δεν υπηρξε η συντονισμενη διεθνης προσπαθεια προκειμενου να διαμορφωθει ενα νεο παγκοσμιο οικονομικο συστημα που θα δημιουργουσε τις προυποθεσεις για μια μακροχρονια αναπτυξη.Αντιθετως οι κυβερνησεις τοτε προσπαθησε η καθεμια να διαφυλαξει τα συμφεροντα της μεσα απο την υιοθετηση προστατευτικων πολιτικων κατι που οδηγησε στα οδυνηρα αποτελεσματα που βιωσε ο κοσμος στη συνεχεια.
    Σημερα ο κοσμος βιωνει μια δομικη οικονομικη κριση.Οι ετσι και αλλιως μη επαρκεις ποροι,αυτη εξαλλου ειναι και η ουσια του οικονομικου προβληματος,μειωνονται ενω τα παραγομενα αγαθα και οι υπηρεσιες δεν μπορουν πλεον να καταναλωθουν.Αυτη η κατασταση εχω την αισθηση κ.Αναστασοπουλε πως μπορει να ερμηνευτει με αυτο που γραφετε οτι εχει μειωθει η καταναλωση προς οφελος της αποταμιευσης.Ειναι αληθεια πως πλεον το κεφαλαιο στηριζει την κερδοφορια του πανω στην επενδυση σε χρηματοπιστωτικους τιτλους οι οποιοι ομως δεν αντανακλουν πραματικες αξιες στην παραγωγη.Εξ’ου και η φουσκα των ενυποθηκων στεγαστικων δανειων,τα οποια αφελως θεωρουν ολοι οτι αποτελουν την αιτια της κρισης σημερα.Βρισκομαστε λοιπον παλι στην εποχη του 1931.Αυτη τη στιγμη γνωριζουμε πως το προβλημα ειναι διεθνες δε θελουμε ομως να καταλαβουμε οτι θα πρεπει να λυθει με αμοιβαιες υποχωρησεις.Δεν εχουμε απωλεσει δηλαδη τη νοοτροπια του ο σωζων ευατω σωθητω κατι που αποτελει της οικονομιας της ελευθερης αγορας.Επιπλεον οντες ανθρωποι που μεγαλωσαμε μεσα σε ενα παλαισιο διαρκους ευμαρειας δεν μπορουμε να αντιληφθουμε οτι αυτη δεν θα μπορουσε χωρις τις αναγκαιες αλλαγες να διαρκεσει για παντα.

  464. MARIOS,

    Ακόμη μιά μικρή παρέμβασι απο έναν μή-Οικονομολόγο,

    Μήπως αυτά που λες στα κείμενά σου είναι αντιφατικά ?????

    - Η μόνη διαφορά στις Κρίσεις είναι η διαφορά ταχύτητας επικοινωνίας – όσο πιό γρήγορα μεταδίδονται και εξαπλώνονται τόσο πιό γρήγορα περνούν και εξασθενούν (σαν τους Τυφώνες)….

    Οι Πόροι δεν θα φαίνονται ποτέ επαρκείς, αλλά πάντα θα είναι αρκετοί !
    - Την δεκαετία το ΄70 προέβλεπαν πολέμους για την τροφή άν αυξηθεί ο Πληθυσμός της Γης σε κάποιο αριθμό , πάντως λιγώτερο απο ό΄τι είναι ήδη τωρα.
    - Τώρα μας κουρντίζουν για το νερό …….

    - Προσοχή στις…. φούσκες…………..,

  465. Οι αναλογίες ανάμεσα στην GREAT DEPRESSION και την παρούσα οικονομική ύφεση είναι μεγάλες ως προς την εκδήλωση και των δύο και ως προς τις αιτίες τους.

    Από εκεί και πέρα, είναι εντελώς διαφορετικό το ιστορικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο αυτά τα δύο οικονομικά φαινόμενα κινήθηκαν, καθώς και η έκταση της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, όπως επίσης είναι εντελώς διαφορετικός ο βαθμός αντίδρασης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ των δύο εποχών αφού η πείρα και το οικονομικό οπλοστάσιο, που είχε κτισθεί στην περίοδο της GREAT DEPRESSION, βοήθησε κυρίως την αμερικανική ελίτ να αντιδράσει έγκαιρα και να σώσε, μέσα στο 2008, το σύστημα από την πορεία προς την παταγώδη κατάρρευση, μια κατάρρευση, η οποία θα ήταν ανάλογη εκείνης του 1929 – 1932.

    Στην Ευρώπη, όμως, η ευρωεντροπία έκανε τις ευρωπαϊκές οικονομίες να εμφανίσουν επίπεδα αποδιοργάνωσης των οικονομιών τους, που προσιδιάζουν στα επίπεδα, αν όχι της GREAT DEPRESSION, τουλάχιστον μιας σημαντικής οικονομικής πτώσης, που αγγίζει τα όρια της κρίσης (στην περίπτωση της Ιρλανδίας, μάλιστα, μιλάμε απροσχημάτιστα για ανοικτή οικονομική κρίση, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς πτώσης του ΑΕΠ της τάξης του -7,3% το 2009 και αυτό με τις οδηγίες των ευρωτραπεζιτών, που ώθησαν τον πρώην «κελτικό τίγρη» σε μια τέτοιας απίστευτης έκτασης αποληθωριστική πολιτική, χωρίς καμμία αιδώ και χωρίς την παραμικρή ένδειξη αλληλεγγύης προς τον χειμαζόμενο ιρλανδικό λαό! Με λίγα λόγια, οι γερμανικοί χρηματοπιστωτικοί κύκλοι, οι ευρωτραπεζίτες, οι Γερμανοί και οι Ιρλανδοί πολιτικοί αξίζουν ατελείωτη κλωτσοπατινάδα για το άθλιο έργο που έχουν σκαρώσει σε βάρος του ιρλανδικού λαού,ένα έργο το οποίο δεν θα έχει happy end, αν δεν αλλάξουν πολιτική. Ομοίως και για τα «κατορθώματά» τους σε Γερμανία και Ιταλία, με αρνητική ανάπτυξη -5% για το 2009 και ιδιάιτερα, μάλιστα, στην Γερμανία με ένα πολυετές ντάμπινγκ του μισθωτικού κόστους, σε βάρος των αφελών Γερμανών εργαζομένων, στο οποίο πρωταγωνίστησαν το SPD του Γκέρχαρντ Σρέντερ και του Στάϊνμάγερ, μαζύ με το έκτρωμα των «Πρασίνων» του αχαρακτήριστου Γιόσκα Φίσερ και το οποίο ντάμπινγκ έδωσε τα κεφάλαια εκείνα στο γερμανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα να χρηματοδοτήσει και την προϊούσα αποδιοργάνωση της οικονομίας της Ισπανίας, με την πυροδότηση της φούσκας στα ακίνητα, στα οποία έκανε επενδύσεις, ανοίγοντας ένα φρενήρη πληθωριστικό κύκλο, ανάλογο με εκείνον που οδήγησε στην αμερικανική φούσκα των ενυπόθηκων δανείων, οδηγώντας την χώρα σε μια πολύ δυσχερή θέση – εδώ πρέπει να πούμε ότι κάτι ανάλογο έγινε και στην Ιρλανδία, χωρίς την άμεση εμπλοκή των Γερμανών).

    Αυτή η ευρωεντροπία είναι τώρα το πρόβλημα και είναι δύσκολα αντιμετωπίσιμη, όσο ακολουθείται αυτή η πολιτική του ευρωτραπεζικού αποπληθωρισμού και της υπεράσπισης της αξίας του ευρώ.

    Στην Ευρώπη, αγαπητέ Μάριε, αυτή η τοπικής φύσεως ιδιομορφία είναι γεγονός ότι μας έχει φέρει κοντά στο 1929.

    Στις Η.Π.Α. φαίνεται ότι έχουν ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση, όπως δείχνουν τα τελευταία στοιχεία και το γεγονός ότι το FED πήγε μόλις προχθές τα επιτόκια στο 0,75%. Βέβαια, είναι ακόμα νωρίς για να πούμε ότι οι Η.Π.Α. βγαίνουν οριστικά από την υφεσιακή διαδικασία και ότι εισέρχονται σε μια περίοδο ανάπτυξης. Είναι, όμως, μακράν, σε καλύτερη κατάσταση από την ευρωζώνη, η οποία έχει πολλά να κάνει για να φθάσει στην τωρινή κατάσταση των Η.Π.Α.

    Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τα κεϋνσιανά, νεοκεϋνσιανά και μεταλεϋνσιανά οικονομοτεχνικά εργαλεία και η συναφής κοινωνική μηχανική, για την αντιμετώπιση της κακής παρούσας κατάστασης, είναι τώρα στην διάθεση των σύγχρονων ευρωπαϊκών, κυρίως (αλλά όχι μόνον), κοινωνιών – τέτοια εργαλεία δεν υπήρχαν στην περίοδο της GREAT DEPRESSION, ούτε και η συναφής με αυτά κοινωνική μηχανική, αφού αυτά έπρεπε να δημιουργηθούν και δημιουργήθηκαν, μέσα στο καμίνι της κατακλυσμιαίας εκείνης οικονομικής κρίσης – και περιμένουν την χρησιμοποίησή τους από αυτές. Το πότε θα γίνει αυτό είναι κάτι προς παρατήρηση.

    Θα δούμε…

  466. Όντως, αγαπητέ Σπυρίδωνα, χρειάζεται προσοχή στις φούσκες.

    Και στην τρέχουσα παραπληροφόρηση, γύρω από την οικονομική κατάσταση της χώρας, πο διογκώνεται, για να περάσουν τα μέτρα – ζουρλομανδύας των ευρωτραπεζιτών και των Γερμανών Σκρουτζ Μακ Ντακς…

  467. T.A.,

    Ναί μεν, αλλά, μόνον με ζουρλομανδύα μπορεί να περιοριστεί ή άλογος καταλήστευσις του δημοσίου χρήματος απο κομματικες συμμορίες………………

    Αν καταφέρει κάτι, κάπως ο ΓΑΠ, θα πρέπει να αναθεωρήσομεν πολλά λόγια μας…..

  468. Κυριε Αναστασοπουλε νομιζω πως εστιζετε ειτε σε καποια επιμερους γεγονοτα που διογκωσαν την κριση ειτε σε καποια συμπτωματα της ειτε σε καποιες αφορμες.Δε διαφωνω πως εντος της ΕΕ υπαρχουν καποιες ανισορροπιες χανουμε ομως το δασος ενω κοιταμε το δεντρο οταν αποδιδουμε την τωρινη κριση σε αυτες.Κανουμε το ιδιο ακριβως λαθος με το φθινοπωρο του 2008 οταν βγαιναμε αμεσως μετα απο τους επιφανεις οικονομολογους και λεγαμε οτι η κριση οφειλεται στις τραπεζικες φουσκες και μια διασωση των τραπεζων θα αποτελουσε την καταλληλοτερη κινηση.Οπου τραπεζες βαλτε PIGS τωρα και εχετε την ιδια κατασταση.Σημασια εχει πως για να αντιληφθουμε την ουσια της κρισης και καθε κρισης θα πρεπει να την αντιληφθουμε ως ψηφιδωτο.Το ενα ψηφιο ειναι το σκασιμο της ελληνικης φουσκας,το αλλο ειναι το σκασιμο των τραπεζικων φουσκων διεθνως.Τα βαθυτερα αιτια ομως ποια ειναι?Η εκθεση των αμερικανικων τραπεζων στα ενυποθηκα στεγαστικα δανεια και το σκασιμο της φουσκας που προεκυψε απο την τιτλοποιηση τους εδρασε ως καταλυτης ηταν ομως η αιτια.Προφανως και οχι.Ποιος νοημων ανθρωπος μπορει να σκεφτει οτι οι τραπεζες με τετοια τμηματα διαχειρισης κινδυνου,δε θα ειχαν εις γνωση τους τους κινδυνους απο την κατοχη αυτων των δανειων στο χαρτοφυλακιο?Αν αυτο δε συνεβαινε τοτε δε θα ειχαν προχωρησει και στην τιτλοποιηση τους η οποια ειχε σκοπο τη μεταφορα κινδυνων καθαρα και οχι το κερδος.Ηταν δηλαδη μια απατ