του Σωτήρη Γεωργανά
Πως να κανετε μια πολιτικη κινηση
Στα ελληνικα καφενεια η προταση “αν ημουν εγω πρωθυπουργος” πρεπει να ειναι απο τις πιο συνηθισμενες. Ολοι εχουμε γνωμη, ολοι νομιζουμε οτι θα μπορουσαμε να κανουμε την δουλεια των πολιτικων καλυτερα απο αυτους. Στην πραγματικοτητα ομως το να εισαι πολιτικος, ποσο μαλλον πρωθυπουργος δεν ειναι ευκολη υποθεση και ειναι αρκετα μακρια απο τον ακαδημαϊκο κοσμο που ζουμε καποιοι απο μας αλλα και τον ορθολογικο ιδεατο κοσμο που ακομα περισσοτεροι θα θελαμε να ζουμε. Αυτο δεν σημαινει οτι ο ορθολογισμος δεν εχει θεση στην πολιτικη, σημαινει ομως οτι η πολιτικη ειναι η τεχνη του δυνατου (με την εννοια του πιθανου), δηλαδη πρεπει να ξερεις καλα τι ψαχνεις αλλα κυριως πως σκεφτεσαι να το πετυχεις.
Ετσι το λογικο πρωτο βημα για την δημιουργια μιας πολιτικης κινησης ειναι η αναζητηση του στοχου. Τι θελει να πετυχει η κινηση και με ποια μεσα. Δεδομενου οτι το πολιτικο συστημα της Ελλαδας ειναι παγιωμενο σε εναν διπολικο σχηματισμο, που βεβαια ειναι αμεσο αποτελεσμα του εκλογικου συστηματος, καθε νεα κινηση μονο μεσομακροπροθεσμους στοχους μπορει να εχει. Αλλα οι βασεις που μπαινουν στην αρχη επηρεαζουν σιγουρα την δυνατοτητα καποιας μακροπροθεσμης επιτυχιας.
Εγω βλεπω δυο ακρα στο πως μπορει να διαλεξει κανεις τους στοχους, δηλαδη την βαση ενος κομματος:
Α) Προβολη και προωθηση της προσωπικης ουτοπιας μιας ομαδας ανθρωπων, αδιαφορο αν ποτε θα συμμεριστει το οραμα και καποιος αλλος.
και
Β) Απολυτος Πραγματισμος. Η πολιτικη ειναι η τεχνη του δυνατου. Οι δυνατοτητες μιας κυβερνησης να αλλαξει μια χωρα ειναι πολυ περιορισμενες. Ενας απολυτα πραγματιστης, σε ενα δημοκρατικο συστημα, προσπαθει να κανει μονο τις κινησεις που θεωρει σωστες αλλα και ξερει οτι μπορει να πεισει για αυτες και την κοινωνια.
Προσωπικα ειμαι μεταξυ των δυο με μια ταση προς τον πραγματισμο, για τους εξης λογους1 [1]:
1 Η ουτοπια ειναι προσωπικη
1.1 Το κυνηγι της προσωπικης ουτοπιας μπορει μονο ενα προσωπο να ενδιαφερει πραγματικα. Εγω παντα θα επιθυμω η χωρα μου και η πολη μου να εχουν μια πολυ συγκεκριμενη εικονα. Δυσκολα ομως το συμμεριζεται αυτο καποιος αλλος. Αυτο σημαινει οτι μια πολιτικη κινηση που θελει την προσωπικη ουτοπια τεινει να διαλυεται σε ολο και μικροτερα κομματια. Κλασικο παραδειγμα νομιζω ειναι η αριστερα που εφτασε σε γελοιοτητες στυλ ΚΚΕ-μλ και μλ-ΚΚΕ. Πολυ ωραια παρωδια μπορει να βρει κανεις μαλιστα στο Life of Brian των Μοντυ Παϋθον, οπου ανταγωνιστικες κινησεις για την απελευθερωση της Παλαιστινης ειναι τοσο βυθισμενες στις δικες τους μικροδιαφορες που πολεμανε μεταξυ τους αντι να χτυπανε τον κοινο εχθρο, τους Ρωμαιους.
1.2 Η ουτοπια του ενος μπορει να ειναι κολαση για τον αλλο. Προσωπικα θα ηθελα ας πουμε η Αθηνα να γινει ενας πεζοδρομημενος παραδεισος γεματος πανεπιστημια, εμπορικα κεντρα, κεντρα τεχνων και γραμματων, με απολυτη καλλιτεχνικη ελευθερια, πνευμα πρωτουπιας κτλ και με καποια πολυ καλα οργανωμενα κεντρα επιχειρηματικοτητας στην περιφερεια με φαρδεις δρομους και ουρανοξυστες. Δεν θεωρω το ονειρο μου αδυνατο τεχνικα. Μπορω αυριο να σας δωσω ενα πληρες οικονομοτεχνικο πλανο του πως θα γινει αυτο και μαλιστα η πολη θα διπλασιασει την ευημερια της. Αλλα ακομα και αν ειχα την δυναμη να κανω την ουτοπια μου πραγματικοτητα, αυτο θα ηταν μαλλον μια κακη ιδεα γιατι θα εκανε παρα πολυ κοσμο δυστυχισμενο. Σημειωνω εδω οτι ακομα και η φιλελευθερη ουτοπια μπορει να ηταν κολαση για καποιους. Υπαρχουν πχ ατομα σε πολιτειες των ΗΠΑ που βαζουν εαυτους σε λιστες απαγορευσης εισοδου σε καζινο. Απτην στιγμη που θα μπουν στην λιστα δεν μπορουν να βγουν ποτε. Ειναι ενα δυσκολο διλημμα για τον φιλελευθερισμο αν η υπαρξη της λιστας ειναι φιλελευθερη. Παντως εχω την εντυπωση οτι καποια ατομα την θελουν και η απαγορευση της θα τους ηταν δυσαρεστη εως καταστροφικη.
2 Αλλο κομμα και αλλο δεξαμενη σκεψης, ινστιτουτο ερευνων κ.α.
Δεν θεωρω σοβαρο ενα κομμα που δεν εχει σκοπο ποτε να ειναι κομμα εξουσιας, δηλαδη να συμμετεχει τουλαχιστον σε καποια κυβερνηση. Το τυπικο λαθος των μικρων κομματων ειναι να διατυπωνουν μαξιμαλιστικους, πληρως ανεδαφικους στοχους, κινησεις που δεν θα μπορουσαν ποτε να εφαρμοστουν. Αυτο ειναι καλο για συζητησεις σε ενα καφενειο, για πλακα μεταξυ φιλων, αλλα οχι για πολιτικο προγραμμα.
Ενα πολιτικο προγραμμα πρεπει να ειναι ενα συνολο απο κινησεις που θα μπορουσαν να εφαρμοστουν αυριο το πρωϊ. Μαλιστα απο αυτες πρεπει να επιλεγονται εκεινες οι κινησεις που θα ηταν πιο σημαντικες. Γιατι το πολιτικο κεφαλαιο μιας κυβερνησης δεν ειναι ανεξαντλητο, υπαρχει οριο στο ποσα πραγματα μπορει να δεχτει μια κοινωνια σε ενα συγκεκριμενο χρονικο διαστημα.
Αυτο δεν σημαινει οτι ενα κομμα δεν πρεπει να εχει φιλοσοφια απο πισω του. Ενα ατομο χωρις φιλοσοφια απο πισω του, δεν εχει καποια πυξιδα οταν προκυπτει ενα νεο θεμα. Και οι ψηφοφοροι δεν ξερουν τι να περιμενουν απο εναν πρωθυπουργο χωρις πυξιδα. Αλλα συνηθως, η παραγωγη φιλοσοφιας ειναι δουλεια μιας δεξαμενης σκεψης, ενος ινστιτουτου. Οι φιλοσοφοι, επιστημονες, οικονομολογοι σκεφτονται και προτεινουν θεωριες, οι πολιτικοι ειναι ομως που πρεπει να βρουν συνηθως τροπο να τις εφαρμοσουν. Αν με ρωτατε τι πολιτικο προτιμω, εναν εντιμο ανθρωπο με κοινο νου, καλη κριση, πρακτικη σκεψη και ισχυρη προσωπικοτητα, αλλα χωρις βαθιες επιστημονικες γνωσεις ή εναν εντιμο2 [2] ανθρωπο με αριστες επιστημονικες γνωσεις, με ομως πολυ αφηρημενη σκεψη και χωρις ιδιαιτερη προσωπικοτητα, θα προτιμουσα σχεδον σιγουρα ceteris paribus [3] τον πρωτο.
Γιατι ο πρωτος τουλαχιστον θα καταφερει κατι, ενω ο δευτερος μαλλον τιποτα. Στον εκ φυσεως ατελη κοσμο μας, το να πλησιαζουμε το ιδανικο ειναι καλυτερο απο το να ελπιζουμε και ευχομαστε αλλα να μην κανουμε τιποτα που να μπορει πραγματικα να το φερει. Προσεξτε παλι: αυτο δεν σημαινει σε καμμια περιπτωση οτι ο σκοπος αγιαζει τα μεσα. Η συμπεριφορα ενος πολιτικου πρεπει παντα να ειναι εντιμη και συμφωνη με καποιες βασικες αρχες. Αλλα σημαινει οτι ο συμβιβασμος δυο στοχων μπορει να ερχεται μερικες φορες. Παραδειγματος χαριν, μια εθελουσια εξοδος σε μια ΔΕΚΟ και ας ειναι αδικη για τους φορολογουμενους, ειναι καλυτερη απο το να συνεχισουν αυτα τα ατομα να κατεχουν αντιπαραγωγικες θεσεις και να μας κοστιζουν τεραστια ποσα. Ακομα καλυτερα βεβαια αν μπορουν να βρουν μια νεα δουλεια, αντι να βυζαινουν τον προϋπολογισμο. Αλλα το αν αυτο ειναι εφικτο εξαρταται απο πολλες εξωτερικες συνθηκες.
Δεδομενων των εξωτερικων συνθηκων, οταν η βελτιστη κατασταση (αυτο που λεμε στα οικονομικα first best) ειναι εντελως ανεφικτη, προτιμουμε την επομενη καλυτερη λυση (second best) αντι να αρνουμαστε καθε αλλαγη και καθε κινηση.
Καταληγουμε παλι οτι ενα κομμα πρεπει να βασιζεται σε καποια φιλοσοφια αλλα να ξερει και πως να την μεταφρασει στην πραξη. Αυτο αποκλειει παλι την επιδιωξη προσωπικων ουτοπιων.
Στο προκειμενο: μια ελληνικη προταση?
Ενας πολιτικος σχηματισμος στην Ελλαδα το πρωτο πραγμα που πρεπει να προσφερει ειναι αυτο που λειπει στην χωρα: εντιμοτητα, οργανωση, αποτελεσματικοτητα, εν τελει κοινο νου. Δεν πρεπει να προσπαθει ιδιαιτερα να καταφερει ανεφικτους και ανουσιους στοχους, οσο σωστοι και να ειναι.
Στους ανουσιους στοχους θα εθετα κατηγορηματικα να προσπαθει ενα κομμα να πεισει για θεματα περι ΗΠΑ, Ρωσιας, Ιρακ κτλ Η Ελλαδα ειναι εντελως ασημαντος παικτης στην διεθνη σκηνη, καμμια ελληνικη κυβερνηση οσο αποφασισμενη και φιλοσοφημενη και να ειναι δεν μπορει να φερει καμμια απολυτως αλλαγη σε ενα μεγαλο διεθνες ζητημα. Περιμενω απο ενα κομμα-μελλοντικη κυβερνηση να το συνειδητοποιει αυτο και να μην χανει χρονο, πορους και πολιτικο κεφαλαιο σε ασκοπες αντιπαραθεσεις και κινησεις.
Στους ανεφικτους στοχους θα εβαζα την πληρη εξαλειψη του δημοσιου τομεα, την ιδιωτικοποιηση του ασφαλιστικου συστηματος κτλ Αυτοι ειναι στοχοι που στην Ελλαδα δεν μπορουν να γινουν πραγματικοτητα, για τουλαχιστον 20-30 χρονια λογω αντιστασεων μεγαλης πλειονοτητας των Ελληνων σημειωση: εδω δεν μιλω για συγκρουση με οργανωμενα μικροσυμφεροντα που λυμαινονται τους υπολοιπους. Με αυτα πρεπει να συγκρουεται καθε αξιοπρεπης κυβερνηση. Μιλω ομως για θεματα, που αν και συμφωνα με την φιλοσοφια του κομματος ειναι σωστα, μεγαλη πλειονοτητα της χωρας δεν εχει πειστει ακομα για αυτα.
Δεδομενου αυτου του γεγονοτος, θα ηθελα ενα κομμα να μου πει τι μπορει να κανει για να φτιαξει την κατασταση τουλαχιστον προς την σωστη κατευθυνση. Γενικα θεωρω την αναφορα ανουσιων στοχων μαλλον λανθασμενη σε ενα πολιτικο προγραμμα. Απο την αλλη δεν θεωρω παντα λαθος να υπαρχουν ανεφικτοι αλλα καλοι στοχο. Ομως, το προβλημα ειναι οτι οταν προστιθενται ανεφικτοι στοχοι σε ενα προγραμμα, συχνα το κομμα τρομαζει ψηφοφορους που ομως θα συμφωνουσαν με πολλα αλλα σημαντικοτερα θεματα. Οπως εξηγησα, αυτο ισως εμποδιζει την επιτευξη πολυ σημαντικοτερων στοχων, που ισως μονο αυτο το κομμα μπορει να φερει σε περας. Εκει θα εβαζα νομιζω μια ασφαλιστικη δικλειδα. Το κομμα θα δηλωνε οτι θα εφαρμοσει, αμα τη εκλογη του, ολες τις κινησεις που αφορουν τους πρωτευοντες, εφικτους στοχους. Για τους ανεφικτους, θα προσπαθει παντα να πεισει τον κοσμο, αλλα ποτε δεν θα τους εφαρμοσει χωρις ενα δημοψηφισμα με καποια καλη πλειοψηφια (60% ας πουμε). Κατι παρομοιο εκανε ο Τονυ Μπλαιρ στο θεμα της ενταξης στην ευρωζωνη, και νομιζω ηταν μια εξυπνη, εντιμη και οφελιμη για την χωρα του κινηση.
Υπαρχουν απλες, απλουστατες κινησεις στην Ελλαδα που αν γινουν μπορουν να προσφερουν πολυ αυξημενη ευημερια και ποιοτητα ζωης. Δεν γινονται σημερα, λογω εν μερει αντιδρασεων μικρων οργανωμενων ομαδων, αδρανειας αλλα και εν μερει λογω χαμηλων ικανοτητων μερικων πολιτικων! Δεν ειναι τυχαιο, ατομα που ειναι αρκετα εντιμα και ικανα συχνα (εκτος εξαιρεσεων) δεν ασχολουνται με την πολιτικη. Αυτο ειναι αντιθετο με την εννοια της δημοκρατιας, το να ιδιωτευεις στην αρχαια ελλαδα ηταν τοσο λαθος που ο ιδιωτης κατηντησε να ειναι βρισια σε ολες τις λατινογενεις γλωσσες! Οπως ειπε η Αϋν Ραν-ντ πρεπει να ασχολουμαστε με την πολιτικη, για να μην κυριαρχουν σε αυτην τα καθαρματα και οι αναξιοι.
Το πρωτο που θα περιμενα απο ενα νεο κομμα λοιπον που θελει να προσφερει πραγματικο εργο, οχι ικανοποιηση προσωπικων φιλοδοξιων, ειναι να μαζεψει ολους τους Ελληνες που συμφωνουν με αυτους τους στοχους και να προχωρησει στην επιτευξη τους. Να εμπλεξει στην διαβουλευση, να συνδιαλεχτει και να προσπαθησει να πεισει ολους τους λογικους Ελληνες. Ασχετως ιδεολογιας ή κομματικης προελευσης. Δεν ειναι καιρος για μαξιμαλισμους. Με την ιδιωτικοποιηση του ασφαλιστικου μπορει να μην συμφωνουν πανω απο 2% των Ελληνων. Με τον εξορθολογισμο των δημοσιων δαπανων ομως συμφωνει το 40%. Με την πληρη αξιοκρατια σε ολες τις δημοσιες θεσεις μαλλον το 60-70%. Με το να μπει λιγη ταξη και αισθητικη στις πολεις μας συμφωνει (ελπιζω) το 90%. Με την αναγκη να παραγουμε περισσοτερο πλουτο ως χωρα συμφωνει το 99%.
Ουτε ειναι καιρος για ταμπελες. Προσωπικα μου ειναι αδιαφορο αν καποιος δηλωνει φιλελευθερος ή σοσιαλδημοκρατης. Με νοιαζει τι κανει και αν αυτο που κανει προχωραει την χωρα προς εναν καλυτερο δρομο, οπως τον περιεγραψα πιο πανω. Οι ταμπελες συνηθως ειναι εμποδιο στο να κρινω το εργο του…
Εχουμε γεμισει πολιτικους που ιδεολογουν και μιλανε περι παγκοσμιοποιησης, Αφρικης, Ιρακ και Κουβας, αλλα αφηνουν το υπουργειο τους να σαπιζει. Βαρεθηκα, δεν θελω καποιον να φερει τον θριαμβο της φιλελυθερης σκεψης ή να τους πεισει οτι οι ΗΠΑ ειναι καλυτερες απο την Κινα! Θελω καποιον που να φερει αποτελεσμα στα καθημερινα μας θεματα! Περιμενω να σουλουπωσουν δρομους και πεζοδρομια, να φτιαξουν ενα προγραμμα, να μην μοιαζει αλλο η Αθηνα με βομβαρδισμενο τοπιο που καθε κρετινος ανοιγει ενα καινουριο χαντακι εκει που εκλεισε ενα χτες!
Περι φιλελευθερης συμμαχιας
Ολα αυτα που ειπαμε, πως εφαρμοζονται στην περιπτωση της Φιλελευθερης Συμμαχιας? Οι στοχοι που εχουν αναγραφει στην διακηρυξη ειναι ισως οι πλησιεστεροι στην προσωπικη μου ουτοπια που εχω δει στην Ελλαδα. Αλλα δεδομενου οτι μιλαμε για ενα πραγματικο κομμα, οχι ενα νοητικο πειραμα ή μια δεξαμενη σκεψης, νομιζω οτι εχουν κανει καποια λαθη.
1 Πρακτικο λαθος που στηλιτευσαν πολλοι ειναι τα υπερβολικα στενα πλαισια που τιθενται απο την υπερβολικα μεγαλη διακηρυξη, και καποια σημεια τις διακηρυξης που ενοχλησαν ιδιαιτερα.
1.1 Πολλοι, ακομα και φιλελευθεροι, αισθανονται οτι δεν υπαρχει χωρος για μεγαλη συζητηση και αλλαγη της διακηρυξης προς κατι που θα τους ικανοποιει. Εδω ο Νικος Δημου εχει δικιο νομιζω. Ο περιορισμος της διακηρυξης στα απολυτως βασικα και η προσκληση για μαζικη συζητηση θα με εβρισκε συμφωνο. Απο την αλλη οι πρωτεργατες ισως δεν θελουν μαζικη κινηση, ισως απλα θελουν κατι που να τους εκφραζει και που δεν θα καταληξει σε ατερμονες συζητησεις. Ειναι και αυτο αποδεκτο, αν και ισως ενα κομμα δεν ειναι ο καλυτερος φορεας εκφρασης ενος τετοιου σκοπου, οπως εξηγησα ανω.
Υπαρχει βεβαια και ενα πρακτικο θεμα στην διακηρυξη: η μεθοδος διαβουλευσης.
Δεν βλεπω τον λογο για διαβουλευση με κλειστες θυρες ουτε βλεπω τον λογο υπογραφης μιας 16σελιδης διακηρυξης για να συμμετασχει κανεις στο ιδρυτικο συνεδριο. Ζυμωσεις για δημιουργια μιας κινησης πολιτων δεν γινονται στα κρυφα. Και να συμφωνησει κανεις απολυτα με ενα κειμενο 16 σελιδων ειναι σχεδον αδυνατο. Οι λογικοι και μετρημενοι ανθρωποι προσεχουν που βαζουν την υπογραφη τους και να τους ζητας να υπογραφουν στα τυφλα ενα κειμενο ειναι λιγο κακη ιδεα νομιζω…
1.2 Η ιδια η διακηρυξη αναφερεται σε θεματα που θα τα κατετασσα στα ανουσια ή ανεφικτα που ανεφερα ανω. (ακομα και αν αλλαξει η διακηρυξη αυτα τα σημεια νομιζω ειναι κλασικα λαθη στην στοχοθετηση μιας πολιτικης κινησης γιαυτο νομιζω αξιζει να αναφερθουν)
1.2.1 Ανουσια θεματα: Δεν υπαρχει κανενας λογος αναφορας στις ΗΠΑ. Δεν ειμαστε αποικια, δεν ειμαστε στο 1850 που ειχαμε το γαλλικο, το ρωσικο και το αγγλικο κομμα. Ενα ελληνικο κομμα εχει το συμφερον της Ελλαδας σαν στοχο και τιποτα στην διακηρυξη του δεν πρεπει να επιτρεπει παρερμηνεια επ αυτου. Το αν ο αντιαμερικανισμος στην Ελλαδα φτανει σε σημεια παρανοιας ειναι αλλη ιστορια… σιγουρα η καταπολεμηση του δεν ειναι πρωταρχικη δουλεια ενος κομματος.
Επισης μαλλον ατυχης η αναφορα της αγγλικης ως επισημης γλωσσας. Στην ΕΕ ολες οι γλωσσες ειναι επισημες. Θεωρω σωστο το ελληνικο κρατος να προσπαθει να επικοινωνει με τους πολιτες του σε οποια γλωσσα τους ειναι ευκολοτερο, οσο αυτο ειναι οικονομικα δυνατο3 [4]. Αυτο συμπεριλαμβανει ομως και την τσακωνικη, την αλβανικη και οποιαδηποτε αλλη. Καμμια αναγκη ειδικης αναφορας της αγγλικης γλωσσας, που υποθετω μαλιστα οτι δεν ανηκει στις πιο σημαντικες και ευρεως διαδεδομενες στον ελλαδικο χωρο.
1.2.2 Ανεφικτα: Ακομα και αν η διανομη της δημοσιας περιουσιας ειχε νοημα4 [5], δεν ειναι εφικτη σε καμμια απολυτως περιπτωση. Δεν εχει νοημα να διακηρυσσεται ως στοχος, οταν μονο φοβιζει και κανενα καλο δεν προκειται να φερει.
Γενικα αυτοι οι στοχοι που χαρακτηριζω ανουσιους και ανεφικτους δεν ειναι μη ευγενεις. Αλλα πιστευω οτι πρωταρχικος στοχος ειναι η κανονικοποιηση της χωρας. Οταν φτιαξουμε μια Ελλαδα με τα βασικα: αξιοκρατια, δικαιοσυνη, χωρις διαφθορα και με λιγοτερη ασχημια, τοτε θα ερθει και η κανονικοποιηση στον χωρο τον ιδεων. Τα συνδρομα καταδιωξης, ο συντηρητισμος, η μισαλλοδοξια θρεφονται απο την μιζερια και την καθημερινη αδικια που ζουνε οι Ελληνες, περιπου οπως γινεται στις αραβικες χωρες (σε πολυ μεγαλυτερο βαθμο βεβαια). Αφαιρεστε τις αιτιες και θα εξαφανιστουν και τα συμπτωματα.
1.3 Η διακηρυξη κατηγορηθηκε οτι ειναι και ακραια. Στο βαθμο που δεν υπαρχει συγκεκριμενη κριτικη, θεωρω μια τετοια κατηγορια ανευ περιεχομενου. Το ακρο απο μονο του δεν ειναι ουτε καλο ουτε κακο. Αν μια θεση δεν ειναι ανουσια ή ανεφτικη οπως την ορισα ανω, δεν εχω κανενα προβλημα αν ειναι ακραια. Ειναι ακραιο ισως να λες οτι 1+1=2. Βρε, μηπως ειναι 2,1? Μηπως ειναι +απειρο? Οχι, πιστευω ακραδαντα οτι 1+1=2.
Ειναι ισως ακραιο να λες οτι εισαι 99% σιγουρος οτι δεν υπαρχει θεος [6], ή καλυτερα οτι το Συμπαν οπως το βλεπουμε δεν εχει καμμια αναγκη την υπαρξη θεου. Ακραιο? Ισως, αλλα επιστημονικα ακριβες.
2 Αλλο θεμα που θιχτηκε ειναι τα προσωπα που συμμετεχουν και η αλαζονεια τους.
2.1 Δεν θα πρεπει να μας νοιαζει η τοσο η αλαζονεια αλλα το τι λενε.
2.1.1 Δεν θεωρω τρομερα σημαντικη την αλαζονεια για μενα προσωπικα. Περιμενω απο καποιον που θελει να με κυβερνησει να πιστευει πρωτα απο ολα ο ιδιος οτι εχει τα απαραιτητα προσοντα! Αλλα βεβαια, ειναι αυτονοητο οτι περιμενω να τα εχει κιολας. Με αυτην την εννοια δεν με ενοχλει ποτε η αυτοπεποιθηση αφεαυτου, αλλα μονο αν δεν συνοδευεται απο αντιστοιχες ικανοτητες και χαρισματα. Το αν οι υποψηφιοι θα τα εχουν αυτα, θα φανει οταν τους δουμε. Περιμενω ατομα που να μπορουν να επιδειξουν επιτευγματα στην επαγγελματικη τους ζωη ή τουλαχιστον πολυ ισχυρο δυναμικο. Οχι αλλοι αποτυχημενοι επαγγελματιες που το ριχνουν στην πολιτικη.
2.1.2 Αν για μενα η αλαζονεια δεν παιζει ρολο αμεσα, ισως παιζει εμμεσα. Με ενδιαφερει το κομμα που στηριζω να εχει ελπιδες στην Βουλη. Γιαυτο πρεπει με δεδομενο προγραμμα να μεγιστοποιει τις πιθανοτητες εκλογης του. Η αλαζονεια δεν βοηθαει, αρα με βλαπτει εμμεσα. Γενικα το στυλ μετραει πολυ, δεν παμε να βγαλουμε το αχτι μας αλλα να πεισουμε τους συμπολιτες μας οτι αξιζουμε την ψηφο τους.
2.2 Ακουσα, ευτυχως απο λιγους, την κατηγορια οτι καποια ατομα που συμμετεχουν δεν εχουν “ζησει” την Ελλαδα απο μεσα, δεν ανηκουν στον “λαο” κτλ Καλυτερη απαντηση ειναι μια φραση απο το Gladiator: for the people, not of the people. Δεν χρειαζεται να ειναι κανεις ομοιος μου για να με βοηθησει ως πρωθυπουργος (μαλλον ελπιζω να ειναι πιο αποτελεσματικος και εξυπνος απο μενα, αλλιως δεν θα τον ψηφιζα). Χρειαζεται απλα να ενδιαφερεται για μενα (και βεβαια αν δεν με ικανοποιει, αν δεν με πεισει μετα απο 4 χρονια, θα βρει τον δρομο για την εξοδο στις επομενες εκλογες).
Συνοψη
Το νεο κομμα εχει ισως πολλες αδυναμιες, οπως καθε νεα προσπαθεια. Ισως θα προτιμουσαμε την διακηρυξη να ειναι αλλιως. Αλλα η πρωτοβουλια παραμενει αξιολογη και ισως αξια υποστηριξης. Αν μη τι αλλο, μπορει να μετατοπισει την πολιτικη συζητηση προς μια πιο λογικη κατευθυνση, θετοντας τις βασεις για καλυτερες κυβερνησεις απο αλλα κομματα στο μελλον. Οποιος το κριτικαρει, οφειλει ως ενδειξη καλης πιστης να προσφερει και μια δημιουργικη εναλλακτικη προταση.
Προσωπικα, εδωσα τις λιγες προτασεις που μπορω να δωσω. Τους ευχομαι καλη τυχη και καλη δυναμη.
- Η αριθμηση ειναι ψευδοβιττγκενσταϊνικη, δηλαδη σε καθε δεκαδικο ψηφιο εξηγω λιγο πιο αναλυτικα την σκεψη με ενα λιγοτερο δεκαδικο ψηφιο, δηλαδη η 1.1 εξηγει την 1, η 1.11 εξηγει την 1.1 κ.ο.κ. [↩ [7]]
- Προσεξτε βεβαια οτι η εντιμοτητα ειναι εκ των ουκ ανευ. Ενας ανεντιμος επιστημονας, ή ενας ανεντιμος μανατζερ, μου ειναι εξισου ανεπαρκεις και προσωπικα αντιπαθεις. [↩ [8]]
- Να αναφερω εδω οτι αναζητωντας στο δικτυο στοιχεια περι τοπικης αυτοδιοικησης, βρισκω συχνα σελιδες πολεων στις ΗΠΑ ή στην Αυστραλια που εχουν μεταφραστει στα ελληνικα! Ο σεβασμος των πολιτων φαινεται απο αυτες τις κινησεις νομιζω. [↩ [9]]
- Ισχυριζομαι οτι ειναι εντελως λανθασμενος ο τροπος που προτεινεται. Η κατοχη ενος διοικητικου ποσοστου σε μια εταιρεια ειναι ενα πλεονεκτημα που το κρατος δεν πρεπει να πεταει στα σκουπιδια, χαριζοντας μια μετοχη σε καθε πολιτη. Η αξια του συνολου των μετοχων μεμονωμενα ειναι πολυ μικροτερη απο την αξια του συνολου των μετοχων σε ενα χερι (περισσοτερα μπορει να βρει κανεις εδω [10]). Αυτο που θα επρεπε να γινει ειναι ουσιαστικα μια πιο εκτεταμενη πολιτικη ιδιωτικοποιησεων απο οτι σημερα. [↩ [11]]