Ο εφιάλτης του δημόσιου χρέους
Ιαν 16th, 2010 | Γεώργιος Σαρηγιαννίδης| Κατηγορία: Ελλάδα, Οικονομικά |
Email This Post
|
Print This Post
|
«There are 10^11 stars in the galaxy. That used to be a huge number. But it’s only a hundred billion. It’s less than the national deficit! We used to call them astronomical numbers. Now we should call them economical numbers». Richard Feynman
Συχνά αναφερόμαστε στο δημόσιο χρέος σαν να ήταν απλά ένα τεχνοκρατικό μέγεθος που αφορά μονάχα τους γραφειοκράτες του Υπ.Οικ. και τους αναλυτές της Moody’s. Το Δημόσιο Χρέος όμως, αποτελεί το μεγαλύτερο ίσως έγκλημα των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης.
Η ασυδοσία της δεκαετίας του 1980 και η ανευθυνότητα των επομένων δεκαετιών έχουν οδηγήσει πλέον σε ρυθμούς αύξησης του Δημόσιου Χρέους που δύσκολα μπορούν να συγκρατηθούν. Και τις άμεσες δυσάρεστες συνέπειες καλούνται να υποστούν συμπολίτες μας που όχι μόνο δεν συναποφάσισαν τη σπατάλη που οδήγησε στο σημερινό εφιάλτη, αλλά και ούτε ‘απολαύσανε’ ποτέ τους καρπούς του εγκλήματος.
Η ελληνική σοσιαλδημοκρατία (κάθε πτέρυγας του κοινοβουλίου), ακολουθώντας πιστά τις αρχές της παράδοσής της, συνέχιζε για χρόνια τον χωρίς όρια δανεισμό, εξυπηρετώντας τις ομάδες πίεσης, τις συντεχνιακές οργανώσεις και τους κομματικούς μηχανισμούς που εξασφαλίζανε τη βιωσιμότητά της. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, συνήθιζε να λέει ότι «ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος, ή θα μας αφανίσει αυτό». Ως πρωθυπουργός ωστόσο, κατάφερε να αυξήσει το δημόσιο χρέος από 31.2% του ΑΕΠ το 1980, στο αστρονομικό 80.7% του ΑΕΠ το 1990. Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα, καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε – ούτε και τόλμησε μάλλον – να μας προστατέψει από τις καταστρεπτικές συνέπειες ενός αχαλίνωτου Δημόσιου Χρέους.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου όμως, δεν πρωτοτυπούσε στη ρητορική του περί του Δημόσιου Χρέους. Αρκετά χρόνια πριν, ο Ludwig von Mises μας προειδοποιούσε:
«There is no means of avoiding the final collapse of a boom brought about by credit expansion. The alternative is only whether the crisis should come sooner as a result of a voluntary abandonment of further credit expansion, or later as a final and total catastrophe of the currency system involved». Ludwig von Mises, Human Action, 1949
Και η κρίση ήρθε. Και δεν ήρθε ως αποτέλεσμα (μόνο) της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αλλά ως άμεση συνέπεια της συνεχούς επέκτασης της ασύδοτης μηχανής που ονομάζεται ελληνικό κράτος και απειλεί πλέον να καταβροχθίσει κάθε υγιές κομμάτι της οικονομίας μας και γενικότερα της κοινωνικής μας δράσης.
Αν αναλογιστούμε το μέγεθος του Δημόσιου Χρέους και το ποσό που μας αναλογεί ως πολίτες, για τους περισσότερους από εμάς αυτό σημαίνει αρκετά χρόνια απλήρωτης εργασίας στο όνομα της συνέχειας του κράτους και εξαιτίας αποφάσεων που ληφθήκανε πολύ πριν γεννηθούμε. Αν αυτό δεν είναι ισοδύναμο με σκλαβιά και της υποδούλωση, τότε οι έννοιες αυτές έχουν αρχίσει πια να χάνουν τη σημασία τους.
Ακόμη όμως κι αν ως κοινωνία είχαμε το δικαίωμα να υποδουλώσουμε με αυτό τον τρόπο τους εαυτούς μας (που δεν το έχουμε), σε καμία περίπτωση δεν έχουμε το δικαίωμα να συνεχίσουμε τα λάθη του παρελθόντος υποθηκεύοντας ουσιαστικά και τη ζωή των παιδιών μας. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να αποδεχόμαστε πλέον ελλειμματικούς προϋπολογισμούς που προσθέτουν στο βάρος που θα πρέπει να κουβαλήσουν οι επόμενες γενιές.
Ο Thomas Jefferson, 220 χρόνια πριν, είχε σαφή εικόνα για το τί σημαίνει μια γενιά να υποδουλώνει μία άλλη και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει ο υπερβολικός δανεισμός στην ελευθερία των πολιτών:
«Then I say, the earth belongs to each of these generations during its course, fully and in its own right. The second generation receives it clear of the debts and incumbrances of the first, the third of the second, and so on. For if the first could charge it with a debt, then the earth would belong to the dead and not to the living generation. Then, no generation can contract debts greater than may be paid during the course of its own existence». Thomas Jefferson to James Madison, 1789
Σήμερα, έχουμε επιτρέψει τη συνεχιζόμενη επέκταση μιας μετριοκρατίας, που δύσκολα μπορεί να συγκρατήσει ακόμη και η πιο φιλόδοξη κυβέρνηση, με άμεσο αποτέλεσμα το μέλλον μας να καθορίζεται όχι από τις δικές μας επιλογές ως ελεύθεροι πολίτες, αλλά από τις επιλογές μιας εποχής που εγκλημάτησε συνειδητά σε βάρος μας.
Στον πυρήνα του προβλήματος των ελλειμματικών προϋπολογισμών και του Δημόσιου Χρέους, βρίσκεται προφανώς το τεράστιο μέγεθος του κρατικού μηχανισμού. Και η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν μπορεί να βρίσκεται στην επιβολή νέων φόρων και νέων αγκυλώσεων στην αγορά, αλλά στην άμεση και επιθετική μείωση του μεγέθους του δημοσίου, την απελευθέρωση της αγοράς και την ενθάρρυνση της δημιουργικότητας.
Η οικονομία της χώρας μας βρίσκεται στο χειρότερο ίσως σημείο της μεταπολιτευτικής της ιστορίας. Όσο απαισιόδοξο κι αν ακούγεται αυτό, είναι ταυτόχρονα όμως κι ελπιδοφόρο. Ίσως γίνει η σημερινή κρίση η αφορμή που θα μας ξυπνήσει από το λήθαργο της κρατιστικής μας πλάνης. Ίσως συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι
«in this present crisis, government is not the solution to our problem; government is the problem.»
Γιώργος Σαρηγιαννίδης
Με κάποιες σωστές διαπιστώσεις για το ελληνικό δημόσιο χρέος (πρέπει να αντιμετωπισθεί, αλλά βάσει συγκεκριμένων προτεραιοτήτων) ο κ. Σαρηγιαννίδης ξεκινάει το άρθρο του με εσφαλμένες παραδοχές για το μέγεθος του ελληνικού κράτους, το οποίο παραείναι μικρό, παρά τα όσα λέει η τρέχουσα μόδα.
Ας δούμε τα σχετικά στοιχεία για την Ελλάδα :
ΕΛΛΑΔΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html
και ας δούμε και συγκρίνουμε τα στοιχεία του 2008 (δημόσια έσοδα και έξοδα, ΑΕΠ, κατά κεφαλήν ΑΕΠ) για Γερμανία, Γαλλία, ακόμα και για την αγγλοσαξωνικής νοοτροπίας Βρετανία, αλλά και για άλλες χώρες του αναπτυγμένου γραφειοκρατικού καπιταλισμού :
ΓΕΡΜΑΝΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.
ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html
ΓΑΛΛΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.300 $.
ΑΕΠ : 2,133 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,407 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,506 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 65,82%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html
ΒΡΕΤΑΝΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.700 $.
ΑΕΠ : 2,236 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,056 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,204 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,23%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 53,85%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html
ΔANΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.200 $.
ΑΕΠ : 204,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 188,6 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 176,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/da.html
ΣΟΥΗΔΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 38.200 $.
ΑΕΠ : 345,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 259,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 248,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 75,31%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 71,89%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sw.html
ΟΛΛΑΝΔΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 40.500 $.
ΑΕΠ : 673,5 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 405,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 397,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,27%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,99%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html
ΝΟΡΒΗΓΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 59.500 $.
ΑΕΠ : 276,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 266,2 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 178,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 96,34%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 64,46%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/no.html
Σε κάθε περίπτωση, το ελληνικο κράτος βρίσκεται πολύ πίσω και ως μέγεθος και ως ποιότητα…
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, ο δογματισμός. Ας τον αφήσουμε στους φανατικούς. Αυτό που χρειάζεται είναι η απλή και μακριά από ιδεολογικές παγίδες απεικόνιση της πραγματικότητας – αν θέλουμε να ξέρουμε που βαδίζουμε.
Και φυσικά δεν είναι … εκτεταμένο το ελληνικό κράτος! Σπάταλο και αναποτελεσματικό είναι σίγουρα, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είναι ένας εγκαταλελειμμένος στην τύχη του – και ως εκ τούτου στην διαφθορά – παρίας. Και γι’ αυτό φταίει πάλι η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία επιφύλαξε στο κράτος της αυτόν τον άθλιο ρόλο και ουδέποτε το κατέστησε στρατηγείο της ανάπτυξης.
Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα…
Τάσος Αναστασόπουλος.
[Περισσότερα, στο άρθρο μου στο μπλογκ μου το θέμα που έχω ανοίξει εκεί, με τίτλο : ''Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης''. http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html ].
Εξαιρετικός ο Edvard Munch και αρμόζει εδώ, μεταξύ άλλων, διότι νωρίτερα ο κ. Αναστασόπουλος παρουσίασε όχι καλοπίστως και το δημοσιονομικό παράδειγμα της Νορβηγίας.
Mesdames et messieurs bonjour!
clear of the debts and incumbrances -> clear of the debts and encumbrances
«Then I say, the earth belongs to each of these generations during its course, fully and in its own right. The second generation receives it clear of the debts and incumbrances of the first, the third of the second, and so on. For if the first could charge it with a debt, then the earth would belong to the dead and not to the living generation. Then, no generation can contract debts greater than may be paid during the course of its own existence». Thomas Jefferson to James Madison, 1789
Εδώ, λοιπόν, κυρίες και κύριοι, μας λέγει και ΚΑΤΙ άλλο ο Jefferson το οποίο είναι ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΑΙΡΟ!!!!!!!!!!!!!
Η ΓΗ (κατ’ επέκταση η ιδιοκτησία) μεταφέρεται ελέυθερη ΧΡΕΩΝ από την μιά γενεά στην άλλη.
Au contraire, η ΜΑΣΤΡΟΠΟΣ οικογένεια της ΕΛΛΑΔΟΣ επιμένει να βάζει tariffs επί της ΓΗΣ (και κτήσεως ΚΑΙ κληρονομίας!!!) για να ΜΗ φορολογεί έστω και με ένα 5% τον ΖΑΠΛΟΥΤΟΝ ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΝ που
1) Μηδέ ένα ευρώ πληρώνει στον εθνικό κορβανά
2) Είναι ο αποκλειστικός ευεργετούμενος των δημοσίων δαπανών
3) Μας υπερχρέωσε καταναλώνοντας αφειδώς εισαγόμενα προϊόντα ΕΚΤΙΝΑΖΟΝΤΑΣ το ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΤΡΕΧΟΥΣΩΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ στα ύψη τα δυσθεώρητα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ο ΥΙΟΣ του ΜΑΣΤΡΟΠΟΥ όχι μόνον ΔΕΝ φορολογεί τα 39.500 ευρώ ετησίως της Μαργαρίτας,
ΑΛΛΑ
ΑΛΛΑ
ΑΛΛΑ
της ΕΔΩΣΕ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ για να πάει να ΚΑΝΕΙ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ στην ΑΡΑΧΩΒΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΑ οφείλουμε να τα ΕΚΘΕΣΟΥΜΕ ΔΙΕΘΝΩΣ !!!!!!!!!!!!!!!!
Λευτερια στην Μαργαριτα
@ Tassos Anastassopoulos
(Στη συνέχεια των απαντήσεων με τον Tasso από το προηγούμενο post μου)
Αγαπητέ Tasso, αν έχω καταλάβει καλά (παρακαλώ διόρθωσε με αν κάνω λάθος), εκτιμάς ότι το πρόβλημα του Ελληνικού κράτους είναι ότι έχουμε μειωμένα έσοδα σε σύγκριση με τις χώρες που αναφέρεις. Αν δηλαδή είχαμε και εμείς τα έσοδα που έχει η Νορβηγία, τότε όλα θα ήταν μέλι γάλα.
Καταρχάς σαν πρώτη παρατήρηση, η Νορβηγία δεν έχει τις στρατιωτικές δαπάνες που έχουμε εμείς και εμείς δεν έχουμε τα πετρέλαια που έχουν αυτοί.
Δεύτερον και πιο σημαντικό είναι το εξής. Η Ελλάδα δεν παράγει high value added προϊόντα και υπηρεσίες. Αποτέλεσμα είναι ότι δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση το κράτος να μπορεί να εισπράξει τους ανάλογους φόρους.
Παράδειγμα. Η Intel έχει μεικτό περιθώριο κέρδους 60% και καθαρά κέρδη 15% σε σχέση με τις πωλήσεις της.
Η εταιρεία Πλαστικά Θράκης δεν έχει ούτε κατά προσέγγιση αυτά τα νούμερα. Αυτό σημαίνει το εξής. Αν και οι δυο εταιρείες είχαν πωλήσεις 240 δις ευρώ (που είναι το σημερινό Ελληνικό ΑΕΠ) τότε η Intel θα είχε κέρδος και θα απέδιδε φόρους, ενώ η ΠΛΑΘ θα είχε ελάχιστα αναλογικά κέρδη και θα απέδιδε ελάχιστους αναλογικά φόρους σε σχέση με την Intel.
Με λίγα λόγια, δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τα έσοδα των άλλων κρατών με την Ελλάδα, διότι εμείς δεν είμαστε ένα high value added economy.
Για να γίνουμε, θα πρέπει να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μειωθεί δραστικά ο δημόσιος τομέας, που θα έχει σαν αποτέλεσμα να μειωθεί η διαφθορά, η αναποτελεσματικότητα κτλ.
Άρα, δεν είναι λύση να προσπαθούμε να αρμέξουμε την Ελληνική οικονομία από φόρους, στο άνομο του ότι η Νορβηγία έχει περισσότερα έσοδα, διότι απλά δεν είμαστε ίδιοι.
Υπόψη, ότι η Δανία πριν πολλά χρόνια μείωσε το κράτος πάνω από 20%. και οτι στη Δανία δεν υπάρχει μονιμότητα. Μάλιστα πριν από δυο μέρες, σε ένα lecture, ο Δανός πρέσβης είπε ότι ο ίδιος έχει απολύσει εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους, όχι διότι έκαναν κάτι επιλήψιμο η λάθος, αλλά διότι απλά δεν τους είχε πλέον ανάγκη το κράτος.
Η δε Ολλανδία επίσης έχει πάρει απόφαση να μείωση τον Δημόσιο τομέα κατά 20%. Η Ολλανδία έχει σχεδόν το μισό αναλογικά χρέος επί του ΑΕΠ από εμάς.
Η κατάληξη είναι ότι επιμένω το πρόβλημα το δικό μας είναι το μεγάλο κράτος και όχι τα έσοδα.
laskos tais-toi !! Are you instigating mutiny?
Oui, oui tax mutiny.
Επι του πρακτεου περι μικρου και μεγαλου κρατους.
1)Το ελληνικο κρατος δεν ξοδευει διοτι φαινεται πως [και σωστα] δεν εισπραττει
2)Το μεγαλο δημοσιο χρεος ειναι ενα ακομα μετρο μεγεθους του κρατους. Τα εσοδα-εξοδα ειναι cashflow τα debt/equity του ελληνικου κρατους εχει μεγιστη σημασια. Εκει δειχνει πως για να ειναι in the money το ελληνικο κρατος πρεπει να εχει πολυ πολυ μικροτερο κρατος. Σημασια δεν εχει ποσο ξοδευει σε απολυτα νουμερα, σημασια εχει ποσο κεδρος αφηνει η δαπανη δηλαδη ο πολλαπλασιαστης της. Εκει κλαφτα Χαραλαμπε.
Η υποθεση ειναι οτι αν μεγαλωσουμε το κρατος και το κανουμε στρατηγειο αναπτυξης θα δουμε ασπρη μερα. Φευ εκει που υπαρχει μεγαλο κρατος δειτε τα ποσοστα ανεργιας. Το σεπτο Σουηδικο προτυπο ειναι κοντα στο 9% ανεργια προσφατα, η μανα του καπιταλισμου Ελβετια 4-5% και θεωρειται για εκει υπερβολικο νουμερο και ΝΑΙ εχουν αμυντικες δαπανες οι Ελβετοι και υποχρεωτικη θητεια!
Ορθως το αρθρο αρχιζει με την ασυδοσια της δεκαετιας του 1980 και με την ανευθυνοτητα των επομενων δεκαετιων.Εκεινο που δεν ειδα να γραφεται πουθενα , ειναι οτι υπευθυνος των ελλειματων και του τεραστιου χρεους ηταν ο τσαρος Αρσενης.Ο κυριος αυτος πριν ερθει στην ελλαδα για να εφαρμοσει την ψευτικη «αναπτυξη»του, ηταν διευθυντης σε καποιο τμημα του Ο.Η.Ε. Την εποχη εκεινη ο Ο.Η.Ε .ηταν γεματος απο Ασιατες και Αφρικανους , αμφιβολου ποιοτητος διπλωματες και οικονομολογους οπου ολοι ηθελαν «αναπτυξη».Η πραγματικοτητα ηταν , οτι ολοι αυτοι ενδιαφεροντουσαν για μια ανευ προηγουμενου σπαταλη κεφαλαιων ,που ειχαν σαν αποτελεσμα την αυξηση ελλειματων και χρεων.Αυτο δεν ηταν ΑΝΑΠΤΥΞΗ αλλα KLEPTOCRACY.(see. Thomas Friedman στο βιβλιο του Τhe lexus and the olive tree).
Tριαντα χρονια μετα, εχουμε την Κατσελη να ερχεται απο τον Ο.Ο.Σ.Α . οπου ηταν διευθυντρια σε ενα τμημα αναπτυξης τριτοκοσμικων χωρων, να μας κανει «αναπτυξη»,σε μια εποχη που η χωρα χρειαζεται το ακριβως αντιθετο .Πιστευει δε οτι θα κοροιδεψει ,παλι την Ε.Ε .και τους Ελληνες με το ιδιο παραμυθι της «αναπτυξης»,και με ψευτοπερικοπες επιδοματων των Δ.Υ.
Εδω, θα αναφερω και την αποψη ενος οικονομολογου:
«Α grοwing nation is the greatest ponzi game ever cοntrived –Paul Samuelson.
και ενος μη οικονομολογου:
«Growth for the sake of growth is the ideology of the cancer cell»–Edward Abbey.
And οne advice : buy Russia, hold Uganda ,sell Greece!
Sell, and take the money and run!!
Oρθώς είπατε, κύριε.
Η κυρία Κατσέλη όχι μόνο φέρει το ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟΝ, αλλά είναι ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ.
Για την ορθότητα των στοιχείων, το δημόσιο χρέος ήταν το 1990 στην πράξη πολύ μεγαλύτερο από το 80,7%.
Είχαν συναφθεί δάνεια με εγγυήσεις δημοσίων οργανισμών και τραπεζών, καθώς και με προσωπικές (!) εγγυήσεις πολιτικών προσώπων , τα οποία δεν εξυπηρετήθηκαν,λόγω των οικονομικών δεδομένων της εποχής, και ενσωματώθηκαν τελικά εφάπαξ στα επίσημα στοιχεία του 1993.
Στην ουσία το δημόσιο χρέος έφτανε εκείνη την εποχή πολύ κοντά στο 100%, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια.
ΕΛΛΑΔΑ :
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%.
Παρατηρώ πως το ποσοστό εσόδων/εξόδων είναι πολύ χαμηλό για την Ελλάδα. Δεν μπορεί να σημαίνει αυτό πως η εκτίμηση για το ΑΕΠ είναι διογκωμένη; (βλέπε αναπροσαρμογή Αλογοσκούφη)
—
« ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΑ οφείλουμε να τα ΕΚΘΕΣΟΥΜΕ ΔΙΕΘΝΩΣ !!!!!!!!!!!!!!!! »
Μα το ότι υπάρχει τεράστια φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι γνωστό τοις πάσι. Δεν είναι άγνωστο. Όμως, σε μία κοινωνία εθισμένη στη διαφθορά, δεν μπορεί να γίνει άμεση περιστολή της φοροδιαφυγής.
Για να είμαστε περισσότερο ακριβείς ιστορικά:
Ένας από τους σημαντικότερους λόγους της εκτίναξης του δημοσίου χρέους τη δεκαετία του ‘80, επί πρώτης διαχείρισης Παπανδρέου, ήταν η ανάληψη των χρεών των «προβληματικών επιχειρήσεων», ή αλλιώς η κοινωνικοποίηση των χρεών και «θαλασσοδανείων» μιας σειράς επιχειρηματικών «τζακιών» (Μποδοσάκης, Τσάτσος, Στράτος-Κατσάμπας και άλλοι πολλοί) μέσω του νόμου 1386/83 και της σύστασης του ΟΑΕ. Αυτά μπροστά στο φάσμα μαζική ανεργίας, ενώ κανένας από αυτούς τους μεγαλοεπιχειρηματίες δεν πλήρωσε δραχμή για τα χρέη του και χωρίς βεβαίως να καταλογισθούν ποινικές ευθύνες για την καταλήστευση αυτών των προβληματικών και τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος.
Αγαπητέ Γιώργο
Τα παραδείγματα της Νορβηγίας και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών δεν τα έφερα για να μείνω στα συγκεκριμένα ποσοστά (τα οποία μπορούν να αυξομειωθούν και αυτό άλλωστε, συμβαίνει συνέχεια). Τα έφερα διότι αυτό που έχει σημασία είναι οι μακροπρόθεσμες τάσεις του συστήματος και φυσικά, για να δείξω ότι οι μακροχρόνιες τάσεις στις αναπτυγμένες χώρες του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού είναι ενισχυτικές για την αύξηση του μεγέθους του κράτους, ως ποσοστού του Α.Ε.Π. στην σύγχρονη οικονομία.
Όπως καλά γνωρίζεις, ένας από τους βασικούς ρόλους (ο βασικότερος όλων) του σύγχρονου κράτους είναι ο ρόλος του σταθεροποιητή των μακροοικονομικών μεγεθών της οικονομίας, με όπλο την δημοσιονομική πολιτική. Και για να τον ασκήσει αυτόν τον ρόλο πρέπει το κράτος να έχει ένα κρίσιμο μέγεθος.
Αυτό το «κρίσιμο μέγεθος» του κράτους, βέβαια, δεν είναι δεδομένο, αλλά είναι ζήτημα συγκεκριμένης εκτίμησης, η οποία πρέπει να είναι προϊόν, όχι κάποιων ιδεολογικών προσανατολισμών, αλλά προϊόν ρεαλιστικών εκτιμήσεων, διότι ο κρατισμός είναι κάτι το μη επιθυμητό, και ο απόλυτος κρατισμός είναι απόλυτα ανεπιθύμητος, όπως μας έδειξε γλαφυρά το «σοβιετικό» παράδειγμα και η παταγώδης κατάρρευσή του.
Γι’ αυτό σημασία δεν έχει να καταδικάσουμε τον κρατισμό. Σημασία έχει να μπορέσουμε να τον διαχειριστούμε και να τον καταστήσουμε κοινωνικά και οικονομικά επωφελή.
Ας δούμε τώρα, δύο παραδείγματα «μικρών», σε μέγεθος, ως προς το ΑΕΠ των χωρών τους, κρατών του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού :
ΙΑΠΩΝΙΑ:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.100 $.
ΑΕΠ : 4,340 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,720 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,788 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 39,63%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 41,20%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ja.html
(Το ιαπωνικό κράτος δεν είναι μικρό, παρά τα όσα λέγονται. Και σε κάθε περίπτωση είναι και αυτό μεγαλύτερο – και πολύ πιο ορθολογικά οργανωμένο από την Ελλάδα).
ΗΠΑ:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 47.500 $.
ΑΕΠ : 14,440 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 2,524 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 2,978 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 17,48%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 20,62%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html
Οι Η.Π.Α. για τα ιστορικά δεδομένα τους έχουν μικρό κράτος, αλλά και αυτό είναι διαχρονικά και σταθερά αυξανόμενο.
Το αμερικανικό κράτος αντιπροσώπευε περίπου το 2% του ΑΕΠ της χώρας, κατά την δεκαετία του 1920. Στην δεκαετία του 1930 πήγε (λόγω της κρίσης) στο 6% του αμερικανικού ΑΕΠ και στις δεκαετίες που ακολούθησαν βρέθηκε στο 10% του ΑΕΠ (δεκαετία του 1970).
Στην δεκαετία του 2000 η CIA (στοιχεία του 2008), δίνει, ως budget, το αμερικανικό κράτος στα επίπεδα του 17% με 20% του ΑΕΠ. Και αυτό δεν είναι λίγο για τα αμερικανικά δεδομένα.
Οι διαχρονικές και μακροπρόθεσμες τάσεις είναι και στις Η.Π.Α. σαφείς και συγκεκριμένες και μάλιστα ανεξάρτητα από τον πολιτικοϊδεολογικό προσανατολισμό των κυβερνήσεων της χώρας. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.
Οι Η.Π.Α. οδεύουν και αυτές (βοηθούσης της οικονομικής ύφεσης) στο να αποκτήσουν το απαραίτητο κρίσιμο μέγεθος του κράτους τους. Και αυτό συμβαίνει ήδη από τα στερνά της εποχής Μπους, κατά την οποία αυτός και ο Πώλσον έσωσαν από την κατάρρευση το σύστημα τον Σεπτέμβριο του 2008, με τα μαζικά προγράμματα – μαμούθ, για την στήριξη της αμερικανικής οικονομίας, που συνεχίζει ακάθεκτα και ο πρόεδρος Ομπάμα, αγγίζοντας, πλέον και τον χώρο της κοινωνικής ασφάλισης – για την ακρίβεια φτιάχνοντας την κοινωνική ασφάλιση στις Η.Π.Α.
Το πώς θα διαμορφωθούν τα μακροοικονομικά μεγέθη, το κράτος, η δημοσιονομική πολιτική, ΑΕΠ κλπ στις Η.Π.Α. είναι κάτι που θα φανεί στα επόμενα χρόνια, αλλά μπορώ να το προβλέψω ήδη και μπορώ να πω ότι θα είναι ενισχύει την παρουσία του κράτους στην αμερικανική οικονομία.
Ας γυρίσουμε τώρα στα δικά μας :
Προφανώς, η Ελλάδα δεν είναι Νορβηγία, ούτε Δανία. Και δεν είναι απαραίτητο να φθάσει στα επίπεδα των δημόσιων εσόδων τους.
Μπορεί να φθάσει, όμως, στα μέσα επίπεδα των χωρών της Ε.Ε. Αυτός είναι ρεαλιστικός στόχος. Αλλά δεν είναι αρκετός.
Και δεν είναι αρκετός επειδή το ελληνικό κράτος, έτσι όπως είναι σήμερα, δεν είναι ικανό να διαχειριστεί ορθολογικά τα όποια αυξημένα έξοδά του, αφού, παραμένοντας με τις ίδιες δομές, θα αναπαραγάγει σε μεγαλύτερη κλίμακα την σπάταλη διαχείριση, που κάνει σήμερα.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι ότι το ελληνικό κράτος πρέπει να ανασχεδιαστεί, ξεκινώντας από μηδενική βάση. Αυτός ο ανασχεδιασμός πρέπει να στοχεύει στην ορθολογικοποίησή του και στον προσανατολισμό των στόχων και των μέσων του νέου κράτους στην ανάδειξή του σε στρατηγείο της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
Μην ξεχνάμε ότι παλαιά ήταν στρατηγείο και βοήθησε, ουκ ολίγον, στην ανάδειξη της ελληνικής βιομηχανίας και στην συγκρότηση του βασικού οιονεί τομέα βαριάς βιομηχανίας της χώρας – τον ελληνικό τουρισμό.
Κάποια στιγμή, με την ανάδειξη των νέων μεσαίων στρωμάτων στην ελληνική κοινωνία (δεκαετία 1970 και μάλιστα πριν την χούντα) αυτός ο ρόλος του κράτους ατόνησε σημαντικά και κατέστη διαχειριστικός κι ουσιαστικά εξυπηρετικός της λογικής και των συμφερόντων αυτών των στρωμάτων, η ύπαρξη και η ανάδιειξη των οποίων οδήγησε στην αναστροφή της διαδικασίας «προλεταριοποίησης» της ελληνικής κοινωνίας (για να μιλήσουμε με ρικαρδιανούς – μαρξιστικούς όρους), κάτι που δεν υπάρχει στην Ε.Ε. και στις Η.Π.Α., όπου η κοινωνική διαστρωμάτωση είναι περισσότερο κάθετη, από ότι εδώ, καθότι τα στρώματα των μισθωτών εκεί είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού.
Σε αυτήν την κοινωνική εξέλιξη, οφείλεται και το γεγονός, αγαπητέ Γιώργο, ότι στην Ελλάδα δεν παράγονται υψηλής προστιθέμενης αξίας προϊόντα. Αυτή η εξέλιξη μπορεί να αναστραφεί (και πρέπει να αναστραφεί), χωρίς να μπει η χώρα στο κυνήγι της οικοδόμησης μιας βαριάς βιομηχανίας, την οποίαν οι άλλες αναπτυγμένες χώρες του σύγχρονου καπιταλισμού εγκαταλείπουν. Πρέπει να επιλέξει τομείς στους οποίους μπορεί να στραφεί – και αυτή η ιστορία με την λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» μπορεί να δώσει λύσεις σε αυτόν τον τομέα.
Θα δεχόμουν (εν μέρει) τους ισχυρισμούς σου, αν η ελληνική ηγέτιδα κοινωνική και οικονομική ελίτ ήταν ικανή να προχωρήσει αυτήν την διαδικασία από μόνη της. Η ιστορική εμεπειρία έχει δέιξει ότι δεν μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς το κράτος και ότι δεν έχει και την αριθμητική δύναμη να το κάνει.
Στις τάξεις της παλαιάς ελίτ που είχαν γνωρίσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ξενοφών Ζολώτας, ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ή (πολύ παλαιότερα) ο Ανδρέας Συγγρός, έχουν προστεθεί πλήθη προερχόμενα από τις νέες μεσαίες κοινωνικές τάξεις, που αναδείχτηκαν κατά την περίοδο της δικτατορίας και που ήλθαν στο απόγειο της δύναμής τους, επί του αειμνήστου Ανδρέα Παπανδρέου (θα θυμώσει ο καλός φίλος Κώστας αλλά δεν πειράζει – αποκαλώ έτσι τον πρώην πρωθυπουργό και για να τον …ερεθίσω).
Δεν έχω πρόχειρη την κοινωνική αριθμητική των νέων στρωμάτων, που αναδείχτηκαν στις δεκαετίες 1970 και 1980, αλλά, όπως θυμάμαι, είναι πολύ μεγάλα σε μέγεθος και αυτό δεν επιτρέπει στην ελίτ της χώρας να προχωρήσει σε στο αναγκαίο πρόγραμμα για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας, με σκοπό την αλλαγή των κοινωνικών δεδομένων και ισορροπιών, που απαιτούνται για τον προσανατολισμό της ελληνικής οικονομίας σε τομείς προϊόντων υψηλής προστιθεμένης αξίας, λόγω της αντίδρασης αυτών των στρωμάτων, που δεν θέλουν την διαδικασία αυτή, επειδή αντιλαμβάνονται και φοβούνται την «προλεταριοποίησή» τους, ήτοι τον κοινωνικό «υποβιβασμό» τους στην κατηγορία των μισθωτών.
Τα στρώματα αυτά δέχονται την βελτίωση της ανταγωνιστικοτητας της ελληνικής οικονομίας, με τους όρους που εκείνα καταλαβαίνουν και που είναι η καλυτέρευση των όρων και των συνθηκών για την παραγωγή και την πώληση αυτών που παράγουν ή/και πωλούν. Γι’ αυτό και δέχτηκαν π.χ. τους μετανάστες, ως ευλογία θεού – παρά το γεγονός ότι τους βρίζουν.
Γι’ αυτό και δεν δέχονται να φορολογηθούν. Και θα συνεχίσουν να αντιστέκονται στην φορολόγησή τους, με κάθε τρόπο. Και ο πιο πρόχειρος τρόπος είναι η παραμονή του ελληνικού κράτους στα χάλια που τώρα έχει, έτσι ώστε να συνεχίσει να μην ξέρει τι του γίνεται, σε σχέση με την καθημερινή εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας και να συνεχίσει να είναι διεφθαρμένο, έτσι ώστε, με ένα «μπαξίσι», να μπορεί η ελίτ να κάνει τις «δουλειές» της, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Και όλα αυτά επειδή είμαστε, ως κοινωνία, μια βαθιά διαβρωμένη από την διαφθορά κοινωνία.
Και αυτό είναι κάτι, που το ξεχνάς και στο οποίο σκοντάφτει και θα συνεχίσει να σκοντάφτει κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην χώρα – είτε σε «φιλελεύθερη» κατεύθυνση, είτε σε «σοσιαλιστική», όταν και εάν αυτές είναι ειλικρινείς και όχι «μαϊμούδες», όπως συνέβη με τον «εκσυγχρονισμό» του Κώστα Σημίτη, είτε με τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό» του Κώστα Καραμανλή.
Αλλά πέρα από το κοινωνικό άτοπο των νεοφιλελεύθερων ιδεών, τώρα υπάρχει και η επιμένουσα οικονομική ύφεση (δεν ομιλώ για κρίση, διότι δεν πρόκειται περί κρίσης). Αυτή, ως προϊόν της κατακρήμνισης της συναθροιστικής ζήτησης και της συνολικής καταναλωτικής (και επενδυτικής) δαπάνης, δεν αντιμετωπίζεται με περικοπές κρατικών (ή και ιδιωτικών) δαπανών, οι οποίες θα οδηγήσουν στην επιμήκυνση της ύφεσης και στην στασιμότητα – στην καλύτερη περίπτωση – της ελληνικής οικονομίας.
Αυτή αντιμετωπίζεται με μαζική αύξηση των δημόσιων δαπανών και ειδικά των δημόσιων επενδύσεων (και προσωρινή (βραχυπρόθεσμη) αύξηση του δημόσιου χρέους, προκειμένου να μπορέσουμε, επανερχόμενοι στην αναπτυξιακή διαδικασία και με ένα στοχευμένο μεσομακροπρόθεσμο πρόγραμμα να το μειώσουμε σε ανεκτά επίπεδα.
Οι Ευρωπαίοι εταίροι της Κομισσιόν έχουν δίκιο σε όσα καταμαρτυρούν στην ελληνική ηγετική κοινωνικοπολιτική και οικονομική ελίτ, για όσα έκανε και κυρίως όσα δεν έκανε την περίοδο των παχειών αγελάδων.
Αλλά έχουν άδικο σε αυτά που ζητούν να γίνουν τώρα σε περίοδο ύφεσης. Δεν μπορούν να γίνουν και δεν θα γίνουν, όχι μόνον από την Ελλάδα, αλλά ούτε και από την Γερμανία και την Γαλλία και τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Δεν νοούνται περικοπές σε περιόδους ύφεσης.
Όσο δεν εγκαταλείπουν την πολιτική του σκληρού ευρώ η εξίσωση του Ίρβινγκ Φίσερ (για να μιλήσουμε με «τεχνικούς» όρους) : P=M1.V1+M2.V2/T, θα δουλεύει σε βάρος του παρονομαστή, το εμπόριο θα πέφτει και μαζί του η συναθροιστική ζήτηση, η ολική κατανάλωση και η επένδυση στην ευρωπαϊκή οικονομία, η ύφεση θα συνεχίζεται και η οικονομία θα βαλτώνει (όπως ακριβώς συνέβη το 1933 με την πολιτική του ρουσβελτιανού επιτελείου, έως ότου τα χέρια – και οι αντιλήψεις – του εν λόγω επιτελείου απελευθερώθηκαν, με τον ερχομό του μεγάλου πολέμου).
Φυσικά, όλα αυτά, που βάζει ο αγαπητός κ. Σαρηγιαννίδης πρέπει να αντιμετωπισθούν. Πρέπει να αντιμετωπισθούν, όμως, στην ώρα τους. Δηλαδή μετά την αντιμετώπιση της ύφεσης και όχι πάνω στην ύφεση.
Θα μου πεις, αγαπητέ Γιώργο, ποιός πιστεύει τους δικούς μας, ότι θα κάνουν αυτό που δεν έκαναν αυτό που έπρεπε, όταν έπρεπε. Και θα έχει δίκιο να μου το πεις.
Κανείς δεν τους πιστεύει. Και με το δίκιο του. Αυτό είναι, άλλωστε και το τρέχον πρόβλημα της χώρας και της ελίτ της.
Είναι αναξιόπιστοι και αυτό είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα…
Φιλικά.
Τάσος Αναστασόπουλος.
Tασσο τα στοιχεια που δινεις για το αμερικανικο κρατος ειναι μονο για την ομοσπονδιακη κυβερνηση.το εχουμε πει και σε αλλο ποστ! 20% ειναι μονο το ομοσπονδιακο κρατος. ενα 10 με 15% επιπλεον ειναι οι πολιτειακες και τοπικες κυβερνησεις.υποθετω το ιδιο θα ισχυει και για τα πιο παλια στοιχεια που δινεις. δηλαδη δεν νομιζω να ηταν το συνολικο κρατος των ΗΠΑ μονο 2% του ΑΕΠ!!προφανως αυτο ισχυει μονο για την ομοσπονδιακη κυβερνηση!! για την σχεση του μεγεθους του κρατους και τη συγκριση ΗΠΑ και σκανδιναβικων χωρων δες αυτο το λινκ του Cato http://www.cato.org/pub_display.php?pub_id=8765
ειναι πολυ μεγαλο αρχειο πιστευω αξιζει να το διαβασεις!
Δύο ἱστορικὲς διευκρινίσεις :
Πρῶτον, οἱ προβληματικὲς ποὺ «κοινωνικοποίησε» ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου δημουργήθηκαν ἐπί δικτατορίας μέ βάση τὴν δασμολογικὴ προστασία. Σ’ αὐτὲς στήριζε ἡ δικαταορία τὴν ἐντύπωση οἰκονομικῆς εὐημερίας ποὺ πολλοὶ θυμοῦνται ἀκόμη. Σὲ κλῖμα Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος ἦταν μὴ βιώσιμες. Δὲν ὑπῆρχε περίπτωση νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ χρέη τους. Αὐτὸ τὸ γνώριζαν οἱ τότε ἰδιοκτῆτες τους καί, ἐν τούτοις, δὲν τὶς ἔκλεισαν ἐγκαίρως. Τὸ ἔκαναν γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν τότε πολιτικὴ ἡγεσία, ὅπως εἶχαν διευκολύνει τὴν δικτατορία. Ἀνοησία ποὺ πλήρωσαν, διότι αὐτὰ τὰ ἐπιχειρηματικὰ τζάκια ἐξαφανίσθηκαν, ἐνῶ τὰ πολιτικὰ τζάκια ζοῦν ἀκόμα.
Δεύτερον, ἡ μεγάλη σπατάλη στὸ Δημόσιο ἄρχισε ἐπί κυβερνήσεως Γεωργίου Ράλλη μὲ κύριο ὐπεύθυνο τὸν Εὐάγγελο Ἀβέρωφ, ὁ ὁποῖος ἤλπιζε νὰ ἀνασχέσει τὸ κῦμα ἀνόδου τοῦ ΠΑΣΟΚ μὲ παροχὲς. Ἐρχόμενο τό ΠΑΣΟΚ, δὲν μποροῦσε νὰ ὑστερήσει. Συνέχισε, λοιπόν, τὴν σπατάλη.
Θὰ πρότεινα, πρὶν λύσουμε τὸ πρόβλημα τοῦ δημοσίου χρέους, νὰ τὸ συζητοῦμε μὲ ὅρους ποὺ γίνονται ἀντιληπτοὶ στὸν μέσο, τοὐλάχιστον, πολίτη. Λοιπόν, δημόσιο χρέος εἶναι αὐτὰ ποὺ χρωστᾶμε διότι τὸ κράτος μας δαπανᾶ περισσότερα ἀπ’ ὅσα εἰσπράττει. Αὐτὸ τὸ κάνει 180 χρόνια, ἀλλὰ τὰ τελευταῖα 30 ἔχει χάσει τὸν ἔλεγχο. Ξοδεύουμε, λοιπόν, περισσότερα ἀπ’ ὅσα εἰσπράττουμε. Ποῦ ξοδεύουμε ; Σὲ μισθοὺς ὐπαλλήλων, σὲ φῶς, νερὸ τηλέφωνο γιὰ νὰ ἀποδώσουν οἱ ὐπάλληλοι καὶ σὲ τόκους τοῦ δημοσίου χρέους. Ἀπολαμβάνουμε κρατικὲς ὐπηρεσίες άνάλογες μὲ αὐτὰ ποὺ ξοδεύουμε ; Ὰν ὄχι, οἱ συγκρίσεις μὲ Νορβηγίες δὲν ἔχουν κανένα νόημα.
Ὑπάρχει, ὅμως, καὶ ἡ άλλη ὄψη τοῦ νομίσματος : Δεδομένου ὅτι τὸ κράτος πληρώνει περισσότερο ἀπ’ ὅσα λαμβάνει, κάποιοι ἀπολαμβάνουν περισσότερα ἀπ’ όσα προσφέρουν. Αὐτοὶ ψηφίζουν. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς ἐφιάλτης.
Αγαπητέ Θάνο
Για τα στοιχεία που αφορούν τις Η.Π.Α. από το 2000 και μετά έχεις δίκιο. Αλλά μένω (παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία του «NEWSWEEK» – θυμίζω ότι εκεί γίνεται λόγος για γενικό δημόσιο των Η.Π.Α. της τάξης του 34% του ΑΕΠ το 1999, που, τώρα, βρίσκεται πάνω από το 39% του Α.Ε.Π., προφανώς, ως αποτέλεσμα της επελθούσας οικονομικής ύφεσης -, που παρουσίασες στην προηγούμενή μας κουβέντα βοηθούν τα επιχειρήματά μου, για την μακροπρόθεσμη τάση αύξησης του μεγέθους του κράτους στις σύγχρονες κοινωνίες του αναπτυγμένου γραφειοκρατικού καπιταλισμού) σε αυτά, επειδή είναι στοιχεία προερχόμενα από το αρχείο της CIA και το κάνω επειδή χρησιμοποιώ αυτά τα στοιχεία, για όλες τις χώρες.
Τώρα για τα παλιά στοιχεία : Αυτά τα έχω πάρει από το βιβλίο του John Kenneth Galbraith «Το ΧΡΉΜΑ» (Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ), όπου εκεί ο συγγραφέας γράφει :
«Η κεϋνσιανή πολιτική εκείνα τα χρόνια (ο JKG μιλάει για την δεκαετία του ‘30), περιοριζόταν αεπίσης από τον μικρό ρόλο που μπορούσε να παίξει η φορολογία. Ως ένα σημείο αυτό οφείλονταν στις περιστάσεις. Πριν απ’ τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ένα μικρό πράγμα. Το 1930 οι συνολικες δαπάνες του ήταν 1,4 δισ. δολλάρια. Το 1940 εξακολουθούσε ακόμα να είναι λιγότερες από 10 δισ. Οι κρατικές αγορές αγαθών και υπηρεσιών ήσαν το 2% του ΑΕΠ το 1930 και 6% το 1940. Προς το τέλος των δεκαετιών 1950 – 60 και 1960 – 70, συγκριτικά ήσαν ανάμεσα στο 10 και 12%. Όσο οι κρατικές δαπάνες ήσαν τόσο μικρές, άλλο τόσο ήσαν και οι φόροι που τις χρηματοδοτούσαν» (σελίδα 246).
Δεν είναι, εντελώς, ξεκάθαρο για πιο «κράτος» μιλάει εδώ ο JKG. Πιθανόν να μιλάει για το ομοσπονδιακό κράτος μόνον. Πιθανόν όχι. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, το κράτος τότε ήταν μικρό, ακόμα και αν προσθέσουμε και τα έξοδα και τα έσοδα των Πολιτειών της χώρας και των θεσμών της αυτοδιοίκησης. Άντε, δηλαδή, το 2% του 1930 να ήταν συνολικά 3,5% ή 4% του ΑΕΠ.
Για τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο (1950 – 1970), αντιστοίχως, αν διπλασιάσουμε τα ποσοστά που δίνει ο JKG, φθάνουμε στα επίπεδα του 20% με 22%. Και πάλι δεν είναι λίγα, αλλά – πάντα για τα αμερικανικά δεδομένα – είναι ευμεγέθη.
Πάντα με εκτίμηση
Τάσος Αναστασόπουλος.
Το 34% (1999)και το 39% του ΑΕΠ (2009), για το αμερικανικό δημόσιο είναι μεγάλο ποσοστό, παρά το γεγονός ότι υστερεί των
ΔΙΟΡΘΩΣΗ :
Κάτω από την υπογραφή μου στο προηγούμενο κείμενο, υπάρχει μια μισοτελειωμένη φράση. Η ολοκληρωμένη της μορφή – η θέση της οποίας είναι ακριβώς πριν από την έκφραση της εκτίμησής μου προς τον αγαπητό Θάνο και όλους τους σεβαστούς συνομιλητές – έχει ως εξής:
Το 34% (1999) και το 39% του ΑΕΠ (2009), για το αμερικανικό δημόσιο είναι μεγάλο ποσοστό, παρά το γεγονός ότι υστερεί των άλλων αναπτυγμένων χωρών του σύγχρονου οικονομικού συστήματος.
Και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει ακόμα περισσότερο…
@Γεώργιος Ἰακ. Γεωργάνας Ιανουαρίου 17th, 2010 9:16 πμ
Απόλυτα σωστές οι ιστορικές σας διευκρινίσεις – καταδεικνύουν δύο επιπλέον σημεία: (α) η ευθυνη της διόγκωσης του δημοσίου χρέους (και, παράλληλα, ενός αντιπαραγωγικού δημοσίου τομέα) βαρύνει τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου τα μεταπολεμικά χρόνια και όχι αποκλειστικά την πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση Παπανδρέου; (β) όπως παρατηρούμε και με την σύγχρονη οικονομική κρίση, η διόγκωση του δημοσίου χρέους σχετίζεται άμεσα με τις ζημιές και τα χρέη του κεφαλαίου, ιδιαίτερα σε περιόδους υφέσεων, αλλά και δουλικά ευνοϊκές παροχές και κρατικές ενισχύσεις προς αυτό (πχ μεταπολεμικοί νόμοι 2687/53, 4171/71 και 89/67).
Οι αιτίες της σταδιακής αποβιομηχάνισης της Ελλάδος έγκεινται κατά κύριο λόγο στη δράση του ιδιωτικού κεφαλαίου εθνικού και ξένου, στο διεθνή ανταγωνισμό και μιαν ασφυκτική τεχνολογική και «αμυντική» εξάρτηση από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Δεν έλαβε χώρα μόνο χάριν στις πολτικές «ανάπτυξης» των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.
@Γεώργιος Ἰακ. Γεωργάνας
«Δεύτερον, ἡ μεγάλη σπατάλη στὸ Δημόσιο ἄρχισε ἐπί κυβερνήσεως Γεωργίου Ράλλη μὲ κύριο ὐπεύθυνο τὸν Εὐάγγελο Ἀβέρωφ, ὁ ὁποῖος ἤλπιζε νὰ ἀνασχέσει τὸ κῦμα ἀνόδου τοῦ ΠΑΣΟΚ μὲ παροχὲς. Ἐρχόμενο τό ΠΑΣΟΚ, δὲν μποροῦσε νὰ ὑστερήσει. Συνέχισε, λοιπόν, τὴν σπατάλη.»
Ομολογώ ότι πρώτη φορά διαβάζω την ανωτέρα εκδοχή, σχετικά με το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, και φυσικά την απορρίπτω κατηγορηματικά. Όχι μόνον διότι είναι καταγγεγραμμένος ο τριπλασιασμός του δημόσιου χρέους της χώρας, την περίφημη χαμένη πρώτη οκταετία του ΠαΣοΚ: Πρέπει να λάβουμε υπόψη και την γενικότερη οικονομική κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας την εποχή εκείνη, για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της σπατάλης τότε: Ενώ η δεκαετία του 1970 σημαδεύτηκε από τα 2 πετρελαικά σοκ του 1974 και 1979, τα οποία είχαν καταλυτικές επιπτώσεις στις οικονομίες την εποχή εκείνη, η δεκαετία του 1980 ήταν από τις καλύτερες οικονομικά δεκαετίες για την συντριπτική πλειοψηφία των ανεπτυγμένων κρατών – με τραγική εξαίρεση την Ελλάδα: Είμασταν η μοναδική χώρα, στην οποία αυξήθηκε ο πληθωρισμός αντί να μειωθεί, και η μοναδική χώρα που παρουσίασε χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης την δεκαετία του 80 σε σχέση με την δεκαετία του 70, παρά τα δύο πετρελαικά σοκ της δεκαετίας του 70 (!!!), σε σχέση με τις επιδόσεις των υπολοίπων χωρών της τότε Ε.Ο.Κ. Επιπρόσθετα, ενώ πριν το 1981 το ποσό που απαιτούνταν για την εξυπηρέτηση των τόκων και χρεολυσίων δεν ήταν σημαντικό, στο τέλος του 1989 είχε γίνει τεράστιο. Αυτά που αναφέρω είναι αποδεδειγμένα, τεκμηριωμένα και δεν νομίζω ότι επιδέχονται αμφισβήτησης. Τώρα, ας πάμε στο πολιτικό σκέλος: Ακούγεται ως κακόγουστο αστείο να συγκρίνουμε τον Γεώργιο Ράλλη με τον Ανδρέα Παπανδρέου – στο συγκεκριμένο θέμα το οποίο συζητάμε, όχι ευρύτερα σαν πολιτικούς. Όχι μόνον διότι ο ένας κυβέρνησε 15 μήνες και ο άλλος 8 χρόνια. Ούτε μόνον επειδή είναι ιστορικά καταγεγγραμμένη (και από το ημερολόγιο που τηρούσε ο Γ. Ράλλης) η δημόσια απέχθεια και αντίθεσή του με οποιασδήποτε μορφής παρωχές λαϊκίστικου χαρακτήρα. Θα έλεγε μάλιστα κανείς, ότι η αλήθεια είναι ακριβώς η αντίθετη από αυτή που αναφέρετε στο απόσπασμα του κειμένου σας, το οποίο επισυνάπτω πάνω πάνω: Η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ επί Ράλλη αντιστάθηκε – μέχρι λίγο πριν τις εκλογές – σε μέτρα φιλο-λαικού χαρακτήρα, ενώ ο Α. Παπανδρέου υποσχόταν «λαγούς και πετραχήλια» προκειμένου να αναλάβει την εξουσία. Αν ρωτήσουμε οποιονδήποτε βρισκόταν σε κάποια θέση του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ποιά ήταν η καλύτερη εποχή που έζησε, θα μας απαντήσει χωρίς δεύτερη σκέψη, την δεκαετία του 80, όπου παρουσιάστηκε δυσανάλογα τεράστια αύξηση όχι μόνον του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και τον συνολικών αποδοχών των: Ήταν η εποχή όπου όπως λεγόταν χαρακτηριστικά, η καθαρίστρια έφτανε να παίρνει σχεδόν όσο ένας τμηματάρχης, με επιδόματα, αναπροσαρμογές κλπ. Αυτά όλα, χωρίς να χρειαστεί να αναφέρουμε καν τα τεράστια σκάνδαλα της εποχής, για τα οποία αν υπήρχε τότε ιδιωτική τηλεόραση θα μας έκαναν να θεωρούμε πταίσμα το Βατοπέδιο και τη Siemens. Συμπερασματικά, θα έλεγα ότι δέχομαι (αν και προσωπικά τα απορρίπτω) επιχειρήματα που βασίζονται στο ότι στην αρχή της δεκαετίας του 80 υπήρχαν σοβαροί λόγοι που κατέστησαν αναγκαία την εφαρμογή μιας κοινωνικής πολιτικής ενίσχυσης διαφόρων κοινωνικών ομάδων (αν μπορεί κανείς να το ονομάσει έτσι) , όμως οι συνέπειες αυτής της πολιτικής αποτέλεσαν την βάση, τα θεμέλια, για τον δρόμο που ακολουθήσαμε και στη συνέχεια, ο οποίος είναι ο δρόμος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια προς την χρεωκοπία.
Να απαγορευτεί (συνταγματικά) στις Κυβερνήσεις ο δανεισμός!
Όποιος θέλει να κυβερνήσει, να το κάνει μ’ αυτά που έχει, όχι με δανεικά.
Αν κρίνεται τελικά αναγκαίο, να γίνεται μετά από έγκριση της Βουλής, με αυξημένη πλειοψηφία.
Αυξήσεις δημοσίων δαπανών είχαμε τη δεκαετία του ‘80, από 30 σε 50% του ΑΕΠ, από έναν ομοϊδεάτη του Γκαλμπρέιθ. Επίσης είχαμε αύξηση της ανεργίας, του πληθωρισμού και τρομακτική αύξηση του δημοσίου ελλείμματος. Κι αυτά εν μέσω εισροής πακέτων της ΕΕ. «Χαμένη δεκαετία» είναι πολύ επιεικής όρος για το όργιο σπατάλης που συνετελέσθη. Ήταν βεβαία επικερδής για μια συγκεκριμένη κοινωνικοπολιτική κατηγορία ψηφοφόρων.
Κι όμως κάποιοι αμετανόητοι, κι ενώ η χώρα είναι στα πρόθυρα χρεωκοπίας, προτείνουν να την επαναλάβουμε.
Τι να πει κανείς.
First thing first
Διάβασα επιμελώς τις προϋποθέσεις επί των οποίων βασίζονται οι προβλέψεις της Κυβέρνησης γιά μείωση του Ελλείμματος σε >50% της μείωσης του ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ αναμένεται να προκύψει από ΑΥΞΗΣΗ ΕΣΟΔΩΝ, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο ΣΤΟΧΟΣ είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ.
Παρακαλώ διαγράψατε το παραπάνω.
First thing first
Κομβική προϋπόθεση στον υπολογισμόν των φετεινών εσόδων του Κράτους είναι Ανάπτυξη της τάξης του -0.3%. Κατά την γνώμη μου, ύστερα από στενή παρατήρηση της εμπορικής κίνησης των εορτών, που αποτελεί πάντα βαρόμετρο της καταναλωτικής συμπεριφοράς των «Αθηναίων» [μέχρι πέρυσι, την παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς παρετηρείτο στο Κέντρο το αδιαχώρητον, ενώ φέτος σημειώθηκε δραστηριότης ενός τυχαίου Σαββάτου], αναμένεται η «Ανάπτυξη» να κυμανθεί μεταξύ -1.5 έως -2%, at best.
Δοθέντων 1) του ανωτέρω και 2) της εκτίμησης του οικονομικού επιτελείου ότι πάνω από 50% της μείωσης του Ελλείμματος θα προέλθει από ΕΣΟΔΑ,
απορρέει μοιραίως ότι ο στόχος μείωσης του Ελλείμματος κατά 10 περίπου ΔΙΣ είναι όχι μόνο ΜΗ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΣ,
ΑΛΛΑ
ΑΛΛΑ
ΑΛΛΑ
DELUSIONAL !
Eχουμε πει time and again ότι η ΕΠΙΜΟΝΗ (perseverance) χαρακτηρίζει σπουδαίους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες. H EMMONH (perseveration) αντιθέτως, κύριε Αναστασόπουλε, είναι χαρακτηριστική του organic brain syndrome, dementia κλπ κλπ.
Επιμένετε, σε κάθε συζήτηση επί Ελλείμματος και Χρέους, σε διαλεκτικές εκτροπές. Εδώ, ΑΥΤΗ την ΣΤΙΓΜΗ, η συζήτηση στην Ελλάδα και ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, στρέφεται περί την ΜΕΙΩΣΗ του ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ και τον ΙΣΟΣΚΕΛΙΣΜΟΝ του Ετήσιου Προϋπολογισμού (που μακροπρόθεσμα θα μειώσει το ΣΥΣΣΩΡΕΥΘΕΝ ΧΡΕΟΣ), όπερ είναι ΑΜΕΣΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ της Ελλάδος και ΔΕΝ προκλήθηκε, απλά οξύνθηκε από την διεθνή ΥΦΕΣΗ,
σεις επιμένετε να μιλάτε για το «ιδανικό» μέγεθος του (οιουδήποτε) κράτους, που κατά την΄γνώμη σας θα απέτρεπε μελλοντικές υφέσεις.
Το επιπολής, το «φαινοτυπικόν» πρόβλημα της χώρας, as we speak, ειναι ΤΑΜΕΙΑΚΟ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Δεν έχετε οικογένεια κύριε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δiερωτώμαι, δεν διαχειρίζεσθε έσοδα και έξοδα στο σπιτικό σας;;;
Μα και ένας clochard του Σηκουάνα ή του Manhattan αντιλαμβάνεται την ειδοποιόν διαφορά
Δυστυχώς, αγαπητέ μου Κώστα και οικογένεια έχω και διαχειρίζομαι έσοδα και έξοδα.
Το πρόβλημα της χώρας είναι σίγουρα ταμειακό, όπως, γλαφυρότατα, το περιγράφεις. Το πρόβλημα είναι σίγουρα άμεσο και σίγουρα είναι η ύφεση που το ανέδειξε.
Να είσαι βέβαιος ότι το πρόβλημα δεν θα αναδεικνυόταν, αν δεν μεσολαβούσε η ύφεση. Οι «λεβέντες» του πολιτικού μας συστήματος θα το κουκούλωναν μια χαρά, βοηθούσης και της ανάπτυξης.
Δυστυχώς, ήλθε η ύφεση και ξεσκέπασε την γύμνια των αρχόντων μας, δηλαδή τα χρονίζοντα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας (και κοινωνίας) και έδωσε στους εταίρους την δικαιολογητική βάση για να προβούν στους εκβιασμούς, που προβαίνουν, απαιτώντας να γίνουν όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια των παχειών αγελάδων.
Δίκιο έχουν, σε όσα καταμαρτυρούν στην ελληνική πολιτικοκοινωνική ελίτ (μετά την απίθανη και απύθμενη κοροϊδία, που έχουν υποστεί από τους δικούς μας). Και έχουν, επίσης, δίκιο να ζητούν και την εκδίκησή τους, διότι δεν είναι δυνατό να έχεις πιάσει κάποιον … Κώτσο και να μην υποστείς και τα επίχειρα των ενεργειών σου, όταν γίνεις αντιληπτός και βρεθείς στην ανάγκη εκείνου που κορόϊδεψες. (Ομιλώ για την ελληνική πολιτική ελίτ).
Και σύ, αγαπημένε μου και καλέ μου φίλε Κώστα, έχεις δίκιο, που φωνάζεις για το ταμειακό πρόβλημα της χώρας.
Δίκιο έχει και η πολιτική μας ελίτ, η οποία λέει ότι, αν δεν την έβρισκε η ύφεση, θα τα έφερνε βόλτα και ότι για να επανέλθουν τα πράγματα όπως ήσαν πρέπει να επανέλθει η χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά. (Θυμάμαι τον τοότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο του 2009 να λέει περιχαρής ότι η χώρα άντεξε την ύφεση. «Αντέξαμε» αναφώνησε. Και είχε δίκιο. Και η χώρα θα επανέλθει στην αναπτυξιακή τροχιά, μόλις ξεπεραστεί η διεθνής ύφεση και ανακάμψει ο τουρισμός (και η ναυτιλία όπως σωστά περιέγραψες).
Αλλά οι εταίροι μας της Κομισιόν, ο Ζαν Κλώντ Τρισέ και οι Γερμανοί τραπεζίτες έχουν άδικο, όταν ζητούν να ληφθούν μέτρα περιστολής των δαπανών και μεγάλης αύξησης των εσόδων, σε περίοδο ύφεσης, διότι απλούστατα έτσι θα κτυπηθεί το εμπόριο, η ανάπτυξη και τα μακροοικονομικά μεγέθη της οικονομίας της χώρας, βυθίζοντάς την σε βαθύτερη ύφεση, όπως έχουν ουσιαστικά κάνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Αλλά όλα αυτά πρέπει να ιεραρχηθούν και να τεθούν σε διαφορετικές προτεραιότητες. Και η πρώτη προτεραιότητα έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του πρώτου και άμεσου προβλήματος, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και η ευρωζώνη. Και η πρώτη προτεραιότητα έχει να κάνει με την αντιμετώπιση της ύφεσης, της δραματικής πτώσης της συναθροιστικής ζήτησης και της συνολικής καταναλωτικής επενδυτικής δαπάνης, του υπομηδενικού ΑΕΠ και της αύξουσας ανεργίας στην χώρα μας και στην Ευρωζώνη.
Όταν αυτά αντιμετωπισθούν, θα έλθει (και πρέπει να έλθει) και η ώρα των άλλων.
Τελικά, δεν πιστεύω ότι οι γκαουλάϊτερς της Ε.Κ.Τ. θα επιτύχουν την συνέχιση της πολιτικής του σκληρού ευρώ – δεν είναι τόσο σκληρό όσο φαίνεται, αλλά εν, πάση περιπτώσει, το παλεύουν και έχουν επιτύχει το να μένει η ευρωζώνη στον βάλτο της κινούμενης άμμου, που την καταπίνει σιγά – σιγά.
Οι οικονομικές ανάγκες των ευρωπαϊκών κοινωνιών και η ίδια η ύφεση θα υποχρεώσουν τους πολιτικούς ηγέτες της Ε.Ε. και αυτοί τους τραπεζίτες να βάλουν στην άκρη τον ζουρλομανδύα του 3% της Συνθήκης του Μάαστριχτ, για τα δημοσιονομικά ελλείμματα (όπως άτυπα συνέβαινε μέχρι τώρα) και να αυξήσουν σημαντικά τον αριθμητή της εξίσωσης του Φίσερ (μέσα από εκτεταμένα προγράμματα δημοσίων επενδύσεων), προκειμένου να επιτύχουν να φέρουν σε αναπτυξιακή τροχιά την ευρωπαϊκή οικονομία, όπως (κουτσά – στραβά) φαίνεται ότι αρχίζει να καταφέρνει ο Μπαράκ Ομπάμα στις Η.Π.Α., με ένα διευρυμένο δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 13% περίπου και με άφθονη κοπή χρήματος (και κρατικοποιήσεις διαφόρων ειδών και αποχρώσεων).
Τείνω να συμφωνήσω μαζύ σου ότι τα όσα αναφέρει ο ΓΑΠ στον προϋπολογισμό του 2010 και οι προβλέψεις του για τα μεγέθη της ανάπτυξης, των δημοσίων εσόδων και δαπανών παραείναι «αισιόδοξοι» – αν μπορεί κάποιος να μιλήσει για αισιοδοξία, με προβλεπόμενο ρυθμό «ανάπτυξης» -0,3%. (Δες το : »Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html ).
Ουδέν εξ αυτών φαίνεται πραγματοποιήσιμο, αν και πρέπει να περιμένουμε για να δούμε, διότι, προφανώς, ο ΓΑΠ αναμένει την παγκόσμια και την ευρωπαϊκή ανάκαμψη και θεωρεί ότι οι ευρωτραπεζίτες μπλοφάρουν και ότι θα καμφθούν από κάποια πολιτική συμμαχία, εντός της ευρωζώνης (με πρωτοστάτη τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζύ – ο οποίος έγραψε ανοικτά και απροσχημάτιστα τον ζουρλομανδύα του 3% και το σκληρό ευρώ στα παλαιότερα των υποδημάτων του -, που θα συμπαρασύρει και την Ανγκέλα Μέρκελ, ή τον όποιον διάδοχό της σε αυτήν την κατεύθυνση) και θα εγκαταλείψουν – σε μονιμότερη βάση και όχι περιστασιακά, όπως μέχρι τώρα – το σκληρό ευρώ και τον ζουρλομανδύα του 3%.
Ίδωμεν…
(Όσον αφορά το «κρίσιμο» ή «ιδανικό» μέγεθος του κράτους στις σύγχρονες αναπτυγμένες κοινωνίες του γραφειοκρατικού καπιταλισμού, το ζήτημα αυτό δεν είναι απλά φιλολογικό. Έχει ουσία και είναι ενδιαφέρον, γιατί μας κάνει όλους μας να βλέπουμε την εξέλιξη των πραγμάτων και τις μακροχρόνιες τάσεις του συστήματος, πέρα από τον περιορισμένο χρονικό ορίζοντα της εποχής μας. Και το κυριότερο, μας βοηθάει να απομακρυνθούμε από τις ιδεολογικές φενάκες και αγκυλώσεις, καθιστώντας μας πραγματιστές στις εκτιμήσεις μας. Νομιναλιστές και όχι ιστορικιστές, για να μιλήσουμε με όρους Καρλ Πόππερ, προκειμένου να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε το πρόβλημα με το οποίο καταπιανόμαστε – δηλαδή την ουσιαστική διαχρονική κρατική μεγέθυνση – και όχι να το ξορκίζουμε, με την απλή καταδίκη του, η οποία είναι, όπως φαίνεται από τις επικρατούσες κοινωνικές και οικονομικές τάσεις, απλώς, διακηρυκτική και όχι ουσιαστική. Καθίσταται, δηλαδή «φαινοτυπική» και όχι «γονοτυπική» – για να μιλήσω με τους όρους της βιολογίας, που χρησιμοποίησες).
Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα…
Τάσος Αναστασόπουλος
@Marios
Φύλλον συκῆς ἦταν ἠ κακοδιαχείριση τοῦ τελευταίου ἔτους πρὶν ἀνέβει τό ΠΑΣΟΚ στὴν ἐξουσία. Ἀλλὰ τὸ ἔλλειμμα ἐπὶ Ράλλη-Ἀβέρωφ πρώτη φορὰ ἔφθασε σὲ τόσο ὑψηλὸ ἐπίπεδο (τόσο γιὰ ἐκλογικοὺς ὅσο καὶ γιὰ λόγους οἰκονομικῆς συγκυρίας) καί, φυσικά, τό ΠΑΣΟΚ δὲν μποροῦσε νὰ ὐστερήσει.
Το «δεν μπορούσε να υστερήσει» είναι ο ευφημισμός του «4πλασιάστηκε» (από 22% σε 80% μέσα σε 10 χρόνια);
Δημιούργησαν χρέη οι χρεωκοπημένες επιχειρήσεις που για «κοινωνικούς λόγους» το ΠΑΣΟΚ κρατικοποίησε αλλά δεν δημιούργησαν οι παροιμιώδεις αυξήσεις μισθών -για ψηφοθηρικούς λόγους- σε αυτές τις ήδη χρεωκοπημένες επιχειρήσεις; κι όλα αυτά εν μέσω της εισροής των πακέτων στήριξης της ΕΟΚ;
KAI ΤΙ δεν θάδινα για να μάθω εάν αυτός ο τραμπουκισμός, ο ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ παρατηρείται οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
Σκεφτόμουνα over breakfast νωρίτερα, «Τι διαφέρει ο πειρατής Σομαλός από τον Ελληνα αγρότη που παραλύει με το «έτσι θέλω» την λειτουργία ενός κράτους».
ΑΥΤΑ δεν συνέβαιναν όταν ήμουν πιτσιρικάς. Ημουν στο Δημοτικό όταν ο Καραμανλής είπε στους καθηγητές, «Σας επιστρατεύω πολιτικώς».
ΚΑΙ δεν άνοιξε μύτη διότι όπως έχουμε πει επανειλημμένα ο Ελλαδίτης ΔΕΝ είναι ΜΟΝΟΝ ΘΡΑΣΥΣ, αλλά και ΔΕΙΛΟΣ
Η μόνη λύση, κατα τη γνώμη μου, για να λυθούν έστω και προσωρινά τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας είναι να αποκτήσουν εκτεταμένες αρμοδιότητες στα οικονομικά μας οι «γραφειοκράτες» (όπως τους αποκαλούν υποτιμητικά στις τηλεοράσεις) της ΕΕ.
Αλλιώς, βλέπω και ο τωρινός προυπολογισμός να εφαρμόζεται όπως εφαρμόστηκαν και οι υπόλοιποι…Οι συγκεκριμένοι «γραφειοκράτες» δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος και μπορούν να εφαρμόσουν αρκετά αντικειμενικά κριτήρια στις αποφάσεις τους, προσαρμοσμένα βέβαια στις ανάγκες της χώρας.
Αν το Πασόκ το θεωρήσει αυτό μείωση της «κυριαρχίας» του ως εκλεγμένης κυβέρνησης, τότε τι να πώ…τα χειρότερα έρχονται! Εγώ έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους «γραφειοκράτες» παρα στα πολιτικά κόμματα της χώρας, τη δεδομένη τουλάχιστον στιγμή.
Τα δυο μεγάλα κόμματα έχουν σαφείς ευθύνες για την κατάσταση. Το Πασόκ δημιούργησε το δημόσιο χρέος και η ΝΔ, στη πρόσφατη θητεία της, δεν έκανε τα απαραίτητα για να το μειώσει επαρκώς, γιατί «ζήλεψε» τις ψηφοθηρικές πρακτικές του Πασόκ κατα το παρελθόν, με στόχο να επεκτείνει μακροπόθεσμα την εκλογική της επιρροή.
Για εμένα τα πράγματα είναι τόσο απλά..
@Tassos Anastassopoulos
Παραθέτετε επανειλημμένα τα οικονομικά στοιχεία παραπάνω για να προασπίσετε το μέγεθος του ελληνικού δημοσίου και να υποστηρίξετε την περαιτέρω μεγέθυνση του σε «στρατηγείο ανάπτυξης» (θυμίζει Λένιν).
Επιτρέψτε δύο σύντομα σχόλια:
- Ειδικά για τις Σκανδιναβικές χώρες, το μεγάλο κράτος οφείλεται όχι σε γενικό κρατικό παρεμβατισμό ή δημόσιες επιχειρήσεις, αλλά κυρίως στο μεγάλο welfare state . Σημειώστε όμως ότι την πολυτέλεια του welfare state την έχουνε ΑΦΟΥ πρώτα εξασφαλίσουνε top ανταγωνιστικότητα ( http://www.weforum.org/pdf/GCR09/GCR20092010fullrankings.pdf ) Το γεγονός αυτό φαίνεται και στα χαμηλά ελλείμματα, ετήσια και συνολικά ( http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_public_debt ) . Με άλλα λόγια, δεν χρηματοδοτούνε το welfare state με δανεικά από το μέλλον, αλλά με σκληρή δουλειά του σήμερα
- Σε κάθε περίπτωση, το welfare state takes its toll στην οικονομία παρά την υψηλή ανταγωνιστικότητα των χωρών αυτών. Γιαυτό και σε κάθε οικονομικό δείκτη (ανάπτυξη της οικονομίας, το κατα κεφαλήν εισόδημα κλπ.), υστερούνε ξεκάθαρα της Αμερικής. Σημειώστε επίσης ότι εάν συμπεριλάβουμε το υψηλότερο κόστος διαβίωσης και την υψηλή φορολογία εισοδήματος, το διαθέσιμο κατα κεφαλήν εισόδημα πέφτει δυσανάλογα (η KPMG το 2005 είχε υπολογίσει ότι οι Σκανδιναβοί είναι οι φτωχότεροι στην Δυτική Ευρώπη: http://mjperry.blogspot.com/2008/02/were-rich-nordic-welfare-states-arent.html )
Και μια φιλική παράκληση, να συμπυκνώνετε τα σχόλια σας. Είναι δύσκολο για όσους δεν έχουνε πολύ ελεύθερο χρόνο να ακολουθούνε μια συζήτηση οπου τα posts έχουνε μέγεθος δοκίμιου. Για να αυξήσετε την αναγνωστικότητά σας, προσπαθείστε να βρείτε και περιοριστείτε στα κύρια και σχετικά σημεία
Ναί, δὲν μποροῦμε νὰ ὑπεραμυνόμεθα τῆς ἀνταγωνιστικότητος ἀδιαφορῶντας γιὰ τὴν ἀναγνωσιμότητα. Εἶναι κι αὐτὴ μιὰ μορφὴ ἀνταγωνιστικότητος.
@Γιάννης,
Ὅπως γράφω στὸ σχόλιο 16 ἀνωτέρω, οἱ προβληματικὲς ἦταν χρεωκοπημένες ἐκ γενετῆς των. Ἁπλῶς τό ΠΑΣΟΚ ἔμεινε στὴν ἀρχὴ γιὰ πολὺ χρὸνο καὶ κατάληξε νὰ τὶς κλείσει αὐτὸ τὶς περισσότερες, άφοῦ εἶχαν κατεξαντλήσει τὸ κράτος καὶ διαλύσει καὶ τὸ τραπεζικό σύστημα. Ὁ χρόνος τῆς χρεωκοπίας μιᾶς ἐπιχειρήσεως ὴ ἑνὸς ὁποιουδήποτε φορέως, ἀκόμη καὶ ἑνὸς κράτους, καὶ ὁ χρόνος κατὰ τὸν ὁποῖο διαπιστώνεται ἡ χρεωκοπία δὲν εἶναι ὁ αὑτός. Γιὰ παράδειγμα, ὁ προσφάτως άποβιώσας Γιεγκόρ Γκαϊντάρ τοποθετοῦσε τὴν χρεωκοπία τῆς πάλαι ποτὲ Σοβιετικῆς Ἑνώσεως στὸ 1985, ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία ἄλλαξε τὴν πετρελαϊκὴ πολιτική της.
Αγαπητοί σχολιαστές,
κ.Αναστασόπουλε,
Οπως φαίνεται και πολύ σωστά καταγράφετε , το ….ελληνικό ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό !
Οταν όμως τα διαθέσιμα μακροοικονομικά στοιχεία είναι ανεπίδεκτα αξιολόγησης, πώς μπορεί κανείς να
πιστέψει ότι, με τεχνοκρατικά τεχνάσματα , κουτοπονηρία και προφανώς ιδιοτελείς σκοπούς εφαρμοζόμενες οικονομικές πολιτικές και χρηματοπιστωτικές θεωρίες, μπορεί να θεραπευτεί η ….από συστάσεως της -παρά τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου – σε κάθε μορφής χρόνια ύφεση ευρισκόμενη εθνική μας οικονομία ?
Η μήπως η κατά τα άλλα σωστή επισήμανση σας περί της απαραίτητης επιλογής τομέων ανάπτυξης, όπως η λεγόμενη …πράσινη διεκδικεί πρωτεία ?
Πως εξηγείτε την εγκληματική αδιαφορία των …απο ρικάρντο εποχής προγόνων μας , πολλοί από αυτούς που βρίσκονται ακόμα εν ζωή , οι οποίοι παρά τις υποδείξεις και ντιρεκτίβες των ΔΝΤ και άλλων ειδικών ουδέν έπραξαν για την εκμετάλλευση των γνωστών συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας μας , παρασύροντας στη δίνη των πελατειακών σχέσεων τους ανυποψίαστους π.χ. αγρότες , τους χιλιάδες αδιαφώτιστους απόφοιτους των γεωπονικών σχολών, τους χιλιάδες αναξιοπαθούντες δικηγόρους και τους ημιμαθείς δασκάλους τους οποίους ελλείψει παραγωγικότητας της εργασίας τους , φορτωθήκαμε εφ όρου ζωής να συντηρούμε ?
Ποιος επιτέλους ευθύνεται για την απαξίωση και μη αξιοποίηση και εν μέρει καταστροφική αντιμετώπιση των τομέων της ναυτιλίας, του τουρισμού και των μεταφορών , επιλογές που ισοδυναμούν με εθνική μειοδοσία ?
Πως εξηγείτε το φαινόμενο της παντελούς έλλειψης προσαρμογής και ανάπτυξης των επί μέρους τομέων , π.χ. των συγκοινωνιών μετά των απαραίτητων υποδομών, παρά την άντληση υπέρογκων πόρων από τα κατά καιρούς χορηγηθέντα πακέτα ΚΠΣ κλπ.κλπ. από τους ευρωπαίους εταίρους μας ?
Γιατί τώρα δεχόμαστε να μας αποπροσανατολίζουν με στοιχεία και συγκρίσεις με άλλες χώρες ? Πού είναι οι περίφημες ..ιδιαιτερότητες της χώρας μας ?
Εδώ βρισκόμαστε ενώπιον ….εγκληματικής ανικανότητας των διαχειριστών της εκάστοτε εξουσίας που αποδεδειγμένα δεν μπόρεσαν – ελπίζω να μπορέσουν στο μέλλον – να χωρίσουν δυο γαιδουριών άχυρο !
Πολλοί …ειδικοί , ομιλούν για να επαναφέρουμε το δραχμικό νομισματικό μοντέλο. Πως μπορούμε να ψελλίσουμε κάτι τέτοιο , όταν ούτε καν γνωρίζουμε την πιθανή μελλοντική δυνατότητα της μετατρεψιμότητας ενός …φανταστικού νομίσματος?
Δεν είναι πολύ αργά για επανιδρύσεις και …επαναστάσεις ?
Σωστός ο κάθε επανασχεδιασμός , αλλά στην ώρα του και όχι υπό πίεση , αφού όλα δείχνουν ότι παρά την ύφεση και την τραγική κατάσταση του δημόσιου τομέα , η ελληνική κοινωνία ακόμα αντέχει …υπομένοντας και καθυστερώντας το απευχόμενο κοινωνικό πρόβλημα !
Ομως για όλα αυτά , τις πράξεις και παραλείψεις των υπευθύνων , πλην των debates και κοκορομαχιών στα κανάλια, δεν μιλάει κανείς. Με μέτρα, νέα μέτρα, πανωμέτρα και αμφιβόλου αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας , διάτρητα νομοσχέδια δεν βλέπω …λύσεις.
Πιστεύω ότι απλά στη χώρα μας δεν λειτουργούν οι …θεσμοί !
Ολα όσα ακούγονται, σχολιάζονται και αναδεικνύονται , έπρεπε ήδη να έχουν ευαισθητοποιήσει τη δικαιοσύνη και όχι τους ….οικονομικούς αναλυτές και τους κατά πολλούς , πιστεύω άδικα , παθητικά συνυπεύθυνους πολίτες -ιθαγενείς !
Αυτοί …απαλλάσσονται και δεν φέρουν καμία ευθύνη. νΑπλά χρησιμοποιούνται κατά περίπτωση και εφ όσον κάποιοι, πάντα κατά την …ανέλεγκτη κρίση τους…κρίνουν !
Ας επαναφέρουν λοιπόν την τάξη στη κοινωνία ώστε να αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης και τότε τα υπομονετικά …γαιδούρια θα τα καταφέρουν και πάλι, ή τουλάχιστον θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια να σταματήσουν την οικονομική κατρακύλα και στη συνέχεια να συμβάλλουν στην διασφάλιση και περαιτέρω βελτίωση του ατομικού τους και κατ επέκταση και του κ α θ α ρ ο ύ εθνικού μας εισοδήματος !
Το ακάθαρτο μας ρεζίλεψε !
Χάσαμε τόσες ευκαιρίες , ας μη χάσουμε και αυτή που μας προσφέρουν σήμερα οι ευρωπαίοι εταίροι μας και η ΟΝΕ. Ολες οι άλλες σκέψεις υποδείξεις και σενάρια εκτός του ότι είναι εκ του πονηρού, δεν είναι και της παρούσης !
Οπως βλέπουμε η μέθοδος της γνωστής Νομοσχεδιολογίας δεν μπορεί να αποφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα .
Γιατί δεν ζητάνε αμέσως επιστροφή των πάσης φύσεως κλεμμένων και δεν τιμωρούν τουςγνωστούς υπολόγους , καταχραστές δημόσιας περιουσίας, αλλά και της εμπιστοσύνης μας ?
Γιατί δεν πατάσσουν αμέσως την εσκεμμένη και μη παραπληροφόρηση, την χορήγηση ψευδών και κατασκευασμένων, ως και μη επιβεβαιωμένων στοιχείων , ώστε να μπορέσουμε να πάρουμε κατάλληλα μέτρα για την αντιμετώπιση κάθε πραγματικού ελλείμματος ?
Τότε μόνο πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να σταματήσουμε την κατρακύλα , να ελέγξουμε την οικονομική κατάσταση και να ελπίζουμε σε …σταθερότητα και ίσως …ανάπτυξη.
Τότε μόνο θα μπορέσουμε να κάνουμε μία αρχή από μηδενική βάση και να στρωθούμε στη δουλειά χωρίς το φόβο και τις αδικίες του σημερινού συστήματος.
Ο τρόπος υπάρχει και εάν δεν τον ξέρουμε ας ρωτήσουμε την Ευρώπη στη οποία ακόμαανήκουμε. Εκεί όπως ξέρετε δεν βασίζονται σε διάτρητα … στη κυριολεξία τιμολόγια, ούτε σε νόμους ….περί τεκμηρίων – η θεωρία δεν χρειάζεται νόμους για την εφαρμογή της – ούτε κάθε λίγο και λιγάκι, νομοθετούν μη εφαρμοζόμενες ρυθμίσεις και μάλιστα παράνομα φουσκωμένων οφειλών, όπως των αγροτών , των επιχειρήσεων κλπ., με προφανή σκοπό την παραγραφή και άφεση αμαρτιών των …τραπεζών και των αμαρτωλών ασφαλιστικών ταμείων!
Εκεί όπως φαίνεται, παράγουν και σέβονται, ειδικά τους συνεισφέροντες στην εθνικήοικονομία, δεν τους ταλαιπωρούν , δεν τους υπόσχονται λαγούς με πετραχείλια, δεν τους εμπαίζουν και εξαπατούν με νομοσχεδιολογία και μη εφαρμοζόμενες ρυθμίσεις, δεν τους …λυπούνται ούτε καλύπτουν την ανεπάρκεια τους με απηνείς διώξεις και αυθαίρετες πράξεις κατά παντός διαμαρτυρόμενου , προφανώς για να παραπλανήσουν τους πάντες, ακόμα και τις δικαστικές αρχές.
Εκεί δεν θεσπίζουν κίνητρα και φοροαπαλλαγές για εξυπηρέτηση κομματικών φίλων καικουμπάρων τις οποίες ανακαλούν ….με αλλαγή της κυβέρνησης !
Εκεί δουλεύουν και ελέγχουν τακτικά τις δραστηριότητες και τα εισοδήματα των πολιτών τους και δεν πέφτουν ….από τα σύννεφα όταν αυτοί δηλώνουν τα εισοδήματα πείνας που τους απέμειναν λόγω των πολλαπλών φορολογήσεων με τέλη, φόρους , επι φόρων, παρα-φόρους, χαρτόσημα κλπ. ( οράτε χρεώσεις ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ. ) !
Αλλιώς εάν και η σημερινή κυβέρνηση επιμένει …αμερικανικά ( συγνώμη ελληνικά ) , με πρακτικές της εποχής της ποτοαπαγόρευσης επί Αλ καπόνε , φόρους, διωγμούς και περικοπές αποδοχών …με τα γνωστά φορολογιστικά τεχνάσματα , τότε καλά θα κάνουν να αποταθούν και γρήγορα σε κάποιο ΔΝΤ που ….εξυγιαίνει ΔΕΚΟ, Ασφαλιστικά Ταμεία, Τράπεζες , ΟΤΑ και …… Κυβερνήσεις.
Αυτά προς το παρόν. Για κάθε άλλη διευκρίνιση και …πληροφορία στη διάθεση σας.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας
Αγαπητέ Mr Frangos.
Ορθότατα αναφέρετε ότι οι πολιτικοί διαχειριστές του ελληνικού κράτους (και οι οικονομικοί προσθέτω εγώ) δεν μπόρεσαν να μοιράσουν δυό γαϊδουριών άχυρα. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτή η αλήθεια γίνεται ακόμα πικρότερη από την επισήμανση ότι αυτό το γεγονός δεν ήταν μόνον ζήτημα ανικανότητας. Ήταν (και είναι και δυστυχώς θα παραμείνει) και προϊόν ακραία ιδιοτελούς συμπεριφοράς.
Με λίγα λόγια, υπήρξαν και άμεσα προσωπικά και οικονομικά συμφέροντα, που οδήγησαν σε αυτήν την συμπεριφορά την ιθύνουσα τάξη της χώρας. Και αυτό όυδέποτε πρέπει να το ξεχνάμε.
Κατά τα άλλα, επειδή η υπόθεση της Ελλάδας στην παρούσα συγκυρία εμπλέκεται με την τύχη της ευρωζώνης και επειδή το ελληνικό ζήτημα αποτελεί ένα κρας τεστ για την αντοχή του ευρώ και δοκιμασία για την ανύπαρκτη θεσμική οχύρωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος (μια θεσμική οχύρωση, που τώρα πάει να δημιουργηθεί, με ανείπωτες και βασανιστικές δυσκολίες, που ορθώνονται από την ευρωπαϊκή τραπεζοπιστωτική ελίτ και την γερμανική πολιτική συντεχνία) έχω αποφύγει να τοποθετηθώ επί των τρεχουσών εξελίξεων, διότι η ουσία τους δεν είναι τα μέτρα του ΓΑΠ, ο οποίος υποτάχτηκε στην λογική των γραφειοκρατών της ΕΚΤ και του Άκερμαν (η αλήθεια είναι ότι ο υιός του Ανδρέα Παπανδρέου, καλό παιδί – αν και με πολλές μνησικακίες – αποδείχτηκε – ήμουν πάντοτε βέβαιος -, πολύ λίγος και χωρίς δεξιότητες, όπως και όλο του το οικονομικό επιτελείο – με πρώτον αυτόν τον δυστυχή και συμπαθή, κατά τα άλλα Παπακωνσταντίνου – να χειριστεί αυτό το πολύπλοκο παιχνίδι πόκερ που παίζεται στις Βρυξέλλες, την Φραγκφούρτη, το Βερολίνο και το Παρίσι, με αποτέλεσμα να έχει χάσει σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού. Και έχει χάσει κυριολεκτικά την μπάλλα, διότι δεν γίνεται να παίζεις μόνον με μπλόφες. Στο τέλος γίνεσαι αντιληπτός και οι αντίπαλοι παίκτες σε παίρνουν παραμάζωμα. Αυτό έπαθε ο ΓΑΠ και μαζύ με αυτόν η χώρα, η οποία θα πληρώσει την ανικανότητα όλων αυτών, που διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας το τελευταίο πεντάμηνο. Οι αντίπαλοι τον βρήκαν μπόσικο και φυσικά του ζητούν και τα …. εσώρρουχα. Να δούμε αν θα τον «σώσουν» – ως τελευταία του μπλόφα, ή ως πραγματικό όπλο – ο φίλος του ο Dominique Strauss-Kahn και ο πρόεδρος Ομπάμα και με ποιά ανταλλάγματα) , αλλά η ουσία βρίσκεται στο ότι το στοίχημα της οικοδόμησης του κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού δεν έχει χαθεί, ακόμα και αν η Ελλάδα αποτελέσει το θύμα της πεισματικής άρνησης των Γερμανών και των ευρωτραπεζιτών, για την δημιουργία της αναγκαίας ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής θεσμικής θωράκισης και φυσικά της διαπραγματευτικής ανικανότητας των τωρινών κυβερνητών μας.
Θυμίζω, μόνον εδώ, με αρκετή θυμηδία, ομολογώ, ότι αυτήν την περίφημη θεσμική θωράκιση της οικονομίας μας από τους «κερδοσκόπους», μας την είχαν πολυδιαφημίσει την περίοδο της εισόδου μας στην ζώνη του ευρώ, όλοι οι ιθύνοντες της χώρας (πολιτικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί, πνευματικοί κλπ), εξαιρουμένων του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς – για τους δικούς τους ατταβιστικούς λόγους – και του κ. Κωνσταντίνου Κόλμερ (τον εαυτό μου δεν τολμώ να τον βάλω μέσα στην εξαίρεση, διότι τον θεωρώ, ως ελάχιστο μη μετρήσιμο μέγεθος).
Θυμάμαι ότι όλοι αυτοί διαφήμιζαν τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού, τα οποία υποτίθεται ότι μας χάριζε η ευρωζώνη – η αλήθεια είναι ότι αυτό τους ενδιέφερε, για να συνεχίσουν να μην κάνουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις – και την «αειφόρο ανάπτυξη» που υποσχόταν αυτή η ένταξη και η κατάργηση της δραχμής. Θυμάμαι τον μοιραίο για τον τόπο κ. καθηγητή (τον Κώστα Σημίτη), τον απίθανο ψεύτη τον Παπαντωνίου, τον κ. Ιωακειμίδη, που τώρα αρθρογραφεί για να μας πει ότι αν βγούμε από την ευρωζώνη, αναγκαστικά θα βγούμε και από την Ε.Ε., τον κ. Στουρνάρα (άλλη περίπτωση και αυτός), τον κ. Παπαδήμο, τον κ. Γκαργκάνα και όλη αυτήν την συντροφιά να μας πιπιλίζουν τα μυαλά με όλες αυτές τις ανοησίες….
Θα ήσαν για γέλια, αν δεν ήσαν για κλάματα. Για την ακρίβεια, είναι για γέλια και για κλάματα όλοι αυτοί.
Διότι η χώρα δεν έπρεπε να καταργήσει την δραχμή και δεν είχε καμμία δουλειά στην ευρωζώνη. Και τώρα βρίσκεται χωρίς Κεντρική Τράπεζα, χωρίς νόμισμα, χωρίς ουσιαστικά συναλλαγματικά αποθέματα, χωρίς δυνατότητα οικονομικών χειρισμών και ελιγμών και χωρίς εγγύηση για τα χρέη της, μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική φουρτούνα.
Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν λύσεις. Λύσεις υπάρχουν. Αλλά η ανικανότητα των ιθυνόντων έχει οδηγήσει την χώρα μπροστά στο φάσμα ενός πολυετούς αδιεξόδου, άνευ λόγου και αιτίας.
Για να δούμε, λοιπόν, τι θα γίνει τις αμέσως επόμενες ημέρες, που θα είναι κρίσιμες όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά και για την ευρωζώνη, στην οποία – επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά – δεν έπρεπε να εισέλθουμε, αλλά τώρα είναι και πολύ δύσκολο να βγούμε…
Για την Ιστορία, κάποτε το 1978, κάποιος …..πραγματικά στρατηγός μου , που πιθανόν να βρίσκεται
ακόμα εν ζωή, μου έθεσε το απλό ερώτημα σχετικά με την πολιτική μας απόφαση για πλήρη ένταξη
στην τότε ΕΟΚΓια την Ιστορία, κάποτε το 1978, κάποιος …..πραγματικά στρατηγός μου , που πιθανόν να βρίσκεται ακόμα εν ζωή, μου έθεσε το απλό ερώτημα σχετικά με την πολιτική μας απόφαση για πλήρη ένταξη
στην τότε ΕΟΚ !
Η απάντηση μου ήταν άμεση και αυθόρμητη, χωρίς …..οικονομετρικές αναλύσεις !
Μεγάλη μας τιμή και ιστορική πρόκληση στρατηγέ μου, προκειμένου να γυρίσουμε την σελίδα του Ελληνικού βιβλίου με στόχο την προσαρμογή, έστω και σταδιακή , της εθνικής μας οικονομίας στα επίπεδα των μελλοντικών εταίρων μας και των ανεπτυγμένων ευρωπαικών χωρών ! Πλην όμως συγχωρήστε μου τις επιφυλάξεις για τους κινδύνους και τις δυσμενείς συνέπειες εις βάρος της χώρας μας ,
όταν σε περίπτωση αποτυχίας μας να ενταχθούμε , ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΧΑΜΠΑΡΙ !
Οπως βλέπουμε όλοι οι …αρμόδιοι έστω και …….. καθυστερημένα κάνουν ότι μπορούνε για να μας πάρουν χαμπάρι ! Ολα τα άλλα, η οπαδοποίηση-ποδοσφαιροποίηση των φορολογούμενων πολιτών , και οι δικαιολογημένες η μη αντιδράσεις τους … και καταγράφονται – απο παιδί και απο κουτό μαθαίνεις την αλήθεια- και οπωσδήποτε πονάνε.
Εύχομαι και ελπίζω να οδηγήσουν σύντομα σε εκτόνωση , όταν όλοι , ακόμα και αυτοί που χάσανε με 12 – 0 , θα πούνε ότι κέρδισαν ….αλλά σε εμπειρία !
Λυπάμαι , αλλά κάθε άλλη επιστημονική και τεχνοκρατική προσέγγιση των επίκαιρων θεμάτων είναι ….και αδύνατη και άτοπη λόγω των συγκεχυμένων, αντιφατικών και οπωσδήποτε παραπλανητικών στοιχείων που πιστεύω ότι εσκεμμένα δημοσιοποιούνται
Συμφωνώ, αγαπητέ κ. Φράγκε, ότι πολλά από τα παρεχόμενα τώρα στοιχεία είναι παραπλανητικά και αποσκοπούν στην καλλιέργεια κλίματος, για να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι (οι κυβερνήτες και οι γκαουλάϊτερς της ευρωζώνης) να κάνουν την δουλειά τους.
Οπότε, χρειάζεται υπομονή, για να δούμε τις εξελίξεις, αλλά παράλληλα πρέπει να ειπωθεί και η, εξ όλων αυτών, διαπίστωση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα, όσο τα παρουσιάζουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους. Απλώς και δυστυχώς, οι ιθύνοντες (και οι προσφάτως απελθόντες και οι νυν επελθόντες) τα έκαναν μαντάρα και φυσικά χειροτέρευσαν μια διαρθρωτικά κακή κατάσταση, η οποία, λόγω της αναπτυξιακής συγκυρίας, κουκουλωνόταν, αφού βόλευε μια χαρά την ελληνική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελίτ.
(Και καλόν είναι να μην συγχέουμε την ένταξη στην ευρωζώνη με την ένταξη στην Ε.Ε.
Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.
Στην ευρωζώνη δεν έπρεπε να εισέλθει η χώρα, διότι, απλούστατα, δεν είχε τις δυντότητες και τις υποδομές, για να το κάνει. Όπως, επίσης δεν υπήρχε και η, ψευδώς και ανερυθριάστως, διαφημιζόμενη νομισματική και οικονομική προστασία της χώρας από τις διεθνείς κερδοσκοπικές αγορές. Αν η χώρα είχε τις δυνατότητες και αν, πραγματικά, είχε αυτήν την προστασία, δεν θα υπήρχε αντίρρηση για την αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ.
Η ένταξη στην Ε.Ο.Κ. (Ε.Ε.) ήταν ορθή, επιβεβλημένη και επωφελής για τον τόπο, ιδίως μετά την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας ένταξης, που επέτυχε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου και την επιβολή στους εταίρους από τον τότε πρωθυπουργό (1986) του θεσμού των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (Μ.Ο.Π.), αυτά που στην πορεία μετεξελίχθηκαν σε Πακέτα Στήριξης από τον Κοινοτικό Προϋπολογισμό, ο οποίος, μόλις τότε, έγινε ένα οικονομικό μέγεθος άξιο λόγου. (Ο πατέρας Παπανδρέου τότε τα κατάφερε και επαναδιαπραγματεύτηκε την ένταξη και επέτυχε τους στόχους του. Ο υιός Παπανδρέου, τώρα, απλούστατα, δεν μπορεί, διότι δεν έχει την εμβέλεια του πατρός, αν και θέλει να τον μιμηθεί, ως προς την ανάληψη των ρίσκων – μόνον που τα ρίσκα που αναλαμβάνει αποδεικνύονται καταστροφικά, διότι, όπως είπαμε, δεν φθάνει να μπλοφάρει, αλλά πρέπει να συνοδεύει την μπλόφα και με πραγματικό παιχνίδι, όπως επίσης πρέπει να στηρίζεται και σε ικανό επιτελείο, το οποίο επιτελείο, δυστυχώς ο ΓΑΠ δεν το έχει).
Επιγραμματικά, πρέπει να πω ότι, με την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, που απογύμνωσε την χώρα από τα στοιχειώδη οικονομικά, νομισματικά και τώρα και από τα δημοσιονομικά εργαλεία, για την προστασία της, η πολιτική και η οικονομική ελίτ του τόπου αποδείχθηκε και ψευδολόγα και αμαθής και ανίκανη και ουδόλως προορατική και φυσικά στενά συμφεροντολογική, αφού πίστευσε στα ιδεολογήματά της, περί «αειφόρας ανάπτυξης», μέσα σε έναν μανδύα ψευδοεκσυγχρονισμού, όπως αυτά εκφράστηκαν από τον μοιραίο κ. καθηγητή και την απεχθή παρέα του. Μια παρέα ανθρώπων, που συνδύαζαν το άμεσο προσωπικό συμφέρον και την ιδεολογική τύφλωση.
Αυτό πληρώνουμε τώρα…
Ολοι μας έχουμε κάποτε ακούσει κάποια τράπεζα, ένα επιχειρηματία ή ακόμα και φυσικά πρόσωπα να λένε, «Εκανα λάθος, έκανα κακή εκτίμηση, βρέθηκα σε ατυχή συγκυρία, τέλος πάντων χρεωκόπησα και δεν έχω να πληρώσω».
Πρώτη φορά, όμως, στη ζωή μου ακούω να λένε, «Μου δάνειζες χρήματα κυρία Ευρώπη. Ε, ας ΜΗ μου τα δάνειζες και αφού κακόμαθα, ΔΕΝ πρόκειται ν’ αλλάξω. Ε, άντε το πολύ-πολύ θα κάνω την ΜΕΓΑΛΗ θυσία να μειωθεί ο μισθός μου 50 ευρώ το μήνα, αλλά εσύ κυρά-Ευρώπη πρέπει να συνεχίσεις να με δανείζεις δανεικά κι αγύριστα διότι είμαι ανώτερος λαός και όταν εσυ κρεμόσουν από κλαριά εγώ έφτιαχνα πολιτισμό. Αλλωστε, είμαι αλητοπασόκος της ανωτέρας σοσιαλιστικής και ως εκ τούτου δεν κάνει να εργάζομαι, ΕΣΥ θα εργάζεσαι εσύ γιά μένα¨.
Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Λέει στην Ευρώπη ότι μείωσε τις δαπάνες ενώ στην πραγματικότητα ΑΠΛΩΣ χάϊδεψε στο μάγουλο και έκλεισε το μάτι ΚΑΙ στους ΔΥ ΚΑΙ στις Μαργαρίτες που ΔΕΝ πληρώνουν φόρους.
Η ΕΛΛΑΣ άγεται με ΙΛΙΓΓΙΩΔΗ ταχύτητα στο χείλος του γκρεμού
Δεν πάει, απαραίτητα, στο χείλος του γκρεμού η χώρα, αγαπητέ Κώστα.
Εκεί την οδήγησαν οι πολιτικοί και οι οικονομικοί της ιθύνοντες (ο κ. καθηγητής και η παρέα του – στην οποία ξέχασα να προσθέσω και τον απίθανο κ. Μουζέλη -, μαζύ με τον αμαθή νεοδημοκρατικό θίασο του παραλόγου).
Μετά την κ. Μέρκελ, ας περιμένουμε και την επίσκεψη ΓΑΠ στον πρόεδρο Ομπάμα.
Ο γιός του Ανδρέα, μέσα στην καταστροφή, που επέφερε, με την παγίδα, στην οποία έπεσε ο ίδιος και με άμεση δική του ευθύνη … διαφημίζοντας την … χρεωκοπία της χώρας, με αναπόδραστο αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί η χώρα και η οικονομία της από τα διεθνή κερδοσκοπικά (με ή χωρίς εισαγωγικά) hedge funds, φαίνεται ότι μπορεί να διασωθεί από μια συνεργασία ευρωζώνης και Η.Π.Α., κατά αυτών των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, στους οποίους κραδαίνεται η επιβολή κυρώσεων, που τους έχει ουκ ολίγον πανικοβάλλει.
Θυμίζω ότι στις Η.Π.Α. έχει γίνει επιτροπή του Κογκρέσσου για τις δραστηριότητες της Goldman Sachs, με πρόεδρο τον Phil Angelides, ενώ υπάρχει – μετά την έλευση της παρούσας παγκόσμιας ύφεσης – και η νομική δυνατότητα υποβολής μήνυσης, ενώπιον της αμερικανικής δικαιοσύνης, κατά των hedge funds, από όποια χώρα θεωρεί ότι βλάπτεται από τις πολιτικές τους.
Μετά από μια σειρά άστοχων και έντονα βλαπτικών ενεργειών, που έφεραν την χώρα εδώ που την έφεραν, φαίνεται ότι πιθανότατα, θα διασωθουν τον ΓΑΠ από τις συνέπειες των ενεργειών του αυτών, αφού, προφανέστατα, τους είναι πολύτιμος, για να κάνουν την δουλειά τους.
Μέσα στον γενικό χαμό, κάτι είναι και αυτό.
ΔΙΟΡΘΩΣΗ :
Στην προτελευταία πρόταση του προηγουμένου σχολίου γράφω από παραδρομή : «φαίνεται ότι θα διασωθουν τον ΓΑΠ».
Το σωστό είναι : «φαίνεται ότι θα διασώσουν τον ΓΑΠ».
Οι αγαπητοί αναγνώστες μπορούν να δουν και στο μπλογκ μου το θέμα : «Πήραν παραμάζωμα τον ΓΑΠ σε ένα παιχνίδι σκληρού πόκερ, στο οποίο δεν είχε τα προσόντα να πάρει μέρος. (Μια καλή συζήτηση με τον αγαπητό φίλο K. Frangos) mhtml:file://D:\Τασος 7 12 2009\Τασος\πολιτικη δραστηριοτητα\Τασος Αναστασοπουλος\Πήραν παραμάζωμα τον ΓΑΠ σε ένα παιχνίδι σκληρού πόκερ, στο οποίο δεν είχε τα προσόντα να πάρει μέρος (Μια συζήτηση με τον καλό φίλο K Frangos)». http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/k-frangos.html .
KATI που ουδείς λέει στους Ελλαδίτες ειναι ότι και με 0% να δανειζόταν η Ελλάδα αυτή στιγμή, ΠΑΛΙ είναι χρεωκοπημένη.
Το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ της Ελλάδος ΔΕΝ είναι 100 ή 112%. ΜΕΓΙΣΤΟΝ ψεύδος. Το ΧΡΕΟΣ της Ελλάδος αγγίζει ΑΝΕΤΑ και ίσως ξεπερνάει το 200%.
Αγαπητέ Κώστα, όπως ξέρεις, το έχω πει εγώ αυτό.
Δεν είναι, όμως, το πιο σημαντικό αυτό.
Σημαντικότερες όλων στην παρούσα φάση είναι οι απειράριθμες ανακολουθίες του ΓΑΠ και του παιδαριώδους επιτελείου του.
Ας τις δούμε αυτές τις ανακολουθίες του, που οδήγησαν σε μια χαώδη κατάσταση την ελληνική οικονομία το τελευταίο 5μηνο και χειροτέρευσαν, φυσικά, τα ήδη άσχημα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας, επιβαρύνοντας το μέγεθος του δημόσιου χρέους, λόγω των δικών του άστοχων χειρισμών.
Δεδομένο είναι ότι δεν έγιναν οι κατάλληλοι χειρισμοί μέσα σε αυτό το πολυδαίδαλο παζάρι των Βρυξελλών. Ο Χοακίν Αλμούνια ξεσκέπασε την απίστευτη ανικανότητα, η οποία υπήρξε προϊόν και της απειρίας του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, λέγοντας ότι ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών «έκανε έναν απλό περίπατο μέχρι το ECOFIN», την ώρα που εκεί παίζονταν η τύχη της χώρας και η διαδικασία επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας ερήμην της ελληνικής κυβέρνησης.
Το απίθανο οικονομικό επιτελείο του ΓΑΠ πανικόβλητο και έντρομο εγκατέλειψε κάθε προηγούμενο πρόγραμμά του και υποτάχτηκε, αμαχητί, στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών και στις απειλές της γερμανικής πολιτικής ελίτ, αφήνοντας στην άκρη και πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων όλες τις «κόκκινες γραμμές», που έως τότε υποτίθεται ότι υπερασπιζόταν.
Πρώτος από όλους ο μοιραίος ΓΑΠ, ο οποίος αυτοπαγιδεύτηκε στην πολιτικάντικη δυσφήμιση της ελληνικής οικονομίας, διατυμπανίζοντας την (ανύπαρκτη) χρεωκοπία της, για να καταφέρει να φθάσει το άνοιγμα των spreads από 170 μονάδες στις 405 και να πέσει στην παγίδα των διεθνών γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών και των ευρωτραπεζιτών, που είδαν, σαν μάνα εξ ουρανού την μικροπολιτική της νέας κυβέρνησης των Αθηνών, η οποία τροφοδοτούσε με βούτυρο το ψωμί των γραφειοκρατών της ΕΚΤ.
Αποτέλεσμα : Η ραγδαία αύξηση του κόστους του ελληνικού δανεισμού και η παγίδευση όλης της ελληνικής οικονομίας. Από εκεί και πέρα, ήταν φυσικό επακόλουθο να τους πάρουν όλους παραμάζωμα, αφού ο ΓΑΠ και το επιτελείο του δεν είχαν τα κότσια να παίξουν στο παιχνίδι που είχε στηθεί.
(Ανάμεσα στα άλλα και επειδή δεν τόλμησαν να παίξουν ανοιχτά το χαρτί της Κίνας, η οποία προσφέρθηκε να αγοράσει μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους. Χρησιμοποίησαν το κινεζικό χαρτί σαν μπλόφα, κάτι που οι Ευρωπαίοι πολιτικοί το είδαν αμέσως μόλις η Μέρκελ τηλεφώνησε στον ΓΑΠ και του μίλησε για … κερκόπορτα, με αποτέλεσμα οι γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές να διευρύνουν αμέσως το κόστος δανεισμού, με εκτίναξη των spreads σε επίπεδα άνω των 400 μονάδων βάσης και την υπέρογκη επιτοκιακή επιβάρυνση των τελευταίων δανείων στην Ελλάδα, κάτι που είναι αποκλειστική και προσωπική ευθύνη του πρωθυπουργού).
Ό,τι ακολούθησε ήταν αναπόφευκτο, με δεδομένο το αδαές προσωπικό, που ανέλαβε να διεκπεραιώσει το σκληρό πόκερ με τις Βρυξέλλες :
Από εκεί και πέρα, ήλθε η κατάρρευση της ελληνικής άμυνας, με την εγκατάλειψη από το ελληνικό κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο κάθε «κόκκινης γραμμής», που προηγουμένως, διαφημιζόταν ως έσχατη γραμμή άμυνας.
Εγκαταλείφθηκε η πολυδιαφημισμένη «προστασία των μισθωτών», με σαρωτικές μειώσεις μισθών, που θα περάσουν και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό έγινε για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες και έμελλε να γίνει από την κυβέρνηση των «σοσιαλιστών» του μοιραίου, ακραία ασυνεπούς και διαρκώς αυτοδιαψευδόμενου ΓΑΠ.
Εγκαταλείφθηκε κάθε αρχή αναλογικότητας στα μέτρα σκληρής λιτότητας, αφού όλοι οι μισθωτοί του δημόσιου τομέα (προνομιούχοι και μη) αντιμετωπίζονται με το ίδιο μέτρο.
Κτυπήθηκαν αλύπητα ο 13ος και 14ος μισθός, κάτι που ούτε η χούντα, ούτε οι κυβερνήσεις πριν την χούντα είχαν τολμήσει να πειράξουν (αντίθετα, μάλιστα, το επίδομα θερινών διακοπών καθιερώθηκε από την κυβέρνηση του Παναγιώτη Πιπινέλη της ΕΡΕ το 1963 και κατοχυρώθηκε το αλώβητό του, νομοθετικά, μαζύ με το αλώβητο των άλλων δώρων από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η νεοφιλελεύθερου τύπου καρατόμηση του 13ου και 14ου μισθού επιβλήθηκε από την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, ως ποινή – σοκ για τον ελληνικό εργαζόμενο πληθυσμό και το κυβερνητικό επιτελείο, με τον ΓΑΠ προεξάρχοντα, υποτάχτηκε πειθήνια και με περισσό πανικό στα ευρωζωνικά γραφειοκρατικά χρηματοπιστωτικά επιτίμια, μη τολμώντας να προτείνει ούτε εναλλακτικά σενάρια είσπραξης του ίδιου ποσού που θα εισπραχθεί από την μείωση των δύο αυτών ετήσιων μισθών (π.χ. με μια επιπλέον ολιγόλεπτη επιβάρυνση της βενζίνης ή του ΦΠΑ, ή των ποτών και των προϊόντων καπνού, ή/και των ειδών πολυτελείας), μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν την νεοφιλελεύθερη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τις εγχώριες και διεθνείς αγορές, με άμεση και πλούσια μείωση του μισθωτικού κόστους, για να ξαναγυρίσει ο ΓΑΠ και το επιτελείο του τον κόσμο της εργασίας πίσω στα χρόνια της προκαραμανλικής – ομιλώ για τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή – βαρβαρότητας, γκρεμίζοντας κάθε εργατικό κεκτημένο, αφού οι ευρωγκαουλάϊτερς θα περάσουν το ψαλίδισμα του 13ου και του 14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα, όπως, ήδη, ζήτησε ο Όλι Ρεν και ο ΣΕΒ. Και το ψαλίδισμα αυτό θα ανοίξει ακόμα περισσότερο, αφού το 30 – 30 – 30 θα διευρυνθεί, κατά πάσαν πιθανότητα, στους μήνες και τα χρόνια που έρχονται.
Εγκαταλείφθηκε η αντίληψη ότι η έμμεση φορολογία στα είδη λαϊκής κατανάλωσης πλήττει κυρίως και πρώτ’ απ’ όλα, τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Η αύξηση του ΦΠΑ και η αύξηση στα καύσιμα θα έχουν σαρωτικά αποτελέσματα, ενώ ήδη η κερδοσκοπία φουντώνει, με την κυβέρνηηση να παρακολουθεί άπραγη το φαινόμενο.
Για πρώτη φορά, μετά από πολλές δεκαετίες μειώνονται ευθέως οι συντάξεις (ομιλώ για αυτές της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, που αφορούν, βέβαια, προνομιούχους συνταξιούχους και το ποσοστό των άμεσων μειώσεων θα φθάσει το 8% έως 10%, αλλά αυτή η πρακτική δεν θα μείνει εδώ. Κατά πάσαν πιθανότητα, θα περάσει και στους υπόλοιπους συνταξιούχους, ενώ, ανάμεσα στα άλλα, θα ακολουθήσει και ασφαλιστικό νομοσχέδιο).
Όλοι αυτοί είναι για γέλια και για κλάματα.
Και φυσικά οι αντιδράσεις δεν θα είναι λίγες. Ο κόσμος ακόμα δεν έχει συνέλθει από την τηλεοπτική οικονομική τρομοκρατία, που του έχει επιβάλει η κυβέρνηση του ΓΑΠ και ο εσμός των κρατούντων δημοσιογράφων της κοινωνικής ελίτ της χώρας και δεν έχει δει στην τσέπη του τα όσα του επιφυλάσσει η υλοποίηση των μέτρων της παπανδρεϊκής σοσιαλ-νεοφιλελεύθερης λιτότητας.
Όμως, θα συνέλθει και από την τηλεοπτική οικονομική τρομοκρατία και θα δει τις επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας και θα τις αισθανθεί και αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι, σίγουρα, χωρίς προηγούμενο, αφού αυτά τα καραγκιοζιλίκια με τον Παναγόπουλο (που είναι και καταδικαστέα) θα φαντάζουν, ως παιδικά αστεία.
Ο ελληνικός πληθυσμός πρέπει να αποφύγει την επιβολή στην χώρα μιας νέου τύπου, μιας μεταμοντέρνας κατοχής, την οποία – υπό την σχεδιαζόμενη ευρωπαϊκή «οικονομική διακυβέρνηση» – πάνε να πειραματισθούν στην Ελάδα, για να την εφαρμόσουν στην Ευρώπη, οι ευρωτραπεζοπιστωτικές και γερμανικές πολιτικές ελίτ, προκειμένου να εξορκίσουν και να αποφύγουν, απομακρύνοντας στο απώτερο μέλλον, το πέρασμα στην διαδικασία της πολιτικής – ομοσπονδιακής ενοποίησης της Ευρώπης.
Οι πρόγονοί μας, 70 χρόνια πριν, δια πυρός και σιδήρου, είπαν «όχι» στην γερμανοκρατούμενη βίαιη ενοποίηση της Ευρώπης. Και οι σύγχρονοι Έλληνες, μετά το πέρασμα του πρώτου shock, θα πράξουν το ίδιο, όπως και οι λοιποί Ευρωπαίοι στην, εκ του πλαγίου, επιχειρούμενη αυταρχική, νεογραφειοκρατικής υφής, γερμανοποίηση της Ευρώπης, με φύλλο συκής την γραφειοκρατία των Βρυξελών και με δορυφόρο μια μεγάλη (όχι όμως πλειοψηφούσα) μερίδα Γάλλων πολιτικών, οι οποίοι παίζουν τον ρόλο – τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών – του στρατηγού Πεταίν.
[Οι αγαπητοί αναγνώστες μπορούν να δουν και στο μπλογκ μου το θέμα : «Πήραν παραμάζωμα τον ΓΑΠ σε ένα παιχνίδι σκληρού πόκερ, στο οποίο δεν είχε τα προσόντα να πάρει μέρος. (Μια καλή συζήτηση με τον αγαπητό φίλο K. Frangos) http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/k-frangos.html ].
@Τάσος Αναστασόπουλος
Πραγματικά σέβομαι το πάθος σας, αλλά πρέπει να σας πω ότι εάν ενδιαφέρεστε για το μέλλον και την πρόοδο της κοινωνίας, είστε στην ΛΑΘΟΣ πλευρά. Έχετε φτιάξει στο μυαλό σας μια ιστορία με διεθνείς συνομωσίες, «σκληρά» πόκερ, φασίστες που θέλουν την παγκόσμια κυριαρχία, νεοφιλελεύθερους σπιούνους…
Απορώ, δεν βλέπετε ότι τόσον καιρό ζούσαμε με δανεικά; Δεν πρέπει να γίνουν περικοπές στον προυπολογισμό;
Ο δημόσιος τομέας που είναι τεράστιος και αντιπαραγωγικός δεν πρέπει να περιοριστεί;
Οι Γερμανοί που δουλεύουν περισσότερο είναι κορόιδα και εμείς μάγκες;
Ωραία η ρητορεία, αλλά σε κάποια στιγμή πρέπει να έχουμε και την τόλμη να κοιτάμε και από την άλλη πλευρά και να παραδεχόμαστε τα λάθη μας
«Οι πολίτες σε ποσοστό 69,1% υποστηρίζουν ότι τα μέτρα θα πρέπει να είναι προσωρινά.»
Από έρευνα της Κάπα Research για -Το Βήμα της Κυριακής-.
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1113572&lngDtrID=244
Προσωρινά μέτρα;;; Ο κόσμος μάλλον δεν έχει καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος!
@seiji otaku
Χωρίς να θεωρώ εαυτόν αυθεντικό ερμηνευτή των ανωτέρω σχολιαστών, θα ήθελα να θέσω υπ’ όψιν σας ορισμένα στοιχεία και να σάς θέσω ορισμένα ερωτήματα
Τα δημόσια έσοδα το τετράμηνο Σεπ – Δεκ. 2009 μειώθηκαν κατά 15%. Και για μεν τον μήνα Σεπτέμβριο, αυτό θεωρείται φυσιολογικό για τα ελληνικά δεδομένα, πάντοτε τα δημόσια έσοδα ήταν μειωμένα κατά την προεκλογική περίοδο, σ’ όλες τις προεκλογικές περιόδους. Για δε τους υπόλοιπους 3 μήνες, έχετε την εντύπωση ότι δεν ευθύνεται ο ΓΑΠ, ο οποίος είτε επειδή αφελώς και εν ονόματι μίας χαζής εντύπωσης περί διαφάνειας, διατυμπάνιζε την επερχόμενη χρεωκοπία της χώρας στο εξωτερικό, είτε τα έλεγε αυτά εσκεμμένα προκειμένου να κάμψει την επί πολλές δεκαετίες καλλιεργηθείσα εντύπωση στο βαθύ ΠΑΣΟΚ, ότι «λεφτά υπάρχουν αλλά η κακή δεξιά τα δίνει στις τράπεζες και στο κεφάλαιο»
Ποιός διαφωνεί γιά την κρισιμότητα της οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα, αν και γιά μένα η κρίση είναι πρωτίστως κρίση ηθική, κρίση θεσμών, κρίση παραγωγής και δευτερευόντως κρίση δημοσιονομική.
Ποιός εμπόδισε τον ΓΑΠ να πάρει εφ’ άπαξ μέτρα γιά τα καύσιμα, ποτά και τσιγάρα, όχι σε δόσεις όπως τώρα προς μεγάλη χαρά των εγχωρίων κερδοσκόπων που γέμιζαν τις δεξαμενές τους, αλλά σε μία νύκτα, χωρίς προειδοποίηση; Ακόμη από τον Οκτώβριο; ή δεν γνώριζε την οικτρή κατάσταση των ελλειμμάτων; αν δεν την γνώριζε, ακόμη κι αν δεν του την είπε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ως ενεργός πολίτης (όχι ως πολιτικός και δη αρχηγός του κόμματος της Αξιωματικής αντιπολίτευσης) σημαίνει ότι είναι βλαξ.
Η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε τραγικά λάθη στην διαχείριση των δημοσίων οικονομικών, εξ ίσου όμως τραγικά λάθη κάνει και η κυβέρνηση του ΓΑΠ, αν και ο δεύτερος έχει υπέρ αυτού, όχι μόνο ένα ποσοστό 10,5 μονάδων, με το οποίο κέρδισε τις εκλογές του Οκτωβρίου, αλλά και τα συνδικάτα τα οποία του κάνουν πόλεμο γιά τα μάτια, αρκεί να δει κάποιος τις απεργίες που κηρύσσουν και την συμμετοχή που έχουν τα μέλη της φιλοκυβερνητικής ΠΑΣΚΕ.
ΟΥΔΕΙΣ, in fact. Οπως οι αγράμματοι Μουσουλμάνοι πιστεύουν σε βουνά από πιλάφι, έτσι και ο λαουτζίκος της Ελλάδος πίστευε πάντα ότι το κράτος είναι ένας αστείρευτος πακτωλός ΚΑΙ πως τα λεφτά δεν τα δίνουν στον Λαό γιά να τον χιεραγωγούν. They do strenuously believe this garbage!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Οι πρόγονοί μας, 70 χρόνια πριν, δια πυρός και σιδήρου, είπαν «όχι» στην γερμανοκρατούμενη βίαιη ενοποίηση της Ευρώπη
NΤΡΟΠΗ κύριε Αναστασόπουλε να παραλληλίζετε ΜΗ συγκρίσιμες καταστάσεις!
Εμείς οι ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟΙ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και CITOYENS du MONDE πιστεύομεν στον ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ των ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΙΤΩΝ που μπορεί να επιβληθεί ΜΟΝΟΝ με ΕΠΕΜΒΑΣΗ της ΔΥΣΗΣ η οποία γαλουχήθηκε με βάση τις αρχές του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ. Θα είμεθα ευγνώμονες, in fact, στην ΔΥΣΗ εάν το πετύχει αυτό!
Επί πλέον, εμείς θα επβάλουμε ΚΑΙ τις αρχές του ΛΑΤΡΕΥΤΟΥ μου VOLTAIRE. Η αισθητική και η κομψότης εναρμονίζονται ΑΠΟΛΥΤΑ στον Ελλαδικό περιβάλλον, διότι ΕΚΕΙ γεννήθηκαν και οι δυό.
I loathe ζαζίκι and I loathe soccer, κύριε Αναστασόπουλε, if you can understand the metaphora.
Ici Manhattan. Mesdames et messieurs, bonne nuit
Καμμία διεθνής συνομωσία δεν υπάρχει στο μυαλό μου, αγαπητέ και καλέ φίλε seiji otaku.
Μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Μιλάμε για τελείως διαφορετικές καταστάσεις.
Το τι έγινε στην Ελλάδα, όλα αυτά τα χρόνια και οι μεγάλες δημοσιονομικές και ευρύτερα οικονομικές ανισορροπίες της ελληνικής κοινωνίας, με ευθύνη της ελληνικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ελίτ, είναι κάτι το διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει τώρα στην ευρωζώνη.
Στην ευρωζώνη, μέσω του μοντέλου της φρεσκοανακαλυφθείσας «οικονομικής διακυβέρνησης» (η οποία εφευρέθηκε, μετά την έλευση της σύγχρονης οικονομικής ύφεσης, πάνω στα ερείπια της μόλις προσφάτως ψηφισθείσας Συνθήκης της Λισαβώνας, η οποία ουδέν από τα παρόντα προβλήματα της Ε.Ε. μπορεί να επιλύσει, επειδή, απλούστατα, δεν έλαβε υπόψη της τα δεδομένα της οικονομικής καθίζησης της Ε.Ε. από την ύφεση, αφού η εν λόγω Συνθήκη κατασκευάστηκε πριν από την έλευση της ύφεσης), προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα χαώδη προβλήματα της ευρωζώνης, που έχουν να κάνουν με το ότι το ευρώ είναι ένα νόμισμα – φάντασμα, το οποίο δεν έχει την πρέπουσα πολιτική και κρατική βαθύτητα, αφού δεν στηρίζεται σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, με μια κουτσή ψευδοενοποίηση (στην θέση της όντως απαραίτητης πραγματικής ενοποίησης, που έχει να κάνει με την ουσιαστική θεσμική, πολιτική, ομοσπονδιακή, κρατική ενοποίηση της Ευρώπης), την οποία ονομάζουν οικονομική διακυβέρνηση, που πολύ απλά σημαίνει ότι οι οικονομικές πολιτικές των χωρών της Ε.Ε. πρέπει να καθορίζονται από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι οποοίοι, όμως, θα είναι οι εντολοδόχοι των αυρωτραπεζιτών και των γερμανικών χρηματοπιστωτικών και πολιτικών ελίτ, με την επικουρία αργυρώνητων Γάλλων πολιτικών, που θα έχουν ένα κάποιον βαρύνοντα λόγο στην όλη κατασκευή της «οικονομικής διακυβέρνησης» και με κομπάρσους όλους τους άλλους Ευρωπαίους πολιτικούς.
Δεν είναι καθόλου αθώα όλα αυτά, φίλε seiji otaku.
Αυτό το σχήμα, βέβαια, δίνει την ουσιαστική εξουσία στους τραπεζίτες και στην γερμανική πολιτική και οικονομική ελίτ, που έχοντας δεδομένη την παραδοσιακή υπακοή του γερμανικού πληθυσμού, θα κάνει κουμάντο στην ευρωζώνη, χωρίς την διαμεσολάβηση των ενοχλητικών ομοσπονδιακών δημοκρατικών αρχών, βάσει των οποίων σε μια ομοσπονδία υπάρχει άμεση εκλογή των δημόσιων πολιτικών οργάνων, (μονοπρόσωπων – π.χ. πρόεδρος -, ή συλλογικών – π.χ. κοινοβούλιο), τα οποία ασκούν πλήρεις και αποφασιστικές εξουσίες και λογοδοτούν στον λαό της ομοσπονδίας, για όλα τα ζητήματα και φυσικά κυρίως τα οικονομικά, τα οποία, όσον αφορά τις επιμέρους Πολιτείες της Ομοσπονδίας, δεν αφήνονται σε μεταμοντέρνους γραφειοκράτες και νεογκαουλάϊτερς (τύπου Όλι Ρεν, ή οποιουδήποτε άλλου π.χ. Παπαδήμου) – σαν τον παλαιό Νόϋμπάχερ της κατοχής, οι οποίοι υπακούουν στα κελεύσματα των ευρωτραπεζιτών και των γερμανικών χρηματοπιστωτικών και πολιτικών ελίτ, αλλά αντιμετωπίζονται πολιτικά και κοινωνικά, με βάση την παλαιά καλή αρχή της εκλογής των όποιων πολιτικών αρχών και της τελικής λογοδοσίας στους πολίτες της Ομοσπονδίας.
Αυτά είναι τα πραγματικά ζητήματα της ευρωζώνης και αυτά προσπαθούν οι ευρωπαϊκές ελίτ να αποφύγουν, αφήνοντας για το απροσδιόριστο μέλλον την πραγματική ανάγκη για μια ευρωπαίκή πολιτική ομοσπονδιακού τύπου ενοποίηση.
Αλλά αυτή η Ευρώπη είναι – όσο και αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους από τους αγαπητούς και εξαίρετους συνομιλητές – μια μεταμοντέρνα γερμανική Ευρώπη, με Γάλλους Πεταίν και Λαβάλ.
Δεν είναι μια δημοκρατική ομοσπονδιακή Ευρώπη, στην οποία λόγο – σε τελική ανάλυση – έχουν οι πολίτες της Ομοσπονδίας.
Αυτή η Ευρώπη είναι ένα αυταρχικό μόρφωμα, που ουδεμία σχέση έχει με τις δημοκρατικές αρχές. Και αυτή η Ευρώπη δεν είναι επιθυμητή.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η υπόθεση είναι χαμένη. Κάθε άλλο. Οι εξελίξεις θα είναι, ίσως, αργές και σίγουρα βασανιστικές, αλλά τα ίδια τα προβλήματα, που θα ανακύψουν στην πορεία θα είναι τέτοια, που τα όποια σχέδια επί χάρτου των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, της χρηματοπιστωτικής γραφειοκρατίας της Ε.Κ.Τ., και των γερμανικών πολιτικών και χρηματοπιστωτικών ελίτ θα ναυαγήσουν, διότι η Ευρώπη δεν είναι Κίνα, ούτε η παλαιά και αλήστου μνήμης «Ε.Σ.Σ.Δ.». Ούτε φυσικά θα μετατραπεί σε άντρο της … ναζιστικής Γερμανίας.
Δεν θα επιτύχουν τους στόχους τους, παρά τα όποια προσωρινά «κέρδη» τους. Οι ευρωπαϊκοί λαοί θα τους πάρουν με τις πέτρες και θα τους τοποθετήσουν εκεί που τους πρέπει. Στο μουσείο της Ιστορίας – ή, μάλλον καλύτερα, στον σκουπιδοτενεκέ της -, ακριβώς χάρη της δημοκρατικής και πολυπολιτισμικής κουλτούρας της Δύσης, αγαπητέ Κώστα. Αυτήν, ακριβώς, που οι ευρωπαϊκοί λαοί προστάτευσαν (στα πλαίσια της ευρύτατης αντιφασιστικής συμμαχίας, η οποία πρέπει να ανασυγκροτηθεί, κάτι που δείχνει το πόσο λάθος έκαναν οι Βρετανοί που έμειναν έξω από το ευρώ) στα πεδία των μαχών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Δεν είναι οι Γερμανοί που δουλεύουν το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι οι ελίτ τους, που τους δουλεύουν.
Μην μπερδεύουμε, λοιπόν, τα πράγματα.
Άλλο πράγμα είναι η δική μας κακή κατάσταση και άλλο πράγμα είναι αυτό που πάει να γίνει στην Ευρώπη, με αφορμή την ύφεση και την «ανακάλυψη» από τις έντρομες ευρωπαϊκές ελίτ ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημά τους – και κυρίως το ευρώ τους, το οποίο φοβούνται μην ¨πληθωρίσουν» – στηριζόταν στην άμμο και είθε θεσμούς, που δεν είχαν καμμία ουσιαστική ισχύ, παραμένοντας θεσμοί κουρελούδες, που σαρώθηκαν με το πρώτο φύσημα του αναπάντεχου ανέμου της πρώτης οικονομικής ύφεσης, η οποία ακόμα δεν είναι ούτε καν κρίση (και ελπίζω ότι δεν θα φθάσει εκεί).
Να είσαι σίγουρος ότι δεν είμαι σε λάθος στρατόπεδο, φίλε seiji otaku.
Σε λάθος στρατόπεδο τότε (το 1941) βρέθηκαν ο Τσολάκογλου, ο Λογοθετόπουλος και ο Ράλλης. Όπως σε λάθος στρατόπεδο ίσως βρίσκονται οι νυν κυβερνώντες τον τόπο.
(Στο τελευταίο μπορεί να κάνω λάθος. Ας περιμένουμε την συνάντηση του ΓΑΠ με τον Σαρκοζύ σήμερα και με τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα την Τρίτη).
Aυτό πάει ΠΟΛΥ κύριε Αναστασόπουλε
Επειδή αυτή η αναφορά σε Λογοθετόπουλο και λοιπούς ΘΙΓΕΙ εμμέσως ΠΛΗΝ σαφώς πολλούς εδώ μέσα ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ άμεση ανάκληση.
ΜΗ ξεχνάτε ποτέ ότι μιά ολόκληρη Αμερικανική Νομολογία, που άπτεται των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φέρει το όνομά μου.
Αγαπητέ μου Κωνσταντίνε, δεν βλέπω ποιά σχέση έχει με εσένα η υπόθεση των τριών κατοχικών πρωθυπουργών..
Προφανώς είναι εύκολα αντιληπτό τό ότι ουδεμία σχέση με εσένα (ή με οποιονδήποτε άλλον εκ των αξιότιμων συζητητών), έχει η αναφορά στον Λογοθετόπουλο και τους λοιπούς.
Να είσαι βέβαιος ότι οι διαφωνίες μας ουδέποτε με οδήγησαν στο να παύσω να σε εκτιμώ ως πρόσωπο και ως αρθρογράφο.
Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα…
Αυτό το ξέρεις καλά, διότι το έχω γράψει και σε άλλα θέματα και ισχύει πάντοτε και για εσένα και για όλους τους αγπητούς συνομιλητές.
«ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ των ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΙΤΩΝ»
Εννοούσατε εξευρωπαϊσμό?
OXI εξελληνισμόν εννοούσα. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί κάποτε πράγματι κρεμόντουσαν από κλαριά, αλλά έκατσαν σε κάποια καμπή και διάβασαν Αριστοτέλη και Πλάτωνα και, ούτως ειπείν, ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΘΗΚΑΝ. Οι Αμερικανοί του Manhattan είναι ΕΛΛΗΝΕΣ τω πνεύματι, δηλαδή κόσμος αφθάστου αισθητικής και κομψότητας, διότι πήγαν σε σπουδαία σχολεία και είχαν μάνα και πατέρα.
Τώρα είναι καιρός να εξελληνισθούν και οι Σαρακηνοί Ελλαδίτες.
Θα επιβάλουμε την ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΝ και την ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ, έστω ΚΑΙ δια της βίας, στον τρισβάρβαρο και κατώτατο κόσμο που κατοικεί στην Ελλάδα.
Ας πάμε τώρα σε εκείνους, που, ουσιαστικά, αφορούσε η metaphora :
Θα ήταν κρίμα για τον ΓΑΠ και το όνομα του αείμνηστου παππού του, το οποίο φέρει, να κάνει τις λάθος συμμαχίες.
Εδώ στην Ελλάδα στον απλό κόσμο, ο οποίος θα υποστεί τα όσα υποστεί από τα ανελέητα μέτρα λιτότητας του ιδίου του ΓΑΠ, απλώνεται η πεποίθηση ότι η χώρα βρέθηκε ξαφνικά υπό μια νέα μοντέρνα Κατοχή από μεταμοντέρνους Γερμανούς κατακτητές.
Αυτή η πεποίθηση, αν τελικά εικρατήσει, θα οδηγήσει τον απλό κόσμο στην αντίληψη ότι την κυβέρνηση της χώρας ασκούν αχυράνθρωποι των Γερμανών και όσους μετέχουν στα οφέλη της, κάτι σαν τους αλήστου μνήμης γερμανοτσολιάδες της παλαιάς πραγματικής Κατοχής.
Θα ήθελα να ελπίζω ότι ο ΓΑΠ θα κάνει τις σωστές συμμαχίες και θα διαψεύσει αυτήν την υπό σχηματισμό λαϊκή πεποίθηση.
Ίδωμεν…
(Αλλιώς, αυτά τα καταδικαστέα, που έγιναν με τον Παναγόπουλο θα είναι παιδικά αστεία μπροστά σε όσα θα γίνουν. Έχει να πέσει πολύ γέλιο, με όλους τους παλαιούς και όψιμους λάτρες του ΓΑΠ και των ομοίων του).
@Τάσος Αναστασόπουλος
Αγαπητέ, ο χρόνος μου (και φαντάζομαι πολλών άλλων εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα) είναι πολύ πολύτιμος για να διαβάσω τόσο μακροσκελή απάντηση. Σας έχω ζητήσει στο παρέλθον να είστε συντομότερος, δυστύχως δεν μπορώ να κάνω διάλογο εάν σε κάθε απάντηση επαναδιατυπώνετε το μανιφέστο σας.
@Κώστας Α. Χασαπογιάννης
Δεν μπορώ να μην κάνω τον παραλληλισμό της προσέγγισης σας με την πλατωνική Πολιτεία (ειδικά όπως έχει αναλυθεί από τον Leo Strauss) για τον ρόλο της ελίτ σε κάθε κοινωνία. Χαίρομαι.
«…ο ΓΑΠ θα κάνει τις σωστές συμμαχίες»
Ποιές είναι αυτές οι σωστές συμμαχίες? Θα ήθελα πολύ να μάθω.
Οι συμμαχίες είναι ρευστές και είναι υπό διαμόρφωση, αγαπητέ rebel@work. Και φυσικά, περιλαμβάνουν το παλαιό αντιναζιστικό στρατόπεδο, το οποίο θα ανασυγκροτηθεί (δεν χρειάζεται, βέβαια, να κηρυχθεί πόλεμος στους … Γερμανούς. Απλώς, θα χρειαστεί να αντιστοιχηθεί η θέση τους στο πραγματικό αριθμητικό τους μέγεθος. Και τίποτε περισσότερο).
Οι Ρώσοι ηγέτες είπαν στον ΓΑΠ να πάει στο ΔΝΤ και από ό,τι φαίνεται, το ίδιο προκρίνει και η αμερικανική ηγεσία (δες την συνέντευξη του Τζόζεφ Στίγκλιτζ στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» μερικές Κυριακές προηγουμένως, τότε που ο ΓΑΠ ήταν στο Νταβός). Και οι Βρετανοί δεν έχουν διαφορετική πρόταση, αν δει κανείς το τι σέρνουν, για το θέμα της Ελλάδας, στους ευρωζωνίτες οι «Financial Times».
[Εγώ διαφωνώ και με την προσφυγή στο ΔΝΤ, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος].
Το τι θα κάνει ο ΓΑΠ είναι ένα άλλο θέμα. Και τα όσα διαφαίνονται από την συνάντησή του με τον πρόεδρο Σαρκοζύ, που έγινε πριν λίγες ώρες, δείχνουν ότι κάτι αρχίζει να κινείται στην ευρωζώνη, αφού τώρα πια αποδέχονται ότι η φρεσκοφτιαγμένη Συνθήκη της Λισαβώνας είναι μια κουρελού για τα σκουπίδια, όπως άλλωστε έχω γράψει εδώ και καιρό. (Τόσο ανόητοι, τόσο προχειρολόγοι και τόσο πίσω από τις εξελίξεις αποδεικνύονται οι «φωστήρες» και οι «σοφοί» της ευρωζώνης – ομιλώ για τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, τους ευρωτραπεζίτες, την γερμανική χρηματοπιστωτική και πολιτική ελίτ και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, που δεν μπόρεσαν να δουν την γύμνια των θεσμών τους και την επερχόμενη λαίλαπα, για να μας πουν ότι δεν έχουν τους θεσμούς για να λύσουν τα προβλήματά τους και να κρύβονται πίσω από αυτήν την θεσμική ανυπαρξία).
Θα τους δημιουργήσουν τους θεσμούς, θέλουν – δεν θέλουν. Με το καλό, ή με το άγριο.
Διότι, αλλιώς, όπως είπε ο Σαρκοζύ, το ευρώ δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης, δεν έχει κανένα νόημα.
Και άσε τον Σόϊμπλε, τον Βεστερβέλλε, τον Τρισέ, την Angela και την παρέα τους να ψάχνουν, πανικόβλητοι, τι να κάνουν..
Αργά και βασανιστικά, (πιθανώς, όμως, γρηγορότερα από αν δεν είχε επέλθει η παρούσα ύφεση, που έπληξε καίρια τις αλαζονικές πεποιθήσεις των γραφειοκρατών των Βρυξελλών και των ευρωτραπεζιτών, όσο και αν στην απελπισία τους γατζώνονται ακόμα σε αυτές) η Ευρώπη θα γίνει Ομοσπονδία και θα υποτάξει την Κεντρική της Τράπεζα σε αυτήν, περιορίζοντας τους Γερμανούς στο πραγματικό και ορισμένης εμβέλειας μέγεθός τους.
Θα δούμε…
(Αγαπητέ και καλέ φίλε seiji otaku, νομίζω ότι καταλαβαίνεις το τι λέω.
Δεν έχουμε να κάνουμε με καμμία συνωμοσία. Έχουμε να κάνουμε με μια συγκεκριμένη πολιτικοοικονομική επιλογή στα πλαίσια της στρατηγικής των ελίτ της ευρωζώνης, την οποία θέλουν να επιβάλουν οι κυρίαρχες χώρες και οι ελίτ τους, με προεξάρχουσα την γερμανική ελίτ, η οποία κουμαντάρει οικονομικά τα πράγματα στην ευρωζώνη, με την επικουρία των Γάλλων, οι οποίοι – είναι η αλήθεια – επαμφοτερίζουν.
Περί αυτού πρόκειται και αυτό λέω ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί, πάνω στην βάση των κλασσικών δημοκρατικών αρχών της πλειοψηφίας και όχι πάνω στην βάση της λογικής των διορισμένων γκαουλάϊτερς. Και φυσικά όλα αυτά, όπως καταλαβαίνεις, δεν έχουν καμμία σχέση με τα δικά μας χάλια. Απλώς, εμείς με την κλασσική απρονοησία μας θέσαμε επί τάπητος το πραγματικό πρόβλημα της ουσιαστικής θεσμικής γύμνιας του ευρώ, που η έλευση της ύφεσης την έκανε εμφανή και – για να πούμε και την αλήθεια – δεν χρειαζόμασταν εμείς για να φανεί. Διότι στις Η.Π.Α. δεν νοείται κατάρρευση της … Αϊόβα, ή του Αϊντάχο, ούτε η ύπαρξη μιας Κεντρικής Τράπεζας που να ελέγχεται από μια μικρή – διψήφια – ομάδα Πολιτειών της υπερατλαντικής χώρας. Αυτά τα ζητήματα τα έχει λύσει η Ομοσπονδία της.
Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ οι Ευρωπαίοι έβγαλαν δική τους πατέντα : Όλα είναι φλου. Οι Γερμανοί ελέγχουν την Κεντρική Τράπεζα, με έναν Γάλλο αχυράνθρωπο και με την επικουρία των Γάλλων, ενώ οποιαδήποτε Πολιτεία της ανύπαρκτης ακόμα Ομοσπονδίας, παρά την οπερεττική παρουσία του νεοδιορισμένου προέδρου της Ε.Ε. (του κ. Ρομπάϊ, που και αυτός είναι αχυράνθρωπος των Γερμανών), μπορεί να αφεθεί στην τύχη της και να καταρρεύσει, μαζύ φυσικά με το οικοδόμημα της ευρωζώνης.
Οι τύποι αυτοί, είναι για γέλια και για κλάματα – ακριβώς όπως και οι δικοί μας πολιτικοί κλόουν.
Και φυσικά, όλοι αυτοί – και οι δικοί μας και οι άλλοι – θα πάνε στον γκρεμό, αν δεν αλλάξουν πολιτική. Πιστεύω ότι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα τους κάνει να αλλάξουν πολιτική. Αλλά πάλι ποτέ κανείς δεν μπορεί να ξέρει…
Απλώς, αγαπητέ και καλέ φίλε seiji otaku, διαφωνείς με αυτά που λέω και αυτό είναι δικαίωμά σου. Αλλά δεν νομίζω ότι δεν περιγράφω τα πράγματα, όπως έχουν….).
H Eλλάδα έχει με άλλα ΠΟΛΥ σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί και όχι με τις ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΕΣ του κυρίου Αναστασοπούλου and Co.
Tα της Ελλάδος είναι ΔΟΜΙΚΑ, ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΗΘΙΚΑ τα προβλήματα. Εδώ έχουμε ένα σπίτι ετοιμόρροπο με ρωγμές, μιά μάνα πόρνη ή, at best, consommatrice στην Copa Cabana κι’ ένα πατέρα αχαϊρευτο, δωσίλογο, χαρτοπαίκτη και παράσιτο. ΠΩΣ θα μεγαλώσουν παιδιά σ’ αυτό το περιβάλλον;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Ο κύριος Αναστασόπουλος, οι Παπαχρήστοι, οι λογής-λογής Παπουτσήδες, οι Πολυζωγόπουλοι, οι Παναγιωτακόπουλοι, οι Παναγόπουλοι, οι Παπασπύροι, οι ανθρωπίστριες Φώφες και όλη η κόπρος του Αυγείου που ΠΑΡΑΣΙΤΕΙ κάνοντας ΜΟΝIΜΩΣ ΕΠΙΚΛΗΣΕΙΣ και απαντώντας ΕΙΣ τα ΚΑΤΩΤΑΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ του ΧΥΔΑΙΟΥ ΛΑΟΥΤΖΙΚΟΥ (the very definition of populism!!!!), προτείνουν ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΕΠ’ ΑΠΕΙΡΟΝ ΑΡΩΓΕΣ σ’ αυτό το εν διαλύσει ΣΠΙΤΙΚΟ γιά «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» δηλαδή ταξίδια στη Μύκονο γιά να ξεφύγουν από την μιζέρια της τεμπελιάς και του παρασιτισμού!!!.
Οι λογικοί άνθρωποι λένε, «Πρέπει η μάνα να πάψει νάναι πόρνη, να γίνει νυκοκυρά, να μαγειρεύει, να πλένει και να σιδερώνει, ο πατέρας να βρει δουλειά να βγάζει μεροκάματο και να γίνουν επειγόντως ενέσεις οπλισμένου σκυροδέματος (beton armέ) στις ρωγμές του σπιτιού ΚΑι τα παιδιά να στρωθούν στο διάβασμα. Σωστά;;;;;
Διερωτώμαι, κύριε Αναστασόπουλε, δεν είχατε μάνα και πατέρα;
«Tα της Ελλάδος είναι ΔΟΜΙΚΑ, ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΗΘΙΚΑ τα προβλήματα. Εδώ έχουμε ένα σπίτι ετοιμόρροπο με ρωγμές, μιά μάνα πόρνη ή, at best, consommatrice στην Copa Cabana κι’ ένα πατέρα αχαϊρευτο, δωσίλογο, χαρτοπαίκτη και παράσιτο. ΠΩΣ θα μεγαλώσουν παιδιά σ’ αυτό το περιβάλλον;;;;;;;»
Σε εμένα, που είμαι απλός πολίτης που διάβασα με πολύ ενδιαφέρων τα όσα αναφέρθηκαν, το παραπάνω είναι αυτό που εσωκλείει όλο το νόημα. Είναι πολύ χρήσιμες αναλύσεις, στατιστικά δείγματα, οικονομικά στοιχεία υπό κομματικά πρίσματα κτλ αλλά σε οδηγούν σε ένα θολό τοπίο.
Δέν υπάρχει έλληνας που να μήν έχει αντιληφθεί στην καθημερινότητα του την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος σε ένα κράτος ανισότητας και αδικίας. Κάποια στιγμή αυτό το κρατος θα κατέρρεε.
Σε τελική ανάλυση δέν με ενδιαφέρει το να μειωθεί η να συρρικνωθεί το κράτος. Αλλα να παραγεί και να ενισχύει την οικονομία. Λιγότερα έξοδα, περισσότερα έσοδα. Σωστή διαχείριση και έλεγχος. Οχι να διορίζει αγροφύλακες (!?) το 2007…
(μακάρι να ήταν το πρόβλημα οι αγροφύλακες το 2007 αλλα ήταν απλά ένα παράδειγμα λογικών και πρακτικών που μας οδήγησαν εδώ μέσα στα δεκάδες (αισιοδοξο?) που μπορούν να αναφερθούν)
@Τάσος Αναστασόπουλος Μαρτίου 8th, 2010 1:31 πμ :
Αυτές οι πολιτικές αναλύσεις περί «ελίτ», συμμαχιών, κτλ. δεν ξέρουν σε τι θετικό συνεισφέρουν στη σύγχρονη συγκυρία, πέρα από τα να μας αποπροσανατολίζουν από την ουσία του προβλήματος. Τα προβλήματα της Ελλάδας είναι περισσότερο απλά από όσο μας τα περιγράφεις.
Ο ΓΑΠ πρέπει να βρεί δανεικά μερικών δις ευρώ εδώ και τώρα , ώστε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και να εξυπηρετήσει το χρέος και τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της χώρας. Και προσπαθεί απεγνωσμένα να εξασφαλίσει αυτά τα δανεικά με τους καλύτερους δυνατούς όρους, έχοντας αντιληφθεί ότι η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και πολύ χρήμα διεθνώς δεν είναι διαθέσιμο.
Κανένας τραπεζίτης, κανένας κεφαλαιοκράτης, κανένας χρηματοπιστωτικός οργανισμός – ρωσικός, αμερικάνικος, ευρωπαϊκός, κινέζικος, με σώας τας φρένας, δεν θα δανείσει στην Ελλάδα με τους ίδιους όρους που δανείζει στη Γερμανία ή στην Ολλανδία. Οι λόγοι ελπίζω να είναι προφανείς. Αυτά τα είπαμε και εσύ επιμένεις να τραβάς γραμμές περί συμμαχιών και εθνικών ή διεθνικών «ελίτ», αφελών ή συνωμοτικών.
Όσο για τις ρίζες των σύγχρονων προβλημάτων στην Ελλάδα… Δυστυχώς, ο νόμος της (εργασιακής θεωρίας της) αξίας επαληθεύεται και στην περίπτωση της Ελλάδας! Η αξία που παράγεται σε κοινωνικό επίπεδο βρίσκεται σε σοβαρή αναντιστοιχία με την αξία των αγαθών που η κοινωνία μας καταναλώνει. Ως τώρα γινόταν με φτηνά δανεικά, αλλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συνεχίζεται εις το διηνεκές, όπως το credit crunch μας δίδαξε. Ούτε ένα εθνικό νόμισμα θα έλυνε τέτοιου είδους συστημικά προβλήματα. Χώρες άγγιξαν τα όρια της πτώχευσης και στη βάση των εθνικών τους νομισμάτων. Το χρέος, εκπεφρασμένο σε οποιοδήποτε νόμισμα, δεν είναι κάτι που εξαφανίζεται ως δια μαγείας, ούτε «χαρίζεται» εύκολα εις βάρος και από την τσέπη του δανειστή (και αυτός θέλει να διαφυλάξει τα κέρδη του και την επιβίωσή του σε μια ανταγωνιστική παγκοσμιοποιημένη οικονομία) όσες πολιτικές μανούβρες και να σχεδιάζουμε και επιχειρούμε. Κυρίως, αυτό το χρέος δεν αποπληρώνεται με επιπλέον χρέος επ’ άπειρον.
Κε Αναστασόπουλε, με τις θεωρίες έχετε καταφέρει το απίθανο, να με κάνετε να συμφωνήσω με τον rebel@work (προφανώς εκτός θεωρίας υπεραξίας). Όταν βρω χρόνο θα σας απαντήσω για τελευταία φορά ένα-προς-ένα τα σημεία σας.
Mα είπαμε, όταν απαλλάσσεται από τα μαρξιστικά hangups, ο rebel διαθέτει διακεκριμένη σκέψη.
@ rebel
Update on unemployment data in the US
Το Φεβρουάριο, παρά τις ακραίες καιρικές συνθήκες που σημιεώθηκαν απ’ άκρου σ’ άκρο των ΗΠΑ, οι απολυθέντες ήσαν 37.000 άτομα έναντι 700.000 στην αντίστοιχη περίοδο του 2009. Αναμένεται, κατά συνέπεια, ότι περί τον Απρίλιο, η μετακίνηση εργατικού δυναμικούθα έχει ΘΕΤΙΚΟ πρόσημο.
Τούτου λεχθέντος, η αισιοδοξία είναι συγκρατημένη αφού ο αριθμός των χρονίως ανέργων (= αυτών που βρίσκονται σε ανεργία ΠΛΕΟΝ των 6 ΜΗΝΩΝ) παραμένει πεισματικά αμετάβλητος.
Η θεωρία της αξίας της εργασίας του Ρικάρντο και του γερο-Μαρξ είναι πλέον για τα μουσεία.
Αλοίμονο αν οι σύγχρονες – και όχι μόνον – κοινωνίες στηρίζονταν σε αυτήν. Τότε δεν θα υπήρχε ούτε καν το 1/4 του παγκόσμιου ΑΕΠ, ούτε τα εκτεταμένα κράτη τα οποία λειτουργούν εκτός κανόνων αυτής της θεωρίας.
Η σύγχρονη οικονομία των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών – και όχι μόνον – λειτουργεί με βάση την δύναμη κάθε κοινωνικής ομάδας (για να μιλήσουμε με αρχαιολογικούς όρους με βάση την εξέλιξη της «ταξικής πάλης» και τίποτε περισσότερο. Όλοι οι μαρξιστές (όπως και ο ίδιος ο Μαρξ όταν ήθελε να παίξει τον ρόλο του επιστήμονα οικονομολόγου (ένας ρόλος που δεν του ανήκε) το ξεχνούν αυτό και γι’ αυτό καταφεύγουν στην μυστικιστική θεωρία της αξίας της εργασίας.
Ο ΓΑΠ αν ήθελε χρήματα θα τα είχε βρει. Οι Κινέζοι κομμουνιστές, που έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την θεωρία της αξίας της εργασίας του τα έδιναν. Αυτός όμως δεν τα πήρε για λόγους που δεν ήσαν οικονομικοί, αλλά πολιτικοί.
Και οι «αγορές» του δίνουν χρήματα, παρά τα όσα λέγονται – απλώς στον ΓΑΠ δεν αρέσει το ύψος του επιτοκίου.
Αυτοί που μέχρι τώρα δεν του δίνουν χρήματα είναι η υποτιθέμενη «Κεντρική Τράπεζα» της χώρας (η ΕΚΤ), η οποία αποδείχτηκε ότι δεν είναι Κεντρική Τράπεζα της χώρας, όπως αφελώς και συμφεροντολογικώς πίστευαν οι Έλληνες πολιτικοί.
Και αυτό που συμβαίνει με την ΕΚΤ και την Ελλάδα δεν είναι ένα απλό πρόβλημα. Είναι κεφαλαιώδες πρόβλημα και αφορά όλη την ευρωζώνη. Δεν έχουμε εδώ να κάνουμε με μια Lehman Bros, που την άφησαν να καταρρεύσει (για να το μετανοιώσουν γρήγορα), ή με μια AIG ή μια Goldman Sachs, ή μια οποιαδήποτε αυτοκινητοβιομηχανία, που τις έσωσαν οι ΗΠΑ, παρά τον νόμο της αξίας της εργασίας.
Το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι πρόκειται, περί μιας οιονεί Πολιτείας της ευρωζώνης, την οποία δεν μπορούν να αφήσουν να καταρρεύσει (παρά τα καψόνια που της κάνουν και ως εκδίκηση για όσα τους έκανε εκείνη στο παρελθόν), όπως ακριβώς δεν μπορούν οι ΗΠΑ να αφήσουν την Καλιφόρνια, ή το Τέξας, ή το Ουινσκόνσιν να καταρρεύσουν, εγγυώμενες οι ίδιες για αυτές τις Πολιτείες της Ομοσπονδίας τους.
Αργά και βασανιστικά η όλη ιστορία έχει πάρει τον δρόμο της και η ευρωζώνη θα δημιουργήσει εκείνους τους θεσμούς, που θα αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα διότι, αν αυτό δεν γίνει – όπως σωστά είπε ο Σαρκοζύ – το ευρώ δεν έχει νόημα. Και αυτό θα γίνει, είτε αρέσει, είτε όχι στους αγαπητούς συνομιλητές.
Η ευρωζώνη με πολλά πείσματα και ανόητους ατταβισμούς σε συμπεριφορές, που αρμόζουν στην παλιά «καλή εποχή» του χρυσού κανόνα. θα εγγυηθεί για τα χρέη της Ελλάδας και όλων των χωρών της (και αυτό θα το κάνει η ΕΚΤ του Τρισέ και του Σταρκ) και θα αναγνωρίσει δια παντός όλα τα χρεώγραφα των χωρών που απαρτίζουν την ευρωζώνη – όπως ακριβώς έκανε εδώ και πολλά , μα πάρα πολλά χρόνια το FED για τις Πολιτείες των ΗΠΑ και το τραπεζικό τους σύστημα, με τον θεσμό του δανειστή της τελευταίας καταφυγής.
Η ΕΚΤ και πίσω από αυτήν η γερμανική χρηματοπιστωτική ελίτ, δεν θέλει να το κάνει. Θα το κάνει, με τα χίλια ζόρια, γιατί αλλιώς…
Αλλιώς, ευρωζώνη τέρμα. Και καλόν είναι, σε μια τέτοια περίπτωση, ή χώρα να είναι έτοιμη από τώρα για επιστροφή στην δραχμή. Αλλά πιστεύω ότι δεν θα φθάσουμε σε μια τέτοια εξέλιξη.
Ο αγαπητός Κώστας λέει αρκετά χρήσιμα πράγματα, τα οποία καλόν είναι να τα μελετάει το αναγνωστικό κοινό.
Οι ΗΠΑ φαίνεται ότι έχουν ξεπεράσει προ πολλού την ύφεση στην οικονομία τους και μάλλον βρίσκονται σε μια μεγάλη άνοδο. Τελικός απολογισμός του Δ’ τρίμηνου του 2009 : 5,9% αύξηση του ΑΕΠ.
Πως έγινε αυτό;
Μα φυσικά, χάρη στον γερο-Κέϋνς (αν και χωρίς εκτεταμένα δημόσια έργα)! Με την άφθονη κοπή χρήματος (εκεί στο νομισματοκοπείο τους έχει πέσει πολύ δουλειά) και την σαρωτική διεύρυνση των δημοσιονομικών τους ελλειμμάτων – πολύ πάνω από 13% του ΑΕΠ – και τις κρατικοποιήσεις, μαζύ με έναν συστηματικό έλεγχο του τραπεζικού τους συστήματος, που θα αρχίσει να γίνεται ασφυκτικός, αφού η τεχνοδομή των «επενδυτικών τραπεζών» άρχισε ήδη να καταθέτει σε επιτροπές του Κογκρέσσου (ήδη μιλήσαμε για την επιτροπή Phil Angelides) και σε λίγο θα περάσει και από τα εδώλια των ποινικών δικαστηρίων – προς επιβεβαίωση του … νόμου της αξίας της εργασίας! Που να αρχίσουν και τα εκτεταμένα δημόσια έργα! Εκεί να δείτε δουλειές, που θα ανοίξουν.
(Αγαπητέ Κώστα, συνέχισε τα ραπόρτα από την πολιτική Ομπάμα – που είναι, για να πούμε την αλήθεια – συνέχιση της ύστερης πολιτικής του Τζωρτζ Μπους jr. Είναι πολύ διδακτικά).
Οι Ευρωπαίοι κάνουν «τσιριμόνιες». Με βάση τις αντιδράσεις του γερμανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν θέλουν να κόψουν χρήμα.
Θα το κόψουν – με κρύα καρδιά, είναι η αλήθεια, αλλά θα το κόψουν. Και θα αφορά όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Όπως και θα εγγυηθούν τα χρεώγραφα όλων των χωρών της ευρωζώνης και – πέρα από αυτό – όλου του τραπεζικού τους συστήματος.
Διότι δεν μπορούν να τα θέλουν όλα δικά τους. Και την πίττα (το ευρώ) αφάγωτη και τον σκύλο χορτάτο (τους Κινέζους, ή το ΔΝΤ εκτός υποθέσεων της ευρωζώνης).
Αλλιώς, είπαμε : Ευρωζώνη, τέλος.
Ακριβώς, φίλε rebel. Τα πράγματα είναι απλά. Πολύ απλά.
Αγαπητέ φίλε seiji otaku, χαίρομαι που θα βρεις χρόνο να ασχοληθείς με όσα γράφω. Αναμένω.
(Όσον αφορά την συμφωνία σου με τον rebel, δεν μου κάνει καμμία εντύπωση. Το έχω ξαναγράψει. Πάντοτε οι οπαδοί του κλασσικού οικονομικού φιλελελευθερισμού, συμφωνούσαν με τους μαρξιστές στο νομισματικό σκέλος (και όχι μόνον) των μακροοικονομικών. Ήσαν και οι δύο μονεταριστές (σαν τους ευρωζωνίτες, καλή ώρα και όχι σαν τους Αγγλοσάξωνες, που έχουν μακρά νομισματική πείρα και ιστορία και έχουν αγνοήσει τον μονεταρισμό, ως καθημερινή πρακτική) από συμφέρον : Οι μεν φιλελεύθεροι γιατί πιστεύουν στην «αέναη κερδοφορία του κεφάλαιου» και οι δε μαρξιστές διότι έχουν πολιτικό συμφέρον από την καταστροφή του συστήματος και διαβλέπουν – όχι εσφαλμένα – ότι ο μονεταρισμός οδηγεί το σύστημα σε αυτήν).
Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα…
(Αγαπητέ μου Κώστα.
Γονείς έχω. Δεν … φύτρωσα ξαφνικά.
Τον πατέρα μου τον έχασα πριν από 5 χρόνια από καρκίνο του πνεύμονα και μπορώ να σου πω ότι μου λείπει αφάντστα.
Την μάνα μου την έχω, ευτυχώς, ακόμα και προσπαθώ να την χαρώ όσο το δυνατόν περισσότερο, διότι έχει μια κάποια ηλικία και κάποια προβλήματα υγείας.
Να είσαι καλά λου μου τους θύμησες και τους δύο…)
ΔΙΟΡΘΩΣΗ :
Το σωστό στο τέλος του προηγούμενου σχολίου μου είναι : «που μου τους θύμησες και τους δύο».
Η θεωρία της αξίας της εργασίας του Ρικάρντο και του γερο-Μαρξ είναι πλέον για τα μουσεία. Αλοίμονο αν οι σύγχρονες – και όχι μόνον – κοινωνίες στηρίζονταν σε αυτήν.
Nα σου πω, σε τέτοιου είδους «επιχειρηματολογία» έχω συνηθίσει… Καταρχήν να σημειώσω ότι χρησιμοποιώ και αναφέρομαι στις συγκεκριμένες θεωρίες περισσότερο ως εργαλείο κριτικής ανάλυσης της σύγχρονης κρίσης και πραγματικότητας και όχι ως αντικείμενο πολιτικής εφαρμογής. Θα σου ζητούσα, λοιπόν, να μας παρουσίαζες μια πιο «νεωτεριστική» και επιστημονική ανάλυση των βαθύτερων αιτιών του τεράστιου χρέους και ελλειμμάτων της Ελλάδας, με την παράκληση να είναι εμπεριστατωμένη, σαφής και περιεκτική (concise), και χωρίς φλυαρίες για τον «καθηγητή», τις συμμορίες (του) ή κάποιες σκοτεινές «ελίτ», και τον Α ή Β πολιτικό χειρισμό από την Τουρκοκρατία και μετά.
Οι Κινέζοι κομμουνιστές, που έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την θεωρία της αξίας της εργασίας του τα έδιναν.
Ως προς το αν έγραψαν στα υποδήματά τους ή καλύτερα αγνοούν τη θεωρία της αξίας μπορεί και να έχεις δίκιο. Αυτό που όμως αδιαμφισβήτητα συμβαίνει είναι ότι ένα τεράστιο μέρος της υπεραξίας που δημιουργείται στην παραγωγική οικονομία της Κίνας και των συνακόλουθα συσσωρευμένων κεφαλαίων διοχετεύονται ως δανεικά και μετασχηματίζονται σε «φτηνό» χρέος, στις ΗΠΑ και άλλες χώρες της Δύσης, ώστε αυτές οι κοινωνίες να αγοράζουν και καταναλώνουν τα αγαθά που παράγει η Κίνα.
Εν γένει, αυτός ο κύκλος δανεισμού και κατανάλωσης (μικρογραφία του οποίου παρατηρούμε και στην Ελλάδα), αν και φαινομενικά και παροδικά λειτουργεί προς όφελος και των δύο πόλων (του δανειστή κατόχου κεφαλαίων και του δανειζόμενου), δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Κάπου, κάποτε διασπάται, όπως συνέβη με το ιδιωτικό χρέος και το credit crunch, με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες, ακόμη και κατάρρευση του συστήματος.
… και όπως θα συμβεί στο εγγύς μέλλον με το τεράστιο δημοσιονομικό χρέος.
Και κάτι ακόμα… Δεν ξέρω αν ο Μαρξ προσπάθησε ποτέ να παίξει το ρόλο του «επιστήμονα οικονομολόγου», αλλά ας επαναλάβουμε για μια στιγμή αυτό που προτείνεις (ως επιστήμονας οικονομολόγος, άραγε?): η ΕΚΤ να κόψει ευρώ και να τα διοχετεύσει στην χρηματοδότηση ελλειμμάτων και την κατανάλωση. Κάτι που, κατα κάποιο ανεξήγητο και μαγικό τρόπο, θα οδηγήσει στην ανάπτυξη!
Βέβαια, αν αύριο η ΕΚΤ διπλασιάσει την κυκλοφορία ευρώ στην αγορά αυτό αυτόματα θα σημάνει διπλασιασμό των τιμών των αγαθών που ανταλλάσσονται με ευρώ. Η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών δεν θα αυξηθεί κατά το ελάχιστον, ούτε βέβαια και η κερδοφορία των επιχειρήσεων. Ο πληθωρισμός, επιπλέον και ως γνωστόν, αποθαρρύνει επενδύσεις παγίων κεφαλαίων από επιχειρήσεις. Για όλα τα παραπάνω θα περίμενα μια (συνοπτική εξήγηση) του πώς αυτή η κοπή χρήματος που προτείνεις θα οδηγήσει σε έξοδο από την ύφεση και ανάπτυξη – έστω αποπληθωρισμένη αύξηση του ΑΕΠ.
@rebel@work
Δεν μπορώ να αντισταθώ τον πειρασμό. Είπες:
«Δυστυχώς, ο νόμος της (εργασιακής θεωρίας της) αξίας επαληθεύεται και στην περίπτωση της Ελλάδας! Η αξία που παράγεται σε κοινωνικό επίπεδο βρίσκεται σε σοβαρή αναντιστοιχία με την αξία των αγαθών που η κοινωνία μας καταναλώνει. »
Πώς ακριβώς οι σπατάλες και το έλλειμα του ελληνικού δημοσίου επαληθεύει το μαρξιστικό labor theory of value; Εάν εννοείς το συνολικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, δηλ. το ελλειμματικό current account, και πάλι δεν βλέπω την απόδειξη. Ότι εσύ αποκαλείς υπεραξία, οι οικονομολόγοι αποκαλούν αποταμίευση ή current account και είναι zero sum παγκοσμίως.
Και πως εξηγεί ο μαρξισμός ότι οι Γερμανοί για παράδειγμα έχουνε πλεονασματικό current account ενώ οι Έλληνες ελλειμματικό; Εμένα καλύτερη εξήγηση μου φαίνεται του Χασαπογιάννη περί δημαγωγών και λαϊκιστικής κουλτούρας
@seiji otaku Μαρτίου 9th, 2010 5:27 μμ :
Θα κάνω μια εξαίρεση και θα απαντήσω, αν και δεν είμαι διατεθειμένος να εμπλακώ σε διάλογο. Πρώτα,
το «επαλήθευση» θα το διόρθωνα σε «εμπειρική επαλήθευση». Αυτό που έγραψα σε άλλο σχόλιο το επαναλαμβάνω: η αξία των προϊόντων που παράγει και υπηρεσιών που προσφέρει η ελληνική κοινωνία για εσωτερική κατανάλωση και εξαγωγή υπολείπεται σημαντικά της αξίας αυτών που καταναλώνει. Και αυτό κύρια αποτυπώνεται στο έλλειμμα σκελών του ισοζυγίου πληρωμών.
Η αξία αυτών των αγαθών και υπηρεσιών αντανακλά την ενσωματωμένη σε αυτά παραγωγική, μέση κοινωνική εργασία. Η ελληνική κοινωνία, εξαιτίας του μη παραγωγικού ή παρασιτικού χαρακτήρα πολλών δραστηριοτήτων της και της χαμηλής παραγωγικότητας (πολύ «δουλειά», μικρό αποτέλεσμα) δεν παράγει ή προσθέτει αξία αντίστοιχη με αυτήν που καταναλώνει. Για παράδειγμα ένας μεγάλος όγκος ΔΥ δεν δημιουργεί με τις δραστηριότητες του αξία, αποτελεί κοινωνικό overhead, ενώ αντίθετα καταναλώνει αγαθά και υπηρεσίες ανάλογα των εισοδημάτων του.
Το ελληνικό δημόσιο από τη μια μεριά χρηματοδοτεί μη παραγωγικές, γραφειοκρατικές δραστηριότητες με μισθούς ΔΥ, αξιωματικών, κτλ. και επίσης καταναλώνει το ίδιο (πχ εξοπλισμοί, υπερτιμολογημένες προμήθειες) σημαντικά ποσά, ενώ εισπράττει ένα μικρό ποσοστό της αξίας του εθνικού προϊόντος, λόγω φοροδιαφυγής.
Εν κατακλείδι, τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού και του ισοζυγίου πληρωμών είναι αποτέλεσμα της αντιπαραγωγικής δομής και του παρασιτισμού της ελληνικής οικονομίας. Χωρίς αυτό που λέμε παραγωγική αναδιάρθρωση, χωρίς παραγωγικές επενδύσεις, χωρίς κοινωνική εργασία προσανατολισμένη και ενσωματωμένη σε εθνικά προϊόντα και υπηρεσίες το δημόσιο χρέος θα αυξάνεται. Το μέσο κατά κεφαλή εισόδημα δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από την αξία του κατά κεφαλήν εθνικού προϊόντος και της αξίας του.
Καλέ μου φίλε rebel, άσε τον γερο-Ρικάρντο και τον γερό – Μαρξ στους τάφους τους.
Για τις εξισώσεις του Μαρξ (που θέλησε να γίνει οικονομολόγος, χωρίς να τα καταφέρει, επειδή ζήλεψε την δόξα του Ρικάρντο – αν και υπήρξε κοινωνιολόγος (και ουσιαστικά είναι ο ουσιαστικός πατέρας της κοινωνιολογίας, καθώς επίσης και πολιτικός γραφειοκράτης , με την έννοια του «επαγγελματία επαναστάτη» , όπως την συστηματικοποίησε αργότερα ο Λένιν) έχω ήδη μιλήσει σε άλλη μας συζήτηση, στην οποία, μετά την αποχώρησή σου, λόγω κάποιου ταξιδιού σου, έχω προσθέσει αρκετά πράγματα.
Για την κοπή χρήματος και το πως αυτή θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη, σου συστήνω την, πάντα χρήσιμη, «ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ» του J.M.K. και «ΤΟ ΧΡΗΜΑ» του J.K.G.
(Μου αρέσει, καλέ μου φίλε rebel, που σε πιάνει ο πόνος, για το δίκιο του «καημένου του επενδυτή» , που δεν θα μπορεί να είναι ανταγωνιστικός, μέσα στην διεθνή αγορά, αν ρίξει τα επιτόκια. Βέβαια, διακρίνω, πίσω από αυτόν σου τον «φόβο» την θεμιτή κλασσική μαρξιστική – λενινιστική πανουργία, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι η επαναφορά των οικονομικών αντιλήψεων του κλασσικού φιλελεύθερου καπιταλισμού και της ολιγοποωλιακής εκδοχής του, που σαρώθηκαν από την έλευση της GREAT DEPRESSION, οδηγεί το σύστημα σε αδιέξοδο και σε κατάρρευση. Από την μεριά σου ορθά σκέπτεσαι, διότι όντως, η αναβίωση των οικονομικών αντιλήψεων εκείνης της εποχής, την οποία αναβίωση – την οποίαν επιδιώκουν οι γερμανικές ελίτ και οι ευρωτραπεζίτες – μπλοκάρουν το σύστημα και έχουν οδηγήσει την ευρωζώνη σε παρατεταμένη ύφεση. Σου έχω πει και σε παλαιότερες συζητήσεις μας ότι τα κεφάλαια του «δύστυχου επενδυτή» δεν θα κερδοφορήσουν, χωρίς μαζικές κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία και χωρίς αναδιανομή του εισοδήματος – γι’ αυτό άσε από τους παλαιομοδίτες Jean-Baptiste Say και Καρλ Μαρξ ).
Αλλά, καλοί μου φίλοι, με όλα αυτά χάνετε την ουσία της όλης υπόθεσης, που έχει να κάνει με τις χασματικές θεσμικές ανεπάρκειες της ευρωζώνης και των Συνθηκών της (αυτήν του Μάαστριχτ και εκείνην της Λισαβώνας), την οποία έχω περιγράψει εκτεταμένα, καθώς, επίσης, χάνετε και την διαδικασία της λύσης, την οποία, επίσης, έχω περιγράψει εκτεταμένα και έχει να κάνει με την συμπλήρωση των θεσμικών κενών της ευρωζώνης, με αφορμή το ελληνικό πρόβλημα.
Θα δημιουργηθεί, λοιπόν, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, δηλαδή ο θεσμός του δανειστή της τελευταίας καταφυγής (έναν θεσμό που τον έχουν οι Αμερικανοί από την εποχή του αείμνηστου Franklin Delano Roosevelt και της GREAT DEPRESSION).
Θα τον δημιουργήσουν αυτόν τον θεσμό οι Ευρωπαίοι και με την (δύστροπη) συμφωνία των Γερμανών πολιτικών, με αφορμή την ελληνική περίπτωση, αργά, βασανιστικά, με γκρίνια, με πολλή τσιγγουνιά, παρά τις αντιρρήσεις των ευρωτραπεζιτών και των γερμανικών χρηματοπιστωτικών ελίτ, διότι δεν έχουν άλλην οδό.
Και έχουν ακόμα να κάνουν πολλά πράγματα, για να καλύψουν τα (πολιτικά και οικονομικά) θεσμικά κενά της ευρωζώνης. Ουσιαστικά, θα επαναλάβουν την νομισματική ιστορία των Η.Π.Α., κατά τις δεκαετίες 1920 – 1940 και αυτό σημαίνει ότι μεσομακροπρόθεσμα έχουμε ένα ενδιαφέρον έργο (αν και ανιαρό, διότι το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν και η μακροχρόνια επανάληψή του θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν υπήρχε περισσότερο μυαλό και λογική στην ευρωζώνη) να παρακολουθήσουμε – γι’ αυτό και προτείνω, ξανά, την εντατική μελέτη του βιβλίου «ΤΟ ΧΡΗΜΑ», και όλων των συναφών, με την παγκόσμια και ειδικά την αμερικανική οικονομική και νομισματική ιστορία.
Απλώς, το έργο αυτό θα ταλαιπωρήσει (αχρείαστα και άσκοπα και μόνον για το συμφέρον των χρηματοπιστωτικών ελίτ της ευρωζώνης και των ευρωγραφειοκρατών) πολύν κόσμο.
Καλά να είμαστε και θα τα δούμε όλα αυτά να ξετυλίσσονται μπροστά μας.
(Γιατί, αλλιώς, καλοί μου φίλοι, ευρωζώνη τέλος. Διότι, οι Ευρωπαίοι και η ανόητη γερμανική ελίτ κατάφεραν το απίθανο : Να έχουν μετατρέψει την ύφεση σε υπόθεσή τους, την στιγμή που οι άλλοι έχουν απογειωθεί. Και ο κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία αυτήν την στιγμή έχει φύγει από τις Η.Π.Α., που τάχιστα ανακάμπτουν, όπως και η Κίνα και σιγά – σιγά και ο υπόλοιπός κόσμος. Ο κίνδυνος και η ύφεση έχει εγκλωβιστεί στην ευρωζώνη της οποίας είναι και υπόθεση. Και δεν είναι, μόνον, το ότι θα καταρρεύσει η ευρωζώνη. Θα καταρρεύσουν όλοι μαζύ. Και η Ισπανία και η Πορτογαλία και η Ιταλία και ).
Σιγά – σιγά, θα βάλουν και οι Ευρωπαίοι μυαλό. (Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, εν όψει).
Το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, που, χθες, ανακοίνωσαν ότι συζητούν οι ευρωζωνίτες – με την αντίδραση των ευρωτραπεζιτών – δεν τους λύνει το πρόβλημα.
Πρέπει, βέβαια, να αναμορφώσουν την Ε.Κ.Τ. Και αυτό είναι το δύσκολο.
Αλλά, σαν ξεκίνημα, και αυτή η ίδρυση του Ε.Ν.Τ. δεν είναι κακή. Καλοδεχούμενη είναι.
Αυτό που μου την σπάει, είναι ότι οι ευρωζωνίτες είναι εξαιρετικά αργοί. Σαν χελώνες.
Δεν πειράζει. Από μια μεριά και αυτό είναι καλό, για νάχουμε να λέμε…
Πάλι επί της ουσίας των ερωτημάτων που έθεσα ελάχιστα! Το θέμα μας δεν είναι η μαρξιστική θεωρία, ούτε καν το κατα πόσο η μαρξιστική κριτική της πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού είναι έγκυρη. Επαναλαμβάνω τα ερωτήματα που έθεσα:
- Μια επιστημονική ανάλυση των βαθύτερων αιτιών του τεράστιου χρέους και ελλειμμάτων της Ελλάδας.
- Πώς και γιατί η κοπή χρήματος από την ΕΚΤ θα οδηγήσει σε έξοδο από την ύφεση και σε ανάπτυξη.
Η μόνη σχετική σημείωση που παράθεσες είναι η αναφορά στην (προφανώς «μοντέρνα» για τα δεδομένα σου!) Κεϋνσιανή θεωρία, c. 1936. Με τη σειρά μου, σε παραπέμπω σε μια ακόμα πιο «μοντέρνα» κριτική αυτής της θεωρίας: Geoffrey Pilling, «The Crisis of Keynesian Economics», 1986.
Και όχι, για το δίκιο του επενδυτή δεν κόπτομαι. Απενατίας! Ωστόσο οι κεφαλαιακές αποδόσεις και η ROIC στην καπιταλιστική αγορά, που ζούμε και δουλεύουμε, δεν μπορεί να παραγνωρίζονται στις αναλύσεις μας και στην τεκμηρίωση προτάσεων που εντάσσονται στα πλαίσια και τη λογική του συστήματος, όπως η κοπή πληθωριστικού χρήματος. Τέτοιες προτάσεις δεν προέρχονται από μένα, αλλά από αυτούς που λιβανίζουν το σύστημα και ανακαλύπτουν για πολλοστή φορά ήδη δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις σε αξεπέραστες αντιθέσεις και αδιέξοδα. Εκτός αν προτείνεις κάποιο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και σε κατάλαβα.
σε κατάλαβα -> δεν σε κατάλαβα
Με την ανάλυσή σου για την ελληνική οικονομία – σε γενικές γραμμές – συμφωνώ, αγαπητέ rebel, αν εξαιρέσουμε την συσχέτιση, που κάνεις, με την θεωρία της αξίας του Karl Marx. Δεν είναι, βέβαια, τόσο αντιπαραγωγική η δομή της όσο περιγράφεις, αλλά, εν πάση περιπτώσει, έχει αρκετά τέτοιου είδους προβλήματα – καθώς και χαμηλή ανταγωνιστικότητα (αν και οι εξαγωγές της είναι το 20% του ελληνικού ΑΕΠ, το πρόβλημά της εντοπίζεται στις εισαγωγές, οι οποίες, όμως, αντιμετωπίζονται, ικανοποιητικά, από την τουριστική «βιομηχανία» και την ναυτιλία, όταν, τουλάχιστον, δεν υπάρχει διεθνής ύφεση, σαν την παρούσα), ένα πρόβλημα, που πρέπει να αντιμετωπισθεί, με παραγωγική αναδιάρθρωση και μακρόπνοο σχεδιασμό, από ένα κράτος, που δεν μπορεί να είναι αυτό που είναι σήμερα και φυσικά δεν μπορεί να έχει αυτά τα μικρά μεγέθη, που έχει σήμερα.
Θυμίζω, συγκριτικά, από τα στοιχεία της CIA (2009) – ανάμεσα στα άλλα και για να μην βλέπουμε μόνον τα δικά μας χάλια:
ΕΛΛΑΔΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html
ΓΕΡΜΑΝΙΑ :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.
ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html
Και εδώ θα διαφωνήσω μαζύ σου, ως προς τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού. Αυτά είναι αναγκαία για την ελληνική οικονομία. Μπορώ να πω ότι είναι εντελώς απαραίτητα και η ύπαρξή τους δεν δηλώνει αναγκαστικά μια αντιπαραγωγική δομή της ελληνικής οικονομίας, υπό την προϋπόθεση ότι τα ελλείμματα αυτά, είναι προϊόν παραγωγικών επενδύσεων (ή έκτακτης στήριξης της κατανάλωσης, σε περιόδους, που αυτή βρίσκεται σε πτώση), οι οποίες σε οικονομίες σαν την ελληνική είναι απαραίτητες, λόγω της διάχυσης του ιδιωτικού κεφαλαίου, σε δραστηριότητες και τομείς, που οδηγούν κατακερματισμένη προστιθεμένη αξία, λόγω της συστηματικής άρνησης εκτεταμένων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας να προλεταριοποιηθούν.
Δίκιο έχεις, όταν συγκεκριμενοποιείς και αναφέρεσαι στην τρέχουσα ολική κρατική διαχείριση, κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η οποία ήταν δραματικά απογοητευτική, λόγω της σμίκρυνσης του συνολικού μεγέθους του ελληνικού κράτους, κάτι που υπήρξε προϊόν της επιρροής της φιλελεύθερης ιδεολογίας στο διαχειριστικά ελληνικό πολιτικό προσωπικό.
(Αυτό το προσωπικό, που αποδείχτηκε ανίκανο να μοιράσει δυό γαϊδουριών άχυρα, έβαλε – δια του ΓΑΠ και του Παπακωνσταντίνου – την Ελλάδα στις 15/2/2010 να υπογράψει την συμφωνία με το Eurogroup, που έθεσε την χώρα μας υπό την χειρότερη μορφή επιτήρησης και ουσιαστικά υπό μια μορφή μεταμοντέρνας γερμανικής εμπνεύσεως και μεθοδολογίας κατοχής, η οποία θα ασκηθεί – και ήδη ασκείται – δι’ αχυρανθρώπων, εντοπίων και Ευρωπαίων. Ουσιαστικά, το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, με προεξάρχοντα τον ΓΑΠ έβαλαν την χώρα να υπογράψει την συμφωνία του εθνικού της αυτοχειριασμού και την πλήρη παράδοση, άνευ μάχης, στους μεταμοντέρνους κατακτητές της, απόγονους των ναζί – χωρίς, όμως, την κεντροτραπεζική κληρονομιά του Όρας Γκρήλυ Γιάλμαρ Σαχτ!) .
Αλλά…
Αυτό, όμως, το δίκο σου (όπως και η στενα συμφεροντολογική αντίληψη και η ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών και της οικονομικής ελίτ της χ’ωραςείναι κάτι διαφορετικό, από το αν χρειάζονται τα ελλείμματα στην κρατική διαχείριση της Ελλάδας.
Αυτά χρειάζονται, λόγω της ιδιομορφίας του ελληνικού αστισμού και κυρίως, λόγω της χαμηλής κοινωνικής του συνείδησης, που συνάδει με την στενά ιδιοτελή του συμπεριφορά. Και πρέπει να είναι μεγάλα, τουλάχιστον, όσο διαρκεί η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και η άνευ ετέρου, ανασυγκρότηση αυτού του ανίκανου κράτους.
Για να γίνουν, όμως και τα δύο, απαιτούν ικανό επιτελείο και σχεδιασμό, που θα στηρίζεται στην εύρεση των απαραίτητων πόρων, που θα στηρίξουν τις αναγκαία αυξημένες δημόσιες δαπάνες, οι οποίες θα χρηματοδοτήσουν τις απαραίτητες εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις – και τις ιδιωτικές.
Αυτά τα έχουμε πει, ουκ ολίγες φορές (στο μπλογκ μου υπάρχει το θέμα : «Το ελληνικό κράτος, η ύφεση, η ανάπτυξη, ο κορπορατισμός και η σταδιακή εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/02/pelerin.html , αλλά και το : «Προϋπολογισμός 2010 : Ένας Προϋπολογισμός μακροχρόνιας αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html ).
Σου θυμίζω, για μία ακόμη φορά, ότι το ελληνικό πρόβλημα (και το ευρωπαϊκό) έχει να κάνει με την έλλειψη, όχι μόνο ενός επαναστατικού, αλλά και ενός αναγκαίου μεταρρυθμιστικού υποκειμένου.
Τώρα, για την κοπή νομίσματος και τον πληθωρισμό, που αυτή φέρει :
Δεν είναι απαραίτητα, έτσι. Δεν υπάρχει αυτόματη τροφοδότηση του πληθωρισμού, από την κοπή του χρήματος, – η σύγχρονη αμερικανική έξοδος από την ύφεση μας το δείχνει πολύ καλά αυτό. Άλλωστε, ακόμα και όταν υπάρχει η πληθωριστική τροφοδότηση, αυτή, κατά κανόνα, φέρνει ανάπτυξη – όχι επίσης αυτόματα, αλλά σε συνθήκες ύφεσης και αποπληθωρισμού, το να ανέβουν οι τιμές, ως αποτέλεσμα της ανόδου της παραγωγής και της συνολικής κατανάλωσης, είναι κάτι καλό (αρκεί να μην γίνει βουταρία στα χρήματα, όπως στις λατινοαμερικανικές χώρες, κυρίως κατά την δεκαετία του 1970).
Προφανώς, η κοπή του χρήματος δεν αρκεί από μόνη της. Αυτό είναι βέβαιο.
Πρέπει να συνοδευτεί από εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις και δευτερευόντως από ενθάρρυνση των ιδιωτικών επενδύσεων, που πρέπει να γίνει από ένα κράτος – στρατηγείο της αναπτυξιακής διαδικασίας, ένα κράτος, που παίζει τον μετακεϋνσιανό του ρόλο : Αυτόν του εξισορροπιστή, του σταθεροποιητή της συνολικής οικονομίας και του επιταχυντή της αναπτυξιακής διαδικασίας. Και αυτόν τον ρόλο π.χ. το αμερικανικό κράτος έχει αρχίσει, επιτυχώς, να τον παίζει. Όπως επίσης τον παίζει (μέσα σε πρωτόγονες συνθήκες είναι η αλήθεια) και το κινεζικό κράτος των πολιτικών απογόνων του Μάο Τσετουνγκ, που εγκατέλειψαν την μαρξιστική θεωρία και προσεχώρησαν στον Τόμας Μάλθους και στον Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, του οποίου η οικονομική ανάλυση παραμένει, πάντοτε, επίκαιρη και όσοι, ανοήτως, νόμισαν ότι τον είχαν ξεπεράσει, οδήγησαν το σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης (για να το σώσουν οι ίδιοι με τον πρόεδρο Μπους).
Και εν πάση περιπτώσει, μηχανισμοί για την αποφυγή πληθωριστικών πιέσεων υπάρχουν (στο μπλογκ μου τα θέματα : «Η ύφεση, η ανισοκατανομή των εισοδημάτων, η κρατική επιχειρηματικότητα και ο έλεγχος της αλυσίδας μισθών – τιμών – κερδών – εισοδημάτων» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/blog-post.html , καθώς και : «Milton Friedman και Kenneth Galbraith : Διαφορετικές πορείες και κοινές προσεγγίσεις. Η περίπτωση του θεσμού του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος».» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/milton-friedman-john-kenneth-galbraith.htm ).
Άλλωστε, σου το έχω ξαναπεί. Κάθε πράγμα αντιμετωπίζεται στην ώρα του. Τώρα το πρόβλημα είναι ο καλπάζων αντιπληθωρισμός και η εκτεταμένη ύφεση, που στην Ελλάδα, ελέω ΓΑΠ και Γερμανών, θα αγγίξει τα όρια του – 4%, όσον αφορά την πτώση του ΑΕΠ και όχι ο … (ανύπαρκτος) πληθωρισμός.
Και κάθε φορά, πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, που έχουμε μπροστά μας και όχι αυτά που δεν έχουμε.
(Όσον αφορά τον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» , πρέπει να ξεκαθαρίσεις το τι εννοείς. Αν εννοείς αυτό που έγινε στην – ούτως αποκληθείσα – «Ε.Σ.Σ.Δ.», ή την «Λ.Δ.» της Κίνας, ή την «Λ.Δ.» Κορέας, ή έστω την ενσωματωμένη στον ιδεολογικό νεοφιλελευθερισμό της χρηματοπιστωτικής ελίτ σοσιαλδημοκρατία (αν και αυτή ήταν στο παρελθόν περισσότερο ρεαλιστική και κοντά στα κοινωνικά προβλήματα), η απάντησή μου είναι καθαρή : Όχι, ευχαριστώ. Δεν θα πάρω.
Δες στο μπλογκ μου και το θέμα : «90 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ : Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/01/rosa-luxemburg.html ).
(Και κάτι, ακόμα : Διακρίνω μια συμπάθειά σου στον κ. καθηγητή. Γιατί; ).
Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα.
(Όσον αφορά το σχόλιό μου, υπ’ αριθμ. 77, ας διορθώσω τους πίνακες της CIA, για το 2009, που αφορούν την Ελλάδα και την Γερμανία και ας προσθέσω και τα αντίστοιχα στοιχεία του 2008, για να έχουμε μια σωστή εικόνα των καταστάσεων στις δύο χώρες) :
ΕΛΛΑΔΑ :
2008 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 97,4%.
2009
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,5%
ΑΕΠ : 339,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 108,7 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 145,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 32,06%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,81%.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 108,1%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html
ΓΕΡΜΑΝΙΑ :
2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.
ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
2009:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.200 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
ΑΕΠ : 2,812 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,398 τρισ.$
ΕΞΟΔΑ : 1,540 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 49,71%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,76%.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 77,2%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html
Χαίρομαι που συμφωνούμε ότι τα ελλείμματα και το χρέος της Ελλάδας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αντιπαραγωγική, στρεβλή διάρθρωση και χαμηλή παραγωγικότητα της οικονομίας της. Περισσότερο χαίρομαι που το θέμα αναλύεται με γνώμονα την «παραγωγή» και, τουλάχιστον κατ’ εμέ, τη δημιουργία ή προσθήκη αξίας. (Κάπου παρακάτω στο σχόλιο σου αναφέρεσαι και εσύ στην «προστιθέμενη αξία».)
Μπορώ να πω ότι είναι εντελώς απαραίτητα [τα ελλείμματα] και η ύπαρξή τους δεν δηλώνει αναγκαστικά μια αντιπαραγωγική δομή της ελληνικής οικονομίας, υπό την προϋπόθεση ότι τα ελλείμματα αυτά, είναι προϊόν παραγωγικών επενδύσεων (ή έκτακτης στήριξης της κατανάλωσης, σε περιόδους, που αυτή βρίσκεται σε πτώση)
Εδώ διακρίνω μιαν αντίφαση. Τα ελλείμματα – και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο – δεν υπάρχουν, ούτε υπήρξαν ποτέ ως αποτέλεσμα «παραγωγικών επενδύσεων» από το κράτος. Κανείς δεν διαφωνεί με δανεισμό που χρησιμοποιείται σε παραγωγικές επενδύσεις και υποδομές, αλλά το μέγιστο μέρος των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού αφορούν δυστυχώς σε μη παραγωγικές δραστηριότητες. Τώρα εσύ προτείνεις τη διατήρηση και διεύρυνση του ελλείμματος με περαιτέρω διόγκωση του χρέους για την «έκτακτη στήριξη της κατανάλωσης», ενώ αποδέχεσαι ότι φτάσαμε στην δημοσιονομική κρίση αυτή χάριν στον αντιπαραγωγικό χαρακτήρα των κρατικών δαπανών.
Αυτά χρειάζονται, λόγω της ιδιομορφίας του ελληνικού αστισμού και κυρίως, λόγω της χαμηλής κοινωνικής του συνείδησης, που συνάδει με την στενά ιδιοτελή του συμπεριφορά. Και πρέπει να είναι μεγάλα, τουλάχιστον, όσο διαρκεί η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και η άνευ ετέρου, ανασυγκρότηση αυτού του ανίκανου κράτους.
Την πρώτη φράση δεν την αντιλαμβάνομαι… Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας δεν «διαρκεί», δεν έχει ξεκινήσει καν, δεν συμβαίνει. Αυτή τη στιγμή τα ελλείμματα υφίστανται, όπως είπαμε, για να τροφοδοτούν κατά κύριο λόγο αντιπαραγωγικές δραστηριότητες (μισθούς υπεράριθμων ΔΥ ή αργόμισθων ή δυνητικά άνεργων) και την εξυπηρέτηση του χρέους και εξαιτίας της εκτεταμένης φοροδιαφυγής κυρίως από την «ιδιωτική πρωτοβουλία».
Οι δαπάνες του κράτους δεν στοιχειοθετούν «παραγωγική ανασυγκρότηση» και με ένα διογκούμενο δημόσιο χρέος οι πιθανότητες το κράτος να γίνει μοχλός παραγωγικής ανάπτυξης ελαττώνονται. Για αυτό και δανεισμός, μετά ή άνευ κοπής νομίσματος από την ΕΚΤ χωρίς εχέγγυα διαρθρωτικών αλλαγών σε παραγωγική κατεύθυνση θα οδηγήσει σε νέα αδιέξοδα και οξύτερες κρίσεις στο μέλλον.
ΥΓ: Καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια προς τον κ. Σημίτη δεν τρέφω. Απλώς τον εκτιμώ ως προσωπικότητα και τον θεωρώ έναν από τους ελάχιστους διακεκριμένους πολιτικούς της νεώτερης μας ιστορίας.
Όντως, δεν τρέφεις ιδιαίτερη συμπάθεια για τον κ. καθηγητή, αγαπητέ rebel. Τρέφεις μια πολύ μεγάλη συμπάθεια, για τον «κ. διακεκριμένο» (πλαστογράφο και όχι μόνον πλαστογράφο)! Ο.Κ. Έγινες αντιληπτός.
Αλλά μην ξεχνάς ότι είναι ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την μη παραγωγική διόγκωση του δημόσιου χρέους, το οποίο διογκώθηκε και εξ αιτίας της ευρωλαγνείας του μοιραίου κ. καθηγητή, ο οποίος είδε την ευρωζώνη, ως b>»πηγή φθηνού δανεισμού, με χαμηλά επιτόκια», «ασφάλεια από τους διεθνείς κερδοσκόπους» και φορέα «αειφόρου ανάπτυξης», για την ελληνική οικονομία – θυμάσαι αυτές τις απίθανες ανοησίες που μας έλεγε τότε; – ( είναι, άλλωστε, ο κύριος υπεύθυνος, για την περίοδο 1996 – 2004, που το ελληνικό δημόσιο χρέος εκτοξεύτηκε σε απίθανα ύψη, εξ αιτίας των μεταρρυθμίσεων, που αυτός δεν έκανε, ως προς το σκέλος της αύξησης των εσόδων, αλλά και λόγω των μειωμένων δαπανών – που, επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά, στην Ελλάδα είναι πολύ πίσω από τον μέσο όρο των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών).
Όσον αφορά τα δημοσιονομικά ελλείμματα, ξαναδιάβασε αυτά που γράφω, διότι κάπου μπλέκεις το γενικό με το ειδικό.
Ποιός είπε, γενικά, ότι ουδέποτε τα δημοσιονομικά ελλείμματα τροφοδότησαν τις παραγωγικές επενδύσεις; Όχι εγώ, πάντως. Το έκαναν και το παραέκαναν σε πολλές περιόδους και σε διαφορετικές χώρες (π.χ. Η.Π.Α. και όχι μόνον. Και στην Ελλάδα το έκαναν σε αρκετές περιόδους).
Και μην μπλέκεις τις δημόσιες δαπάνες με τα ελλείμματα. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.
Οι δημόσιες δαπάνες πρέπει να είναι αυξημένες (όπως και τα δημόσια έσοδα), για να μπορεί το σύγχρονο κράτος να παίζει τον κύριο (κεϋνσιανό) ρόλο του. Τον ρόλο του σταθεροποιητή και εξισορροπιστή των μακροοικονομικών μεγεθών της οικονομίας (συναθροιστική ζήτηση, ολική κατανάλωση, συνολική επενδυτική δαπάνη κλπ) – μην ξεχνάμε ότι η έννοια της οργανωμένης και συστηματικοποιημένης δημοσιονομικής πολιτικής, που προσανατολίζεται σε στοχευμένες οικονομικές και κοινωνικές κατευθύνσεις, είναι κεϋνσιανή έννοια.
Οι δημόσιες δαπάνες του ελληνικού κράτους είναι μικρές – παρά την τρέχουσα κρατούσα μυθιστορία – και αυτό είναι ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος.
Tο άλλο σκέλος του προβλήματος έγκειται στο ότι αυτές οι μικρές αναλογικά δαπάνες είναι σπαταλημένες, ήτοι εντελώς ανορθολογικές και αυτό διότι αυτό επεδίωξε ο κ. καθηγητής και η – νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και αντίληψης – παρέα του, δηλαδή ένα μικρό κράτος, με λίγες δαπάνες, ανορθολογικά κατανεμημένες και λίγα έσοδα, έτσι ώστε να μένει ανενόχλητη η ελληνική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελίτ στις «δραστηριότητές» της και το ανοργάνωτο κράτος να μην ξέρει τι του γίνεται, προκειμένου να μένει ασύλληπτη η φορολογητέα ύλη, της ελίτ αυτής, της οποίας ο κ. καθηγητής εξυπηρέτησε πλήρως και διηνεκώς τα ιδιοτελή συμφέροντα – έχοντας και ως ταμίες των μαύρων ταμείων, τους Τσουκάτο, Γείτονα, Καρατζά και λοιπούς.
Πάντα φιλικά…
@rebel
Καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια προς τον κ. Σημίτη δεν τρέφω. Απλώς τον εκτιμώ ως προσωπικότητα και τον θεωρώ έναν από τους ελάχιστους διακεκριμένους πολιτικούς της νεώτερης μας ιστορίας.
Eίμαι ευγνώμων γι’ αυτή την κουβέντα, είμαι ευγνώμων και κατασυγκινημένος.
Ο κύριος κύριος Κώστας Σημίτης αγάπησε την πατρίδα του και είχε όραμα.
Μην σπαταλάς την συγκίνησή σου, για τον κ. καθηγητή, αγαπητέ Κώστα!
Η θέση, που αρμόζει, σε αυτόν τον κύριο, είναι αυτή που βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα (και δεν είναι ο μόνος, που του αξίζει αυτή η θέση, αλλά – τι να κάνουμε; (για να θυμηθούμε και τον Λένιν) – έχει (και έχουν) εξεσφαλίσει το ακαταδίωκτο, λόγω παραγραφής.
Αυτό, όμως, δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος. Στις ΗΠΑ θα είχε καταδιωχθεί ποινικά και θα είχε καταδικαστεί (ακόμα και αν, εκ των υστέρων, του έδιναν χάρη).
Υπήρξε μοιραίος, για τον τόπο, με την καταστροφική επιλογή του, που έχει να κάνει με την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, με μια σειρά, από χοντρά ψέμματα, επιπέδου βαρώνου Μυνχάουζεν και άφθονη παραγωγή στατιστικών κιβδηλογραφημάτων, που παρήγαγε αυτός και οι παρέα του σε σκοτεινά κιβδηλοποιεία, αποδιοργανώνοντας την ελληνική παραγωγή, με την διηνεκή απώλεια της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας – αθροιστικά στα 30%, τουλάχιστον, από την έλευση του ευρώ – και από την συναφή αυξανόμενη πίεση των ολοένα και διογκούμενων (γερμανικών κατά βάση, εισαγωγών, φαινόμενα τα οποία, συνδιαστικά, οδήγησαν στην εύκολη λύση της διεύρυνσης του δημόσιου χρέους.
Και όχι μόνον αυτό.
Και υπήρξε ο αρχηγέτης της ελληνικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής συστημικής διαφθοράς, την οποία – υπό την ψευδεπίγραφη λεοντή του «εκσυγχρονισμού» – έφθασε σε απίστευτα αριθμητικά και ποσοστιαία μεγέθη, με τις απίστευτες μίζες των κομματικών και προσωπικών μαύρων ταμείων και την φοροδιαφυγή και την παραοικονομία να κτυπούν, κατά την εποχή της παντοδυναμίας του, κυριολεκτικά ταβάνι, φθάνοντας σε επίπεδα της τάξης άνω του 35% του ΑΕΠ της χώρας και φυσικά με διαρκώς μειούμενα, ως ποσοστό του ΑΕΠ, φορολογικά έσοδα, σε μια περίοδο που το ΑΕΠ της χώρας αυξανόταν, με ρυθμούς άνω του 4% ετησίως. Και αυτά τα φαινόμενα οδήγησαν στην εύκολη λύση της περαιτέρω διόγκωσης του δημόσιου χρέους, αφού ο κ. καθηγητής πίστευε ότι ο δανεισμός θα συνέχιζε να είναι διηνεκώς φθηνός, σαν την «αειφόρο ανάπτυξη», την οποία διαφήμιζε και διατυμπάνιζε, ως νέος Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, στον οποίο θέλησε να μοιάσει, αλλά ουδέποτε έφθασε, ως προς την παραμυθολογική του δεινότητα και τούτο επειδή τα παραμύθια του κ. καθηγητή, δεν είχαν ούτε ποιότητα, ούτε στυλ. Ήσαν επιστημονικοφανείς παραμυθικές χοντροκοπιές, εκφραστικές του χαρακτήρα του ανδρός, ο οποίος έβλαψε όσο ουδείς άλλος τον τόπο και του οποίου τα επίχειρα της καταστροφικής πολιτικής ζούμε σήμερα και θα εξακολουθήσουμε, επί πολλά χρόνια, να ζούμε, σε εντεινόμενα βαθμό.
Ήταν, όντως, ο κ. καθηγητής, διακεκριμένος υπηρέτης του περισσότερο παρασιτικού τμήματος της ελληνικής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ελίτ, το οποίο υπηρέτησε, πιστά, συνειδητά και σχεδιασμένα, έτσι ώστε να φθάσουμε στα σημερινά μας χάλια. Γι’ αυτό και «ο μισθός του υπήρξε άξιος».
(Γι’ αυτό και σε ρώτησα, αγαπητέ rebel, σχετικά με τον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό», στον οποίον αναφέρθηκες, λέγοντάς σου ότι πρέπει να ξεκαθαρίσεις το τι εννοείς – ειδικά, όσον αφορά την ενσωματωμένη στον ιδεολογικό νεοφιλελευθερισμό της χρηματοπιστωτικής ελίτ σοσιαλδημοκρατία, την οποία, πλήρως και ολοκληρωτικώς, εκφράζουν ο κ. καθηγητής και η αποκρουστική του παρέα.
Από την δική μου πλευρά, θα επαναλάβω την δική μου απάντηση : Όχι, ευχαριστώ. Δεν θα πάρω ).
Για τον Κ. Σημίτη τρέφω την ίδια εκτίμηση που τρέφω, ας πούμε, για τον Κ. Καραμανλή. Και οι δυό τους αστοί πολιτικοί με όραμα, το οποίο οι Καραμανλής Jr., Παπανδρέου Jr., δεν διέθεταν. Με τις περισσότερες πολιτικές επιλογές θα διαφωνούσα, αλλά ας μην μεγαλοποιούμε τα ζητήματα. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα συνέβαινε και χωρίς αυτούς και χωρίς την Ελλάδα. Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα θα βρισκόταν σε καλύτερη μοίρα αν δεν εντασσόταν στην ΕΕ και στην ευρωζώνη.
Για τα άλλα θέματα, όπως το έλλειμμα και το χρέος, νομίζω ότι συγκλίνουμε. Θα επανέλθω σύντομα.
Ο κυριος κυριος Σημιτης = (Αλητο) πασοκος με οραμα.Στο μονο που ειχε δικιο και συμφωνω απολυτως ,ηταν η αντιπαθεια του και η ελαχιστη εκτιμηση που ειχε για τις ικανοτητες του χοντρού Καραμανλη. Σε αυτο το θεμα ειχε απολυτο δικιο.
Αυτό που αποκαλείς «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», – που είναι πολύ μα πολύ μακριά από οποιαδήποτε ολοκλήρωση και έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση με την έλευση της ύφεσης, λόγω των θεσμικών ανεπαρκειών του ευρώ και της ζώνης του -, σωστά λες, αγαπητέ rebel, ότι θα επιχειρούσαν να την πραγματοποιήσουν, ούτως ή άλλως και χωρίς τους Έλληνες πολιτικούς και την Ελλάδα.
Άλλωστε, ξεκίνησε χωρίς την χώρα μας.
Όμως, η ευρωζώνη είναι μια κουτσή ψευδενοποίηση, όπως απέδειξε η έλευση της ύφεσης και καθίσταται καταστροφική για όλες τις οικονομίες της (και την γερμανική), λόγω των χασματικών θεσμικών ανεπαρκειών της, ξεκινώντας από τον ζουρλομανδύα του Μάαστριχτ και καταλήγοντας στις πρόσφατες ρυθμίσεις της Λισαβώνας, που προβλέπουν την μη διάσωση χωρών, που κινδυνεύουν από την ύφεση(!!!), τις οποίες ρυθμίσεις επέβαλαν οι γερμανικές πολιτικές και χρηματοπιστωτικές ελίτ και από τις οποίες έχουν πιαστεί η Angela και ο Βεστερβέλλε.
Ως εκ τούτου (και παρά την αποδιοργανωτική παρουσία της ελληνικής πολιτικής ελίτ στην διεύθυνση των πραγμάτων της χώρας μας, καθώς επίσης παρά το γεγονός ότι η έλευση της ύφεσης θα κτυπούσε και την Ελλάδα, με την ίδια ένταση, λόγω της μεγάλης πτώσης της παγκόσμιας ύφεσης), η Ελλάδα, αν δεν είχε εισέλθει στην ευρωζώνη και κρατούσε την δραχμή – έστω και συνδεδεμένη με το ευρώ -, θα είχε εκείνα τα νομισματικά και χρηματοπιστωτικά όπλα, ώστε να μπορέσει να κάνει τους κατάλληλους ελιγμούς για να αντιμετωπίσει οξύτατα προβλήματα, που τώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, αφού δεν έχει δική της Κεντρική Τράπεζα, δικό της νόμισμα και δεν μπορεί να ασκήσει την κατάλληλη νομισματική πολιτική, ούτε να χρηματοδοτήσει ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους της, ούτε να ελιχθεί, έτσι ώστε να κλείσει τα χάσματα, που έχουν να κάνουν με τα προβλήματα, που δημιουργεί η πτώση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής παραγωγής και οικονομίας, από την πολιτική του σκληρού ευρώ, που ακολουθούν οι ευρωζωνίτες.
Τα πράγματα, λοιπόν, δεν θα ήσαν καλά και με την δραχμή, αλλά θα ήσαν καλύτερα από τώρα με το ευρώ (ακόμα και με το ίδιο ανίκανο πολιτικό προσωπικό στο τιμόνι της χώρας), αφού η ελληνική οικονομία θα απεφεύγε την αυτοπαγίδευσή της στην μέγγενη μιας ατταβιστικής ευρωγερμανικής οικονομικής πολιτικής (που έλκει τις ρίζες της στην προναζιστική περίοδο του καγγελάριου Μπρύννινγκ, διότι οι γερμανικές ελίτ έχουν, συμφεροντολογικά, μείνει σε μια επιλεκτική ιστορική μνήμη, που θυμάται μόνον τον πληθωρισμό τη Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και όχι την καταστροφική πολιτική του Μπρύννινγκ, που αποσκοπούσε στην πάση θυσία του ράϊχσμαρκ και η οποία έφερε, κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1930, την κατακρήμνιση όλων των μακροοικονομικών μεγεθών της γερμανικής οικονομίας και τελικά τον Adolf Hitler και τους nazi στην εξουσία) , την οποία δεν ελέγχει, ούτε κατά διάνοια, αφού το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, δεν τολμάει να ασκήσει ούτε τα ψήγματα της δυνατότητας ελέγχου, που του δίνουν οι ίδιες οι συνθήκες, που υπέγραψε και αφού έχει απωλέσει την εκπληκτική διαπραγματευτική ικανότητα, που είχε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου (παρά τις όποιες άλλες αδυναμίες του).
Αυτή είναι η αλήθεια, όσον αφορά την εγκληματική πολιτική του κ. καθηγητή, σε βάρος της χώρας, με την καταστροφική πολιτική του επιλογή για την εγκατάλειψη του εθνικού μας νομίσματος και την αντικατάστασή του από το ευρώ.
Διότι ο κ. καθηγητής είδε το τυρί. Την φάκα, όμως, δεν την είδε, λόγω των ιδεολογημάτων του περί «αειφόρας ανάπτυξης», «φθηνού δανεισμού» και «προστασίας από τους διεθνείς κερδοσκόπους».
Όσον αφορά, το χρέος, εκεί που διαφωνούμε είναι ως προς την σειρά προτεραιότητας αντιμετώπισής του. Και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο. Για μένα. προέχει η αντιμετώπιση της πτώσης της μεγάλης συναθροιστικής ζήτησης και της συνακόλουθης ύφεσης, που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία – και αυτό σημαίνει μεσομακροπρόθεσμη αύξησή του, με εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις, πράγμα που σημαίνει ότι ο ΓΑΠ δεν έπρεπε να διαφημίσει, διεθνώς, την … χρεωκοπία της χώρας, φθάνοντας τα srpeads από 170 μ.β. στις 405 μ.β και ότι στην πορεία έπρεπε να αξιοποιήσει στο έπακρο την κινεζική προσφορά, καθώς και τις γραφειοκρατικές αγορές, βάζοντας στο τραπέζι, ως επιλογή, ακόμα και την, όχι άμεση, έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.
Αλλά, αυτό απαιτεί κότσια και συστηματικοποιημένο – μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο – πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, για να περάσει στην συνέχει στην αντιμετώπιση του προβλήματος του δημόσιου χρέους,
Ο ΓΑΠ, όμως, ούτε κότσια έχει, ούτε θέληση, ούτε πρόγραμμα, ούτε στελεχικό δυναμικό, γι’ αυτό και παρέδωσε την χώρα σε μια μοντέρνα μεταναζιστική κατοχή, με ένα ευρωπαϊκό φύλλο συκής.
Όσον αφορά το δημοσιονομικό έλλειμμα, έχω γράψει ότι αυτό είναι απαραίτητο, αρκεί να είναι παραγωγικό έλλειμμα (ή έλλειμμα που θα στηρίζει την επάνοδο στην αναπτυξιακή διαδικασία και με τόνωση της κατανάλωσης, σε περιπτώσεις σαν και αυτήν που ζούμε σήμερα και δευτερευόντως, με ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα – γι’ αυτό είμαι κατά των γενικών μειώσεων των μισθών και υπέρ της ριζικής αναδιάρθρωσής τους, με μαζική ανακατανομή τους, ούτως ώστε να μην κατακρημνισθεί ακόμα περισσότερο, η, ήδη, κατακρημνιζόμενη συνολική κατανάλωση).
Από ό,τι έχω καταλάβει, όμως, αγαπητέ rebel, δεν σε βρίσκουν σύμφωνο τα παραπάνω…
ΔΙΟΡΘΩΣΗ :
Στην τέταρτη πρόταση αναφέρω εσφαλμένα : «λόγω της μεγάλης πτώσης της παγκόσμιας ύφεσης».
Το ορθόν είναι : «λόγω της μεγάλης πτώσης της παγκόσμιας ζήτησης»
ΔΙΟΡΘΩΣΗ (2) :
Στην 5η πρόταση, αντί του εσφαλμένου : «που αποσκοπούσε στην πάση θυσία του ράϊχσμαρκ», να τεθεί το ορθόν, που είναι : «που αποσκοπούσε στην, πάση θυσία, προστασία του ράϊχσμαρκ».
Eχουμε συζητήσει επανειλημμένα ότι και deus ex machina να πέσει στην Ελλάδα, ελάχιστα μπορούν να πραγματοποιηθούν διά μιάς. Εδώ βλέπετε ότι με μόνο μιά μεοσσταθμισμένη μείωση της τάξης των 75 ευρώ/μήνα, οι Δημόσιοι Υπάλληλοι της Ελλάδος διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ["σκίζουν τα προικιά τους" ως έλεγε ο μακαρίτης Παράβας].
Με άλλα λόγια, όχι μόνον δεν βγάζουν ΣΚΑΣΜΟ αφού είναι, ομού με τις Μαραγρίτες που δεν πληρώνουν φόρους, κατά 50% υπεύθυνοι της χρεωκοπίας, ΑΛΛΑ διαμαρτύρονται κιόλας και μάλιστα δηλούν πως ΔΕΝ θα είναι αυτοί που θα πληρώσουν τα σπασμένα.
Εχουμε, λοιπόν, ένα λαό από ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ, plain and simple, σκουλήκια!
ΚΑΙ έχοντες επίγνωση αυτού, τα βάζετε με τον Κώστα Σημίτη;;;;;!!!!!!;;;;;.
Βρε και η Thatcher, ακόμα και ο Χασαπογιάννης με την σιδηρά πειθαρχία νά κυβερνούσε αυτή τη χώρα, πάλι ο παρονομαστής θάταν ο ίδιος.
Εθελοτυφλείτε ή μήπως είστε agents provocateurs;;;;;;;;;;;;;;;;
Για όσους και όσα οδήγησαν την χώρα μας, σε αυτήν την μοντέρνα μεταναζιστική κατοχή, που αρχίζουμε, από εδώ και πέρα, να ζούμε, μπορείτε να δείτε και στο μπλογκ μου το θέμα, με τίτλο : «15/2//2010 – 3/3/2010 : Η Ελλάδα υπό μοντέρνα μεταναζιστική ναζιστική κατοχή» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.html .
ΔΙΟΡΘΩΣΗ :
Ο σωστός τίτλος του θέματος είναι : «15/2//2010 – 3/3/2010 : Η Ελλάδα υπό μοντέρνα μεταναζιστική γερμανική κατοχή» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.html .
H EΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑΚΗΝ ΚΑΤΟΧΗΝ του ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΣΧΡΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ!
Δυστυχώς, αγαπητέ Κωνσταντίνε, η Ελλάδα είναι ένα βήμα πριν από την έλευση των ευρωγερμανών κατακτητών, οι οποίοι έχουν κληθεί από τους Έλληνες πολιτικούς, που τους έδωσαν τα κλειδιά της χώρας, λόγω της ύψιστης ανικανότητάς τους να μοιράσουν δυό γαϊδουριών άχυρα, που λέει και ο αγαπητός κ. Φράγκος.
Οι προοπτικές για τον τόπο είναι δυσοίωνες, διότι οι γερμανικές πολιτικές και χρηματοπιστωτικές ελίτ θέλουν να πάρουν την εκδίκησή τους, αναδρομικά, για όσα τους έχει κάνει η φαυλεπίφαυλη και ανίκανη, διαχειριστικά, ελληνική πολιτική τάξη, όλα τα προηγούμενα χρόνια, η οποία τώρα στα δύσκολα αποδεικνύεται ότι είναι και ψοφοδεής, αφού δεν τολμά να ορθώσει ούτε ένα ίχνος αντίστασης στην γερμανική αλαζονεία, η οποία πηγάζει από ένα στοχευμένο μακράς πνοής στρατηγικό σχέδιο των ςλίτ αυτών, το οποίο απέδωσε καρπούς και το οποίο υπερασπίζονται, με νύχια και με δόντια, σε μια περίσταση μη αναμενόμενη, όπως αυτή της παρούσας ύφεσης, που τείνει να μετατραπεί σε ευρωκρίση.
Θέλω, όμως, να δώσω μια ευκαιρία στον ΓΑΠ, μήπως και προβεί την τελευταία στιγμή, στην μη αναμενόμενη κίνηση. Αυτήν, δηλαδή, με την οποίαν θα απορρίψει τους ιταμούς όρους επικυριαρχίας, πάνω στην χώρα, που επιθυμούν να επιβάλουν οι γερμανικές ελίτ.
Το ένα σκέλος της υπόθεσης αφορά την άντληση φθηνού δανεισμού της χώρας από την ευρωζώνη, δηλαδή την Ε.Κ.Τ. και την, άνευ όρων, αναγνώριση τως άμεσα πληρωτέων επί τη εμφανίσει, όλων των ομολόγων της χώρας (και των άλλων ευρωζωνικών χωρών).
Το άλλο σκέλος αφορά την άρση των ζουρλομανδυακών, εμπνεύσεως Μάαστριχτ, μέτρων, που ρίχνουν την ελληνική οικονομία στο βάραθρο μιας μακροπρόθεσμης οικονομικής κρίσης και την επαναφορά της σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, καθώς και την αναδιάταξη των μέτρων οικονομικής πολιτικής, που θα εισαγάγουν τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο ελληνικό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, με εκτενείς και στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις, που θα αναδιατάσσουν τον παραγωγικό μηχανισμό της χώρας και θα επανιδρύουν το κράτος, προσανατολιζόμενες στην αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας ελληνικής οικονομίας, με σύλληψη της φορολογητέας ύλης, που διαφεύγει, με ένταξη της παραοικονομίας στην επίσημη οικονομία, μαζύ με την προστασία της εντόπιας παραγωγής, εκεί όπου κριθεί – από ένα εξειδικευμένο οικονομικό επιτελείο, που θα εφαρμόζει ένα στρατηγικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της ελληνικής παραγωγής – ότι αυτή χρήζει προστασίας.
Για να δούμε.
(Τι να δούμε, δηλαδή. Ο ΓΑΠ, δυστυχώς, δεν έχει ένα τέτοιο πρόγραμμα – αλλά και να είχε, δεν έχει ούτε το κατάλληλο στελεχικό δυναμικό να το εφαρμόσει, ούτε έχει και τα κότσια να υπερασπίσει την εφαρμογή του -, ενώ, παράλληλα, δεν έχει τις διαπραγματευτικές ικανότητες, που είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου και γι’ αυτό οι γερμανικές ελίτ και οι ευρωγραφειοκράτες δεν τον παίρνουν στα σοβαρά…).
ΔΙΟΡΘΩΣΗ :
ςλίτ = ελίτ.
Jamais, jamais, jamais
Εις τον αφερέγγυον, ο οποίος ΔΕΝ προτίθεται να οικοδομήσει ό,τιδήποτε ΚΑΙ αρνείται ολωσδιόλου να εργασθεί, ΠΑΡΕΧΟΜΕΝ ΔΑΝΕΙΣΜΟΝ με 15% ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ μόνον επ’ ενεχείρω – και τα σπίτια και τα χωράφια ΚΑΙ την χονδρο- και χαμηλο- –λα σύζυγον και θυγατέρα του για τις οποίες βέβαια ΔΕΝ ενδιαφέρεται ο πολιτισμένος Ευρωπαίος, αλλά γιά σεξουαλικές υπηρεσίες στους σκληρά εργαζόμενους Τούρκους και άλλους τριτοκοσμικούς εργάτες στις φάμπρικες της Γερμανίας.
Ο μέσος Ελλαδίτης είναι ΣΚΟΥΛΗΚΙ και μόνον ως σκουλήκι θα αντιμετωπισθεί!