ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ;

Ιαν 15th, 2004 | | Κατηγορία: Ελλάδα, Πολιτική | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |

Καθώς πλησιάζουμε προς τις εκλογές, βλέπουμε ότι τα διλήμματα στους ψηφοφόρους εντείνονται και ότι η πλειοψηφία του κόσμου εγκλωβίζεται σε επιλογές που ίσως δεν την εκφράζουν. Ένα από τα βασικότερα προβλήματα του πολιτικού μας συστήματος είναι η γιγάντωση του δικομματισμού, και αφορισμοί τύπου «αυτούς θέλει ο λαός» δεν είναι αρκετές να εξηγήσουν επαρκώς το ζήτημα. Σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην ενισχυμένη αναλογική του εκλογικού νόμου που όχι μόνο ενισχύει την δύναμη των μεγάλων, αλλά αναγκάζει τους ψηφοφόρους να στραφούν προς τα κει.

Είναι σχεδόν δεδομένο ότι, με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αφού με ογκώδεις μηχανισμούς διαπλοκής μπορούν να συγκεντρώσουν ένα κρίσιμο ποσοστό ψήφων. Η πλειοψηφία του υπόλοιπου κόσμου τίθεται στο υπαρκτό δίλημμα ποιο από τα μεγάλα κόμματα προτιμά. Μήπως όμως στρεφόμενος αναγκαστικά προς τα κει εκβιάζεται η ψήφος του και δεν αντικατοπτρίζεται στις κάλπες η πραγματική του θέληση;

Για μένα, η αρχή του εξορθολογισμού της πολιτικής σκηνής περνάει μέσα από την καθιέρωση της απλής αναλογικής (κα γι’ αυτό αμφιβάλλω αν ποτέ γίνει). Όταν ξέρει κανείς ότι είναι αδύνατο πρακτικά να βγει αυτοδυναμία δεν αισθάνεται υποχρέωση να δώσει την ψήφο του πχ για να μη βγει η Δεξιά ή να φύγει το ΠΑΣΟΚ κτλ. Πολύ ευκολότερα μπορεί να κατευθυνθεί στην επιλογή του από ουσιαστικά πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια όταν ξέρει ότι θα προκύψουν μετεκλογικές συνεργασίες. αυτό θα δημιουργήσει χώρο για την ανάδειξη ιδεολογικά και πολιτικά συμπαγών σχηματισμών και όχι αυτό που έχουμε σήμερα (πολυσυλλεκτικά κέντρα εξυπηρέτησης ρουσφετιών και διαπλοκής). Οι συνεργασίες θα μπορούν να γίνονται επί προγραμματικής βάσης και οι διαφορές της πολιτικής θα είναι ευδιάκριτες. Δεν θα υπάρχει σοβαρός λόγος να εγκλωβίζεται πχ η ψήφος του χουντικού, του βασιλικού, του λαϊκοδεξιού, του νεοφιλελεύθερου κτλ στο ίδιο κόμμα όταν οι διαφορές που τους χωρίζουν σε ζητήματα πολιτικής είναι τεράστιες (πχ βλ topic για τις διαφορές λαϊκής και φιλελεύθερης δεξιάς).

Ακριβώς επειδή θα υπάρχει η ρεαλιστική προοπτική της διακυβέρνησης, τα μικρά κόμματα θα αναγκαστούν να αρθρώσουν υπεύθυνο λόγο και προτάσεις αντί να αποτελούν κόμματα λαϊκίστικης διαμαρτυρίας όπως είναι σήμερα (καλά, από το ΚΚΕ δεν περιμένουμε τέτοια πράγματα). Αλλά και ελληνικός λαός θα τίθεται πολύ πιο άμεσα προ των ευθυνών του αφού πολύ δυσκολότερα θα μπορεί να κρύβεται πίσω από τις επιλογές τις ηγεσίας του. Πχ, στον πόλεμο στο Κόσοβο η συντριπτική πλειοψηφία του λαού ήταν αντίθετη στην επέμβαση, αλλά έχοντας τη σιγουριά ταυτόχρονα ότι η κυβέρνηση θα εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις της απέναντι στη Συμμαχία (και την επιβράβευσε ουσιαστικά στις εκλογές). Αν όμως υπήρχαν στην κυβέρνηση κόμματα που αντιτίθονταν, τότε η Ελλάδα θα καλούνταν να πληρώσει το κόστος της στάσης της πλειοψηφίας του λαού της, πράγμα που αναγκαστικά θα οδηγούσε τον ελληνικό λαό σταδιακά στον ρεαλισμό των πραγματικών μας συμφερόντων.

Ακόμα, η διαφθορά και η διαπλοκή βέβαια δεν θα εξαφανιστούν δια μαγείας, αλλά θα γίνουν πολύ δυσκολότερα ανεκτές σε πολυκομματικές κυβερνήσεις από ότι σε μονοκομματικές όπου η ταύτιση κόμματος-κράτους ελαχιστοποιεί τις αντιστάσεις. Αν το κόμμα που κυβερνά δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις δεσμεύεις του απέναντι σε συνδικαλιστές, εργολάβους και άλλους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, απλούς ψηφοφόρους κτλ τότε αυτό θα δράσει διαλυτικά στη δομή των υπαρχόντων κομμάτων εξουσίας που στηρίζονται απόλυτα σε τέτοιους μηχανισμούς. Οι επιχειρηματίες πιο δύσκολα θα ρισκάρουν την στήριξη ενός κόμματος αφού αυτό δεν θα τους εξασφαλίζει τίποτα ακόμα και αν εκλεγεί κυβέρνηση. Οι συνδικαλιστές και τα άλλα τρωκτικά του δημοσίου δεν θα μπορούν να υπολογίζουν στην εύνοια του κόμματος για την διατήρηση και αύξηση των προνομίων τους (σε βάρος των δύστυχων των υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα που πληρώνουν μια ζωή τη νύφη σ’ αυτή τη χώρα). Τα ρουσφέτια του κάθε κομματάρχη περνάνε από πολυκομματική αντιπαράθεση και οι ψηφοφόροι δεν θα μπορούν να αισθάνονται την ασφάλεια ότι με τη νίκη του κόμματος τους θα εξυπηρετηθούν. Δε λέω ότι θα λυθούν αυτόματα τα πάντα, ή ότι σε όποιες χώρες υπάρχει απλή αναλογική δεν υπάρχει διαπλοκή, αλλά σίγουρα θα βελτιώσει σημαντικά τα πράγματα σε σχέση με σήμερα.

Τέλος, υπάρχει και ένα θέμα ηθικής τάξης. Για ποιο λόγο η ψήφος του 44% τώρα να είναι σημαντικότερη από το 56%; Διαφορές 70.000 ψήφων να γίνονται 40 και εγώ δεν ξέρω πόσοι βουλευτές; Η ψήφος του καθένα στις εκλογές πρέπει να έχει την ίδια ακριβώς βαρύτητα και η κυβέρνηση να εκφράζει την απόλυτη πλειοψηφία. Στο ίδιο σκεπτικό, ένα κόμμα για να βγάλει έδρα θα πρέπει να χρειάζεται το 1/300 των ψήφων. Τι πάει να πει όριο 3%; Η επίκληση εθνικών λόγων και κινδύνων για να εμποδίζουμε την ελεύθερη έκφραση ενός τμήματος του ελληνικού λαού είναι διαστρέβλωση της δημοκρατίας. Αν υπάρχουν αρκετοί Έλληνες υπήκοοι και φορολογούμενοι που θέλουν να υπάρχουν πχ ανεξάρτητοι μουσουλμάνοι βουλευτές στη Βουλή, αυτό πρέπει να γίνει σεβαστό. Αν πιστεύουμε ότι όλοι αυτοί είναι πράκτορες και εχθροί μας, μήπως να τους κυνηγήσουμε κιόλας;

Φυσικά υπάρχει και αντίλογος. Οι πολυκομματικές κυβερνήσεις είναι εύθραυστες και προκαλούν κυβερνητική αστάθεια, το κυβερνητικό έργο προωθείται πιο δύσκολα, απουσιάζει μια ισχυρή κυβέρνηση που θα πάρει δύσκολες αποφάσεις κτλ. Αυτά όλα όμως, αν και αρχικά σίγουρα θα δημιουργήσουν αναταράξεις και προβλήματα, θα λειτουργήσουν αναγκαστικά στην ωρίμανση και στην ισχυροποίηση της ευθύνης της κοινωνίας μας για τις τύχες του τόπου. Η πραγματική αλλαγή που χρειαζόμαστε δεν είναι ζήτημα προσώπων και διαχειριστών, είναι πολύ περισσότερο η αναδιαμόρφωση όλου πολιτικού σκηνικού, που και ελάχιστα να πετύχει από όσα ανέφερα, πάλι κέρδος θα είναι.

Περλικός Φώτης

Σχολιαστε