του Τάκη Μίχα*
Πρόσφατα το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι [1] (ΕΠΣΕ) δημοσιοποίησε την έκθεση του Ευρωπαϊκού Εβραϊκού Κογκρέσου για αντισημιτικά επεισόδια και αντισημιτικό λόγο στις ευρωπαϊκές χώρες κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Λίβανο [2]. Η έκθεση περιέχει ένα κεφάλαιο που αφορά την Ελλάδα το οποίο συνέταξε το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (ΚΙΣ) της Ελλάδος [3]. Η μελέτη του ΚΙΣ κατηγορεί Έλληνες δημοσιογράφους, σκιτσογράφους, πολιτικούς και κόμματα για «αντισημιτικές πολιτικές δηλώσεις».
Ο αντισημιτισμός των προαναφερθέντων, σύμφωνα με την έκθεση, εντοπίζεται στην ταύτιση της πολιτικής του Ισραήλ με την πολιτική του Γ’ Ράιχ. Όλα τα επεισόδια αντισημιτισμού που αναφέρονται στο απόσπασμα, που φέρει τον τίτλο «Αντισημιτικός λόγος και διαμαρτυρίες», αφορούν την κριτική των πράξεων ή της πολιτικής ενός κράτους (δηλαδή του Ισραήλ).
Όμως ο αντισημιτισμός έχει στόχο τα φυλετικά χαρακτηριστικά του ατόμου. Τα κράτη δεν έχουν φυλετικά χαρακτηριστικά, τα άτομα έχουν. Άρα είναι παράλογο να χαρακτηρίζεται «αντισημιτική» η κριτική του κράτους του Ισραήλ για τον πόλεμο στο Λίβανο, όπως ακριβώς είναι παράλογο να χαρακτηρίζεται «ανθελληνική» η κριτική π.χ. της πολιτικής του κράτους της Ελλάδας στο θέμα των εθνοτικών μειονοτήτων. Το κράτος του Ισραήλ δεν είναι ο Εβραίος, όπως και το κράτος της Ελλάδας δεν είναι ο Έλληνας. Πρόκειται για δύο διαφορετικές οντότητες, η ταύτιση των οποίων έχει νόημα μόνο στο πλαίσιο ολοκληρωτικών θεωριών ή αντιλήψεων.
Όμως αν και ακατανόητη στο επίπεδο της λογικής, η έκθεση του ΚΙΣ είναι εν τούτοις απόλυτα κατανοητή στο επίπεδο της πολιτικής προπαγάνδας. Διότι στην ουσία αποτελεί μέρος της προσπάθειας η οποία καταβάλλεται από τα διάφορα φιλοϊσραηλινά λόμπι ανά τον κόσμο να φιμώσουν τους επικριτές του Ισραήλ.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές αν εξετάσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν διάφορες φιλοϊσραηλινές εβραικές οργανώσεις στις ΗΠΑ. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι οι οργανώσεις αυτές αποτελούν σήμερα τη μεγαλύτερη απειλή για την ελευθερία του λόγου που έχει αντιμετωπίσει η Αμερική από την περίοδο του Μακάρθι [4]. Ιστορικοί και δημοσιογράφοι με κριτικές απόψεις για το Ισραήλ εμποδίζονται να κάνουν ομιλίες, εκθέσεις ζωγραφικής ματαιώνονται επειδή έχουν φιλοπαλαιστινιακό περιεχόμενο, καθηγητές πανεπιστημίων αντιμετωπίζουν επαγγελματικά εμπόδια για τις απόψεις τους κ.ο.κ. Το αυταρχικό παραλήρημα εβραϊκών οργανώσεων έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και πολύ γνωστές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Human Rights Watch [5] (παράρτημα της οποίας είναι το Ελληνικό Παρατηρητήριο), κατηγορούνται για… «αντισημιτισμό»!
Ιστορικοί, δημοσιογράφοι και ζωγράφοι
Την πιο γνωστή προσπάθεια φίμωσης επικριτών του Ισραήλ αποτελεί χωρίς αμφιβολία η περίπτωση του γνωστού Αμερικανοεβραίου ιστορικού Τόνι Τζουντ [6]. Δύο δημόσιες ομιλίες τις οποίες επρόκειτο να δώσει στη Νέα Υόρκη ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή ύστερα από παρέμβαση στελεχών του ισραηλινού λόμπι και συγκεκριμένα της οργάνωσης Anti-Defamation League [7] (ADL) και του διευθυντή της Αβραάμ Φόξμαν [8]. Ο Τζουντ είναι κοσμήτορας του Ινστιτούτου Ρεμαρκ του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και συγγραφέας πολλών ιστορικών βιβλίων και άρθρων.
Σχολιάζοντας τη ματαίωση των ομιλιών του ο Αμερικανοεβραίος ιστορικός δήλωσε:
«Πρόκειται για ένα σοβαρό και ανατριχιαστικό γεγονός.Υπάρχουν εβραϊκές οργανώσεις που πιστεύουν ότι θα πρέπει να κρατούν μακριά όποιον διαφωνεί μαζί τους για το Μεσανατολικό από οποιονδήποτε θέλει να ακούσει τι έχουν να πουν».
Ο Τζουντ γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά του Λονδίνου και ζει από το 1987 στις ΗΠΑ. Εχασε το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του στο Ολοκαύτωμα, γεγονός που έχει σημαδέψει τα κείμενά του. Ο Τζουντ, που για ένα διάστημα υπηρέτησε και στον ισραηλινό στρατό, έγινε στόχος του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ διότι σε διάφορα άρθρα του υποστήριξε την άποψη ότι η μοναδική λύση στο πρόβλημα της Μέσης Ανατολής είναι η ύπαρξη ενός ενιαίου και εκκοσμικευμένου κράτους στο οποίο θα συνυπάρχουν Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι. Η θέση αυτή ερμηνεύεται από πολλούς ότι ισοδυναμεί με κατάργηση του κράτους Ισραήλ, μια θέση που ασφαλώς αποτελεί «κόκκινο πανί» για το ισραηλινό λόμπι.
Η προσπάθεια της φίμωσης των επικριτών του Ισραήλ περιλαμβάνει ακόμα και δημοσιογράφους που ενστερνίζονται τη φιλοσοφία της κυβέρνησης Μπους για τον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του γνωστού δημοσιογράφου Κρίστοφερ Χίτσενς [9]. Τον περασμένο Ιανουάριο επρόκειτο να κάνει μια ομιλία προσκαλεσμένος από την Εβραϊκή Επιτροπή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για ένα θέμα που είχε σχέση με τα Ηνωμένα Εθνη και το Ιράκ. Ομως την τελευταία στιγμή ακυρώθηκε η ομιλία του έπειτα από παρέμβαση του προέδρου της Οργάνωσης Σιωνιστών της Αμερικής, Μόρτον Κλάιν, που διαμαρτυρήθηκε για τις φιλοπαλαιστινιακές απόψεις που είχε εκφράσει ο Χίτσενς στο παρελθόν. Ανάμεσα στις πολλές ανάλογες ενέργειες δύο παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Την περασμένη άνοιξη το Πανεπιστήμιο Μπράντεϊς ακύρωσε την τελευταία στιγμή μια έκθεση ζωγραφικής που είχε οργανώσει ένας φοιτητής. Η έκθεση θα περιλάμβανε πίνακες ζωγραφικής Παλαιστίνιων εφήβων. Η ματαίωση της έκθεσης έγινε με τη δικαιολογία ότι ήταν μονόπλευρη… Περίπου την ίδια εποχή ορισμένα γνωστά μέλη του ισραηλινού λόμπι κατάφεραν να εμποδίσουν την μονιμοποίηση [10] του καθηγητή Χουάν Κολ [11] στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ επειδή υποστήριζε την παλαιστινιακή άποψη.
Ομως το αποκορύφωμα του αυταρχικού παραληρήματος του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ υπήρξε η βιτριολική επίθεση εναντίον της γνωστής οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Human Rights Watch και προσωπικά εναντίον του διευθυντή της, διακεκριμένου νομικού Κένεθ Ροθ [12], τους οποίους κατηγόρησε για… «αντισημιτισμό»! Και εδώ, όπως και στην περίπτωση του ιστορικού Τζουντ, πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν το ADL και ο διευθυντής του Α. Φόξμαν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Λίβανο το HRW δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο «Θανάσιμες επιθέσεις: οι ισραηλινές τυφλές επιθέσεις εναντίον αμάχων στο Λίβανο [13]». Η έκθεση κατηγορούσε το Ισραήλ ότι σε πολλές περιπτώσεις χτύπησε συνειδητά αμάχους -συμπεριλαμβανομένων και παιδιών- που προσπαθούσαν να διαφύγουν από το πεδίο των συγκρούσεων.
«Το Ισραήλ», κατέληγε η έκθεση, «στο βαθμό που συνεχώς δεν κάνει διάκριση μεταξύ στρατιωτών και αμάχων παραβιάζει έναν από τους πιο θεμελιώδεις κανόνες του πολέμου: την υποχρέωση να πραγματοποιεί επιθέσεις μόνο σε στρατιωτικούς στόχους. Το πλάνο των επιθέσεων κατά τη διάρκεια της ισραηλινής επέμβασης στο Λίβανο δείχνει ότι αυτή η πρακτική δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως ατύχημα και συνεπώς να μη ληφθεί υπόψη. Αντίθετα, η έκταση αυτών των συμβάντων και η σοβαρότητα των συνεπειών αποδεικνύουν τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου».
Η έκθεση της Human Rights Watch προκάλεσε την εξοργισμένη παρέμβαση του διευθυντή της ADL Φόξμαν, ο οποίος με άρθρο του στην εφημερίδα New York Sun [14] δεν αρκέστηκε να αντικρούσει απλώς τα στοιχεία, αλλά κατηγόρησε προσωπικά το διευθυντή της HRW Κένεθ Ροθ ότι επιδίδεται στην κατασκευή «κλασικών αντισημιτικών στερεοτύπων για τους Εβραίους». Ανάλογες δηλητηριώδεις κριτικές εναντίον της HRW εξαπέλυσαν και άλλοι εκπρόσωποι του ισραηλινού λόμπι. Σε κύριο άρθρο της η New York Sun -που ανήκει στον κατηγορούμενο για απάτες Κόνραντ Μπλακ [15] και έχει στενές σχέσεις με το λόμπι- κατηγόρησε τον Ροθ για «αντισημιτισμό» και ότι «προσπαθεί να δαιμονοποιήσει το Ισραήλ τη στιγμή που όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι προσπαθούν να το υπερασπιστούν».
Οι επιθέσεις εναντίον της HRW απ’ αυτούς που ενοχλούνται από την κριτική του δεν είναι κάτι νέο στη μακρά πορεία της οργάνωσης. Όμως όπως επισημαίνει ο Αρια Νάιερ στο New York Review of Books, «αυτό που προσδίδει μια ιδιαιτερότητα σε αυτή την περίπτωση είναι η βιαιότητα των προσωπικών επιθέσεων εναντίον του διευθυντή της HRW Κένεθ Ροθ. Οι επιθέσεις εναντίον του φαίνεται ότι αποτελούν μέρος μιας γενικότερης στρατηγικής που έχει στόχο να δείξει ότι η οργάνωση είναι εναντίον των Εβραίων».
Η επιβολή της σιωπής
«Εχει περάσει πολύς καιρός», γράφει στο άρθρο του ο κορυφαίος Αμερικανοεβραίος θρησκειολόγος Αλαν Γουλφ [16], «από τότε που οι Εβραίοι στην Αμερική υποστήριζαν το δικαίωμα των ναζί να κάνουν πορείες. Σήμερα ορισμένοι εξέχοντες Εβραίοι δεν επιτρέπουν καν στους επικριτές του Ισραήλ να μιλήσουν».
Αυτές οι προσπάθειες δεν περιορίζονται μόνο στις ΗΠΑ. Η έκθεση του ΚΙΣ εντάσσεται στο ίδιο ακριβώς πνεύμα και κλίμα. Ολες οι περιπτώσεις «αντισημιτισμού» στις οποίες αναφέρεται αντιπροσωπεύουν απλά και μόνο κριτική της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση απ’ αυτές που αναφέρει η έκθεση του ΚΙΣ όπου η επίμαχη δήλωση, σχόλιο ή σκίτσο να αναφέρεται σε φυλετικά χαρακτηριστικά των Εβραίων.
Η έκθεση του ΚΙΣ και ανάλογες εκθέσεις εναρμονίζονται πλήρως με τους στόχους και την πολιτική του Ισραήλ. Η πολιτική αυτή δεν στοχεύει στην καταπολέμηση του υπαρκτού προβλήματος του αντισημιτισμού αλλά στη χρήση της λάσπης του «αντισημιτισμού» για την επιβολή της σιωπής στους επικριτές της πολιτικής του Ισραήλ. Είναι λοιπόν απορίας άξιο πώς το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, που έχει παραγάγει πολύ σημαντικό έργο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, υιοθετεί σήμερα άκριτα τη φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα και τις αντιφιλελεύθερες πρακτικές του ΚΙΣ.
—————————————————————-
*www.tmichas.wordpress.com [17]
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία [18]» στις 29/12/2006