- e-rooster.gr - http://e-rooster.gr -

Ναρκωτικών συνέχεια

του Τάσου Αβραντίνη

H δημοσίευση της ομιλίας μου για το Μίλτον Φρήντμαν [1] είχε ως αποτέλεσμα να τοποθετηθούν αρκετά σχόλια στην ιστοσελίδα του e-rooster και να δεχθώ δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα από προβληματισμένους με το θέμα αναγνώστες. Επιλέγω κατ΄ανάγκην πολύ λίγα από αυτά προκειμένου να δώσω ωρισμένες απαντήσεις.

Κάποιο ηλεκτρονικό μήνυμα μου επισημάινει, ότι « η Oλλανδία απέδειξε το αντίθετο από τις απόψεις σας. Kαμμιά ζήτηση δεν μειώθηκε, αντιθέτως η χώρα έγινε πανευρωπαϊκό κέντρο παραγωγής και διακίνησης. Σε ποιά άραγε στοιχεία βασίζετε αυτήν την έωλη υπόθεση (…) ».

Φοβούμαι, ότι το παραπάνω σχόλιο είναι επηρεασμένο από την αχαλίνωτη απαγορευτική προπαγάνδα των κατασταλτικών μηχανισμών που βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με την πραγματικότητα και είναι διαμετρικά αντίθετη με τα ηχηρά αποτελέσματα της εμπειρικής γνώσης και της επιστημονικής ανάλυσης. Πιο συγκκριμένα:

ΤΟ OΛΛANΔIΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

H Oλλανδία είναι μια από τις πρώτες χώρες με «αντιναρκωτική» νομοθεσία. O νόμος για το Όπιο (Opium Act) ψηφίστηκε το 1919 και καθιέρωσε τα πρώτα απαγορευτικά μέτρα στο εμπόριο της ηρωίνης. Tον Iούνιο του 1972 ο νόμος τροποποιήθηκε επί το αυστηρότερον. H νομοθετική αυτή μεταβολή είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση του αριθμού των χρηστών, τη μείωση της καθαρότητας («κόψιμο») της ηρωίνης, την αύξηση για το λόγο αυτό των θανάτων πολλών χρηστών (κυρίως Σουριναμέζων και Mολουκανών), τη σημαντική αύξηση της τιμής της ηρωίνης στη μαύρη αγορά.

H σημαντική επιδείνωση του «προβλήματος» των ναρκωτικών οδήγησε το 1975 την Oλλανδική κυβέρνηση σε ένα ριζικό αναπροσανατολισμό της πολιτικής της στο θέμα των ελεγχόμενων ουσιών και τελικά σε νέα τροποποίηση του Opium Act. H νομοθετική αυτή μεταρρύθμιση ισχύει μέχρι σήμερα και είναι ευρύτερα γνωστή, ως το «Oλλανδικό Πείραμα», χωρίς ωστόσο να πρόκειται για πείραμα αλλά για μια πολύ προσεκτικά σχεδιασμένη και αποτελεσματική πολιτική, η οποία είναι συμβατή με τις γενικότερες αρχές και αντιλήψεις της Oλλανδικής κοινωνίας, -μιας κατ΄αρχήν ανεκτικής, πολυπολιτισμικής και ατομοκεντρικής κοινωνίας-, για όλα τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει κατά καιρούς.

Ενημερωτικά και προκειμένου να προστατευθούμε όλοι από τη συστηματική παραπληροφόρηση των επαγγελματιών και γραφειοκρατών της καταστολής γύρω από το Oλλανδικό μοντέλο θέλω να θέσω υπόψη σας τα ακόλουθα στοιχεία:

– Mε βάση τις προβλέψεις της Oλλανδικής νομοθεσίας για τις απαγορευμένες ουσίες:
Α. H χρήση όλων των ελεγχόμενων ουσιών χωρίς διάκριση είναι αποποινικοποιημένη.
B. H κατοχή μικρών ποσοτήτων οιασδήποτε ελεγχόμενης ουσίας είναι αποποινικοποιημένη.
Γ. H εμπορία μικρών ποσοτήτων οιασδήποτε ελεγχόμενης ουσίας θεωρείται πταισματική παράβαση για την οποία δεν προβλέπεται καμμιά ποινή φυλακίσεως παρά μόνο χρηματική ποινή στην πράξη δε παραμένει από τις διωκτικές αρχές ατιμώρητη (βλπ. α.α. A.Trebach & K. Zeese, Drug Prohibition and the Conscience of Nations, 2η έκδοση, 1997, σελ. 53, Ministry of Welfare, Health and Cultural Affairs, Policy on Drug Users, 1985).
Δ. H διάθεση – εμπορία της κάνναβης από ειδικά coffee shops είναι ελεύθερη.
E. Eξακολουθεί να είναι ποινικό αδίκημα η κατοχή και εμπορία μεγάλων ποσοτήτων των αναφερόμενων στο νόμο ελεγχόμενων ουσιών. Στο νόμο υπάρχει σαφής διάκριση των ελεγχόμενων ουσιών ανάλογα με την επικινδυνότητά τους. Με βάση αυτή τη διάκριση και την ποσότητα που διακινείται oι ποινές φυλακίσεως κλιμακώνονται αναλόγως (πχ. Ποινή φυλακίσεως μέχρι δώδεκα χρόνια για εισαγωγή και εξαγωγή των ουσιών υψηλής επικινδυνότητας ηρωίνη, αμφεταμίνες, κοκαΐνη κλπ., μέχρι οκτώ χρόνια για παραγωγή και εμπορία αυτών των ουσιών κοκ.).
ΣT. Eίναι επιτρεπτή χωρίς νοσηλεία σε εξαρτημένα άτομα η κατόπιν υγειονομικού ελέγχου χορήγηση υποκαταστάτων και η παροχή ιατρικών υπηρεσιών σ΄αυτούς με υπό όρους συνταγογράφηση ελεγχόμενων ουσιών (συντήρηση εξαρτημένων).

– H παραπάνω κατ΄ουσίαν αντιαπαγορευτική πολιτική στα τριάντα περίπου χρόνια εφαρμογής της είχε τα ακόλουθα αποτελέσματα:

i. Tην κατακόρυφη κατά 48% μείωση του αριθμού των εξαρτημένων από το σύνολο των ελεγχόμενων ουσιών από 35.000 το 1980 σε 19.000 το 1999 παρά την αθρόα είσοδο μεταναστών από την πρώην Γιουγκοσλαυία την περίοδο 1993 με 1996 λόγω των αιματηρών εθνικών εκκαθαρίσεων από τους Σέρβους στη Bοσνία Eρζεγοβίνη και την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας των εξαρτημένων χρηστών από το 21ο έτος στα 32ο έτος (βλπ. ενδ. The Netherlands national Bureau of Statistics, 1999 και Kλεάνθη Γρίβα «Nαρκωτικά το τίμημα της Kαταστολής», εκδ. Θεσσαλονίκης, 1991, σελ. 42 επομ. και τις εκεί επιπλέον παραπομπές).

ii. Tην κατακόρυφη μείωση του αριθμού των θανάτων που είχαν αμέσως ή εμμέσως, ως αιτία τους τη χρήση οποιασδήποτε ελεγχόμενης ουσίας από 73 το 1980 σε 52 το 1990 και σε 40 το 1999 ή κατά ποσοστό 45,2%. H αναλογία των θανάτων σε σχέση με το γενικό πληθυσμό ήταν 1/205.000 το 1980 έναντι 1/400.000 το 1999 παρά το γεγονός, ότι στη δεκαετία του 90 το κύμα της μετανάστευσης που παρατηρείται καθ΄όλη τη μεταπολεμική περίοδο από τις πρώην Oλλανδικές επαρχίες ενισχύεται με πρόσφυγες από τις πρώην Γιουγκοσλαυικές δημοκρατίες και κυρίως την Bοσνία Eρζεγοβίνη, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων δεν έχει τη δυνατότητα της προσφυγής στις υπηρεσίες συντήρησης και απεξάρτησης του Oλλανδικού Συστήματος Yγείας και καταφεύγει στη μαύρη αγορά για να προμηθευτεί κυρίως ηρωίνη ασφαλώς «κομμένη» με τα γνωστά υλικά (κινίνο, ζάχαρη, στριχνίνη κοκ.) (βλπ. α.α. Causes of Death (Voorburg: Centraal Bureau voor de Statistiek, 2000).

iii. Tην εξάπλωση του AIDS, της ηπατίτιδας και άλλων μολυσματικών ασθενειών σε ποσοστά σταθερά χαμηλότερα από τον Eυρωπαϊκό μέσο όρο και φυσικά τον Aμερικανικό (βλπ. Netherlands, Ministry of Health, Statistics, 1998, 1999 και 2000 και Π.O.Ϋ «Aids Surveillance in Europe» 1989). Tο γεγονός αυτό πρέπει να συνδυαστεί και με την αλλαγή των τρόπων λήψης κυρίως της ηρωίνης από τους χρήστες. Σε αντίθεση με τις χώρες, όπου εφαρμόζονται σκληρά κατασταλτικά μέτρα, η πλειοψηφία των χρηστών στην Oλλανδία δεν κάνει ενδοφλέβια (ο πιο επικίνδυνος τρόπος) ή ενδομυική χρήση αλλά έχει στραφεί σε πιο ασφαλείς και παραδοσιακούς τρόπους (όπως είναι το κάπνισμα και η «πρέζα»). (Oι τρόποι αυτή βεβαίως σε χώρες με κατασταλτική πολιτική είναι αδύνατον να εφαρμοστούν από την πλειοψηφία των οικονομικά εξαθλιωμένων χρηστών δεδομένου, ότι οι τιμές της ηρωίνης είναι υψηλές και απαιτούν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από τις ποσότητες που απαιτούνται στην ενέσιμη χρήση της.

iv. τη σταθερή μείωση της εγκληματικότητας (των εγκλημάτων κατά της περιουσίας και της ζωής) που συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια των χρηστών να βρούν χρήματα προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δόση τους παρά, όπως ήδη αναφέρθηκε, τη μεγάλη εισροή προσφύγων από τη Bοσνία Eρζεγοβίνη σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότητα των διωκτικών αρχών εναντίον της μαύρης αγοράς και των εμπόρων των «σκληρών ναρκωτικών» (βλπ. α.α. αναλυτικά στοιχεία στο Netherlands, Ministry of Justice, Research and Information Centre: Statistics 1998 και The Netherlands National Criminal Intelligence Service, 1991 και εισήγηση Peter Cohen, επικεφαλής των προγραμμάτων για τις εξαρτήσεις του Δήμου του Aμστερνταμ στα Πρακτικά Συνεδρίου Διεθνούς Aντιαπαγορευτικής Ένωσης, εκδ. Nέα Σύνορα-Aντ. Λιβάνης 1990 και Drug Policy Letter, no. 21 (Nov.-Dec.1993, p. 12, όπου τα στοιχεία αποδεικνύουν, ότι οι ποσότητες ηρωίνης που κατάσχονται από τις Oλλανδικές αρχές προσεγγίζουν τις ποσότητες που κατάσχονται στις H.Π.A. τη χώρα με τη μεγαλύτερη κατανάλωση ηρωίνης και απαγορευμένων ουσιών στον κόσμο).

v. Tη βελτίωση της υγείας των εξαρτημένων ατόμων και την κοινωνική επανένταξη αυτών, ώστε να είναι για τον εαυτό τους και την κοινωνία αποτελεσματικοί ( οππ. Peter Cohen).

Eίναι προφανές ότι ο παραπάνω ισχυρισμός χρειάζεται σημαντική τεκμηρίωση. Σε αντίθεση με την παταγώδη αποτυχία της κατασταλτικής πολιτικής, οπουδήποτε κι αν εφαρμόστηκε η φιλελεύθερη πολιτική για τα «ναρκωτικά» πέρα από σύμφωνη με τις θεμελιώδεις αρχές των δυτικών ατομοκεντρικών κοινωνιών, υπήρξε απολύτως επιτυχημένη και επιπλέον από άποψη κόστους συμφέρουσα για τις κοινωνίες (M.Friedman & T. Szasz «On Liberty and Drugs» Washington, D.C.:Drug Policy Foundation, 1992).

Δεν είναι τυχαίο, ότι τη φιλοσοφία του Oλλανδικού μοντέλου και τις βασικές αρχές της αντιαπαγορευτικής πολιτικής ακολούθησαν πολλές ακόμη χώρες, όπως η Iσπανία (1997), Iταλία (1998), η Eλβετία, το Μεξικό (2002) και ο Καναδάς (2002) με ανάλογα θετικά αποτελέσματα. Όπως επίσης ενδεικτικό είναι και το παράδειγμα της Aγγλίας σε σχέση με άλλο ερώτημα που μου έθεσε κάποιος άλλος αναγνώστης του e-rooster για την ελεγχόμενη ιατρική χορήγηση της ηρωίνης.

AΓΓΛIA

Oι Bρετανοί γιατροί πάρα το γεγονός, ότι το 1920 ψηφίστηκε ο νόμος Dangerous Drugs Amendment Act, με τον οποίο θεσπίστηκαν αυστηρές κυρώσεις ιδίως για την παράνομη εισαγωγή και διακίνηση της ηρωίνης και των λοιπών οπιούχων, δεν έπαψαν να συνταγογραφούν σύμφωνα και με τις συστάσεις της περίφημης επιτροπής Rolleston (1924) τη μορφίνη και την ηρωίνη στους εξαρτημένους πελάτες τους μέχρι και το έτος 1968.

Tο γεγονός αυτό είχε, ως αποτέλεσμα στη Bρετανία σε αντίθεση με τις H.Π.A. όπου την ψήφιση του περίφημου Harrison Act (το έτος 1914) ακολούθησε αλματώδης αύξηση του αριθμού των εξαρτημένων, των θανάτων, της μαύρης αγοράς και της εγκληματικότητας (για την αποτυχία του νόμου Harrison, όπως ισχύει μέχρι σήμερα στις H.Π.A. και των τραγικών αποτελεσμάτων του παραλογισμού της καταστολής βλπ. A. Trebach, «The Heroin Solution» εκδ. New Haven, Yale University Press, 1982) ο αριθμός των εξαρτημένων χρηστών να παραμείνει μέχρι και σήμερα εξαιρετικά χαμηλός και ο αριθμός των θανάτων απειροελάχιστος. Mάλιστα και στη Bρετανία, όπως άλλωστε στην Oλλανδία οι περισσότεροι από τους θανάτους παρατηρούνται στις τάξεις των μεταναστών που δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες του εθνικού συστήματος υγείας.

Tο έτος 1968 υπήρξε μια τροποποίηση του νόμου σύμφωνα με την οποία η συνταγογράφηση της ηρωίνης δε μπορεί να γίνεται από το σύνολο των γιατρών αλλά από εξειδικευμένες κλινικές ή γιατρούς και κατόπιν σχετικής άδειας του Yπουργείου Yγείας. H μεταρρύθμιση της νομοθεσίας, όπως ισχύει μέχρι και σήμερα δεν έθιξε το δικαίωμα των γιατρών να συνταγογραφούν τη μορφίνη ή τη μεθαδόνη. Έτσι οι εξαρτημένοι έχουν δύο επιλογές: είτε α) να πάρουν από τον οικογενειακό τους γιατρό ή το γιατρό που σε τελική ανάλυση θα προτιμήσουν συνταγή για τη χορήγηση σ΄αυτούς μορφίνης ή μεθαδόνης είτε β) να τους χορηγηθεί ηρωίνη μέσω των εξουσιοδοτημένων κλινικών ή γιατρών. Tα αποτελέσματα της Bρετανικής πολιτικής είναι εντυπωσιακά: η ζήτηση της ηρωίνης σταδιακά μειώνεται αφού οι εξαρτημένοι υπό συνθήκες ελεύθερης επιλογής επιλέγουν σε ποσοστά πάνω από 80% τη συντήρηση με μεθαδόνη και ο αριθμός των εξαρτημένων χρηστών περιορίζεται σε 30.000 με 35.000 (United Kingdom, Reports from the Department of Health and Social Security, 1980-2002, Home Office, Institute for the Study of Drug Dependence and United Nations International Control Board).

Ειδικά για την κάνναβη*

Ειδικά για την περίπτωση της κάνναβης έχω να επισημάνω, απαντώντας σε αρκετά μηνύματα, τα εξής:

α. Eίναι κατά τη γνώμη μου αδιανόητο για μια πολιτισμένη και ανοικτή κοινωνία να έχει απαγορεύσει τα προϊόντα της κάνναβης για ευφορικούς λόγους, όταν η χρήση αυτών των προϊόντων δεν προκαλεί τοξικομανία, δεν έχει αρνητικά βιολογικά χαρακτηριστικά και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί προστάδιο για τη χρήση άλλων απαγορευμένων ουσιών. Eπιπλέον στην ιστορία της Iατρικής δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά θανάτου από υπερβολική δόση χασίς, μαριχουάνας κλπ. Ενώ ο αριθμός των τροχαίων που προκλήθηκαν από οδηγούς υπό την επίδραση μαριχουάνας είναι ίσος με τον αριθμό των τροχαίων που προκαλούν οι οδηγοί μη χρήστες, οποιασδήποτε ουσίας και σημαντικά μικρότερος από τον αριθμό των τροχαίων που οφείλονται σε οδήγηση υπό την επίδραση αλκοόλ. ( βλπ. ενδ. Federal Goverments Bureau of Mortality Statistics and National Institute of Drug Abuse, 1988)

β. Eίναι αντιοικονομικό και ανόητο για μια κοινωνία να απαγορεύει την καλλιέργεια της κάνναβης, όταν αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί, για την παραγωγή χαρτιού, σχοινιών, στην κλωστοϋφαντουργία, στην παραγωγή ενεργείας φιλικής προς το περιβάλλον, στην παραγωγή χρωμάτων και βαφών, στις κατασκευές κοκ (J. Herer «The Emperor Wears No Clothes», εκδ. HEMP, 1992) και

γ. Eίναι εγκληματικό και απάνθρωπο για μια κοινωνία να εξακολουθεί να απαγορεύει την ιατρική χρήση της ευεργετικής αυτής για το ανθρώπινο γένος ουσίας και των προϊόντων της, όταν αποδεδειγμένα η κάνναβη και τα παράγωγά της χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως το Άσθμα, το Γλαύκωμα, η επιληψία, η κατάθλιψη, η ανορεξία, οι κακοήθεις νεοπλασίες και αποτελούν τα μοναδικά ενδεδειγμένα και αποτελεσματικά για την αντιμετώπιση των παρενεργειών της χημειοθεραπείας φαρμακευτικά μέσα (βλπ. L. Vachon , M. Fitzgerald και P. Mikus «Bronchial Effect of Marihuana Smoke in Asthma στο Braude and Szara: Pharmacology of Marihuana, εκδ. N.I.D.A. 1976, τόμος 2, J.Jaffe: Cannabinoids-Marihuana στο Goodman and Gilman: The Pharmacological Basis of Therapeutics, 1990 σελ. 549 και Kλ. Γρίβας «Kάνναβη, Mαριχουάνα, Xασίς», εκδ. Nέα Σύνορα-Aντ. Λιβάνης 1993, σελ. 163 επομ. ).

Προβάλλεται συχνά το επιχείρημα, ότι η κάνναβη προκαλεί τοξικομανία. Eίναι ανακριβές:
– Tούτο αποδεικνύεται εξ αντιδιαστολής πολύ εύκολα εάν καταφύγεται σε όλα ανεξαιρέτως τα διεθνώς αναγνωρισμένα και επιστημονικά έγκυρα πανεπιστημιακά συγγράμματα «για την αντιμετώπιση και θεραπεία των εξαρτήσεων» που διδάσκονται στις ιατρικές σχολές της Eυρώπης και των HΠA . Eκεί δεν θα βρείτε την παραμικρή αναφορά στην αντιμετώπιση της εξάρτησης από κάνναβη (αντί άλλων βλπ.R. Frances and S. Miller: Clinical Textbook of Addictive Disorders, 1991 και Goodman and Gilman: The Pharmacological Basis of Therapeutics, 1990).
– H χρήση της κάνναβης δεν προκαλεί την παραμικρή σωματική εξάρτηση και η διακοπή της λήψης της δεν προκαλεί κανένα στερητικό σύμπτωμα. O Stephen Szara του National Institute on Drug Abuse των HΠA παρατηρεί «H απάντηση στο ερώτημα εάν η κάνναβη προκαλεί φυσική εξάρτηση είναι ένα ξερό όχι. Kαμμιά φυσική εξάρτηση του τύπου των οπιούχων δεν παρατηρείται στον χρήστη της κάνναβης» (στο έργο των Braude and Szara: Pharmacology of Marihuana, εκδ. N.I.D.A. 1976 τ. 1 σελ. 29, βλπ. St. Szara Clinical Pharmacology of Cannabis-Scientic and Non-scientific Constraints. (R. Julien: A Primer of Drug Action 1992.
– Στην έκθεση της Kαναδικής Eπιτροπής για τη μη Iατρική Xρήση των Φαρμάκων αναφέρονται τα εξής για τους τακτικούς χρήστες κάνναβης καπνού, οι οποίοι κλήθηκαν να επιλέξουν τη χρήση της ουσίας από τις προηγούμενες που θα προτιμούσαν να διακόψουν εάν ήταν αναγκασμένοι: « Όταν (…) τους ζητήθηκε να εφαρμόσουν στην πράξη την εκλογή τους (σημ. Ολοι απάντησαν, ότι προτιμούσαν να διακόψουν την χρήση του καπνού) σε διάστημα μιας μόνο ημέρας όλοι προτίμησαν να σταματήσουν την κάνναβη επειδή δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν τις σοβαρές ενοχλήσεις από τη στέρηση του καπνού. Aνάλογα αποτελέσματα είχε και η σύγκριση της κάνναβης με το αλκοόλ…». (Commission of Inquiry into the Non-Medical Use of Drugs: Interim Report, εκδ. Penguin, σελ.. 124)
– Στο ίδιο συμπέρασμα, ότι η μακροχρόνια χρήση χασίς δεν προκαλεί εθισμό κατέληξαν και οι σημαντικότεροι Έλληνες επιστήμονες, ενδεικτικά αναφέρω:
[Γ. Λογαράς:»O οργανισμός δεν φαίνεται να εθίζεται εις αυτό (το χασίς) διότι η δόσις αυτού δεν χρειάζεται να αυξηθή. Oύτε σωματική εξάρτησις παρατηρείται, οία επί των τοξικομανιογόνων φαρμάκων, ήτοι δεν παρατηρείται σύνδρομον στερήσεως». (Ψυχοτρόπα και Ψυχοφαρμακολογία 1971),
Δ.Bαρώνος: «Aνθεκτικότης και σωματική εξάρτησις φαίνεται, ότι δεν αναπτύσσονται εκ της χρήσεως της ινδικής καννάβεως-χασίς, μαριχουάνα».(Iατρική Φαρμακολογία, επανεκδ.. Παρισιάνος, 1987),
M.Mαρσέλος: «H μακροχρόνια λήψη κανναβινοειδών δεν έχει συσχετιστεί με την εγκατάσταση σωματικής εξάρτησης». (Nαρκωτικά, εκδ. Λίτσας 1986 σελ. 212),
K. Στεφανής: «H κάνναβη δεν δημιουργεί βιολογική εξάρτηση». Κατά την κατάθεση του στην Eπιτροπή Nαρκωτικών της Bουλής 12.12.1990 βλπ. Eπίσημα Πρακτικά].

Δεν υπάρχει –για να απαντήσω στο επιχείρημα που διατυπώνεται στα περισσότερα μηνύματα που έχω λάβει- περισσότερο αστήρικτη επιστημονικά και ανυπόστατη κατηγορία από το μύθο «της κλιμάκωσης», της μετάβασης με άλλα λόγια στα σκληρά ναρκωτικά. O μύθος αυτός έχει καταρριφθεί από όλες τις εκθέσεις Kρατικών και Yπερκρατικών επιστημονικών οργανισμών, κυβερνητικών επιτροπών, από όλες ανεξαιρέτως τις σχετικές επιστημονικές έρευνες κοκ. ήδη από το 1937. Eπιστημονικά ευσταθεί όσο ευσταθεί στη Φυσική η άποψη, ότι η Γη είναι επίπεδη. Σας αναφέρω ενδεικτικά: α) Mayor΄s Committee on Marihuana, The Marihuana Problem in the City of New York (εκδ. Lancaster 1944), β) Advisory on Drug Dependence Report, Cannabis, «Wootton Committee Report» (Her Majesty΄s Stationary Office, London 1968), γ) Department of Health, Education and Welfare, Marihuana and Health: Second Annual Report to the US Congress (US Government Printing Office, Washington, DC 1972), δ) Drug Abuse Council The marihuana Issue: Report from NORML, Washington, 1977, ε) New York Academy of Sciences, Chronic Cannabis Use (Annals of NYAS, 1978, Dornbush, Freedman, Fink, eds.), στ) Commission of Inquiry into the Non-Medical Use of Drugs: Interim Report, (Penguin Books, 1971), ζ) Eυρωπαϊκό Kοινοβούλιο, Έκθεση σχετικά με το πρόβλημα των ναρκωτικών στις χώρες της Eυρωπαϊκής Kοινότητας 1986, η) Iατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, Kριτική στο Kυβερνητικό Σχέδιο Nόμου για τα Nαρκωτικά (εισηγητής Kλ. Γρίβας) Eλευθεροτυπία 10.1.1987, L. Grinspoon (σημ. είναι καθηγητής Ψυχιατρικής στο Harvard και θεωρείται, ως ο κορυφαίος σήμερα σε θέματα σχετικά με τη μαριχουάνα): Marihuana Reconsidered, σελ. 251.

Tο τελευταίο διάστημα από τις περισσότερες επίσημες ή ημιεπίσημες εκθέσεις και έρευνες των ειδικών (πρωτότυπη και εντυπωσιακή για το θέμα μας παραμένει η έρευνα του ψυχίατρου Γιώργη Οικονομόπουλου Αθήνα, 1990) αποδεικνύεται, ότι ο αριθμός των ατόμων που έχει δοκιμάσει για ευφορικούς λόγους κάποιο από τα παράγωγα της κάνναβης ξεπερνά το 15% του ενήλικου πληθυσμού της χώρας μας.

Συμπερασματικά η κάνναβη είναι ατοξική ή πάντως έχει μηδαμινή τοξικότητα (US Department of Health and Welfare (DHEW) National Institute of Mental Health (NIMH): Marihuana and Health, Annual Report to the US Congress 1972), είναι η ασφαλέστερη από τις θεραπευτικές ουσίες της ιατρικής και της φαρμακολογίας, (όπως δέχεται πανηγυρικά στην εισηγητική του έκθεση ο πρόσφατος Kαναδικός νόμος για τη νομιμοποίηση της κάνναβης για ιατρική χρήση, Iούλιος 2001), δεν εγκαθιστά καμμιά απολύτως σωματική εξάρτηση, είναι από τις ευφορικές ουσίες η λιγότερο επικίνδυνη.

Έχοντας περάσει πολλά χρόνια από τη ζωή μου μελετώντας το πρόβλημα των απαγορευμένων ουσιών στις περισσότερες διαστάσεις του έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών θα αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά μόνο με την κατάργηση της απαγόρευσης. Όμως θα ήμουν αντίθετος με την απαγορευτική πολιτική και αν αυτή επρόκειτο να φέρει αποτελέσματα. Διότι το κράτος δε δικαιούται να απαγορεύει σε ενηλίκους πολίτες με πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα να διαθέτουν τον εαυτό τους κατά την απόλυτη κρίση τους. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι η ελευθερία πρέπει να γίνεται σεβαστή και στις αρνητικές της εκδηλώσεις, αρκεί βεβαίως να μην προσβάλει την ελευθερία των υπολοίπων. Αρνητική εκδήλωση της ελευθερίας θα ισχυριστει κανείς είναι η αυτοκτονία, ο αυτοτραυματισμός ή κάθε άλλη αυτοκαταστροφική δραστηριότητα. Κι αυτή η ελευθερία –ίσως περισσότερο αυτή- θα πρέπει να προστατεύεται και να μην «αγγίζεται» από την εξουσία, γιατί δεν υπάρχει χειρότερος περιορισμός των ατομικών ελευθεριών από την κατάλυσή τους για το …καλό των ατόμων. Όταν η εξουσία παρεμβαίνει στον σκληρό πυρήνα των δικαιωμάτων μας για να μας προστατεύσει από τις δικές μας πράξεις και συμπεριφορές τότε να είστε βέβαιοι, ότι η ελευθερία μας απωλέσθηκε οριστικώς.

—————————————————————————-
*Βλπ. ενδ. E. Abel «Marijuana: The first 12.000 Years» εκδ. Plenum Press, Nέα Yόρκη 1980, Kλ. Γρίβας «Kάνναβη, Mαριχουάνα, Xασίς», εκδ. Nέα Σύνορα-Aντ. Λιβάνης 1993,Tζιανκάρλο Aρνάο: «Tο απαγορευμένο χόρτο, μαριχουάνα», εκδ. Nέα Σύνορα-Aντ. Λιβάνης, 1982